ତେଷାଂ କାମଂ ଭଗଵାନୁଗ୍ରଧନ୍ଵା ପ୍ରାଦାଦିଷ୍ଟଂ ସନ୍ନିସର୍ଗାଦ୍ଯଥୋକ୍ତମ୍। ତାଂ ଚାପ୍ଯେଷାଂ ଯୋଷିତଂ ଲୋକକାନ୍ତାଂ ଶ୍ରିଯଂ ଭାର୍ଯାଂ ଵ୍ଯଦଧାନ୍ମାନୁଷେଷୁ
ଭଗବାନ ଶରଧାରୀ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକର ପ୍ରିୟା ଯେଉଁ ଜଣେ ନାରୀ, ତାଙ୍କୁ ମାନବ ଜନ୍ମରେ ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ଭାବେ ଭାର୍ଯ୍ୟା କରି ଦେଲେ।
ତୈରେଵ ସାର୍ଧଂ ତୁ ତତଃ ସ ଦେଵୋ ଜଗାମ ନାରାଯଣମପ୍ରମେଯମ୍। ଅନନ୍ତମଵ୍ଯକ୍ତମଜଂ ପୁରାଣଂ ସନାତନଂ ଵିଶ୍ଵମନନ୍ତରୂପମ୍
ତା'ପରେ ସେ ଦେବତା ଏମାନଙ୍କ ସହିତ ଅପରିମିତ, ଅଜନ୍ମା, ପୁରାତନ, ସନାତନ, ସମସ୍ତ ରୂପର ମାଲିକ ନାରାୟଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଶୁକ୍ଲମେକମପରଂ ଚାପି କୃଷ୍ଣମ୍
ଏଠାରେ ଜଣେ ଧଳା, ଆଉ ଜଣେ କଳା।
କେଶୋ ଯୋଽସୌ ଵର୍ଣତଃ କୃଷ୍ଣ ଉକ୍ତଃ
ଯିଏ କେଶ ନାମରେ ପରିଚିତ, ସେ କଳା ବର୍ଣ୍ଣର।
ଯେ ତେ ପୂର୍ଵଂ ଶକ୍ରରୂପା ନିବଦ୍ଧା- ସ୍ତସ୍ଯାଂ ଦର୍ଯାଂ ପର୍ଵତସ୍ଯୋତ୍ତରସ୍ଯ। ଇହୈଵ ତେ ପାଣ୍ଡଵା ଵୀର୍ଯଵନ୍ତଃ ଶକ୍ରସ୍ଯାଂଶଃ ପାଣ୍ଡଵଃ ସଵ୍ଯସାଚୀ
ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ପର୍ବତର ଉତ୍ତର ଦିଗର ଏହି ଗଛର ଗୁହାରେ ବନ୍ଧିତ ଥିଲେ। ଏଠାରେ ଏମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ପାଣ୍ଡବମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରବଳ ପ୍ରତାପୀ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବ୍ୟସାଚୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଂଶ।
ଏଵମେତେ ପାଣ୍ଡଵାଃ ସଂବଭୂଵୁ- ର୍ଯେ ତେ ରାଜନ୍ପୂର୍ଵମିନ୍ଦ୍ରା ବଭୂଵୁଃ। ଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ଚୈଷାଂ ପୂର୍ଵମେଵୋପଦିଷ୍ଟା ଭାର୍ଯା ଯୈଷା ଦ୍ରୌପଦୀ ଦିଵ୍ଯରୂପା
ଏଭଳି ଏହି ପାଣ୍ଡବମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ରାଜା, ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଥିଲେ। ଏବଂ ଏହି ଭାଗ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା—ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଦିବ୍ୟ ରୂପା ଦ୍ରୌପଦୀ।
କଥଂ ହି ସ୍ତ୍ରୀ କର୍ମଣା ତେ ମହୀତଲା- ତ୍ସମୁତ୍ତିଷ୍ଠେଦନ୍ଯତୋ ଦୈଵଯୋଗାତ୍। ଯସ୍ଯା ରୂପଂ ସୋମସୂର୍ଯପ୍ରକାଶଂ ଗନ୍ଧଶ୍ଚାସ୍ଯାଃ କୋଶମାତ୍ରାତ୍ପ୍ରଵାତି
କିପରି ଏକ ନାରୀ ନିଜ କର୍ମରେ ପୃଥିବୀରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବେ, ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବିନା? ଯାହାର ରୂପ ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଯାହାର ସୁଗନ୍ଧ ତାଙ୍କର ଦେହରୁ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ।
ଇଦଂ ଚାନ୍ଯତ୍ପ୍ରୀତିପୂର୍ଵଂ ନରେନ୍ଦ୍ର ଦଦାନି ତେ ଵରମତ୍ଯଦ୍ଭୁତଂ ଚ। ଦିଵ୍ଯଂ ଚକ୍ଷୁଃ ପଶ୍ଯ କୁନ୍ତୀସୁତାଂସ୍ତ୍ଵଂ ପୁଣ୍ଯୈର୍ଦିଵ୍ଯୈଃ ପୂର୍ଵଦେହୈରୁପେତାନ୍
ଏବେ ରାଜା, ମୁଁ ଭଲପାଇ ତୁମକୁ ଆଉ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି—ତୁମେ କୁନ୍ତୀର ପୁଅମାନେ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ପୁଣ୍ୟ ଓ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ସହିତ କିପରି ଥିଲେ, ତାହା ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖ।
ତତୋ ଵ୍ଯାସଃ ପରମୋଦାରକର୍ମା ଶୁଚିର୍ଵିପ୍ରସ୍ତପସା ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ। ଚକ୍ଷୁର୍ଦିଵ୍ଯଂ ପ୍ରଦଦୌ ତାଂଶ୍ଚ ସର୍ଵାନ୍ ରାଜାଽପଶ୍ଯତ୍ପୂର୍ଵଦେହୈର୍ଯଥାଵତ୍
ତା'ପରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା, ପବିତ୍ର ଏବଂ ତପସ୍ୱୀ ବ୍ୟାସ ତାହା ରାଜାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ ଦେଲେ। ରାଜା ସେମାନଙ୍କୁ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ଦିବ୍ୟ ଦେହରେ ଯେପରି ଥିଲେ, ସେପରି ଦେଖିଲେ।
ତତୋ ଦିଵ୍ଯାନ୍ହେମକିରୀଟମାଲିନଃ ଶକ୍ରପ୍ରଖ୍ଯାନ୍ପାଵକାଦିତ୍ଯଵର୍ଣାନ୍। ବଦ୍ଧାପୀଡାଂଶ୍ଚାରୁରୂପାଂଶ୍ଚ ଯୂନୋ ଵ୍ଯୂଢୋରସ୍କାଂସ୍ତାଲମାତ୍ରାନ୍ଦଦର୍ଶ
ତା'ପରେ ସେମାନେ ସୁନା ମୁକୁଟ ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା, ଚୁଡ଼ା ଗଠି, ଶୋଭାବାନ୍, ଯୁବକ, ଚଉଡ଼ ଛାତି ଓ ତାଳ ଗଛ ପରି ଉଚ୍ଚ ଦେଖାଗଲେ।
ଦିଵ୍ଯୈର୍ଵସ୍ତ୍ରୈରଜୋଭିଃ ସୁଗନ୍ଧୈ- ର୍ମାଲ୍ଯୈଶ୍ଚାଗ୍ର୍ଯୈଃ ଶୋଭମାନାନତୀଵ। ସାକ୍ଷାତ୍ତ୍ର୍ଯକ୍ଷାନ୍ଵା ଵସୂଂଶ୍ଚାପି ରୁଦ୍ରା- ନାଦିତ୍ଯାନ୍ଵା ସର୍ଵଗୁଣୋପପନ୍ନାନ୍
ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ସେମାନେ ବହୁତ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଲାଗୁଥିଲେ—ଯେପରି ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବତା, ବସୁ, ରୁଦ୍ର ବା ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ।
ତାନ୍ପୂର୍ଵେନ୍ଦ୍ରାନଭିଵୀକ୍ଷ୍ଯାଭିରୂପା- ତ୍ର୍ଶକ୍ରାତ୍ମଜଂ ଚେନ୍ଦ୍ରରୂପଂ ନିଶମ୍ଯ। ପ୍ରୀତୋ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦୋ ଵିସ୍ମିତଶ୍ଚ ଦିଵ୍ଯାଂ ମାଯାଂ ତାମଵେକ୍ଷ୍ଯାପ୍ରମେଯାମ୍
ସେହି ପୂର୍ବ ଇନ୍ଦ୍ରମାନେ, ଶୋଭାବାନ୍ ଦେଖି, ଏବଂ ସବ୍ୟସାଚୀ ଇନ୍ଦ୍ର ରୂପ ଅଟୁଟ ଶୁଣି, ରାଜା ଦ୍ରୁପଦ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ, ସେଇ ଅପରିମିତ ଦିବ୍ୟ ମାୟା ଦେଖି।
ତାଂ ଚୈଵାଗ୍ର୍ଯାଂ ସ୍ତ୍ରିଯମତିରୂପଯୁକ୍ତାଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ସାକ୍ଷାତ୍ସୋମଵହ୍ନିପ୍ରକାଶାମ୍। ଯୋଗ୍ଯାଂ ତେଷାଂ ରୂପତେଜୋଯଶୋଭିଃ ପତ୍ନୀ ମତ୍ଵା ହୃଷ୍ଟଵାନ୍ପାର୍ଥିଵେନ୍ଦ୍ରଃ
ସେ ସ୍ତ୍ରୀ, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରୂପ ଓ ଶୋଭାରେ ଯୁକ୍ତ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିର ଆଭା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ତାଙ୍କର ରୂପ, ତେଜ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ଏହା ଦେଖି ରାଜାଙ୍କ ମନ ଅତିଆନନ୍ଦିତ ହେଲା, ତାଙ୍କୁ ନିଜର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ଭାବିଲେ।
ସ ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହଦାଶ୍ଚର୍ଯରୂପଂ ଜଗ୍ରାହ ପାଦୌ ସତ୍ଯଵତ୍ଯାଃ ସୁତସ୍ଯ। ନୈତଚ୍ଚିତ୍ରଂ ପରମର୍ଷେ ତ୍ଵଯୀତି ପ୍ରସନ୍ନଚେତାଃ ସ ଉଵାଚ ଚୈନମ୍
ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ପୁଅଙ୍କର ପାଦ ଧରିଲେ। ଶାନ୍ତ ମନେ ସେ କହିଲେ, 'ମହାମୁନି, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା କୌଣସି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ।'
ଇଦଂ ଚାପି ପୁରାଵୃତ୍ତଂ ତନ୍ନିବୋଧ ଚ ଭୂମିମ। କୀର୍ତ୍ଯମାନଂ ନୃପର୍ଷୀଣାଂ ପୂର୍ଵେଷାଂ ଦାରକର୍ମଣି
ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ପୁରାତନ କଥା କହିବି, ଭୂମିପତି, ଯାହା ପୂର୍ବତନ ରାଜାମୁନିମାନେ ବିବାହ ପ୍ରଥା ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ।
ନିତନ୍ତୁର୍ନାମ ରାଜର୍ଷିର୍ବଭୂଵ ଭୁଵି ଵିଶ୍ରୁତଃ। ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରା ମହେଷ୍ଵାସା ବଭୂଵୁଃ ପଞ୍ଚ ଭୂମିତାଃ
ନିତନ୍ତୁ ନାମକ ଜଣେ ରାଜାମୁନି ଭୂମିରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପାଞ୍ଚଟି ପୁଅ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର।
ସାଲ୍ଵେଯଃ ଶୂରସେନଶ୍ଚ ଶ୍ରୁତସେନଶ୍ଚ ଵୀର୍ଯଵାନ୍। ତିନ୍ଦୁସାରୋଽତିସାରଶ୍ଚ କ୍ଷତ୍ରିଯାଃ କ୍ରତୁଯାଜିନଃ
ସେମାନେ ହେଲେ—ସାଲ୍ବେୟ, ଶୂରସେନ, ପ୍ରବଳ ଶ୍ରୁତସେନ, ଟିନ୍ଦୁସାର ଓ ଅତିସାର; ସମସ୍ତେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା।
ନାତିଚକ୍ରମୁରନ୍ଯୋନ୍ଯମନ୍ଯୋନ୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରିଯଂଵଦାଃ। ଅନୀର୍ଷ୍ଯଵୋ ଧର୍ମଵିଦଃ ସୌମ୍ଯାଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରିଯକରାଃ
ସେମାନେ କେବେ ଏକାଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରୁନଥିଲେ, ପରସ୍ପରକୁ ସଦା ମିଠା କଥା କହୁଥିଲେ, ଇର୍ଷ୍ୟା ଥିଲାନି, ଧର୍ମ ଜାଣୁଥିଲେ, ମୃଦୁ ଓ ପ୍ରିୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ।
ଏତାନ୍ନୈତନ୍ତଵାନ୍ପଞ୍ଚ ଶିବିପୁତ୍ରୀ ସ୍ଵଯଂଵରେ। ଅଵାପ ସ୍ଵପତୀନ୍ଵୀରାନ୍ଭୌମାଶ୍ଵୀ ମନୁଜାଧିପାନ୍
ଶିବିଙ୍କ କନ୍ୟା ଭୌମାଶ୍ୱୀ ସ୍ୱୟଂବରରେ ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ନିତନ୍ତୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ ନିଜ ପତି ଭାବେ ବାଛିଲେ—ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ବୀର, ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଭୂମିର ଶାସକ।
ଵୀଣେଵ ମଧୁରାରାଵା ଗାନ୍ଧର୍ଵସ୍ଵରମୂର୍ଚ୍ଛିତା। ଉତ୍ତମା ସର୍ଵନାରୀଣାଂ ଭୌମାଶ୍ଵୀ ହ୍ଯଭଵତ୍ତଦା
ମଧୁର ସ୍ୱର ଭରିଥିବା ବୀଣା ପରି, ଗାନ୍ଧର୍ବ ରାଗରେ ମିଶିଥିବା, ଭୌମାଶ୍ୱୀ ସେ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଲେ।
ଯସ୍ଯା ନୈତନ୍ତଵାଃ ପଞ୍ଚ ପତଯଃ କ୍ଷତ୍ରିଯର୍ଷଭାଃ। ବଭୂଵୁଃ ପୃଥିଵୀପାଲାଃ ସର୍ଵୈଃ ସମୁଦିତା ଗୁଣୈଃ
ଯାହାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ନିତନ୍ତୁପୁତ୍ର, କ୍ଷତ୍ରିୟମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭ ଓ ଭୂମିର ରକ୍ଷକ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ପତି ହେଲେ।
ତେଷାମେକାଭଵଦ୍ଭାର୍ଯା ରାଜ୍ଞାମୌଶୀନରୀ ଶୁଭା। ଭୌମାଶ୍ଵୀ ନାମ ଭଦ୍ରଂ ତେ ତଥାରୂପଗୁଣାନ୍ଵିତା
ଉଶୀନରଙ୍କ ଶୁଭ୍ର କନ୍ୟା, ଭୌମାଶ୍ୱୀ ନାମେ, ସେହି ପାଞ୍ଚଟି ରାଜାଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେଲେ, ଭାଗ୍ୟବାନ୍, ଏମିତି ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ।
ପଞ୍ଚଭ୍ଯଃ ପଞ୍ଚଧା ପଞ୍ଚ ଦାଯାଦାନ୍ସା ଵ୍ଯଜାଯତ। ତେଭ୍ଯୋ ନୈତନ୍ତଵେଭ୍ଯସ୍ତୁ ରାଜଶାର୍ଦୂଲ ଵୈ ତଦା
ସେ ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ପୁଅ ପାଞ୍ଚ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଜନ୍ମଦେଲେ, ରାଜାମଧ୍ୟରେ ସିଂହ, ଏହି ନିତନ୍ତୁପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ସେ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଦେଲେ।
ପୃଥଗାଖ୍ଯାଽଭଵତ୍ତେଷାଂ ଭ୍ରାତୄଣାଂ ପଞ୍ଚଧା ଭୁଵି। ଯଥାଵତ୍କୀର୍ତ୍ଯମାନାଂସ୍ତାଞ୍ଛୃଣୁ ମେ ରାଜସତ୍ତମ
ସେମାନଙ୍କ ପାଞ୍ଚଟି ପୁଅ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ନାମରେ ପୃଥିବୀରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ଏବେ ମୋ ଠାରୁ ଶୁଣ, ରାଜାମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ କିପରି ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ସାଲ୍ଵେଯାଃ ଶୂରସେନାଶ୍ଚ ଶ୍ରୁତସେନାଶ୍ଚ ପାର୍ଥିଵାଃ। ତିନ୍ଦୁସାରାତିସାରାଶ୍ଚ ଵଂଶା ଏଷାଂ ନୃପୋତ୍ତମ
ସାଲ୍ବେୟ, ଶୂରସେନ, ଶ୍ରୁତସେନ, ରାଜାମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଟିନ୍ଦୁସାର ଓ ଅତିସାର—ଏହିମାନେ ସେମାନଙ୍କ ବଂଶ।
ଏଵମେକାଽଭଵଦ୍ଭାର୍ଯା ଭୌମାଶ୍ଵୀ ଭୁଵି ଵିଶ୍ରୁତା। ତଥୈଵ ଦ୍ରୁପଦୈଷା ତେ ସୁତା ଵୈ ଦେଵରୂପିଣୀ। ପଞ୍ଚାନାଂ ଵିହିତା ପତ୍ନୀ କୃଷ୍ଣା ପାର୍ଷତ୍ଯନିନ୍ଦିତା
ଏଭଳି ଭୌମାଶ୍ୱୀ, ଭୂମିରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏକମାତ୍ର ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ଦ୍ରୁପଦ, ତୁମର କନ୍ୟା କୃଷ୍ଣା, ଦେବତା ସଦୃଶ ଓ ନିର୍ମଳ, ପାଞ୍ଚଜଣଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଭାବେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ।
ଆସୀତ୍ତପୋଵଂନେ କାଚିଦୃଷେଃ କନ୍ଯା ମହାତ୍ମନଃ। ନାଧ୍ଯଗଚ୍ଛତ୍ପତିଂ ସା ତୁ କନ୍ଯା ରୂପଵତୀ ସତୀ
ଏକ ସମୟରେ ତପୋବନରେ ଜଣେ ମହାତ୍ମା ଋଷିଙ୍କ କନ୍ୟା ଥିଲେ। ସେ ରୂପବତୀ ଓ ସତୀ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ କୌଣସି ପତି ମିଳିଲାନି।
ତୋଷଯାମାସ ତପସା ସା କିଲୋଗ୍ରେଣ ଶଙ୍କରମ୍। ତାମୁଵାଚେଶ୍ଵରଃ ପ୍ରୀତୋ ଵୃଣୁ କାମମିତି ସ୍ଵଯମ୍
ସେ ତାପସ୍ୟାରେ ଶିବଙ୍କୁ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଭାବେ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ। ଭଗବାନ୍ ଖୁସି ହୋଇ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ନିଜେ ବାଛ।'
ସୈଵମୁକ୍ତାଽବ୍ରଵୀତ୍କନ୍ଯା ଦେଵଂ ଵରଦମୀଶ୍ଵରମ୍। ପତିଂ ସର୍ଵଗୁଣୋପେତମିଚ୍ଛାମୀତି ପୁନଃପୁନଃ
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସେ କନ୍ୟା ପୁନିପୁନି ଭଗବାନ୍ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଶିବଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ପତି ଚାହେଁ।'
ଦଦୌ ତସ୍ଯୈ ସ ଦେଵେଶସ୍ତଂ ଵରଂ ପ୍ରୀତମାନସଃ। ପଞ୍ଚ ତେ ପତଯୋ ଭଦ୍ରେ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତୀତି ଶଙ୍କରଃ
ଦେବତାମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିବ ଖୁସି ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ—'ଭାଗ୍ୟବାନ୍, ତୁମ ପାଖରେ ପାଞ୍ଚଜଣ ପତି ହେବେ।' ଏହିପରି ଶିବ କହିଲେ।