ତେ ନର୍ଦମାନା ଇଵ କାଲମେଘାଃ କଥା ଵିଚିତ୍ରାଃ କଥଯାଂବଭୂଵୁଃ। ନ ଵୈଶ୍ଯଶୂଦ୍ରୌପଯିକୀଃ କଥାସ୍ତା ନ ଚ ଦ୍ଵିଜାନାଂ କଥଯନ୍ତି ଵୀରାଃ
ସେମାନେ କଳା ମେଘ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି କିଛି ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କଥା କହୁଥିଲେ। ସେଇ କଥାମାନେ ବ୍ୟାପାରୀ କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଏବଂ ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ବିଷୟରେ କଥା ହେଉନଥିଲେ।
ନିଃସଂଶଯଂ କ୍ଷତ୍ରିଯପୁଂଗଵାସ୍ତେ ଯଥା ହି ଯୁଦ୍ଧଂ କଥଯନ୍ତି ରାଜନ୍। ଆଶା ହି ନୋ ଵ୍ଯକ୍ତମିଯଂ ସମୃଦ୍ଧା ମୁକ୍ତାନ୍ହି ପାର୍ଥାଞ୍ଶୃଣୁମୋଽଗ୍ନିଦାହାତ୍
ନିଶ୍ଚୟ, ରାଜା, ସେମାନେ ଯେପରି ଯୁଦ୍ଧ କଥା କହୁଥିଲେ, ତାହା କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଯେପରି କହନ୍ତି। ଆମ ଆଶା ପୂରଣ ହେଲା, କାରଣ ଆମେ ଶୁଣୁଛୁ ଯେ ପାର୍ଥମାନେ ଅଗ୍ନିରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଛନ୍ତି।
ଯଥା ହି ଲକ୍ଷ୍ଯଂ ନିହତଂ ଧନୁଶ୍ଚ ସଜ୍ଯଂ କୃତଂ ତେନ ତଥା ପ୍ରସହ୍ଯ। ଯଥା ହି ଭାଷନ୍ତି ପରସ୍ପରଂ ତେ ଛନ୍ନା ଧ୍ରୁଵଂ ତେ ପ୍ରଚରନ୍ତି ପାର୍ଥାଃ
ଯେପରି ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଆଘାତ କରାଯାଏ ଏବଂ ଧନୁଷ୍ୟକୁ ତଣାଯାଏ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଦୃଢ଼ତା ସହ କାମ କଲେ। ସେମାନେ ଯେପରି ପରସ୍ପରେ କଥା ହେଉଥିଲେ, ନିଶ୍ଚୟ ପାର୍ଥମାନେ ଛଦ୍ମବେଶରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି।
ତତଃ ସ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ ପୁରୋହିତଂ ପ୍ରେଷାଯାମାସ ତେଷାମ୍। ଵିଦ୍ଯାମ ଯୁଷ୍ମାନିତି ଭାଷମାଣୋ ମହାତ୍ମାନଃ ପାଣ୍ଡୁସୁତାଃ ସ୍ଥ କଚ୍ଚିତ୍
ତାପରେ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦ ଖୁସି ହୋଇ, ତାଙ୍କ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ, 'ଯାଅ, ଜାଣିଆ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅମାନେ କି?'
ଗୃହୀତଵାକ୍ଯୋ ନୃପତେଃ ପୁରୋଧା ଗତ୍ଵା ପ୍ରଶଂସାମଭିଧାଯ ତେଷାମ୍। ଵାକ୍ଯଂ ସମଗ୍ରଂ ନୃପତେର୍ଯଥାଵ- ଦୁଵାଚ ଚାନୁକ୍ରମଵିକ୍ରମେଣ
ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ମାନି, ପୁରୋହିତ ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ସମସ୍ତ କଥା ଠିକ୍ ଭାବେ ଅନୁକ୍ରମରେ କହିଲେ।
ଵିଜ୍ଞାତୁମିଚ୍ଛତ୍ଯଵନୀଶ୍ଵରୋ ଵଃ ପାଞ୍ଚାଲରାଜୋ ଵରଦୋ ଵରାର୍ହାଃ। ଲକ୍ଷ୍ଯସ୍ଯ ଵେଦ୍ଧାରମିମଂ ହି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହର୍ଷସ୍ଯ ନାନ୍ତଂ ପ୍ରତିପଦ୍ଯତେ ସଃ
ମାଟିର ରାଜା, ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜା, ତୁମେ କିଏ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ହେ ମହାମାନ୍ୟ। ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଆଘାତ କରିଥିବା ଏହି ଜଣକୁ ଦେଖି ସେ ଅତି ଖୁସି ହୋଇଛନ୍ତି।
ଆଖ୍ଯାତ ଚ ଜ୍ଞାତିକୁଲାନୁପୂର୍ଵୀ ପଦଂ ଶିରଃସୁ ଦ୍ଵିଷତାଂ କୁରୁଧ୍ଵମ୍। ପ୍ରହ୍ଲାଦଯଧ୍ଵଂ ହୃଦଯଂ ମମେଦଂ ପାଞ୍ଚାଲରାଜସ୍ଯ ଚ ସାନୁଗସ୍ଯ
ତୁମର ବଂଶ ଓ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କହ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ତୁମର ପାଦ ରଖ, ମୋ ହୃଦୟ ଓ ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜା ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଖୁସି କର।
ପାଣ୍ଡୁର୍ହି ରାଜା ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ ପ୍ରିଯଃ ସଖା ଚାତ୍ମସମୋ ବଭୂଵ। ତସ୍ଯୈଷ କାମୋ ଦୁହିତା ମମେଯଂ ସ୍ନୁଷା ଯଦି ସ୍ଯାଦିହ କୌରଵସ୍ଯ
ପାଣ୍ଡୁ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ପ୍ରିୟ ମିତ୍ର ଏବଂ ସମାନ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଯେ, ମୋ ଝିଅ କୌରବ ବଂଶର ବୁହା ହେଉ।
ଅଯଂ ହି କାମୋ ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ହୃଦି ସ୍ଥିତୋ ନିତ୍ଯମନିନ୍ଦିତାଙ୍ଗାଃ। ଯଦର୍ଜୁନୋ ଵୈ ପୃଥୁଦୀର୍ଘବାହୁ- ର୍ଧର୍ମେଣ ଵିନ୍ଦେତ ସୁତାଂ ମମୈତାମ୍
ଏହି ଇଚ୍ଛା ଦ୍ରୁପଦ ରାଜାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସଦା ରହିଛି, ହେ ନିର୍ମଳ ଦେହବାଳାମାନେ। ଅର୍ଜୁନ, ଯିଏ ଚଉଡ଼ା ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ବାହୁ ଥିବା, ଧର୍ମରେ ମୋ ଝିଅକୁ ଜିତିନେବେ।
କୃତଂ ହି ତତ୍ସ୍ଯାତ୍ସୁକୃତଂ ମମେଦଂ ଯଶଶ୍ଚ ପୁଣ୍ଯଂ ଚ ହିତଂ ତଦେତତ୍। ଅଥୋକ୍ତଵାକ୍ଯଂ ହି ପୁରୋହିତଂ ସ୍ଥିତଂ ତତୋ ଵିନୀତଂ ସମୁଦୀକ୍ଷ୍ଯ ରାଜା
ଏହା ହେଲେ, ଏହା ମୋ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ କାମ ହେବ, ଯଶ, ପୁଣ୍ୟ ଓ ଭଲ ହେବ। ପୁରୋହିତ କଥା କହି ଶେଷ କଲେ, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ବିନୟ ସହିତ ଦେଖି କଥା ହେଲେ।
ସମୀପତୋ ଭୀମମିଦଂ ଶଶାସ ପ୍ରଦୀଯତାଂ ପାଦ୍ଯମର୍ଧ୍ଯଂ ତଥାଽସ୍ମୈ। ମାନ୍ଯଃ ପୁରୋଧା ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯ ରାଜ୍ଞ- ସ୍ତସ୍ମୈ ପ୍ରଯୋଜ୍ଯାଽଭ୍ଯଧିକା ହି ପୂଜା
ସେ ଭୀମଙ୍କୁ, ଯିଏ ପାଖରେ ଥିଲେ, ଆଦେଶ କଲେ, 'ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପାଦଧୋଇବା ପାଣି ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଆସନ ଆଣ। ଦ୍ରୁପଦ ରାଜାଙ୍କ ପୁରୋହିତ ଅଧିକ ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ।'
ଭୀମସ୍ତତସ୍ତତ୍କୃତଵାନ୍ନରେନ୍ଦ୍ର ତାଂ ଚୈଵ ପୂଜାଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ହର୍ଷାତ୍। ସୁଖୋପଵିଷ୍ଟଂ ତୁ ପୁରୋହିତଂ ତଦା ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋ ବ୍ରାହ୍ମଣମିତ୍ଯୁଵାଚ
ତାପରେ ଭୀମ ଯେପରି ଆଦେଶ ଥିଲା, ସେପରି କଲେ। ପୁରୋହିତ ଖୁସି ହୋଇ ସମ୍ମାନ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସେ ଆରାମରେ ବସିଥିଲେ, ତେବେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପାଞ୍ଚାଲରାଜେନ ସୁତା ନିସୃଷ୍ଟା ସ୍ଵଧର୍ମଦୃଷ୍ଟେନ ଯଥା ନ କାମାତ୍। ପ୍ରଦିଷ୍ଟଶୁଂଲ୍କା ଦ୍ରୁପଦେନ ରାଜ୍ଞା ସା ତେନ ଵୀରେଣ ତଥାଽନୁଵୃତ୍ତା
ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜା ତାଙ୍କ ପୁଅ ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ, ଇଚ୍ଛା ନୁହେଁ, ଝିଅକୁ ଦେଇଥିଲେ। ରାଜା ଦ୍ରୁପଦ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଦାମ ରଖିଥିଲେ, ଏହିପରି ଭାବେ ସେ ଶୂରବୀରଙ୍କୁ ଝିଅକୁ ଦେଇଥିଲେ।
ନ ତତ୍ର ଵର୍ଣେଷୁ କୃତା ଵିଵକ୍ଷା ନ ଚାପି ଶୀଲେ ନ କୁଲେ ନ ଗୋତ୍ରେ। କୃତେନ ସଜ୍ଯେନ ହି କାର୍ମୁକେଣ ଵିଦ୍ଧେନ ଲକ୍ଷ୍ଯେଣ ହି ସା ଵିସୃଷ୍ଟା
ସେଠାରେ କୌଣସି ଜାତି, ଚରିତ୍ର, ବଂଶ କିମ୍ବା ଗୋତ୍ର ଦେଖାଯାଇନଥିଲା। ଯିଏ ଧନୁଷ ଚାପି, ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ବାଣ ଲାଗିଥିଲେ, ସେଠିଏ ସେଠି ଝିଅକୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ସେଯଂ ତଥାଽନେନ ମହାତ୍ମନେହ କୃଷ୍ଣା ଜିତା ପାର୍ଥିଵସଙ୍ଘମଧ୍ଯେ। ନୈଵଂ ଗତେ ସୌମକିରଦ୍ଯ ରାଜା ସନ୍ତାପମର୍ହତ୍ଯସୁଖାଯ କର୍ତୁମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ, ଏହି ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣା ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜିତାଯାଇଥିଲେ। ଏହିପରି ଘଟଣା ପରେ, ସୌମକି, ରାଜାଙ୍କୁ ଆଜି ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ନିଜ ସୁଖ ପାଇଁ କିଛି କରିବାକୁ କାରଣ ନାହିଁ।
କାମଶ୍ଚ ଯୋଽସୌ ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ ସ ଚାପି ସଂପତ୍ସ୍ଯତି ପାର୍ଥିଵସ୍ଯ। ସଂପ୍ରାପ୍ଯରୂପାଂ ହି ନରେନ୍ଦ୍ରକନ୍ଯା- ମିମାମହଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସାଧୁ ମନ୍ଯେ
ଦ୍ରୁପଦ ରାଜାଙ୍କ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଥିଲା, ସେଠିଏ ପୂରଣ ହେବ। ଏପରି ରୂପବତୀ ରାଜକୁମାରୀକୁ ପାଇଁ, ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହାକୁ ଖୁବ ଭଲ ମନେ କରେ।
ନ ତଦ୍ଧନୁର୍ମନ୍ଦବଲେନ ଶକ୍ଯଂ ମୌର୍ଵ୍ଯା ସମାଯୋଜଯିତୁଂ ତଥାହି। ନ ଚାକୃତାସ୍ତ୍ରେଣ ନ ହୀନଜେନ ଲକ୍ଷ୍ଯଂ ତଥା ପାତଯିତୁଂ ହି ଶକ୍ଯମ୍
ସେ ଧନୁଷ କମଜୋର ଲୋକଙ୍କୁ ଚାପିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ଅସ୍ତ୍ର ଅଭ୍ୟାସ ନଥିବା କିମ୍ବା ଦୁର୍ବଳ ଲୋକ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ବାଣ ଲାଗିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତସ୍ମାନ୍ନ ତାପଂ ଦୁହିତୁର୍ନିମିତ୍ତଂ ପାଞ୍ଚାଲରାଜୋଽର୍ହତି କର୍ତୁମଦ୍ଯ। ନ ଚାପି ତତ୍ପାତନମନ୍ଯଥେହ କର୍ତୁଂ ହି ଶକ୍ଯଂ ଭୁଵି ମାନଵେନ
ଏହି କାରଣରୁ, ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କୁ ଝିଅ ପାଇଁ ଆଜି ଦୁଃଖ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଭିନ୍ନ ଭାବେ କୌଣସି ମଣିଷ ଏ ପୃଥିବୀରେ ଛାଡ଼ିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ବ୍ରୁଵତ୍ଯେଵ ଯୁଧିଷ୍ଠିରେ ତୁ ପାଞ୍ଚାଲରାଜସ୍ଯ ସମୀପତୋଽନ୍ଯଃ। ତତ୍ରାଜଗାମାଶୁ ନରୋ ଦ୍ଵିତୀଯୋ ନିଵେଦଯିଷ୍ଯନ୍ନିହ ସିଦ୍ଧମନ୍ନମ୍
ଯେତେବେଳେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଏପରି କହୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କ ପାଖରୁ ଆଉ ଜଣେ ଲୋକ ଦ୍ରୁତ ଆସିଲେ, ଯିଏ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବାର ଖବର ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ।
ଜନ୍ଯାର୍ଥମନ୍ନଂ ଦ୍ରୁପଦେନ ରାଜ୍ଞା ଵିଵାହହେତୋରୁପସଂସ୍କୃତଂ ଚ। ତଦାପ୍ନୁଵଧ୍ଵଂ କୃତସର୍ଵକାର୍ଯାଃ କୃଷ୍ଣା ଚ ତତ୍ରୈତୁ ଚିରଂ ନ କାର୍ଯମ୍
ଅତିଥିମାନେ ଓ ବିବାହ ପାଇଁ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ। ସମସ୍ତ କାମ ସେଶ ହୋଇଯିବା ପରେ, ଏହା ଗ୍ରହଣ କର, ଏବଂ କୃଷ୍ଣା ଦେରି ନକରି ସେଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ।
ଇମେ ରଥାଃ କାଞ୍ଚନପଦ୍ମଚିତ୍ରାଃ ସଦଶ୍ଵଯୁକ୍ତା ଵସୁଧାଧିପାର୍ହାଃ। ଏତାନ୍ସମାରୁହ୍ଯ ପରୈତ ସର୍ଵେ ପାଞ୍ଚାଲରାଜସ୍ଯ ନିଵେଶନଂ ତତ୍
ଏଠି ସୁନ୍ଦର ଘୋଡ଼ା ଯୋଜିଥିବା, ସୁନା ଦଳରେ ପଦ୍ମ ଚିତ୍ରିତ ରଥ ରହିଛି, ଯାହା ରାଜାମାନେ ଯୋଗ୍ୟ। ସମସ୍ତେ ଏହି ରଥରେ ଚଢ଼ି, ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଅ।
ତତଃ ପ୍ରଯାତାଃ କୁରୁପୁଂଗଵାସ୍ତେ ପୁରୋହିତଂ ତଂ ପରିଯାପ୍ଯ ସର୍ଵେ। ଆସ୍ଥାଯ ଯାନାନି ମହାନ୍ତି ତାନି କୁନ୍ତୀ ଚ କୃଷ୍ଣା ଚ ସହୈକଯାନେ
ତାପରେ, କୁରୁବଂଶର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ସେ ପୁରୋହିତଙ୍କ ସହିତ ଏକଠି ଚାଲିଗଲେ। ସେମାନେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଯାନରେ ବସିଲେ, ଏବଂ କୁନ୍ତୀ ଓ କୃଷ୍ଣା ଏକ ରଥରେ ଥିଲେ।
ସ୍ତ୍ରୀଭିଃ ସୁଗନ୍ଧାମ୍ବରମାଲ୍ଯଦାନୈ- ର୍ଵିଭୂଷିତା ଆଭରଣୈର୍ଵିଚିତ୍ରୈଃ। ମାଙ୍ଗଲ୍ଯଗୀତଧ୍ଵନିଵାଦ୍ଯଘୋଷୈ- ର୍ମନୋହରୈଃ ପୁଣ୍ଯକୃତାଂ ଵରିଷ୍ଠୈଃ
ସୁଗନ୍ଧିତ ବସ୍ତ୍ର ଓ ମାଳା, ବିଭିନ୍ନ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ମଙ୍ଗଳ ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟ ଧ୍ୱନି, ମନୋହର ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୁଭନାରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା।
ସଂଗୀଯମାନାଃ ପ୍ରଯଯୁଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟା ଦୀପୈର୍ଜ୍ଵଲଦ୍ଭିଃ ସହିତାଶ୍ଚ ଵିପ୍ରୈଃ
ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଯାତ୍ରା କଲେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଦୀପ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ।
ସ ଵୈ ତଥୋକ୍ତସ୍ତୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିରେଣ ପାଞ୍ଚାଲରାଜସ୍ଯ ପୁରୋହିତୋଽଗ୍ର୍ଯଃ। ସର୍ଵଂ ଯଥୋକ୍ତଂ କୁରୁନନ୍ଦନେନ ନିଵେଦଯାମାସ ନୃପାଯ ଗତ୍ଵା
ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରଧାନ ପୁରୋହିତ ଯାଇ, କୁରୁନନ୍ଦନଙ୍କ କଥା ସଠିକ୍ ଭାବେ ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଵାକ୍ଯାନି ପୁରୋହିତସ୍ଯ ଯାନ୍ଯୁକ୍ତଵାନ୍ଭାରତ ଧର୍ମରାଜଃ। ଜିଜ୍ଞାସଯୈଵାଥ କୁରୂତ୍ତମାନାଂ ଦ୍ରଵ୍ଯାଣ୍ଯନେକାନ୍ଯୁପସଂଜହାର
ପୁରୋହିତଙ୍କ କଥା, ଯାହା ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଥିଲେ, ଶୁଣି, ସେ କୁରୁମାନେ କ'ଣ ଚାହୁଁଛନ୍ତି ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଁ, ବହୁ ଉପହାର ଆଣିଲେ।
ଫଲାନି ମାଲ୍ଯାନି ଚ ସଂସ୍କୃତାନି ଵର୍ମାଣି ଚର୍ମାଣି ତଥାଽଽସନାନି। ଗାଶ୍ଚୈଵ ରାଜନ୍ନଥ ଚୈଵ ରଜ୍ଜୂ- ର୍ବୀଜାନି ଚାନ୍ଯାନି କୃଷୀନିମିତ୍ତମ୍
ଫଳ, ପ୍ରସ୍ତୁତ ମାଳା, ବର୍ମ, ଢାଲ, ଆସନ, ଗାଈ, ରସି ଏବଂ ଚାଷ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ବୀଜ ରାଜା ଆଣିଥିଲେ।
ଅନ୍ଯେଷୁ ଶିଲ୍ପେଷୁ ଚ ଯାନ୍ଯପି ସ୍ଯୁଃ ସର୍ଵାଣି କୃତ୍ଯାନ୍ଯଖିଲେନ ତତ୍ର। କ୍ରୀଡାନିମିତ୍ତାନ୍ଯପି ଯାନି ତତ୍ର ସର୍ଵାଣି ତତ୍ରୋପଜହାର ରାଜା
ଅନ୍ୟ କୌଶଳ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଜିନିଷ ଦରକାର, ସମସ୍ତ କାମ ପୂରା କରାଯାଇଥିଲା। ଖେଳ ଓ ବିନୋଦ ପାଇଁ ଯାହା ଦରକାର, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ରାଜା ଆଣିଥିଲେ।
ଵର୍ମାଣି ଚର୍ମାଣି ଚ ଭାନୁମନ୍ତି ଖଡ୍ଗା ମହାନ୍ତୋଽଶ୍ଵରଥାଶ୍ଚ ଚିତ୍ରାଃ। ଧନୂଂଷି ଚାଗ୍ର୍ଯାଣି ଶରାଶ୍ଚ ଚିତ୍ରାଃ ଶକ୍ତ୍ଯୃଷ୍ଟଯଃ କାଞ୍ଚନଭୂଷଣାଶ୍ଚ
ଦୀପ୍ତିମାନ ବର୍ମ ଓ ଢାଲ, ବଡ଼ ତଳୱାର, ଶୋଭାମୟ ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥ, ଉତ୍ତମ ଧନୁଷ ଓ ଶୋଭିତ ବାଣ, ଅଣ୍ଚଳ, ଶକ୍ତି, ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଅସ୍ତ୍ର—
ପ୍ରାସା ଭୁଶୁଣ୍ଡ୍ଯଶ୍ଚ ପରଶ୍ଵଧାଶ୍ଚ ସାଂଗ୍ରାମିକଂ ଚୈଵ ତଥୈଵ ସର୍ଵମ୍। ଶଯ୍ଯାସନାନ୍ଯୁତ୍ତମଵସ୍ତୁଵନ୍ତି ତଥୈଵ ଵାସୋ ଵିଵିଧଂ ଚ ତତ୍ର
ଝାଡ଼, ଗଦା, କୁଟାରି ଓ ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ ଅସ୍ତ୍ର, ଉତ୍ତମ ଶଯ୍ୟା ଓ ଆସନ, ଭଲ ବସ୍ତ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ପୋଷାକ ମଧ୍ୟ ତାଁଠାରେ ଥିଲା।