କୁନ୍ତୀ ତୁ କୃଷ୍ଣାଂ ପରିଗୃହ୍ଯ ସାଧ୍ଵୀ- ମନ୍ତଃପୁରଂ ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯାଵିଵେଶ। ସ୍ତ୍ରିଯଶ୍ଚ ତାଂ କୌରଵରାଜପତ୍ନୀଂ ପ୍ରତ୍ଯର୍ଚଯାମାସୁରଦୀନସତ୍ଵାଃ
କୁନ୍ତୀ, ଶୁଭ୍ରଚରିତ୍ରା ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା, କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଡ୍ରୁପଦଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ କୌରବ ରାଜାଙ୍କ ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀମାନେ, ମୃଦୁ ହୃଦୟରେ, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ତାନ୍ସିଂହଵିକ୍ରାନ୍ତଗତୀନ୍ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ମହର୍ଷଭାକ୍ଷାନଜିନୋତ୍ତରୀଯାନ୍। ଗୂଢୋତ୍ତରାଂସାନ୍ଭୁଜଗେନ୍ଦ୍ରଭୋଗ- ପ୍ରଲମ୍ବବାହୂନ୍ପୁରୁଷପ୍ରଵୀରାନ୍
ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ସିଂହ ପରି ଚାଲି, ବୃଷ ଦୃଷ୍ଟି, ମୃଗଚର୍ମ ଉପରେ ପିନ୍ଧିଥିବା, କନ୍ଧ ଢାକା, ବଡ଼ ନାଗ ପରି ଲମ୍ବା ବାହୁ, ସେମାନେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ରାଜା ଚ ରାଜ୍ଞଃ ସଚିଵାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ପୁତ୍ରାଶ୍ଚ ରାଜ୍ଞଃ ସୁହୃଦସ୍ତଥୈଵ। ପ୍ରେଷ୍ଯାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ନିଖିଲେନ ରାଜ- ନ୍ହର୍ଷଂ ସମାପେତୁରତୀଵ ତତ୍ର
ରାଜା, ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀ, ରାଜାଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ବନ୍ଧୁମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ପରିଚାରକ, ରାଜନ୍, ସେଠାରେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ତେ ତତ୍ର ଵୀରାଃ ପରମାସନେଷୁ ସପାଦପୀଠେଷ୍ଵଵିଶଙ୍କମାନାଃ। ଯଥାନୁପୂର୍ଵ୍ଯାଦ୍ଵିଵିଶୁର୍ନରାଗ୍ର୍ଯା- ସ୍ତଥା ମହାର୍ହେଷୁ ନ ଵିସ୍ମଯନ୍ତଃ
ସେ ଶୂରମାନେ ନିର୍ଭୟରେ, ଉଚ୍ଚ ଆସନ ଓ ପାଦପୀଠରେ, ଅନୁକ୍ରମରେ ବସିଲେ। ସେମାନେ ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ଆସନ ଦେଖି କୌଣସି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ ନାହିଁ।
ଉଚ୍ଚାଵଚଂ ପାର୍ଥିଵଭୋଜନୀଯଂ ପାତ୍ରୀଷୁ ଜାମ୍ବୂନଦରାଜତୀଷୁ। ଦାସାଶ୍ଚ ଦାସ୍ଯଶ୍ଚ ସୁମୃଷ୍ଟଵେଷାଃ ସଂଭୋଜକାଶ୍ଚାପ୍ଯୁପଜହ୍ରୁରନ୍ନମ୍
ସୁସ୍ୱାଦୁ ଓ ସାଧାରଣ ଖାଦ୍ୟ, ସୁନା ଓ ଚାଁଦିର ପାତ୍ରରେ ଆଣାଗଲା। ଭଲଭାବେ ସଜିଥିବା ପୁରୁଷ ଓ ମହିଳା ଦାସ-ଦାସୀମାନେ, ଏବଂ ପରିଚାରକମାନେ, ଖାଦ୍ୟ ପରିବେଶନ କଲେ।
ତେ ତତ୍ର ଭୁକ୍ତ୍ଵା ପୁରୁଷପ୍ରଵୀରା ଯଥାତ୍ମକାମଂ ସୁଭୃଶଂ ପ୍ରତୀତାଃ। ଉତ୍କ୍ରମ୍ଯ ସର୍ଵାଣି ଵସୂନି ରାଜ- ନ୍ସାଂଗ୍ରାମିକଂ ତେ ଵିଵିଶୁର୍ନୃଵୀରାଃ
ସେମାନେ ସେଠାରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଖାଇ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ରାଜନ୍, ସମସ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଛାଡ଼ି, ସେ ଶୂରମାନେ ସଭାଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତଲ୍ଲକ୍ଷଯିତ୍ଵା ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯ ପୁତ୍ରା ରାଜା ଚ ସର୍ଵୈଃ ସହ ମନ୍ତ୍ରିମୁଖ୍ଯୈଃ। ସମର୍ଥଯାମାସୁରୁପେତ୍ଯ ହୃଷ୍ଟାଃ କୁନ୍ତୀସୁତାନ୍ପାର୍ଥିଵରାଜପୁତ୍ରାନ୍
ଏହା ଦେଖି, ଡ୍ରୁପଦଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଓ ରାଜା, ସମସ୍ତ ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ, ଆନନ୍ଦରେ ଆଗକୁ ଆସି, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରମାନେ ରାଜପୁତ୍ର ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କଲେ।
ତତ ଆହୂଯ ପାଞ୍ଚାଲ୍ଯୋ ରାଜପୁତ୍ରଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍। ପରିଗ୍ରହେଣ ବ୍ରାହ୍ମେଣ ପରିଗୃହ୍ଯ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ
ତାପରେ, ପାଞ୍ଚାଲୀଙ୍କ ପୁଅ ରାଜପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପଦ୍ଧତିରେ ସମ୍ମାନ ସହ କୁଳିନ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ପର୍ଯପୃଚ୍ଛଦଦୀନାତ୍ମା କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଂ ସୁଵର୍ଚସମ୍। କଥଂ ଜାନୀମ ଭଵତଃ କ୍ଷତ୍ରିଯାନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାନୁତ
ସେ, ମୃଦୁ ହୃଦୟରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—‘ଆମେ କିପରି ଜାଣିବୁ ଆପଣମାନେ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ କି ନୁହେଁ?’
ଵୈଶ୍ଯାନ୍ଵା ଗୁଣସଂପନ୍ନାନଥ ଵା ଶୂଦ୍ରଯୋନିଜାନ୍। ମାଯାମାସ୍ଥାଯ ଵା ସିଦ୍ଧାଂଶ୍ଚରତଃ ସର୍ଵତୋଦିଶମ୍
‘ନାହିଁ କି ଆପଣମାନେ ଉତ୍ତମ ବୈଶ୍ୟ, କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ର କୁଳର, କିମ୍ବା ମାୟା ଦ୍ୱାରା ସବୁଠାରେ ଘୁରୁଥିବା ସିଦ୍ଧପୁରୁଷ?’
କୃଷ୍ଣାହେତୋରନୁପ୍ରାପ୍ତା ଦେଵାଃ ସଂଦର୍ଶନାର୍ଥିନଃ। ବ୍ରଵୀତୁ ନୋ ଭଵାନ୍ସତ୍ଯଂ ସନ୍ଦେହୋ ହ୍ଯତ୍ର ନୋ ମହାନ୍
‘କୃଷ୍ଣା ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଦୟାକରି ସତ୍ୟ କହନ୍ତୁ, ଏଥିରେ ଆମର ବଡ଼ ସନ୍ଦେହ ଅଛି।’
ଅପି ନଃ ସଂଶଯସ୍ଯାନ୍ତେ ମନଃ ସଂତୁଷ୍ଟିମାଵହେତ୍। ଅପି ନୋ ଭାଗଧେଯାନି ଶୁଭାନି ସ୍ଯୁଃ ପରନ୍ତପ
‘ଆମ ସନ୍ଦେହର ଶେଷରେ ଆମ ମନ ଶାନ୍ତି ପାଉ। ଆମ ଭାଗ୍ୟ ଶୁଭ ହେଉ, ଶତ୍ରୁଦମନ।’
ଇଚ୍ଛଯା ବ୍ରୂହି ତତ୍ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଂ ରାଜସୁ ଶୋଭତେ। ଇଷ୍ଟାପୂର୍ତେନ ଚ ତଥା ଵକ୍ତଵ୍ଯମନୃତଂ ନ ତୁ
‘ଇଚ୍ଛାରେ ସତ୍ୟ କହନ୍ତୁ, କାରଣ ସତ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଶୋଭା ଦେଇଥାଏ। ଯେପରି ବଳି ଓ ଦାନରେ କରାଯାଇଥାଏ, ସେପରି କହିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ କଦାପି ମିଥ୍ୟା ନୁହେଁ।’
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହ୍ଯମରସଙ୍କାଶ ତଵ ଵାକ୍ଯମରିଂଦମ। ଧ୍ରୁଵଂ ଵିଵାହକରଣମାସ୍ଥାସ୍ଯାମି ଵିଧାନତଃ
‘ତୁମର କଥା ଶୁଣି, ଅମରମାନଙ୍କ ପରି, ଶତ୍ରୁଦମନ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ବିବାହ କରିବି।’
ମା ରାଜନ୍ଵିମନା ଭୂସ୍ତ୍ଵଂ ପାଞ୍ଚାଲ୍ଯ ପ୍ରୀତିରସ୍ତୁ ତେ। ଈପ୍ସିତସ୍ତେ ଧ୍ରୁଵଃ କାମଃ ସଂଵୃତ୍ତୋଽଯମସଂଶଯମ୍
‘ରାଜା, ତୁମେ ଚିନ୍ତିତ ହେଉନି; ପାଞ୍ଚାଲୀ, ତୁମର ଆନନ୍ଦ ହେଉ। ତୁମେ ଯାହା ଚାହିଁଥିଲ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପୂରଣ ହୋଇଛି, ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।’
ଵଯଂ ହି କ୍ଷତ୍ରିଯା ରାଜନ୍ପାଣ୍ଡୋଃ ପୁତ୍ରା ମହାତ୍ମନଃ। ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ମାଂ ଵିଦ୍ଧି କୌନ୍ତେଯଂ ଭୀମସେନାର୍ଜୁନାଵିମୌ
‘ଆମେ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ରାଜା, ମହାତ୍ମା ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅ। ମୋତେ ବଡ଼ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଭାବେ ଜାଣ, ଏହେଁ ଭୀମସେନ ଓ ଅର୍ଜୁନ।’
ଆଭ୍ଯାଂ ତଵ ସୁତା ରାଜନ୍ନିର୍ଜିତା ରାଜସଂସଦି। ଯମୌ ଚ ତତ୍ର କୁନ୍ତୀ ଚ ଯତ୍ର କୃଷ୍ମା ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତା
‘ଏହି ଦୁଇଁଜଣ ଦ୍ୱାରା, ରାଜା, ତୁମର ଝିଅ ରାଜସଭାରେ ଜିତାଯାଇଛି। ସେଠି ଯମଜ ଓ କୁନ୍ତୀ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି କୃଷ୍ଣା ଅବସ୍ଥିତ।’
ଵ୍ଯେତୁ ତେ ମାନସଂ ଦୁଃଖଂ କ୍ଷତ୍ରିଯାଃ ସ୍ମୋ ନରର୍ଷଭ। ପଦ୍ମିନୀଵ ସୁତେଯଂ ତେ ହ୍ରଦାଦନ୍ଯହ୍ରଦଂ ଗତା
‘ତୁମର ମନର ଦୁଃଖ ଦୂର ହେଉ, ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଆମେ କ୍ଷତ୍ରିୟ। ତୁମର ଝିଅ, ପଦ୍ମିନୀ ପରି, ଏକ ହ୍ରଦରୁ ଅନ୍ୟ ହ୍ରଦକୁ ଗଲେ।’
ଇତି ତଥ୍ଯଂ ମହାରାଜ ସର୍ଵମେତଦ୍ବ୍ରଵୀମି ତେ। ଭଵାନ୍ହି ଗୁରୁରସ୍ମାକଂ ପରମଂ ଚ ପରାଯଣମ୍
ଏହିପରି ସତ୍ୟ କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି, ମହାରାଜ; କାରଣ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ଗୁରୁ ଭାବେ ମାନୁଛୁ ଏବଂ ତୁମେ ଆମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ।
ତତଃ ସ ଦ୍ରୁପଦୋ ରାଜା ହର୍ଷଵ୍ଯାକୁଲଲୋଚନଃ। ପ୍ରତିଵକ୍ତୁଂ ମୁଦା ଯୁକ୍ତୋ ନାଶକତ୍ତଂ ଯୁଧିଷ୍ଟିରମ୍
ତାପରେ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ଆଖି ଆନନ୍ଦର ଲୁହରେ ଭରିଗଲା; ସେ ଏତେ ଖୁସି ହେଲେ ଯେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ସହଜରେ କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଯତ୍ନେନ ତୁ ସ ତଂ ହର୍ଷଂ ସନ୍ନିଗୃହ୍ଯ ପରଂତପଃ। ଅନୁରୂପଂ ତଦା ଵାଚା ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍
କିନ୍ତୁ ସେ ଅତିରିକ୍ତ ଆନନ୍ଦକୁ ଅନେକ ଚେଷ୍ଟାରେ ଦମନ କରି, ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟ କରୁଥିବା ଏହି ମହାପୁରୁଷ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛ ଚୈନଂ ଧର୍ମାତ୍ମା ଯଥା ତେ ପ୍ରଦ୍ରୁତାଃ ପୁରାତ୍। ସ ତସ୍ମୈ ସର୍ଵମାଚଖ୍ଯାଵାନୁପୂର୍ଵ୍ଯେଣ ପାଣ୍ଡଵଃ
ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ବେ କିପରି ପଳାଇଥିଲେ, ତାହା ପଚାରିଲେ; ତାହାପରେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ସବୁ କଥା କ୍ରମକ୍ରମେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲେ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଦ୍ରୁପଦୋ ରାଜା କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରସ୍ଯ ଭାଷିତମ୍। ଵିଗର୍ହଯାମାସ ତଦା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଂ ନରେଶ୍ଵରମ୍
କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ରାଜା ଦ୍ରୁପଦ ସେଇ ସମୟରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ରାଜାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କଲେ।
ଆଶ୍ଵାସଯାମାସ ଚ ତଂ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍। ପ୍ରତିଜଜ୍ଞେ ଚ ରାଜ୍ଯାଯ ଦ୍ରୁପଦୋ ଵଦତାଂ ଵରଃ
ସେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତା ଦ୍ରୁପଦ ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ।
ତତଃ କୁନ୍ତୀ ଚ କୃଷ୍ଣା ଚ ଭୀମସେନାର୍ଜୁନାଵପି। ଯମୌ ଚ ରାଜ୍ଞା ସଂଦିଷ୍ଟଂ ଵିଵିଶୁର୍ଭଵନଂ ମହତ୍
ତାପରେ କୁନ୍ତୀ ଓ କୃଷ୍ଣା, ଭୀମସେନ, ଅର୍ଜୁନ ଏବଂ ଯମଜ ଭାଇମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ବଡ଼ ମହଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତତ୍ର ତେ ନ୍ଯଵସନ୍ରାଜନ୍ଯଜ୍ଞସେନେନ ପୂଜିତାଃ। ପ୍ରତ୍ଯାଶ୍ଵସ୍ତସ୍ତତୋ ରାଜା ସହ ପୁତ୍ରୈରୁଵାଚ ତମ୍
ସେଠାରେ ସେମାନେ ରାଜା ଯଜ୍ଞସେନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ରହିଲେ; ଏବଂ ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହେବା ପରେ, ରାଜା ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଗୃହ୍ଣାତୁ ଵିଧିଵତ୍ପାଣିମଦ୍ଯାଯଂ କୁରୁନନ୍ଦନଃ। ପୁଣ୍ଯେଽହନି ମହାବାହୁରର୍ଜୁନଃ କୁରୁତାଂ କ୍ଷଣମ୍
କୁରୁବଂଶର ପୁଅ, ବଳଶାଳୀ ଅର୍ଜୁନ ଏହି ଶୁଭ ଦିନରେ ଆମ ପୁଅକୁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ବିବାହ କରୁନ୍ତୁ; ଏହା ପାଇଁ ଏକ ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରାଯାଉ।
ତମବ୍ରଵୀତ୍ତତୋ ରାଜା ଧର୍ମାତ୍ମା ଚ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। `ମମାପି ଦାରସଂବନ୍ଧଃ କାର୍ଯସ୍ତାଵଦ୍ଵିଶାଂପତେ
ତାପରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ମୋର ବି ବିବାହ ସମ୍ପର୍କ ଆୟୋଜନ କରିବା ଦରକାର, ରାଜା।
ଭଵାନ୍ଵା ଵିଧିଵତ୍ପାଣିଂ ଗୃହ୍ଣାତୁ ଦୁହିତୁର୍ମମ। ଯସ୍ଯ ଵା ମନ୍ଯସେ ଵୀର ତସ୍ଯ କୃଷ୍ଣାମୁପାଦିଶ
ମହାବୀର, ଆପଣ ଚାହୁଁଥିଲେ ମୋ ଝିଅଙ୍କ ସହ ବିଧିମତ ଭାବେ ବିବାହ କରନ୍ତୁ, କିମ୍ବା ଯାହାକୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଭାବେ ମନେ କରନ୍ତି, ସେଠିକୁ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଦେଇଦିଅନ୍ତୁ।
ସର୍ଵେଷାଂ ମହିଷୀ ରାଜନ୍ଦ୍ରୌପଦୀ ନୋ ଭଵିଷ୍ଯତି। ଏଵଂ ପ୍ରଵ୍ଯାହୃତଂ ପୂର୍ଵଂ ମମ ମାତ୍ରା ଵିଶାଂପତେ
ରାଜା, ଦ୍ରୌପଦୀ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ରାଣୀ ହେବେ; ଏହିପରି କଥା ପୂର୍ବରୁ ମୋର ମାଆ କହିଥିଲେ, ରାଜା।