ସ ତଦ୍ଵିଵୃତ୍ଯ ଵିଵରଂ ମହାଗିରେ- ସ୍ତୁଲ୍ଯଦ୍ଯୁତୀଂଶ୍ଚତୁରୋଽନ୍ଯାନ୍ଦଦର୍ଶ। ସ ତାନଭିପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ବଭୂଵ ଦୁଃଖିତଃ କଚ୍ଚିନ୍ନାହଂ ଭଵିତା ଵୈ ଯଥେମେ
ସେ ମହାପାହାଡ଼ର ଖୋଲ ଖୋଲି, ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଥିବା ଚାରିଜଣ ଅନ୍ୟମାନେ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ଦେଖି, ସେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ: 'ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ହେବି କି?'
ତତୋ ଦେଵୋ ଗିରିଶୋ ଵଜ୍ରପାଣିଂ ଵିଵୃତ୍ଯ ନେତ୍ରେ କୁପିତୋଽଭ୍ଯୁଵାଚ। ଦରୀମେତାଂ ପ୍ରଵିଶ ତ୍ଵଂ ଶତକ୍ରତୋ ଯନ୍ମାଂ ବାଲ୍ଯାଦଵମଂସ୍ଥାଃ ପୁରସ୍ତାତ୍
ତାପରେ ପାହାଡ଼ର ଶ୍ୱାମୀ ଦେବତା, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି କହିଲେ: 'ଶତକ୍ରତୁ, ଏହି ଗୁହାରେ ପ୍ରବେଶ କର, କାରଣ ତୁମେ ପୂର୍ବେ ମୋତେ ଅବମାନିତ କରିଥିଲ।'
ଉକ୍ତସ୍ତ୍ଵେଵଂ ଵିଭୁନା ଦେଵରାଜଃ ପ୍ରାଵେପତାଽଽର୍ତୋ ଭୃଶମେଵାଭିଷଙ୍ଗାତ୍। ସ୍ରସ୍ତୈରଙ୍ଗୈରନିଲେନେଵ ନୁନ୍ନ- ମଶ୍ଵତ୍ଥପତ୍ରଂ ଗିରିରାଜମୂର୍ଧ୍ନି
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ଭୟରେ ବେସି କମ୍ପିଗଲେ। ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଶିଥିଳ ହୋଇ, ପବନରେ ହଲୁଚିଯାଉଥିବା ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ପତ୍ର ଭଳି ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ରହିଲେ।
ସ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିର୍ଵୈ ଵୃଷଵାହନେନ ପ୍ରଵେପମାନଃ ସହସୈଵମୁକ୍ତଃ। ଉଵାଚ ଦେଵଂ ବହୁରୂପମୁଗ୍ର- ମଦ୍ଯାଶେଷସ୍ଯ ଭୁଵନସ୍ଯ ତ୍ଵଂ ଭଵାଦ୍ଯଃ
ବୃଷଧ୍ୱଜଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ହାତ ଜୋଡ଼ି, କମ୍ପିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଏଭଳି କହାଗଲା। ସେ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଆଜି ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରଥମ।'
ତମବ୍ରଵୀଦୁଗ୍ରଵର୍ଚାଃ ପ୍ରହସ୍ଯ ନୈଵଂଶୀଲାଃ ଶେଷମିହାପ୍ନୁଵନ୍ତି। ଏତେଽପ୍ଯେଵଂ ଭଵିତାରଃ ପୁରସ୍ତା- ତ୍ତସ୍ମାଦେତାଂ ଦରୀମାଵିଶ୍ଯ ଶେଷ୍ଯ
ଉଗ୍ରବର୍ଚ୍ଚା ହସି କହିଲେ, 'ଏପରି ଚରିତ୍ର ଥିବାମାନେ ଏଠାରେ କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ ଲାଭ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଗାମୀରେ ସେଇ ପରିନତିକୁ ପହଞ୍ଚିବେ। ତେଣୁ ଏହି ଗଛର ଗୁହାଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ରୁହ।'
ଏଷା ଭାର୍ଯା ଭଵିତା ଵୋ ନ ସଂଶଯୋ ଯୋନିଂ ସର୍ଵେ ମାନୁଷୀମାଵିଶଧ୍ଵମ୍। ତତ୍ର ଯୂଯଂ କର୍ମ କୃତ୍ଵାଽଵିଷହ୍ଯଂ ବହୂନନ୍ଯାନ୍ନିଧନଂ ପ୍ରାପଯିତ୍ଵା
ଏହି ଜଣେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମମାନଙ୍କର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ହେବେ। ସମସ୍ତେ ମାନବ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କର। ସେଠାରେ ତୁମେ ଅନେକ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ସହିତ ଅନେକଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପହଞ୍ଚାଇବ।
କର୍ତଵ୍ଯମନ୍ଯଦ୍ଵିଵିଧାର୍ଥଯୁକ୍ତମ୍
ସେଠାରେ ତୁମେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ କାମରେ ଯୋଗ ଦେଇ ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କରିବାକୁ ପଡିବ।
ଗମିଷ୍ଯାମୋ ମାନୁଷଂ ଦେଵଲୋକା- ଦ୍ଦୁରାଧରୋ ଵିହିତୋ ଯତ୍ର ମୋକ୍ଷଃ। ଦେଵାସ୍ତ୍ଵସ୍ମାନାଦଧୀରଞ୍ଜନନ୍ଯାଂ ଧର୍ମୋ ଵାଯୁର୍ମଘଵାନଶ୍ଵିନୌ ଚ
ଆମେ ଦେବଲୋକରୁ ମାନବ ଜଗତକୁ ଯିବା। ସେଠାରେ ମୁକ୍ତିର କଠିନ ପଥ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ। ଦେବତାମାନେ—ଧର୍ମ, ବାୟୁ, ମଘବାନ୍ ଓ ଆଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ—ମାନବୀ ଗର୍ଭରେ ପିତା ଭାବେ ପ୍ରବେଶ କରିବେ।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଜ୍ରପାଣିର୍ଵଚସ୍ତୁ ଦେଵଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ପୁନରେଵେଦମାହ। ଵୀର୍ଯେଣାହଂ ପୁରୁଷଂ କାର୍ଯହେତୋ- ର୍ଦଦ୍ଯାମେଷାଂ ପଞ୍ଚମଂ ମତ୍ପ୍ରସୂତମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବଜ୍ରଧାରୀ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ପୁଣି କହିଲେ, 'ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ, ମୋର ଶକ୍ତିରେ, ମୁଁ ଏମାନଙ୍କୁ ମୋର ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପଞ୍ଚମ ପୁଅ ଦେବି।'
ଵିଶ୍ଵଭୁଗ୍ଭୂତଧାମା ଚ ଶିବିରିନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍। ଶାନ୍ତିଶ୍ଚତୁର୍ଥସ୍ତେଷାଂ ଵୈ ତେଜସ୍ଵୀ ପଞ୍ଚମଃ ସ୍ମୃତଃ
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପାଳନ କରୁଥିବା ବିଶ୍ୱଭୁକ୍, ପ୍ରତାପଶାଳୀ ଶିବି, ଚତୁର୍ଥ ଶାନ୍ତି ଓ ପଞ୍ଚମ ତେଜସ୍ବୀ—ଏମାନେ ସେହି ପଞ୍ଚଜନ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ତେଷାଂ କାମଂ ଭଗଵାନୁଗ୍ରଧନ୍ଵା ପ୍ରାଦାଦିଷ୍ଟଂ ସନ୍ନିସର୍ଗାଦ୍ଯଥୋକ୍ତମ୍। ତାଂ ଚାପ୍ଯେଷାଂ ଯୋଷିତଂ ଲୋକକାନ୍ତାଂ ଶ୍ରିଯଂ ଭାର୍ଯାଂ ଵ୍ଯଦଧାନ୍ମାନୁଷେଷୁ
ଭଗବାନ ଶରଧାରୀ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକର ପ୍ରିୟା ଯେଉଁ ଜଣେ ନାରୀ, ତାଙ୍କୁ ମାନବ ଜନ୍ମରେ ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ଭାବେ ଭାର୍ଯ୍ୟା କରି ଦେଲେ।
ତୈରେଵ ସାର୍ଧଂ ତୁ ତତଃ ସ ଦେଵୋ ଜଗାମ ନାରାଯଣମପ୍ରମେଯମ୍। ଅନନ୍ତମଵ୍ଯକ୍ତମଜଂ ପୁରାଣଂ ସନାତନଂ ଵିଶ୍ଵମନନ୍ତରୂପମ୍
ତା'ପରେ ସେ ଦେବତା ଏମାନଙ୍କ ସହିତ ଅପରିମିତ, ଅଜନ୍ମା, ପୁରାତନ, ସନାତନ, ସମସ୍ତ ରୂପର ମାଲିକ ନାରାୟଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଶୁକ୍ଲମେକମପରଂ ଚାପି କୃଷ୍ଣମ୍
ଏଠାରେ ଜଣେ ଧଳା, ଆଉ ଜଣେ କଳା।
କେଶୋ ଯୋଽସୌ ଵର୍ଣତଃ କୃଷ୍ଣ ଉକ୍ତଃ
ଯିଏ କେଶ ନାମରେ ପରିଚିତ, ସେ କଳା ବର୍ଣ୍ଣର।
ଯେ ତେ ପୂର୍ଵଂ ଶକ୍ରରୂପା ନିବଦ୍ଧା- ସ୍ତସ୍ଯାଂ ଦର୍ଯାଂ ପର୍ଵତସ୍ଯୋତ୍ତରସ୍ଯ। ଇହୈଵ ତେ ପାଣ୍ଡଵା ଵୀର୍ଯଵନ୍ତଃ ଶକ୍ରସ୍ଯାଂଶଃ ପାଣ୍ଡଵଃ ସଵ୍ଯସାଚୀ
ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ପର୍ବତର ଉତ୍ତର ଦିଗର ଏହି ଗଛର ଗୁହାରେ ବନ୍ଧିତ ଥିଲେ। ଏଠାରେ ଏମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ପାଣ୍ଡବମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରବଳ ପ୍ରତାପୀ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବ୍ୟସାଚୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଂଶ।
ଏଵମେତେ ପାଣ୍ଡଵାଃ ସଂବଭୂଵୁ- ର୍ଯେ ତେ ରାଜନ୍ପୂର୍ଵମିନ୍ଦ୍ରା ବଭୂଵୁଃ। ଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ଚୈଷାଂ ପୂର୍ଵମେଵୋପଦିଷ୍ଟା ଭାର୍ଯା ଯୈଷା ଦ୍ରୌପଦୀ ଦିଵ୍ଯରୂପା
ଏଭଳି ଏହି ପାଣ୍ଡବମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ରାଜା, ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଥିଲେ। ଏବଂ ଏହି ଭାଗ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା—ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଦିବ୍ୟ ରୂପା ଦ୍ରୌପଦୀ।
କଥଂ ହି ସ୍ତ୍ରୀ କର୍ମଣା ତେ ମହୀତଲା- ତ୍ସମୁତ୍ତିଷ୍ଠେଦନ୍ଯତୋ ଦୈଵଯୋଗାତ୍। ଯସ୍ଯା ରୂପଂ ସୋମସୂର୍ଯପ୍ରକାଶଂ ଗନ୍ଧଶ୍ଚାସ୍ଯାଃ କୋଶମାତ୍ରାତ୍ପ୍ରଵାତି
କିପରି ଏକ ନାରୀ ନିଜ କର୍ମରେ ପୃଥିବୀରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବେ, ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବିନା? ଯାହାର ରୂପ ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଯାହାର ସୁଗନ୍ଧ ତାଙ୍କର ଦେହରୁ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ।
ଇଦଂ ଚାନ୍ଯତ୍ପ୍ରୀତିପୂର୍ଵଂ ନରେନ୍ଦ୍ର ଦଦାନି ତେ ଵରମତ୍ଯଦ୍ଭୁତଂ ଚ। ଦିଵ୍ଯଂ ଚକ୍ଷୁଃ ପଶ୍ଯ କୁନ୍ତୀସୁତାଂସ୍ତ୍ଵଂ ପୁଣ୍ଯୈର୍ଦିଵ୍ଯୈଃ ପୂର୍ଵଦେହୈରୁପେତାନ୍
ଏବେ ରାଜା, ମୁଁ ଭଲପାଇ ତୁମକୁ ଆଉ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି—ତୁମେ କୁନ୍ତୀର ପୁଅମାନେ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ପୁଣ୍ୟ ଓ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ସହିତ କିପରି ଥିଲେ, ତାହା ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖ।
ତତୋ ଵ୍ଯାସଃ ପରମୋଦାରକର୍ମା ଶୁଚିର୍ଵିପ୍ରସ୍ତପସା ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ। ଚକ୍ଷୁର୍ଦିଵ୍ଯଂ ପ୍ରଦଦୌ ତାଂଶ୍ଚ ସର୍ଵାନ୍ ରାଜାଽପଶ୍ଯତ୍ପୂର୍ଵଦେହୈର୍ଯଥାଵତ୍
ତା'ପରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା, ପବିତ୍ର ଏବଂ ତପସ୍ୱୀ ବ୍ୟାସ ତାହା ରାଜାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ ଦେଲେ। ରାଜା ସେମାନଙ୍କୁ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ଦିବ୍ୟ ଦେହରେ ଯେପରି ଥିଲେ, ସେପରି ଦେଖିଲେ।
ତତୋ ଦିଵ୍ଯାନ୍ହେମକିରୀଟମାଲିନଃ ଶକ୍ରପ୍ରଖ୍ଯାନ୍ପାଵକାଦିତ୍ଯଵର୍ଣାନ୍। ବଦ୍ଧାପୀଡାଂଶ୍ଚାରୁରୂପାଂଶ୍ଚ ଯୂନୋ ଵ୍ଯୂଢୋରସ୍କାଂସ୍ତାଲମାତ୍ରାନ୍ଦଦର୍ଶ
ତା'ପରେ ସେମାନେ ସୁନା ମୁକୁଟ ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା, ଚୁଡ଼ା ଗଠି, ଶୋଭାବାନ୍, ଯୁବକ, ଚଉଡ଼ ଛାତି ଓ ତାଳ ଗଛ ପରି ଉଚ୍ଚ ଦେଖାଗଲେ।
ଦିଵ୍ଯୈର୍ଵସ୍ତ୍ରୈରଜୋଭିଃ ସୁଗନ୍ଧୈ- ର୍ମାଲ୍ଯୈଶ୍ଚାଗ୍ର୍ଯୈଃ ଶୋଭମାନାନତୀଵ। ସାକ୍ଷାତ୍ତ୍ର୍ଯକ୍ଷାନ୍ଵା ଵସୂଂଶ୍ଚାପି ରୁଦ୍ରା- ନାଦିତ୍ଯାନ୍ଵା ସର୍ଵଗୁଣୋପପନ୍ନାନ୍
ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ସେମାନେ ବହୁତ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଲାଗୁଥିଲେ—ଯେପରି ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବତା, ବସୁ, ରୁଦ୍ର ବା ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ।
ତାନ୍ପୂର୍ଵେନ୍ଦ୍ରାନଭିଵୀକ୍ଷ୍ଯାଭିରୂପା- ତ୍ର୍ଶକ୍ରାତ୍ମଜଂ ଚେନ୍ଦ୍ରରୂପଂ ନିଶମ୍ଯ। ପ୍ରୀତୋ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦୋ ଵିସ୍ମିତଶ୍ଚ ଦିଵ୍ଯାଂ ମାଯାଂ ତାମଵେକ୍ଷ୍ଯାପ୍ରମେଯାମ୍
ସେହି ପୂର୍ବ ଇନ୍ଦ୍ରମାନେ, ଶୋଭାବାନ୍ ଦେଖି, ଏବଂ ସବ୍ୟସାଚୀ ଇନ୍ଦ୍ର ରୂପ ଅଟୁଟ ଶୁଣି, ରାଜା ଦ୍ରୁପଦ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ, ସେଇ ଅପରିମିତ ଦିବ୍ୟ ମାୟା ଦେଖି।
ତାଂ ଚୈଵାଗ୍ର୍ଯାଂ ସ୍ତ୍ରିଯମତିରୂପଯୁକ୍ତାଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ସାକ୍ଷାତ୍ସୋମଵହ୍ନିପ୍ରକାଶାମ୍। ଯୋଗ୍ଯାଂ ତେଷାଂ ରୂପତେଜୋଯଶୋଭିଃ ପତ୍ନୀ ମତ୍ଵା ହୃଷ୍ଟଵାନ୍ପାର୍ଥିଵେନ୍ଦ୍ରଃ
ସେ ସ୍ତ୍ରୀ, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରୂପ ଓ ଶୋଭାରେ ଯୁକ୍ତ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିର ଆଭା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ତାଙ୍କର ରୂପ, ତେଜ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ଏହା ଦେଖି ରାଜାଙ୍କ ମନ ଅତିଆନନ୍ଦିତ ହେଲା, ତାଙ୍କୁ ନିଜର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ଭାବିଲେ।
ସ ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହଦାଶ୍ଚର୍ଯରୂପଂ ଜଗ୍ରାହ ପାଦୌ ସତ୍ଯଵତ୍ଯାଃ ସୁତସ୍ଯ। ନୈତଚ୍ଚିତ୍ରଂ ପରମର୍ଷେ ତ୍ଵଯୀତି ପ୍ରସନ୍ନଚେତାଃ ସ ଉଵାଚ ଚୈନମ୍
ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ପୁଅଙ୍କର ପାଦ ଧରିଲେ। ଶାନ୍ତ ମନେ ସେ କହିଲେ, 'ମହାମୁନି, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା କୌଣସି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ।'
ଇଦଂ ଚାପି ପୁରାଵୃତ୍ତଂ ତନ୍ନିବୋଧ ଚ ଭୂମିମ। କୀର୍ତ୍ଯମାନଂ ନୃପର୍ଷୀଣାଂ ପୂର୍ଵେଷାଂ ଦାରକର୍ମଣି
ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ପୁରାତନ କଥା କହିବି, ଭୂମିପତି, ଯାହା ପୂର୍ବତନ ରାଜାମୁନିମାନେ ବିବାହ ପ୍ରଥା ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ।
ନିତନ୍ତୁର୍ନାମ ରାଜର୍ଷିର୍ବଭୂଵ ଭୁଵି ଵିଶ୍ରୁତଃ। ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରା ମହେଷ୍ଵାସା ବଭୂଵୁଃ ପଞ୍ଚ ଭୂମିତାଃ
ନିତନ୍ତୁ ନାମକ ଜଣେ ରାଜାମୁନି ଭୂମିରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପାଞ୍ଚଟି ପୁଅ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର।
ସାଲ୍ଵେଯଃ ଶୂରସେନଶ୍ଚ ଶ୍ରୁତସେନଶ୍ଚ ଵୀର୍ଯଵାନ୍। ତିନ୍ଦୁସାରୋଽତିସାରଶ୍ଚ କ୍ଷତ୍ରିଯାଃ କ୍ରତୁଯାଜିନଃ
ସେମାନେ ହେଲେ—ସାଲ୍ବେୟ, ଶୂରସେନ, ପ୍ରବଳ ଶ୍ରୁତସେନ, ଟିନ୍ଦୁସାର ଓ ଅତିସାର; ସମସ୍ତେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା।
ନାତିଚକ୍ରମୁରନ୍ଯୋନ୍ଯମନ୍ଯୋନ୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରିଯଂଵଦାଃ। ଅନୀର୍ଷ୍ଯଵୋ ଧର୍ମଵିଦଃ ସୌମ୍ଯାଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରିଯକରାଃ
ସେମାନେ କେବେ ଏକାଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରୁନଥିଲେ, ପରସ୍ପରକୁ ସଦା ମିଠା କଥା କହୁଥିଲେ, ଇର୍ଷ୍ୟା ଥିଲାନି, ଧର୍ମ ଜାଣୁଥିଲେ, ମୃଦୁ ଓ ପ୍ରିୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ।
ଏତାନ୍ନୈତନ୍ତଵାନ୍ପଞ୍ଚ ଶିବିପୁତ୍ରୀ ସ୍ଵଯଂଵରେ। ଅଵାପ ସ୍ଵପତୀନ୍ଵୀରାନ୍ଭୌମାଶ୍ଵୀ ମନୁଜାଧିପାନ୍
ଶିବିଙ୍କ କନ୍ୟା ଭୌମାଶ୍ୱୀ ସ୍ୱୟଂବରରେ ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ନିତନ୍ତୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ ନିଜ ପତି ଭାବେ ବାଛିଲେ—ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ବୀର, ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଭୂମିର ଶାସକ।
ଵୀଣେଵ ମଧୁରାରାଵା ଗାନ୍ଧର୍ଵସ୍ଵରମୂର୍ଚ୍ଛିତା। ଉତ୍ତମା ସର୍ଵନାରୀଣାଂ ଭୌମାଶ୍ଵୀ ହ୍ଯଭଵତ୍ତଦା
ମଧୁର ସ୍ୱର ଭରିଥିବା ବୀଣା ପରି, ଗାନ୍ଧର୍ବ ରାଗରେ ମିଶିଥିବା, ଭୌମାଶ୍ୱୀ ସେ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଲେ।