ସମୀପତୋ ଭୀମମିଦଂ ଶଶାସ ପ୍ରଦୀଯତାଂ ପାଦ୍ଯମର୍ଧ୍ଯଂ ତଥାଽସ୍ମୈ। ମାନ୍ଯଃ ପୁରୋଧା ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯ ରାଜ୍ଞ- ସ୍ତସ୍ମୈ ପ୍ରଯୋଜ୍ଯାଽଭ୍ଯଧିକା ହି ପୂଜା
ସେ ଭୀମଙ୍କୁ, ଯିଏ ପାଖରେ ଥିଲେ, ଆଦେଶ କଲେ, 'ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପାଦଧୋଇବା ପାଣି ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଆସନ ଆଣ। ଦ୍ରୁପଦ ରାଜାଙ୍କ ପୁରୋହିତ ଅଧିକ ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ।'
ଭୀମସ୍ତତସ୍ତତ୍କୃତଵାନ୍ନରେନ୍ଦ୍ର ତାଂ ଚୈଵ ପୂଜାଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ହର୍ଷାତ୍। ସୁଖୋପଵିଷ୍ଟଂ ତୁ ପୁରୋହିତଂ ତଦା ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋ ବ୍ରାହ୍ମଣମିତ୍ଯୁଵାଚ
ତାପରେ ଭୀମ ଯେପରି ଆଦେଶ ଥିଲା, ସେପରି କଲେ। ପୁରୋହିତ ଖୁସି ହୋଇ ସମ୍ମାନ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସେ ଆରାମରେ ବସିଥିଲେ, ତେବେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପାଞ୍ଚାଲରାଜେନ ସୁତା ନିସୃଷ୍ଟା ସ୍ଵଧର୍ମଦୃଷ୍ଟେନ ଯଥା ନ କାମାତ୍। ପ୍ରଦିଷ୍ଟଶୁଂଲ୍କା ଦ୍ରୁପଦେନ ରାଜ୍ଞା ସା ତେନ ଵୀରେଣ ତଥାଽନୁଵୃତ୍ତା
ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜା ତାଙ୍କ ପୁଅ ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ, ଇଚ୍ଛା ନୁହେଁ, ଝିଅକୁ ଦେଇଥିଲେ। ରାଜା ଦ୍ରୁପଦ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଦାମ ରଖିଥିଲେ, ଏହିପରି ଭାବେ ସେ ଶୂରବୀରଙ୍କୁ ଝିଅକୁ ଦେଇଥିଲେ।
ନ ତତ୍ର ଵର୍ଣେଷୁ କୃତା ଵିଵକ୍ଷା ନ ଚାପି ଶୀଲେ ନ କୁଲେ ନ ଗୋତ୍ରେ। କୃତେନ ସଜ୍ଯେନ ହି କାର୍ମୁକେଣ ଵିଦ୍ଧେନ ଲକ୍ଷ୍ଯେଣ ହି ସା ଵିସୃଷ୍ଟା
ସେଠାରେ କୌଣସି ଜାତି, ଚରିତ୍ର, ବଂଶ କିମ୍ବା ଗୋତ୍ର ଦେଖାଯାଇନଥିଲା। ଯିଏ ଧନୁଷ ଚାପି, ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ବାଣ ଲାଗିଥିଲେ, ସେଠିଏ ସେଠି ଝିଅକୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ସେଯଂ ତଥାଽନେନ ମହାତ୍ମନେହ କୃଷ୍ଣା ଜିତା ପାର୍ଥିଵସଙ୍ଘମଧ୍ଯେ। ନୈଵଂ ଗତେ ସୌମକିରଦ୍ଯ ରାଜା ସନ୍ତାପମର୍ହତ୍ଯସୁଖାଯ କର୍ତୁମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ, ଏହି ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣା ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜିତାଯାଇଥିଲେ। ଏହିପରି ଘଟଣା ପରେ, ସୌମକି, ରାଜାଙ୍କୁ ଆଜି ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ନିଜ ସୁଖ ପାଇଁ କିଛି କରିବାକୁ କାରଣ ନାହିଁ।
କାମଶ୍ଚ ଯୋଽସୌ ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ ସ ଚାପି ସଂପତ୍ସ୍ଯତି ପାର୍ଥିଵସ୍ଯ। ସଂପ୍ରାପ୍ଯରୂପାଂ ହି ନରେନ୍ଦ୍ରକନ୍ଯା- ମିମାମହଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସାଧୁ ମନ୍ଯେ
ଦ୍ରୁପଦ ରାଜାଙ୍କ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଥିଲା, ସେଠିଏ ପୂରଣ ହେବ। ଏପରି ରୂପବତୀ ରାଜକୁମାରୀକୁ ପାଇଁ, ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହାକୁ ଖୁବ ଭଲ ମନେ କରେ।
ନ ତଦ୍ଧନୁର୍ମନ୍ଦବଲେନ ଶକ୍ଯଂ ମୌର୍ଵ୍ଯା ସମାଯୋଜଯିତୁଂ ତଥାହି। ନ ଚାକୃତାସ୍ତ୍ରେଣ ନ ହୀନଜେନ ଲକ୍ଷ୍ଯଂ ତଥା ପାତଯିତୁଂ ହି ଶକ୍ଯମ୍
ସେ ଧନୁଷ କମଜୋର ଲୋକଙ୍କୁ ଚାପିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ଅସ୍ତ୍ର ଅଭ୍ୟାସ ନଥିବା କିମ୍ବା ଦୁର୍ବଳ ଲୋକ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ବାଣ ଲାଗିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତସ୍ମାନ୍ନ ତାପଂ ଦୁହିତୁର୍ନିମିତ୍ତଂ ପାଞ୍ଚାଲରାଜୋଽର୍ହତି କର୍ତୁମଦ୍ଯ। ନ ଚାପି ତତ୍ପାତନମନ୍ଯଥେହ କର୍ତୁଂ ହି ଶକ୍ଯଂ ଭୁଵି ମାନଵେନ
ଏହି କାରଣରୁ, ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କୁ ଝିଅ ପାଇଁ ଆଜି ଦୁଃଖ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଭିନ୍ନ ଭାବେ କୌଣସି ମଣିଷ ଏ ପୃଥିବୀରେ ଛାଡ଼ିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ବ୍ରୁଵତ୍ଯେଵ ଯୁଧିଷ୍ଠିରେ ତୁ ପାଞ୍ଚାଲରାଜସ୍ଯ ସମୀପତୋଽନ୍ଯଃ। ତତ୍ରାଜଗାମାଶୁ ନରୋ ଦ୍ଵିତୀଯୋ ନିଵେଦଯିଷ୍ଯନ୍ନିହ ସିଦ୍ଧମନ୍ନମ୍
ଯେତେବେଳେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଏପରି କହୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କ ପାଖରୁ ଆଉ ଜଣେ ଲୋକ ଦ୍ରୁତ ଆସିଲେ, ଯିଏ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବାର ଖବର ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ।
ଜନ୍ଯାର୍ଥମନ୍ନଂ ଦ୍ରୁପଦେନ ରାଜ୍ଞା ଵିଵାହହେତୋରୁପସଂସ୍କୃତଂ ଚ। ତଦାପ୍ନୁଵଧ୍ଵଂ କୃତସର୍ଵକାର୍ଯାଃ କୃଷ୍ଣା ଚ ତତ୍ରୈତୁ ଚିରଂ ନ କାର୍ଯମ୍
ଅତିଥିମାନେ ଓ ବିବାହ ପାଇଁ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ। ସମସ୍ତ କାମ ସେଶ ହୋଇଯିବା ପରେ, ଏହା ଗ୍ରହଣ କର, ଏବଂ କୃଷ୍ଣା ଦେରି ନକରି ସେଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ।
ଇମେ ରଥାଃ କାଞ୍ଚନପଦ୍ମଚିତ୍ରାଃ ସଦଶ୍ଵଯୁକ୍ତା ଵସୁଧାଧିପାର୍ହାଃ। ଏତାନ୍ସମାରୁହ୍ଯ ପରୈତ ସର୍ଵେ ପାଞ୍ଚାଲରାଜସ୍ଯ ନିଵେଶନଂ ତତ୍
ଏଠି ସୁନ୍ଦର ଘୋଡ଼ା ଯୋଜିଥିବା, ସୁନା ଦଳରେ ପଦ୍ମ ଚିତ୍ରିତ ରଥ ରହିଛି, ଯାହା ରାଜାମାନେ ଯୋଗ୍ୟ। ସମସ୍ତେ ଏହି ରଥରେ ଚଢ଼ି, ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଅ।
ତତଃ ପ୍ରଯାତାଃ କୁରୁପୁଂଗଵାସ୍ତେ ପୁରୋହିତଂ ତଂ ପରିଯାପ୍ଯ ସର୍ଵେ। ଆସ୍ଥାଯ ଯାନାନି ମହାନ୍ତି ତାନି କୁନ୍ତୀ ଚ କୃଷ୍ଣା ଚ ସହୈକଯାନେ
ତାପରେ, କୁରୁବଂଶର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ସେ ପୁରୋହିତଙ୍କ ସହିତ ଏକଠି ଚାଲିଗଲେ। ସେମାନେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଯାନରେ ବସିଲେ, ଏବଂ କୁନ୍ତୀ ଓ କୃଷ୍ଣା ଏକ ରଥରେ ଥିଲେ।
ସ୍ତ୍ରୀଭିଃ ସୁଗନ୍ଧାମ୍ବରମାଲ୍ଯଦାନୈ- ର୍ଵିଭୂଷିତା ଆଭରଣୈର୍ଵିଚିତ୍ରୈଃ। ମାଙ୍ଗଲ୍ଯଗୀତଧ୍ଵନିଵାଦ୍ଯଘୋଷୈ- ର୍ମନୋହରୈଃ ପୁଣ୍ଯକୃତାଂ ଵରିଷ୍ଠୈଃ
ସୁଗନ୍ଧିତ ବସ୍ତ୍ର ଓ ମାଳା, ବିଭିନ୍ନ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ମଙ୍ଗଳ ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟ ଧ୍ୱନି, ମନୋହର ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୁଭନାରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା।
ସଂଗୀଯମାନାଃ ପ୍ରଯଯୁଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟା ଦୀପୈର୍ଜ୍ଵଲଦ୍ଭିଃ ସହିତାଶ୍ଚ ଵିପ୍ରୈଃ
ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଯାତ୍ରା କଲେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଦୀପ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ।
ସ ଵୈ ତଥୋକ୍ତସ୍ତୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିରେଣ ପାଞ୍ଚାଲରାଜସ୍ଯ ପୁରୋହିତୋଽଗ୍ର୍ଯଃ। ସର୍ଵଂ ଯଥୋକ୍ତଂ କୁରୁନନ୍ଦନେନ ନିଵେଦଯାମାସ ନୃପାଯ ଗତ୍ଵା
ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରଧାନ ପୁରୋହିତ ଯାଇ, କୁରୁନନ୍ଦନଙ୍କ କଥା ସଠିକ୍ ଭାବେ ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଵାକ୍ଯାନି ପୁରୋହିତସ୍ଯ ଯାନ୍ଯୁକ୍ତଵାନ୍ଭାରତ ଧର୍ମରାଜଃ। ଜିଜ୍ଞାସଯୈଵାଥ କୁରୂତ୍ତମାନାଂ ଦ୍ରଵ୍ଯାଣ୍ଯନେକାନ୍ଯୁପସଂଜହାର
ପୁରୋହିତଙ୍କ କଥା, ଯାହା ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଥିଲେ, ଶୁଣି, ସେ କୁରୁମାନେ କ'ଣ ଚାହୁଁଛନ୍ତି ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଁ, ବହୁ ଉପହାର ଆଣିଲେ।
ଫଲାନି ମାଲ୍ଯାନି ଚ ସଂସ୍କୃତାନି ଵର୍ମାଣି ଚର୍ମାଣି ତଥାଽଽସନାନି। ଗାଶ୍ଚୈଵ ରାଜନ୍ନଥ ଚୈଵ ରଜ୍ଜୂ- ର୍ବୀଜାନି ଚାନ୍ଯାନି କୃଷୀନିମିତ୍ତମ୍
ଫଳ, ପ୍ରସ୍ତୁତ ମାଳା, ବର୍ମ, ଢାଲ, ଆସନ, ଗାଈ, ରସି ଏବଂ ଚାଷ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ବୀଜ ରାଜା ଆଣିଥିଲେ।
ଅନ୍ଯେଷୁ ଶିଲ୍ପେଷୁ ଚ ଯାନ୍ଯପି ସ୍ଯୁଃ ସର୍ଵାଣି କୃତ୍ଯାନ୍ଯଖିଲେନ ତତ୍ର। କ୍ରୀଡାନିମିତ୍ତାନ୍ଯପି ଯାନି ତତ୍ର ସର୍ଵାଣି ତତ୍ରୋପଜହାର ରାଜା
ଅନ୍ୟ କୌଶଳ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଜିନିଷ ଦରକାର, ସମସ୍ତ କାମ ପୂରା କରାଯାଇଥିଲା। ଖେଳ ଓ ବିନୋଦ ପାଇଁ ଯାହା ଦରକାର, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ରାଜା ଆଣିଥିଲେ।
ଵର୍ମାଣି ଚର୍ମାଣି ଚ ଭାନୁମନ୍ତି ଖଡ୍ଗା ମହାନ୍ତୋଽଶ୍ଵରଥାଶ୍ଚ ଚିତ୍ରାଃ। ଧନୂଂଷି ଚାଗ୍ର୍ଯାଣି ଶରାଶ୍ଚ ଚିତ୍ରାଃ ଶକ୍ତ୍ଯୃଷ୍ଟଯଃ କାଞ୍ଚନଭୂଷଣାଶ୍ଚ
ଦୀପ୍ତିମାନ ବର୍ମ ଓ ଢାଲ, ବଡ଼ ତଳୱାର, ଶୋଭାମୟ ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥ, ଉତ୍ତମ ଧନୁଷ ଓ ଶୋଭିତ ବାଣ, ଅଣ୍ଚଳ, ଶକ୍ତି, ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଅସ୍ତ୍ର—
ପ୍ରାସା ଭୁଶୁଣ୍ଡ୍ଯଶ୍ଚ ପରଶ୍ଵଧାଶ୍ଚ ସାଂଗ୍ରାମିକଂ ଚୈଵ ତଥୈଵ ସର୍ଵମ୍। ଶଯ୍ଯାସନାନ୍ଯୁତ୍ତମଵସ୍ତୁଵନ୍ତି ତଥୈଵ ଵାସୋ ଵିଵିଧଂ ଚ ତତ୍ର
ଝାଡ଼, ଗଦା, କୁଟାରି ଓ ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ ଅସ୍ତ୍ର, ଉତ୍ତମ ଶଯ୍ୟା ଓ ଆସନ, ଭଲ ବସ୍ତ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ପୋଷାକ ମଧ୍ୟ ତାଁଠାରେ ଥିଲା।
କୁନ୍ତୀ ତୁ କୃଷ୍ଣାଂ ପରିଗୃହ୍ଯ ସାଧ୍ଵୀ- ମନ୍ତଃପୁରଂ ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯାଵିଵେଶ। ସ୍ତ୍ରିଯଶ୍ଚ ତାଂ କୌରଵରାଜପତ୍ନୀଂ ପ୍ରତ୍ଯର୍ଚଯାମାସୁରଦୀନସତ୍ଵାଃ
କୁନ୍ତୀ, ଶୁଭ୍ରଚରିତ୍ରା ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା, କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଡ୍ରୁପଦଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ କୌରବ ରାଜାଙ୍କ ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀମାନେ, ମୃଦୁ ହୃଦୟରେ, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ତାନ୍ସିଂହଵିକ୍ରାନ୍ତଗତୀନ୍ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ମହର୍ଷଭାକ୍ଷାନଜିନୋତ୍ତରୀଯାନ୍। ଗୂଢୋତ୍ତରାଂସାନ୍ଭୁଜଗେନ୍ଦ୍ରଭୋଗ- ପ୍ରଲମ୍ବବାହୂନ୍ପୁରୁଷପ୍ରଵୀରାନ୍
ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ସିଂହ ପରି ଚାଲି, ବୃଷ ଦୃଷ୍ଟି, ମୃଗଚର୍ମ ଉପରେ ପିନ୍ଧିଥିବା, କନ୍ଧ ଢାକା, ବଡ଼ ନାଗ ପରି ଲମ୍ବା ବାହୁ, ସେମାନେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ରାଜା ଚ ରାଜ୍ଞଃ ସଚିଵାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ପୁତ୍ରାଶ୍ଚ ରାଜ୍ଞଃ ସୁହୃଦସ୍ତଥୈଵ। ପ୍ରେଷ୍ଯାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ନିଖିଲେନ ରାଜ- ନ୍ହର୍ଷଂ ସମାପେତୁରତୀଵ ତତ୍ର
ରାଜା, ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀ, ରାଜାଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ବନ୍ଧୁମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ପରିଚାରକ, ରାଜନ୍, ସେଠାରେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ତେ ତତ୍ର ଵୀରାଃ ପରମାସନେଷୁ ସପାଦପୀଠେଷ୍ଵଵିଶଙ୍କମାନାଃ। ଯଥାନୁପୂର୍ଵ୍ଯାଦ୍ଵିଵିଶୁର୍ନରାଗ୍ର୍ଯା- ସ୍ତଥା ମହାର୍ହେଷୁ ନ ଵିସ୍ମଯନ୍ତଃ
ସେ ଶୂରମାନେ ନିର୍ଭୟରେ, ଉଚ୍ଚ ଆସନ ଓ ପାଦପୀଠରେ, ଅନୁକ୍ରମରେ ବସିଲେ। ସେମାନେ ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ଆସନ ଦେଖି କୌଣସି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ ନାହିଁ।
ଉଚ୍ଚାଵଚଂ ପାର୍ଥିଵଭୋଜନୀଯଂ ପାତ୍ରୀଷୁ ଜାମ୍ବୂନଦରାଜତୀଷୁ। ଦାସାଶ୍ଚ ଦାସ୍ଯଶ୍ଚ ସୁମୃଷ୍ଟଵେଷାଃ ସଂଭୋଜକାଶ୍ଚାପ୍ଯୁପଜହ୍ରୁରନ୍ନମ୍
ସୁସ୍ୱାଦୁ ଓ ସାଧାରଣ ଖାଦ୍ୟ, ସୁନା ଓ ଚାଁଦିର ପାତ୍ରରେ ଆଣାଗଲା। ଭଲଭାବେ ସଜିଥିବା ପୁରୁଷ ଓ ମହିଳା ଦାସ-ଦାସୀମାନେ, ଏବଂ ପରିଚାରକମାନେ, ଖାଦ୍ୟ ପରିବେଶନ କଲେ।
ତେ ତତ୍ର ଭୁକ୍ତ୍ଵା ପୁରୁଷପ୍ରଵୀରା ଯଥାତ୍ମକାମଂ ସୁଭୃଶଂ ପ୍ରତୀତାଃ। ଉତ୍କ୍ରମ୍ଯ ସର୍ଵାଣି ଵସୂନି ରାଜ- ନ୍ସାଂଗ୍ରାମିକଂ ତେ ଵିଵିଶୁର୍ନୃଵୀରାଃ
ସେମାନେ ସେଠାରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଖାଇ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ରାଜନ୍, ସମସ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଛାଡ଼ି, ସେ ଶୂରମାନେ ସଭାଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତଲ୍ଲକ୍ଷଯିତ୍ଵା ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯ ପୁତ୍ରା ରାଜା ଚ ସର୍ଵୈଃ ସହ ମନ୍ତ୍ରିମୁଖ୍ଯୈଃ। ସମର୍ଥଯାମାସୁରୁପେତ୍ଯ ହୃଷ୍ଟାଃ କୁନ୍ତୀସୁତାନ୍ପାର୍ଥିଵରାଜପୁତ୍ରାନ୍
ଏହା ଦେଖି, ଡ୍ରୁପଦଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଓ ରାଜା, ସମସ୍ତ ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ, ଆନନ୍ଦରେ ଆଗକୁ ଆସି, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରମାନେ ରାଜପୁତ୍ର ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କଲେ।
ତତ ଆହୂଯ ପାଞ୍ଚାଲ୍ଯୋ ରାଜପୁତ୍ରଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍। ପରିଗ୍ରହେଣ ବ୍ରାହ୍ମେଣ ପରିଗୃହ୍ଯ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ
ତାପରେ, ପାଞ୍ଚାଲୀଙ୍କ ପୁଅ ରାଜପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପଦ୍ଧତିରେ ସମ୍ମାନ ସହ କୁଳିନ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ପର୍ଯପୃଚ୍ଛଦଦୀନାତ୍ମା କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଂ ସୁଵର୍ଚସମ୍। କଥଂ ଜାନୀମ ଭଵତଃ କ୍ଷତ୍ରିଯାନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାନୁତ
ସେ, ମୃଦୁ ହୃଦୟରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—‘ଆମେ କିପରି ଜାଣିବୁ ଆପଣମାନେ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ କି ନୁହେଁ?’
ଵୈଶ୍ଯାନ୍ଵା ଗୁଣସଂପନ୍ନାନଥ ଵା ଶୂଦ୍ରଯୋନିଜାନ୍। ମାଯାମାସ୍ଥାଯ ଵା ସିଦ୍ଧାଂଶ୍ଚରତଃ ସର୍ଵତୋଦିଶମ୍
‘ନାହିଁ କି ଆପଣମାନେ ଉତ୍ତମ ବୈଶ୍ୟ, କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ର କୁଳର, କିମ୍ବା ମାୟା ଦ୍ୱାରା ସବୁଠାରେ ଘୁରୁଥିବା ସିଦ୍ଧପୁରୁଷ?’