ସ୍ତ୍ରୀଧର୍ମଃ ପୂର୍ଵମେଵାଯଂ ନିର୍ମିତୋ ମୁନିଭିଃ ସଦା। ସହଧର୍ମଚରୀ ଭର୍ତୁରେକା ଏକସ୍ଯ ଚୋଚ୍ଯତେ
ପୁରୁଣା ସମୟରୁ ମୁନିମାନେ ନାରୀଙ୍କର ଧର୍ମ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି—ସେ ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କ ସହ ଧର୍ମରେ ସହଯାତ୍ରୀ ହେବେ, ଏବଂ ଏହା କେବଳ ଜଣେ ପୁରୁଷ ପାଇଁ ହେବ।
ଏକୋ ହି ଭର୍ତା ନାରୀଣାଂ କୌମାର ଇତି ଲୌକିକଃ। ଆପତ୍ସୁ ଚ ନିଯୋଗେନ ଭର୍ତୁର୍ନାର୍ଯାଃ ପରଃ ସ୍ମୃତଃ
ସାଧାରଣତଃ ଜଣେ ନାରୀଙ୍କ ପାଖରେ ତାଙ୍କର ଯୌବନରେ ଏକମାତ୍ର ପତି ଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଆପଦ୍ବେଳେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଅନ୍ୟଜଣ ମଧ୍ୟ ପତି ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇପାରେ।
ଗଚ୍ଛେତ ନ ତୃତୀଯଂ ତୁ ତସ୍ଯା ନିଷ୍କୃତିରୁଚ୍ଯତେ। ଚତୁର୍ଥେ ପତିତା ନାରୀ ପଞ୍ଚମେ ଵର୍ଧକୀ ଭଵେତ୍
ତୃତୀୟ ପୁରୁଷ ପାଖକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହାକୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଚତୁର୍ଥ ପତି ସହ ନାରୀ ଗିରେହିନୀ ହୁଏ, ପଞ୍ଚମ ପତି ସହ ହେଲେ ବେଶ୍ୟା ଭାବକୁ ପାଏ।
ଏଵଂ ଗତେ ଧର୍ମପଥେ ନ ଵୃଣେ ବହୁପୁଂସ୍କତାମ୍। ଅଲୋକାଚରିତାତ୍ତ୍ସମାତ୍କଥଂ ମୁଚ୍ଯେଯ ସଙ୍କରାତ୍
ଏପରି ଧର୍ମର ପଥ ଅନୁସରି, ମୁଁ କେବେ ଅନେକ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ଚୟନ କରିନାହିଁ। ସାମାଜିକ ଚଳନ ଭଙ୍ଗ କରି ହୋଇଥିବା ଏହି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ କିପରି ମୁଁ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବି?
ଅନାଵୃତାଃ ପୁରା ନାର୍ଯୋ ହ୍ଯାସଞ୍ଶୁଧ୍ଯନ୍ତି ଚାର୍ତଵେ। ସକୃଦୁକ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ନୈତନ୍ନାଧର୍ମସ୍ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ପୁରୁଣା ସମୟରେ ନାରୀମାନେ ସ୍ୱେଚ୍ଛାଚାରୀ ଥିଲେ ଏବଂ ଋତୁକାଳରେ ପବିତ୍ର ହୁଅଥିଲେ। ତୁମେ କେବଳ ଏକଥର ଅନୁରୋଧ କରିଛ, ତେଣୁ ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଅଧର୍ମ ହେବ ନାହିଁ।
ଯଦି ମେ ପତଯଃ ପଞ୍ଚ ରତିମିଚ୍ଛାମି ତୈର୍ମିଥଃ। କୌମାରଂ ଚ ଭଵେତ୍ସର୍ଵୈଃ ସଂଗମେ ସଂଗମେ ଚ ମେ
ଯଦି ମୋର ପାଖରେ ପାଞ୍ଚଜଣ ପତି ଥାଏ ଏବଂ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ ଚାହେଁ, ତେବେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସମ୍ମିଳନରେ ମୋର ଯୌବନ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରହୁ।
ପତିଶୁଶ୍ରୂଷଯା ଚୈଵ ସିଦ୍ଧିଃ ପ୍ରାପ୍ତା ମଯା ପୁରା। ଭୋଗେଚ୍ଛା ଚ ମଯା ପ୍ରାପ୍ତା ସ ଚ ଭୋଗଶ୍ଚ ମେ ଭଵେତ୍
ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ପତିଙ୍କୁ ସେବା କରି ସଫଳତା ଲାଭ କରିଛି; ମୁଁ ଭୋଗର ଇଚ୍ଛା ଲାଭ କରିଛି, ଏବଂ ସେଇ ଭୋଗ ମୋତେ ମିଳିବ।
ରତିଶ୍ଚ ଭଦ୍ରେ ସିଦ୍ଧିଶ୍ଚ ନ ଭଜେତେ ପରସ୍ପରମ୍। ଭୋଗାନାପ୍ସ୍ଯସି ସିଦ୍ଧିଂ ଚ ଯୋଗେନ ଚ ମହତ୍ତ୍ଵତାମ୍
ରତି ଏବଂ ସଫଳତା, ଓ ସୁମଧୁରା, ପରସ୍ପର ସହିତ ଏକାତ୍ମ ହୁଏ ନାହିଁ। ତୁମେ ଯୋଗ ଏବଂ ମହତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଭୋଗ ଓ ସିଦ୍ଧି ଦୁହିଁ ଲାଭ କରିପାରିବ।
ଅନ୍ଯଦେହାନ୍ତରେ ଚୈଵ ରୂପଭାଗ୍ଯଗୁଣାନ୍ଵିତା। ପଞ୍ଚଭିଃ ପ୍ରାପ୍ଯ କୌମାରଂ ମହାଭାଗା ଭଵିଷ୍ଯସି
ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମରେ ତୁମେ ରୂପ, ଭାଗ୍ୟ ଓ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ ହେବ। ପାଞ୍ଚଜଣ ସହ ଯୌବନ ଲାଭ କରି, ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳି ହେବ।
ଗଚ୍ଛ ଗଙ୍ଗାଜଲସ୍ଥା ଚ ନରଂ ପଶ୍ଯସି ଯଂ ଶୁଭେ। ତମାନଯ ମମାଭ୍ଯାଶଂ ସୁରରାଜଂ ଶୁଚିସ୍ମିତେ
ଯାଅ, ଗଙ୍ଗା ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ିଅ, ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଯେଉଁ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିବ, ସେଇ ସୁରମଣିଙ୍କୁ ମୋ ପାଖକୁ ଆଣ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ଵିଶ୍ଵରୂପେଣ ରୁଦ୍ରଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍। ଜଗାମ ଗଙ୍ଗାମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ପୁଣ୍ଯାଂ ତ୍ରିପଥଗାଂ ନଦୀମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ବିଶ୍ୱରୂପଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ପବିତ୍ର ତିନି ମାର୍ଗ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଗଙ୍ଗା ନଦୀ ପାଖକୁ ଚଲିଗଲେ।
ପୁରା ଵୈ ନୈମିଶାରଣ୍ଯେ ଦେଵାଃ ସତ୍ରମୁପାସତେ। ତତ୍ର ଵୈଵସ୍ଵତୋ ରାଜଞ୍ଶାମିତ୍ରମକରୋତ୍ତଦା
ପୂର୍ବେ ନୈମିଷାରଣ୍ୟରେ ଦେବମାନେ ଏକ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ, ରାଜା, ବୈବସ୍ବତ ଶାମିତ୍ରି ସହ ମିଳିତିଲେ।
ତତୋ ଯମୋ ଦୀକ୍ଷିତସ୍ତତ୍ର ରାଜ- ନ୍ନାମାରଯତ୍କଂଚିଦପି ପ୍ରଜାନାମ୍। ତତଃ ପ୍ରଜାସ୍ତା ବହୁଲା ବଭୂଵୁଃ କାଲାତିପାତାନ୍ମରଣପ୍ରହୀଣାଃ
ତାପରେ ଯମ ତାଁଠାରେ ଦୀକ୍ଷିତ ହେଲେ, ରାଜା, ଏବଂ କୌଣସି ପ୍ରଜାଙ୍କ ଜୀବନ ନେଲେ ନାହିଁ। ଏହାର ଫଳରେ, ପ୍ରଜାମାନେ ବହୁତ ହେଲେ, ସମୟ ବିତିଗଲା ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ଥିଲା ନାହିଁ।
ସୋମଶ୍ଚ ଶକ୍ରୋ ଵରୁଣଃ କୁବେରଃ ସାଧ୍ଯା ରୁଦ୍ରା ଵସଵୋଽଥାଶ୍ଵିନୌ ଚ। ପ୍ରଜାପତିର୍ଭୁଵନସ୍ଯ ପ୍ରଣେତା ସମାଜଗ୍ମୁସ୍ତତ୍ର ଦେଵାସ୍ତଥାଽନ୍ଯେ
ସୋମ, ଶକ୍ର, ବରୁଣ, କୁବେର, ସାଧ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ବସୁ ଏବଂ ଆଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ପ୍ରଜାପତି ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ସେଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ତତୋଽବ୍ରୁଵଁଲ୍ଲୋକଗୁରୁଂ ସମେତା ଭଯାତ୍ତୀଵ୍ରାନ୍ମାନୁଷାଣାଂ ଵିଵୃଦ୍ଧ୍ଯା। ତସ୍ମାଦ୍ଭଯାଦୁଦ୍ଵିଜନ୍ତଃ ସୁଖେପ୍ସଵଃ ପ୍ରଯାମ ସର୍ଵେ ଶରଣଂ ଭଵନ୍ତମ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଏକଠି ହୋଇ, ଲୋକଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ କହିଲେ—ମାନବମାନେ ବହୁତ ବଢ଼ିଯିବାରୁ ଆମେ ଭୟଭୀତ। ଏହି ଭୟରେ ଏବଂ ସୁଖ ଆଶାରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛୁ।
କିଂ ଵୋ ଭଯଂ ମାନୁଷେଭ୍ଯୋ ଯୂଯଂ ସର୍ଵେ ଯଦାଽମରାଃ। ମା ଵୋ ମର୍ତ୍ଯସକାଶାଦ୍ଵୈ ଭଯଂ ଭଵିତୁମର୍ହତି
ମାନବମାନେ ଥିବାରୁ ତୁମେମାନେ ସମସ୍ତେ ଅମର ଥିବାବେଳେ କଣ ଭୟ? ମରଣଶୀଳ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖି ତୁମେମାନେ କେବେ ଭୟଭୀତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ମର୍ତ୍ଯା ଅମର୍ତ୍ଯାଃ ସଂଵୃତ୍ତା ନ ଵିଶେଷୋଽସ୍ତି କଶ୍ଚନ। ଅଵିଶେଷାଦୁଦ୍ଵିଜନ୍ତୋ ଵିଶେଷାର୍ଥମିହାଗତାଃ
ମରଣଶୀଳ ଓ ଅମରମାନେ ଏବେ ସମାନ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି; କୌଣସି ପ୍ରଭେଦ ରହିନାହିଁ। ଏହି ଅନ୍ତର ନଥିବାରେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ସେମାନେ ଏଠାକୁ ଭିନ୍ନତା ଖୋଜିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।
ଵୈଵସ୍ଵତୋ ଵ୍ଯାପୃତଃ ସତ୍ରହେତୋ- ସ୍ତେନ ତ୍ଵିମେ ନ ମ୍ରିଯନ୍ତେ ମନୁଷ୍ଯାଃ। ତସ୍ମିନ୍ନେକାଗ୍ରେ କୃତସର୍ଵକାର୍ଯେ ତତ ଏଷାଂ ଭଵିତୈଵାନ୍ତକାଲଃ
ବୈବସ୍ବତ ଏବେ ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଅଛନ୍ତି; ଏହି କାରଣରୁ ଏହି ମଣିଷମାନେ ମରୁନାହାନ୍ତି। ସେ ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ କାମ ସମାପ୍ତ କରିବେ, ତେବେ ଏମାନଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ସମୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆସିବ।
ଵୈଵସ୍ଵତସ୍ଯୈଵ ତନୁର୍ଵିଭକ୍ତା ଵୀର୍ଯେଣ ଯୁଷ୍ମାକମୁତ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧା। ସୈଷାମନ୍ତୋ ଭଵିତା ହ୍ଯନ୍ତକାଲେ ନ ତତ୍ର ଵୀର୍ଯଂ ଭଵିତା ନରେଷୁ
ବୈବସ୍ବତଙ୍କ ଏକ ଅଂଶ ମାତ୍ର ଏଠାରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଛି, ଏହା ତୁମେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ବଢ଼ିଛି। ସେମାନଙ୍କର ଶେଷ ସମୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ବେଳେ ଆସିବ; ସେବେ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି କାମ କରିବ ନାହିଁ।
ତତସ୍ତୁ ତେ ପୂର୍ଵଜଦେଵଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଜଗ୍ମୁର୍ଯତ୍ର ଦେଵା ଯଜନ୍ତେ। ସମାସୀନାସ୍ତେ ସମେତା ମହାବଲା ଭାଗୀରଥ୍ଯାଂ ଦଦୃଶୁଃ ପୁଣ୍ଡରୀକମ୍
ତେବେ ପ୍ରାଚୀନ ଦେବତାମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ସମେତ ହୋଇ ବସିଥିଲେ ଏବଂ ଭାଗୀରଥୀ ନଦୀରେ ଏକ ପଦ୍ମ ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ତଦ୍ଵିସ୍ମିତାସ୍ତେ ବଭୂଵୁ- ସ୍ତେଷାମିନ୍ଦ୍ରସ୍ତତ୍ର ଶୂରୋ ଜଗାମ। ସୋଽପଶ୍ଯଦ୍ଯୋଷାମଥ ପାଵକପ୍ରଭାଂ ଯତ୍ର ଦେଵୀ ଗଙ୍ଗା ସତତଂ ପ୍ରସୂତା
ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶୂର ଇନ୍ଦ୍ର ଆଗକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଅଗ୍ନି ପ୍ରଭା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏକ କୁମାରୀକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବୀ ଗଙ୍ଗା ସଦା ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି।
ସା ତତ୍ର ଯୋଷା ରୁଦତୀ ଜଲାର୍ଥିନୀ ଗଙ୍ଗାଂ ଦେଵୀଂ ଵ୍ଯଵଗାହ୍ଯ ଵ୍ଯତିଷ୍ଠତ୍। ତସ୍ଯାଶ୍ରୁବିନ୍ଦୁଃ ପତିତୋ ଜଲେ ଯ- ସ୍ତତ୍ପଦ୍ମମାସୀଦଥ ତତ୍ର କାଞ୍ଚନମ୍
ସେଠାରେ ସେ କୁମାରୀ, କାନ୍ଦୁଥିବା ଓ ଜଳ ପାଇବାକୁ ଆଶା କରୁଥିବା, ଦେବୀ ଗଙ୍ଗାରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଏକ ଅଶ୍ରୁବିନ୍ଦୁ ଜଳରେ ପଡ଼ିଲା, ଏବଂ ସେଠାରେ ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପଦ୍ମ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।
ତଦଦ୍ଭୁତଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଵଜ୍ରୀ ତଦାନୀ- ମପୃଚ୍ଛତ୍ତାଂ ଯୋଷିତମନ୍ତିକାଦ୍ଵୈ। କା ତ୍ଵଂ ଭଦ୍ରେ ରୋଦିଷି କସ୍ଯ ହେତୋ- ର୍ଵାକ୍ଯଂ ତଥ୍ଯଂ କାମଯେଽହଂ ବ୍ରଵୀହି
ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ସେ କୁମାରୀଙ୍କୁ ନିକଟରେ ପଚାରିଲେ: 'ଭଲ ମହିଳା, ତୁମେ କିଏ ଓ କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛ? ସତ୍ୟ କଥା କହ, ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ।'
ତ୍ଵଂ ଵେତ୍ସ୍ଯସେ ମାମିହ ଯାଽସ୍ମି ଶକ୍ର ଯଦର୍ଥଂ ଚାହଂ ରୋଦିମି ମନ୍ଦଭାଗ୍ଯା। ଆଗଚ୍ଛ ରାଜନ୍ପୁରତୋ ଗମିଷ୍ଯେ ଦ୍ରଷ୍ଟାଽସି ତଦ୍ରୋଦିମି ଯତ୍କୃତେଽହମ୍
'ଶକ୍ର, ଏଠାରେ ମୁଁ କିଏ ଓ କାହିଁକି ଏମିତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କାନ୍ଦୁଛି, ତୁମେ ଜାଣିପାରିବ। ରାଜନ, ଆଗକୁ ଆସ, ମୁଁ ଯିବି, ତୁମେ ଦେଖିପାରିବ କାହିଁକି ମୁଁ କାନ୍ଦୁଛି।'
ତାଂ ଗଚ୍ଛନ୍ତୀମନ୍ଵଗଚ୍ଛତ୍ତଦାନୀଂ ସୋଽପଶ୍ଯଦାରାତ୍ତରୁଣଂ ଦର୍ଶନୀଯମ୍। ସିଦ୍ଧାସନସ୍ଥଂ ଯୁଵତୀସହାଯଂ କ୍ରୀଡନ୍ତମକ୍ଷୈର୍ଗିରିରାଜମୂର୍ଧ୍ନି
ସେ ଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ, ଏବଂ ଦୂରରୁ ଏକ ହସ୍ତୀନ୍ଦ୍ର ଯୁବକଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ସିଦ୍ଧାସନରେ ବସି, ଯୁବତୀମାନେ ସହିତ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ ଦାୟସ ଖେଳୁଥିଲେ।
ତମବ୍ରଵୀଦ୍ଦେଵରାଜୋ ମମେଦଂ ତ୍ଵଂ ଵିଦ୍ଧି ଵିଦ୍ଵନ୍ଭୁଵନଂ ଵଶେ ସ୍ଥିତମ୍। ଈଶୋଽହସ୍ମୀତି ସମନ୍ଯୁରବ୍ରଵୀ- ଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତମକ୍ଷୈଃ ସୁଭୃଶଂ ପ୍ରମତ୍ତମ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଏହି ସଂସାର ମୋର ଅଧିନରେ ଅଛି। ମୁଁ ଏହାର ସ୍ୱାମୀ!'—ଏଭଳି କହି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଦାୟସରେ ଗଭୀର ଭାବେ ଲିନ ଦେଖି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
କ୍ରୁଦ୍ଧଂ ଚ ଶକ୍ରଂ ପ୍ରସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଦେଵୋ ଜହାଯ ଶକ୍ରଂ ଚ ଶୈରୁଦୈକ୍ଷତ। ସଂସ୍ତମ୍ଭିତୋଽଭୂଦଥ ଦେଵରାଜ- ସ୍ତେନେକ୍ଷିତଃ ସ୍ଥାଣୁରିଵାଵତସ୍ଥେ
କ୍ରୋଧିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଚାହିଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେ ଅଚଳ ହୋଇଗଲେ, ଏକ ଥମ୍ଭ ଭଳି ନିଶ୍ଚଳ ରହିଲେ।
ଯଦା ତୁ ପର୍ଯାପ୍ତମିହାସ୍ଯ କ୍ରୀଡଯା ତଦା ଦେଵୀଂ ରୁଦତୀଂ ତାମୁଵାଚ। ଆନୀଯତାମେଷ ଯତୋଽହମାରା- ନ୍ନୈନଂ ଦର୍ପଃ ପୁନରପ୍ଯାଵିଶେତ
ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଖେଳ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ହେଲା, ସେ କାନ୍ଦୁଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଏହାକୁ ଏଠାକୁ ଆଣ, କାରଣ ମୁଁ କ୍ଲାନ୍ତ; ତାଙ୍କୁ ପୁଣି ଅଭିମାନ ନ ଆସୁ।'
ତତଃ ଶକ୍ରଃ ସ୍ପୃଷ୍ଟମାତ୍ରସ୍ତଯା ତୁ ସ୍ରସ୍ତୈରଙ୍ଗୈଃ ପତିତୋଽଭୂଦ୍ଧରଣ୍ଯାମ୍। ତମବ୍ରଵୀଦ୍ଭଗଵାନୁଗ୍ରତେଜା ମୈଵଂ ପୁନଃ ଶକ୍ର କୃଥାଃ କଥଂଚିତ୍
ତାପରେ, ସେ ଦେବୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ସହିତ, ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଶିଥିଳ ହୋଇଗଲା ଏବଂ ସେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଉଗ୍ର ତେଜସ୍ୱୀ ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଇନ୍ଦ୍ର, ଏଭଳି କେବେ ମଧ୍ୟ କରିବ ନାହିଁ।'
ନିଵର୍ତଯୈନଂ ଚ ମହାଦ୍ରିରାଜଂ ବଲଂ ଚ ଵୀର୍ଯଂ ଚ ତଵାପ୍ରମେଯମ୍। ଛିଦ୍ରସ୍ଯ ଚୈଵାଵିଶ ମଧ୍ଯମସ୍ଯ ଯତ୍ରାସତେ ତ୍ଵଦ୍ଵିଧାଃ ସୂର୍ଯଭାସଃ
'ଏହି ମହାପାହାଡ଼ରାଜା, ତାଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର; ତୁମର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ଅପାର। ମଧ୍ୟମ ଖୋଲରେ ପ୍ରବେଶ କର, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଛ।