ଇମେ ରଥାଃ କାଞ୍ଚନପଦ୍ମଚିତ୍ରାଃ ସଦଶ୍ଵଯୁକ୍ତା ଵସୁଧାଧିପାର୍ହାଃ। ଏତାନ୍ସମାରୁହ୍ଯ ପରୈତ ସର୍ଵେ ପାଞ୍ଚାଲରାଜସ୍ଯ ନିଵେଶନଂ ତତ୍
ଏଠି ସୁନ୍ଦର ଘୋଡ଼ା ଯୋଜିଥିବା, ସୁନା ଦଳରେ ପଦ୍ମ ଚିତ୍ରିତ ରଥ ରହିଛି, ଯାହା ରାଜାମାନେ ଯୋଗ୍ୟ। ସମସ୍ତେ ଏହି ରଥରେ ଚଢ଼ି, ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଅ।
ତତଃ ପ୍ରଯାତାଃ କୁରୁପୁଂଗଵାସ୍ତେ ପୁରୋହିତଂ ତଂ ପରିଯାପ୍ଯ ସର୍ଵେ। ଆସ୍ଥାଯ ଯାନାନି ମହାନ୍ତି ତାନି କୁନ୍ତୀ ଚ କୃଷ୍ଣା ଚ ସହୈକଯାନେ
ତାପରେ, କୁରୁବଂଶର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ସେ ପୁରୋହିତଙ୍କ ସହିତ ଏକଠି ଚାଲିଗଲେ। ସେମାନେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଯାନରେ ବସିଲେ, ଏବଂ କୁନ୍ତୀ ଓ କୃଷ୍ଣା ଏକ ରଥରେ ଥିଲେ।
ସ୍ତ୍ରୀଭିଃ ସୁଗନ୍ଧାମ୍ବରମାଲ୍ଯଦାନୈ- ର୍ଵିଭୂଷିତା ଆଭରଣୈର୍ଵିଚିତ୍ରୈଃ। ମାଙ୍ଗଲ୍ଯଗୀତଧ୍ଵନିଵାଦ୍ଯଘୋଷୈ- ର୍ମନୋହରୈଃ ପୁଣ୍ଯକୃତାଂ ଵରିଷ୍ଠୈଃ
ସୁଗନ୍ଧିତ ବସ୍ତ୍ର ଓ ମାଳା, ବିଭିନ୍ନ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ମଙ୍ଗଳ ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟ ଧ୍ୱନି, ମନୋହର ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୁଭନାରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା।
ସଂଗୀଯମାନାଃ ପ୍ରଯଯୁଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟା ଦୀପୈର୍ଜ୍ଵଲଦ୍ଭିଃ ସହିତାଶ୍ଚ ଵିପ୍ରୈଃ
ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଯାତ୍ରା କଲେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଦୀପ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ।
ସ ଵୈ ତଥୋକ୍ତସ୍ତୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିରେଣ ପାଞ୍ଚାଲରାଜସ୍ଯ ପୁରୋହିତୋଽଗ୍ର୍ଯଃ। ସର୍ଵଂ ଯଥୋକ୍ତଂ କୁରୁନନ୍ଦନେନ ନିଵେଦଯାମାସ ନୃପାଯ ଗତ୍ଵା
ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରଧାନ ପୁରୋହିତ ଯାଇ, କୁରୁନନ୍ଦନଙ୍କ କଥା ସଠିକ୍ ଭାବେ ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଵାକ୍ଯାନି ପୁରୋହିତସ୍ଯ ଯାନ୍ଯୁକ୍ତଵାନ୍ଭାରତ ଧର୍ମରାଜଃ। ଜିଜ୍ଞାସଯୈଵାଥ କୁରୂତ୍ତମାନାଂ ଦ୍ରଵ୍ଯାଣ୍ଯନେକାନ୍ଯୁପସଂଜହାର
ପୁରୋହିତଙ୍କ କଥା, ଯାହା ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଥିଲେ, ଶୁଣି, ସେ କୁରୁମାନେ କ'ଣ ଚାହୁଁଛନ୍ତି ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଁ, ବହୁ ଉପହାର ଆଣିଲେ।
ଫଲାନି ମାଲ୍ଯାନି ଚ ସଂସ୍କୃତାନି ଵର୍ମାଣି ଚର୍ମାଣି ତଥାଽଽସନାନି। ଗାଶ୍ଚୈଵ ରାଜନ୍ନଥ ଚୈଵ ରଜ୍ଜୂ- ର୍ବୀଜାନି ଚାନ୍ଯାନି କୃଷୀନିମିତ୍ତମ୍
ଫଳ, ପ୍ରସ୍ତୁତ ମାଳା, ବର୍ମ, ଢାଲ, ଆସନ, ଗାଈ, ରସି ଏବଂ ଚାଷ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ବୀଜ ରାଜା ଆଣିଥିଲେ।
ଅନ୍ଯେଷୁ ଶିଲ୍ପେଷୁ ଚ ଯାନ୍ଯପି ସ୍ଯୁଃ ସର୍ଵାଣି କୃତ୍ଯାନ୍ଯଖିଲେନ ତତ୍ର। କ୍ରୀଡାନିମିତ୍ତାନ୍ଯପି ଯାନି ତତ୍ର ସର୍ଵାଣି ତତ୍ରୋପଜହାର ରାଜା
ଅନ୍ୟ କୌଶଳ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଜିନିଷ ଦରକାର, ସମସ୍ତ କାମ ପୂରା କରାଯାଇଥିଲା। ଖେଳ ଓ ବିନୋଦ ପାଇଁ ଯାହା ଦରକାର, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ରାଜା ଆଣିଥିଲେ।
ଵର୍ମାଣି ଚର୍ମାଣି ଚ ଭାନୁମନ୍ତି ଖଡ୍ଗା ମହାନ୍ତୋଽଶ୍ଵରଥାଶ୍ଚ ଚିତ୍ରାଃ। ଧନୂଂଷି ଚାଗ୍ର୍ଯାଣି ଶରାଶ୍ଚ ଚିତ୍ରାଃ ଶକ୍ତ୍ଯୃଷ୍ଟଯଃ କାଞ୍ଚନଭୂଷଣାଶ୍ଚ
ଦୀପ୍ତିମାନ ବର୍ମ ଓ ଢାଲ, ବଡ଼ ତଳୱାର, ଶୋଭାମୟ ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥ, ଉତ୍ତମ ଧନୁଷ ଓ ଶୋଭିତ ବାଣ, ଅଣ୍ଚଳ, ଶକ୍ତି, ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଅସ୍ତ୍ର—
ପ୍ରାସା ଭୁଶୁଣ୍ଡ୍ଯଶ୍ଚ ପରଶ୍ଵଧାଶ୍ଚ ସାଂଗ୍ରାମିକଂ ଚୈଵ ତଥୈଵ ସର୍ଵମ୍। ଶଯ୍ଯାସନାନ୍ଯୁତ୍ତମଵସ୍ତୁଵନ୍ତି ତଥୈଵ ଵାସୋ ଵିଵିଧଂ ଚ ତତ୍ର
ଝାଡ଼, ଗଦା, କୁଟାରି ଓ ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ ଅସ୍ତ୍ର, ଉତ୍ତମ ଶଯ୍ୟା ଓ ଆସନ, ଭଲ ବସ୍ତ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ପୋଷାକ ମଧ୍ୟ ତାଁଠାରେ ଥିଲା।
କୁନ୍ତୀ ତୁ କୃଷ୍ଣାଂ ପରିଗୃହ୍ଯ ସାଧ୍ଵୀ- ମନ୍ତଃପୁରଂ ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯାଵିଵେଶ। ସ୍ତ୍ରିଯଶ୍ଚ ତାଂ କୌରଵରାଜପତ୍ନୀଂ ପ୍ରତ୍ଯର୍ଚଯାମାସୁରଦୀନସତ୍ଵାଃ
କୁନ୍ତୀ, ଶୁଭ୍ରଚରିତ୍ରା ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା, କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଡ୍ରୁପଦଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ କୌରବ ରାଜାଙ୍କ ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀମାନେ, ମୃଦୁ ହୃଦୟରେ, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ତାନ୍ସିଂହଵିକ୍ରାନ୍ତଗତୀନ୍ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ମହର୍ଷଭାକ୍ଷାନଜିନୋତ୍ତରୀଯାନ୍। ଗୂଢୋତ୍ତରାଂସାନ୍ଭୁଜଗେନ୍ଦ୍ରଭୋଗ- ପ୍ରଲମ୍ବବାହୂନ୍ପୁରୁଷପ୍ରଵୀରାନ୍
ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ସିଂହ ପରି ଚାଲି, ବୃଷ ଦୃଷ୍ଟି, ମୃଗଚର୍ମ ଉପରେ ପିନ୍ଧିଥିବା, କନ୍ଧ ଢାକା, ବଡ଼ ନାଗ ପରି ଲମ୍ବା ବାହୁ, ସେମାନେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ରାଜା ଚ ରାଜ୍ଞଃ ସଚିଵାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ପୁତ୍ରାଶ୍ଚ ରାଜ୍ଞଃ ସୁହୃଦସ୍ତଥୈଵ। ପ୍ରେଷ୍ଯାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ନିଖିଲେନ ରାଜ- ନ୍ହର୍ଷଂ ସମାପେତୁରତୀଵ ତତ୍ର
ରାଜା, ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀ, ରାଜାଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ବନ୍ଧୁମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ପରିଚାରକ, ରାଜନ୍, ସେଠାରେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ତେ ତତ୍ର ଵୀରାଃ ପରମାସନେଷୁ ସପାଦପୀଠେଷ୍ଵଵିଶଙ୍କମାନାଃ। ଯଥାନୁପୂର୍ଵ୍ଯାଦ୍ଵିଵିଶୁର୍ନରାଗ୍ର୍ଯା- ସ୍ତଥା ମହାର୍ହେଷୁ ନ ଵିସ୍ମଯନ୍ତଃ
ସେ ଶୂରମାନେ ନିର୍ଭୟରେ, ଉଚ୍ଚ ଆସନ ଓ ପାଦପୀଠରେ, ଅନୁକ୍ରମରେ ବସିଲେ। ସେମାନେ ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ଆସନ ଦେଖି କୌଣସି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ ନାହିଁ।
ଉଚ୍ଚାଵଚଂ ପାର୍ଥିଵଭୋଜନୀଯଂ ପାତ୍ରୀଷୁ ଜାମ୍ବୂନଦରାଜତୀଷୁ। ଦାସାଶ୍ଚ ଦାସ୍ଯଶ୍ଚ ସୁମୃଷ୍ଟଵେଷାଃ ସଂଭୋଜକାଶ୍ଚାପ୍ଯୁପଜହ୍ରୁରନ୍ନମ୍
ସୁସ୍ୱାଦୁ ଓ ସାଧାରଣ ଖାଦ୍ୟ, ସୁନା ଓ ଚାଁଦିର ପାତ୍ରରେ ଆଣାଗଲା। ଭଲଭାବେ ସଜିଥିବା ପୁରୁଷ ଓ ମହିଳା ଦାସ-ଦାସୀମାନେ, ଏବଂ ପରିଚାରକମାନେ, ଖାଦ୍ୟ ପରିବେଶନ କଲେ।
ତେ ତତ୍ର ଭୁକ୍ତ୍ଵା ପୁରୁଷପ୍ରଵୀରା ଯଥାତ୍ମକାମଂ ସୁଭୃଶଂ ପ୍ରତୀତାଃ। ଉତ୍କ୍ରମ୍ଯ ସର୍ଵାଣି ଵସୂନି ରାଜ- ନ୍ସାଂଗ୍ରାମିକଂ ତେ ଵିଵିଶୁର୍ନୃଵୀରାଃ
ସେମାନେ ସେଠାରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଖାଇ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ରାଜନ୍, ସମସ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଛାଡ଼ି, ସେ ଶୂରମାନେ ସଭାଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତଲ୍ଲକ୍ଷଯିତ୍ଵା ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯ ପୁତ୍ରା ରାଜା ଚ ସର୍ଵୈଃ ସହ ମନ୍ତ୍ରିମୁଖ୍ଯୈଃ। ସମର୍ଥଯାମାସୁରୁପେତ୍ଯ ହୃଷ୍ଟାଃ କୁନ୍ତୀସୁତାନ୍ପାର୍ଥିଵରାଜପୁତ୍ରାନ୍
ଏହା ଦେଖି, ଡ୍ରୁପଦଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଓ ରାଜା, ସମସ୍ତ ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ, ଆନନ୍ଦରେ ଆଗକୁ ଆସି, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରମାନେ ରାଜପୁତ୍ର ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କଲେ।
ତତ ଆହୂଯ ପାଞ୍ଚାଲ୍ଯୋ ରାଜପୁତ୍ରଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍। ପରିଗ୍ରହେଣ ବ୍ରାହ୍ମେଣ ପରିଗୃହ୍ଯ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ
ତାପରେ, ପାଞ୍ଚାଲୀଙ୍କ ପୁଅ ରାଜପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପଦ୍ଧତିରେ ସମ୍ମାନ ସହ କୁଳିନ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ପର୍ଯପୃଚ୍ଛଦଦୀନାତ୍ମା କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଂ ସୁଵର୍ଚସମ୍। କଥଂ ଜାନୀମ ଭଵତଃ କ୍ଷତ୍ରିଯାନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାନୁତ
ସେ, ମୃଦୁ ହୃଦୟରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—‘ଆମେ କିପରି ଜାଣିବୁ ଆପଣମାନେ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ କି ନୁହେଁ?’
ଵୈଶ୍ଯାନ୍ଵା ଗୁଣସଂପନ୍ନାନଥ ଵା ଶୂଦ୍ରଯୋନିଜାନ୍। ମାଯାମାସ୍ଥାଯ ଵା ସିଦ୍ଧାଂଶ୍ଚରତଃ ସର୍ଵତୋଦିଶମ୍
‘ନାହିଁ କି ଆପଣମାନେ ଉତ୍ତମ ବୈଶ୍ୟ, କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ର କୁଳର, କିମ୍ବା ମାୟା ଦ୍ୱାରା ସବୁଠାରେ ଘୁରୁଥିବା ସିଦ୍ଧପୁରୁଷ?’
କୃଷ୍ଣାହେତୋରନୁପ୍ରାପ୍ତା ଦେଵାଃ ସଂଦର୍ଶନାର୍ଥିନଃ। ବ୍ରଵୀତୁ ନୋ ଭଵାନ୍ସତ୍ଯଂ ସନ୍ଦେହୋ ହ୍ଯତ୍ର ନୋ ମହାନ୍
‘କୃଷ୍ଣା ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଦୟାକରି ସତ୍ୟ କହନ୍ତୁ, ଏଥିରେ ଆମର ବଡ଼ ସନ୍ଦେହ ଅଛି।’
ଅପି ନଃ ସଂଶଯସ୍ଯାନ୍ତେ ମନଃ ସଂତୁଷ୍ଟିମାଵହେତ୍। ଅପି ନୋ ଭାଗଧେଯାନି ଶୁଭାନି ସ୍ଯୁଃ ପରନ୍ତପ
‘ଆମ ସନ୍ଦେହର ଶେଷରେ ଆମ ମନ ଶାନ୍ତି ପାଉ। ଆମ ଭାଗ୍ୟ ଶୁଭ ହେଉ, ଶତ୍ରୁଦମନ।’
ଇଚ୍ଛଯା ବ୍ରୂହି ତତ୍ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଂ ରାଜସୁ ଶୋଭତେ। ଇଷ୍ଟାପୂର୍ତେନ ଚ ତଥା ଵକ୍ତଵ୍ଯମନୃତଂ ନ ତୁ
‘ଇଚ୍ଛାରେ ସତ୍ୟ କହନ୍ତୁ, କାରଣ ସତ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଶୋଭା ଦେଇଥାଏ। ଯେପରି ବଳି ଓ ଦାନରେ କରାଯାଇଥାଏ, ସେପରି କହିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ କଦାପି ମିଥ୍ୟା ନୁହେଁ।’
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହ୍ଯମରସଙ୍କାଶ ତଵ ଵାକ୍ଯମରିଂଦମ। ଧ୍ରୁଵଂ ଵିଵାହକରଣମାସ୍ଥାସ୍ଯାମି ଵିଧାନତଃ
‘ତୁମର କଥା ଶୁଣି, ଅମରମାନଙ୍କ ପରି, ଶତ୍ରୁଦମନ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ବିବାହ କରିବି।’
ମା ରାଜନ୍ଵିମନା ଭୂସ୍ତ୍ଵଂ ପାଞ୍ଚାଲ୍ଯ ପ୍ରୀତିରସ୍ତୁ ତେ। ଈପ୍ସିତସ୍ତେ ଧ୍ରୁଵଃ କାମଃ ସଂଵୃତ୍ତୋଽଯମସଂଶଯମ୍
‘ରାଜା, ତୁମେ ଚିନ୍ତିତ ହେଉନି; ପାଞ୍ଚାଲୀ, ତୁମର ଆନନ୍ଦ ହେଉ। ତୁମେ ଯାହା ଚାହିଁଥିଲ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପୂରଣ ହୋଇଛି, ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।’
ଵଯଂ ହି କ୍ଷତ୍ରିଯା ରାଜନ୍ପାଣ୍ଡୋଃ ପୁତ୍ରା ମହାତ୍ମନଃ। ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ମାଂ ଵିଦ୍ଧି କୌନ୍ତେଯଂ ଭୀମସେନାର୍ଜୁନାଵିମୌ
‘ଆମେ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ରାଜା, ମହାତ୍ମା ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅ। ମୋତେ ବଡ଼ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଭାବେ ଜାଣ, ଏହେଁ ଭୀମସେନ ଓ ଅର୍ଜୁନ।’
ଆଭ୍ଯାଂ ତଵ ସୁତା ରାଜନ୍ନିର୍ଜିତା ରାଜସଂସଦି। ଯମୌ ଚ ତତ୍ର କୁନ୍ତୀ ଚ ଯତ୍ର କୃଷ୍ମା ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତା
‘ଏହି ଦୁଇଁଜଣ ଦ୍ୱାରା, ରାଜା, ତୁମର ଝିଅ ରାଜସଭାରେ ଜିତାଯାଇଛି। ସେଠି ଯମଜ ଓ କୁନ୍ତୀ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି କୃଷ୍ଣା ଅବସ୍ଥିତ।’
ଵ୍ଯେତୁ ତେ ମାନସଂ ଦୁଃଖଂ କ୍ଷତ୍ରିଯାଃ ସ୍ମୋ ନରର୍ଷଭ। ପଦ୍ମିନୀଵ ସୁତେଯଂ ତେ ହ୍ରଦାଦନ୍ଯହ୍ରଦଂ ଗତା
‘ତୁମର ମନର ଦୁଃଖ ଦୂର ହେଉ, ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଆମେ କ୍ଷତ୍ରିୟ। ତୁମର ଝିଅ, ପଦ୍ମିନୀ ପରି, ଏକ ହ୍ରଦରୁ ଅନ୍ୟ ହ୍ରଦକୁ ଗଲେ।’
ଇତି ତଥ୍ଯଂ ମହାରାଜ ସର୍ଵମେତଦ୍ବ୍ରଵୀମି ତେ। ଭଵାନ୍ହି ଗୁରୁରସ୍ମାକଂ ପରମଂ ଚ ପରାଯଣମ୍
ଏହିପରି ସତ୍ୟ କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି, ମହାରାଜ; କାରଣ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ଗୁରୁ ଭାବେ ମାନୁଛୁ ଏବଂ ତୁମେ ଆମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ।
ତତଃ ସ ଦ୍ରୁପଦୋ ରାଜା ହର୍ଷଵ୍ଯାକୁଲଲୋଚନଃ। ପ୍ରତିଵକ୍ତୁଂ ମୁଦା ଯୁକ୍ତୋ ନାଶକତ୍ତଂ ଯୁଧିଷ୍ଟିରମ୍
ତାପରେ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ଆଖି ଆନନ୍ଦର ଲୁହରେ ଭରିଗଲା; ସେ ଏତେ ଖୁସି ହେଲେ ଯେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ସହଜରେ କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ।