ଯୋଽସୌ ଯୁଵା ଵ୍ଯାଯତଲୋହିତାକ୍ଷଃ କୃଷ୍ଣାଜିନୀ ଦେଵସମାନରୂପଃ। ଯଃ କାର୍ମୁକାଗ୍ର୍ଯଂ କୃତଵାନଧିଜ୍ଯଂ ଲକ୍ଷଂ ଚ ଯଃ ପାତିତଵାନ୍ପୃଥିଵ୍ଯାମ୍
'ଯିଏ ଯୁବକ, ବଡ଼ ଲାଲ ଆଖି, କୃଷ୍ଣାଜିନ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଦେବତା ସମାନ ଦେହ, ଯିଏ ବଡ଼ ଧନୁଷ ଚଢ଼ାଇଲେ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଲେ—'
ଅସଜ୍ଜମାନଶ୍ଚ ତତସ୍ତରସ୍ଵୀ ଵୃତୋ ଦ୍ଵିଜାଗ୍ର୍ଯୈରଭିପୂଜ୍ଯମାନଃ। ଚକ୍ରାମ ଵଜ୍ରୀଵ ଦିତେଃ ସୁତେଷୁ ସର୍ଵୈଶ୍ଚ ଦେଵୈର୍ଋଷିଭିଶ୍ଚ ଜୁଷ୍ଟଃ
'ସେ ଦ୍ରୁତ ଏବଂ ନିର୍ଭୟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚୟିତ ଏବଂ ସମ୍ମାନିତ, ଦିତିଙ୍କ ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏବଂ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରିଥିଲେ।'
କୃଷ୍ମା ପ୍ରଗୃହ୍ଯାଜିନମନ୍ଵଯାତ୍ତଂ ନାଗଂ ଯଥା ନାଗଵଧୂଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟା। `ଶ୍ଯାମୋ ଯୁଵା ଵାରଣମତ୍ତଗାମୀ କୃତ୍ଵା ମହତ୍କର୍ମ ସୁଦୁଷ୍କରଂ ତତ୍
'କୃଷ୍ଣା କୃଷ୍ଣାଜିନ ଧରି ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରିଲେ, ଯେପରି ହସୁଥିବା ହାତୀଣୀ ହାତୀକୁ ଅନୁସରେ। ସେ ଶ୍ୟାମ, ଯୁବକ, ମଦୋନ୍ମତ୍ତ ହାତୀ ଭଳି ଚାଲିଥିଲେ, ସେ ଏହି ବଡ଼ ଏବଂ କଠିନ କାମ କରିଥିଲେ।'
ଯଃ ସୂତପୁତ୍ରେଣ ଚକାର ଯୁଦ୍ଧଂ ଶଙ୍କେଽର୍ଜୁନଂ ତଂ ତ୍ରିଦଶେଶଵୀର୍ଯମ୍।' ଅମୃଷ୍ଯମାଣେଷୁ ନରାଧିପେଷୁ କ୍ରୁଦ୍ଧେଷୁ ଵୈ ତତ୍ର ସମାପତତ୍ସୁ
'ଯିଏ ସୂତପୁତ୍ର ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ—ମୁଁ ଭାବୁଛି ସେ ଅର୍ଜୁନ, ତିନି ଦେବତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ସମ୍ପନ୍ନ। ସେଠାରେ ରାଜାମାନେ ଏହା ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସମସ୍ତେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ ଘେରି ଆସିଥିଲେ।'
ତତୋଽପରଃ ପାର୍ଥିଵସଙ୍ଘମଧ୍ଯେ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧମାରୁଜ୍ଯ ମହୀପ୍ରରୋହମ୍। ପ୍ରାକାଲଯତ୍ତେନ ସ ପାର୍ଥିଵୌଘାନ୍ ଭୀମୋଽନ୍ତକଃ ପ୍ରାଣଭୃତୋ ଯଥୈଵ
ତାପରେ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୀମ ଏକ ବଡ଼, ହରିତ ଗଛକୁ ଚଢ଼ି, ସେଇ ଗଛକୁ ଧରି, ମୃତ୍ୟୁ ଯେପରି ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆସନ୍ତି, ସେପରି ସମ୍ମୁଖରେ ଥିବା ରାଜାମାନଙ୍କୁ ପଡ଼ି ଦେଲେ।
ବାହ୍ଯାଂ ପୁରାଦ୍ଭାର୍ଗଵକର୍ମଶାଲାମ୍
ସହରର ବାହାରେ ଭାର୍ଗବଙ୍କର କାମକାଠି ଥିଲା।
ତତ୍ରୋପଵିଷ୍ଟାର୍ଚିରିଵାନଲସ୍ଯ ତେଷାଂ ଜନିତ୍ରୀତି ମମ ପ୍ରତର୍କଃ। ତଥାଵିଧୈରେଵ ନରପ୍ରଵୀରୈ- ରୁପୋପଵିଷ୍ଟୈସ୍ତ୍ରିବିରଗ୍ନିକଲ୍ପୈଃ
ସେଠାରେ ଏକ ଜଣେ ମହିଳା ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ବସିଥିଲେ, ମୁଁ ଭାବିଲି, ସେମାନଙ୍କର ମାଆ ହେବେ। ସେଙ୍କ ସହିତ ତିନିଜଣ ବିର ଲୋକ ଅଗ୍ନି ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ହୋଇ ବସିଥିଲେ।
ତସ୍ଯାସ୍ତତସ୍ତାଵଭିଵାଦ୍ଯ ପାଦା- ଵୁକ୍ତ୍ଵା ଚ କୃଷ୍ଣାମଭିଵାଦଯେତି। ସ୍ଥିତୌ ଚ ତତ୍ରୈଵ ନିଵେଦ୍ଯ କୃଷ୍ଣାଂ ଭିକ୍ଷାପ୍ରଚାରାଯ ଗତା ନରାଗ୍ର୍ଯାଃ
ତାଙ୍କ ପାଦକୁ ଶିର ନମାଇ ଏବଂ 'କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କର' ବୋଲି କହି, ସେମାନେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ କହି ଦେଲେ ଏବଂ ତାପରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାକୁ ବାହାରିଗଲେ।
ତେଷାଂ ତୁ ଭୈକ୍ଷଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ କୃଷ୍ଣା ଦତ୍ଵା ବଲିଂ ବ୍ରାହ୍ମଣସାଚ୍ଚ କୃତ୍ଵା। ତାଂ ଚୈଵ ଵୃଦ୍ଧାଂ ପରିଵେଷ୍ଯ ତାଂଶ୍ଚ ନରପ୍ରଵୀରାନ୍ସ୍ଵଯମପ୍ଯଭୁଙ୍କ୍ତ
କୃଷ୍ଣା ସେମାନଙ୍କର ଭିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଏକ ଅଂଶ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଦେଲେ, ବୃଦ୍ଧା ମାଆକୁ ପ୍ରଥମେ ଖାଇବା ଦେଲେ, ଏବଂ ତାପରେ ନିଜେ ଓ ସେ ବିରମାନେ ସହିତ ଖାଇଲେ।
ସୁପ୍ତାସ୍ତୁ ତେ ପାର୍ଥିଵ ସର୍ଵ ଏଵ କୃଷ୍ଣା ଚ ତେଷାଂ ଚରଣୋପଧାନେ। ଆସୀତ୍ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଶଯନଂ ଚ ତେଷାଂ ଦର୍ଭାଜିନାଗ୍ରାସ୍ତରଣୋପପନ୍ନମ୍
ସେଇ ସମସ୍ତ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଶୋଇପଡ଼ିଲେ, କୃଷ୍ଣା ତାଙ୍କର ପାଦ ତଳେ ଶିର ରଖିଲେ। ତାଙ୍କର ଶୋଇବା ଶଯ୍ୟା ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଦର୍ଭା ଓ ଚର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିଲା।
ତେ ନର୍ଦମାନା ଇଵ କାଲମେଘାଃ କଥା ଵିଚିତ୍ରାଃ କଥଯାଂବଭୂଵୁଃ। ନ ଵୈଶ୍ଯଶୂଦ୍ରୌପଯିକୀଃ କଥାସ୍ତା ନ ଚ ଦ୍ଵିଜାନାଂ କଥଯନ୍ତି ଵୀରାଃ
ସେମାନେ କଳା ମେଘ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି କିଛି ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କଥା କହୁଥିଲେ। ସେଇ କଥାମାନେ ବ୍ୟାପାରୀ କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଏବଂ ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ବିଷୟରେ କଥା ହେଉନଥିଲେ।
ନିଃସଂଶଯଂ କ୍ଷତ୍ରିଯପୁଂଗଵାସ୍ତେ ଯଥା ହି ଯୁଦ୍ଧଂ କଥଯନ୍ତି ରାଜନ୍। ଆଶା ହି ନୋ ଵ୍ଯକ୍ତମିଯଂ ସମୃଦ୍ଧା ମୁକ୍ତାନ୍ହି ପାର୍ଥାଞ୍ଶୃଣୁମୋଽଗ୍ନିଦାହାତ୍
ନିଶ୍ଚୟ, ରାଜା, ସେମାନେ ଯେପରି ଯୁଦ୍ଧ କଥା କହୁଥିଲେ, ତାହା କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଯେପରି କହନ୍ତି। ଆମ ଆଶା ପୂରଣ ହେଲା, କାରଣ ଆମେ ଶୁଣୁଛୁ ଯେ ପାର୍ଥମାନେ ଅଗ୍ନିରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଛନ୍ତି।
ଯଥା ହି ଲକ୍ଷ୍ଯଂ ନିହତଂ ଧନୁଶ୍ଚ ସଜ୍ଯଂ କୃତଂ ତେନ ତଥା ପ୍ରସହ୍ଯ। ଯଥା ହି ଭାଷନ୍ତି ପରସ୍ପରଂ ତେ ଛନ୍ନା ଧ୍ରୁଵଂ ତେ ପ୍ରଚରନ୍ତି ପାର୍ଥାଃ
ଯେପରି ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଆଘାତ କରାଯାଏ ଏବଂ ଧନୁଷ୍ୟକୁ ତଣାଯାଏ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଦୃଢ଼ତା ସହ କାମ କଲେ। ସେମାନେ ଯେପରି ପରସ୍ପରେ କଥା ହେଉଥିଲେ, ନିଶ୍ଚୟ ପାର୍ଥମାନେ ଛଦ୍ମବେଶରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି।
ତତଃ ସ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ ପୁରୋହିତଂ ପ୍ରେଷାଯାମାସ ତେଷାମ୍। ଵିଦ୍ଯାମ ଯୁଷ୍ମାନିତି ଭାଷମାଣୋ ମହାତ୍ମାନଃ ପାଣ୍ଡୁସୁତାଃ ସ୍ଥ କଚ୍ଚିତ୍
ତାପରେ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦ ଖୁସି ହୋଇ, ତାଙ୍କ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ, 'ଯାଅ, ଜାଣିଆ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅମାନେ କି?'
ଗୃହୀତଵାକ୍ଯୋ ନୃପତେଃ ପୁରୋଧା ଗତ୍ଵା ପ୍ରଶଂସାମଭିଧାଯ ତେଷାମ୍। ଵାକ୍ଯଂ ସମଗ୍ରଂ ନୃପତେର୍ଯଥାଵ- ଦୁଵାଚ ଚାନୁକ୍ରମଵିକ୍ରମେଣ
ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ମାନି, ପୁରୋହିତ ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ସମସ୍ତ କଥା ଠିକ୍ ଭାବେ ଅନୁକ୍ରମରେ କହିଲେ।
ଵିଜ୍ଞାତୁମିଚ୍ଛତ୍ଯଵନୀଶ୍ଵରୋ ଵଃ ପାଞ୍ଚାଲରାଜୋ ଵରଦୋ ଵରାର୍ହାଃ। ଲକ୍ଷ୍ଯସ୍ଯ ଵେଦ୍ଧାରମିମଂ ହି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହର୍ଷସ୍ଯ ନାନ୍ତଂ ପ୍ରତିପଦ୍ଯତେ ସଃ
ମାଟିର ରାଜା, ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜା, ତୁମେ କିଏ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ହେ ମହାମାନ୍ୟ। ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଆଘାତ କରିଥିବା ଏହି ଜଣକୁ ଦେଖି ସେ ଅତି ଖୁସି ହୋଇଛନ୍ତି।
ଆଖ୍ଯାତ ଚ ଜ୍ଞାତିକୁଲାନୁପୂର୍ଵୀ ପଦଂ ଶିରଃସୁ ଦ୍ଵିଷତାଂ କୁରୁଧ୍ଵମ୍। ପ୍ରହ୍ଲାଦଯଧ୍ଵଂ ହୃଦଯଂ ମମେଦଂ ପାଞ୍ଚାଲରାଜସ୍ଯ ଚ ସାନୁଗସ୍ଯ
ତୁମର ବଂଶ ଓ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କହ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ତୁମର ପାଦ ରଖ, ମୋ ହୃଦୟ ଓ ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜା ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଖୁସି କର।
ପାଣ୍ଡୁର୍ହି ରାଜା ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ ପ୍ରିଯଃ ସଖା ଚାତ୍ମସମୋ ବଭୂଵ। ତସ୍ଯୈଷ କାମୋ ଦୁହିତା ମମେଯଂ ସ୍ନୁଷା ଯଦି ସ୍ଯାଦିହ କୌରଵସ୍ଯ
ପାଣ୍ଡୁ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ପ୍ରିୟ ମିତ୍ର ଏବଂ ସମାନ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଯେ, ମୋ ଝିଅ କୌରବ ବଂଶର ବୁହା ହେଉ।
ଅଯଂ ହି କାମୋ ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ହୃଦି ସ୍ଥିତୋ ନିତ୍ଯମନିନ୍ଦିତାଙ୍ଗାଃ। ଯଦର୍ଜୁନୋ ଵୈ ପୃଥୁଦୀର୍ଘବାହୁ- ର୍ଧର୍ମେଣ ଵିନ୍ଦେତ ସୁତାଂ ମମୈତାମ୍
ଏହି ଇଚ୍ଛା ଦ୍ରୁପଦ ରାଜାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସଦା ରହିଛି, ହେ ନିର୍ମଳ ଦେହବାଳାମାନେ। ଅର୍ଜୁନ, ଯିଏ ଚଉଡ଼ା ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ବାହୁ ଥିବା, ଧର୍ମରେ ମୋ ଝିଅକୁ ଜିତିନେବେ।
କୃତଂ ହି ତତ୍ସ୍ଯାତ୍ସୁକୃତଂ ମମେଦଂ ଯଶଶ୍ଚ ପୁଣ୍ଯଂ ଚ ହିତଂ ତଦେତତ୍। ଅଥୋକ୍ତଵାକ୍ଯଂ ହି ପୁରୋହିତଂ ସ୍ଥିତଂ ତତୋ ଵିନୀତଂ ସମୁଦୀକ୍ଷ୍ଯ ରାଜା
ଏହା ହେଲେ, ଏହା ମୋ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ କାମ ହେବ, ଯଶ, ପୁଣ୍ୟ ଓ ଭଲ ହେବ। ପୁରୋହିତ କଥା କହି ଶେଷ କଲେ, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ବିନୟ ସହିତ ଦେଖି କଥା ହେଲେ।
ସମୀପତୋ ଭୀମମିଦଂ ଶଶାସ ପ୍ରଦୀଯତାଂ ପାଦ୍ଯମର୍ଧ୍ଯଂ ତଥାଽସ୍ମୈ। ମାନ୍ଯଃ ପୁରୋଧା ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯ ରାଜ୍ଞ- ସ୍ତସ୍ମୈ ପ୍ରଯୋଜ୍ଯାଽଭ୍ଯଧିକା ହି ପୂଜା
ସେ ଭୀମଙ୍କୁ, ଯିଏ ପାଖରେ ଥିଲେ, ଆଦେଶ କଲେ, 'ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପାଦଧୋଇବା ପାଣି ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଆସନ ଆଣ। ଦ୍ରୁପଦ ରାଜାଙ୍କ ପୁରୋହିତ ଅଧିକ ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ।'
ଭୀମସ୍ତତସ୍ତତ୍କୃତଵାନ୍ନରେନ୍ଦ୍ର ତାଂ ଚୈଵ ପୂଜାଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ହର୍ଷାତ୍। ସୁଖୋପଵିଷ୍ଟଂ ତୁ ପୁରୋହିତଂ ତଦା ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋ ବ୍ରାହ୍ମଣମିତ୍ଯୁଵାଚ
ତାପରେ ଭୀମ ଯେପରି ଆଦେଶ ଥିଲା, ସେପରି କଲେ। ପୁରୋହିତ ଖୁସି ହୋଇ ସମ୍ମାନ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସେ ଆରାମରେ ବସିଥିଲେ, ତେବେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପାଞ୍ଚାଲରାଜେନ ସୁତା ନିସୃଷ୍ଟା ସ୍ଵଧର୍ମଦୃଷ୍ଟେନ ଯଥା ନ କାମାତ୍। ପ୍ରଦିଷ୍ଟଶୁଂଲ୍କା ଦ୍ରୁପଦେନ ରାଜ୍ଞା ସା ତେନ ଵୀରେଣ ତଥାଽନୁଵୃତ୍ତା
ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜା ତାଙ୍କ ପୁଅ ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ, ଇଚ୍ଛା ନୁହେଁ, ଝିଅକୁ ଦେଇଥିଲେ। ରାଜା ଦ୍ରୁପଦ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଦାମ ରଖିଥିଲେ, ଏହିପରି ଭାବେ ସେ ଶୂରବୀରଙ୍କୁ ଝିଅକୁ ଦେଇଥିଲେ।
ନ ତତ୍ର ଵର୍ଣେଷୁ କୃତା ଵିଵକ୍ଷା ନ ଚାପି ଶୀଲେ ନ କୁଲେ ନ ଗୋତ୍ରେ। କୃତେନ ସଜ୍ଯେନ ହି କାର୍ମୁକେଣ ଵିଦ୍ଧେନ ଲକ୍ଷ୍ଯେଣ ହି ସା ଵିସୃଷ୍ଟା
ସେଠାରେ କୌଣସି ଜାତି, ଚରିତ୍ର, ବଂଶ କିମ୍ବା ଗୋତ୍ର ଦେଖାଯାଇନଥିଲା। ଯିଏ ଧନୁଷ ଚାପି, ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ବାଣ ଲାଗିଥିଲେ, ସେଠିଏ ସେଠି ଝିଅକୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ସେଯଂ ତଥାଽନେନ ମହାତ୍ମନେହ କୃଷ୍ଣା ଜିତା ପାର୍ଥିଵସଙ୍ଘମଧ୍ଯେ। ନୈଵଂ ଗତେ ସୌମକିରଦ୍ଯ ରାଜା ସନ୍ତାପମର୍ହତ୍ଯସୁଖାଯ କର୍ତୁମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ, ଏହି ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣା ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜିତାଯାଇଥିଲେ। ଏହିପରି ଘଟଣା ପରେ, ସୌମକି, ରାଜାଙ୍କୁ ଆଜି ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ନିଜ ସୁଖ ପାଇଁ କିଛି କରିବାକୁ କାରଣ ନାହିଁ।
କାମଶ୍ଚ ଯୋଽସୌ ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ ସ ଚାପି ସଂପତ୍ସ୍ଯତି ପାର୍ଥିଵସ୍ଯ। ସଂପ୍ରାପ୍ଯରୂପାଂ ହି ନରେନ୍ଦ୍ରକନ୍ଯା- ମିମାମହଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସାଧୁ ମନ୍ଯେ
ଦ୍ରୁପଦ ରାଜାଙ୍କ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଥିଲା, ସେଠିଏ ପୂରଣ ହେବ। ଏପରି ରୂପବତୀ ରାଜକୁମାରୀକୁ ପାଇଁ, ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହାକୁ ଖୁବ ଭଲ ମନେ କରେ।
ନ ତଦ୍ଧନୁର୍ମନ୍ଦବଲେନ ଶକ୍ଯଂ ମୌର୍ଵ୍ଯା ସମାଯୋଜଯିତୁଂ ତଥାହି। ନ ଚାକୃତାସ୍ତ୍ରେଣ ନ ହୀନଜେନ ଲକ୍ଷ୍ଯଂ ତଥା ପାତଯିତୁଂ ହି ଶକ୍ଯମ୍
ସେ ଧନୁଷ କମଜୋର ଲୋକଙ୍କୁ ଚାପିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ଅସ୍ତ୍ର ଅଭ୍ୟାସ ନଥିବା କିମ୍ବା ଦୁର୍ବଳ ଲୋକ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ବାଣ ଲାଗିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତସ୍ମାନ୍ନ ତାପଂ ଦୁହିତୁର୍ନିମିତ୍ତଂ ପାଞ୍ଚାଲରାଜୋଽର୍ହତି କର୍ତୁମଦ୍ଯ। ନ ଚାପି ତତ୍ପାତନମନ୍ଯଥେହ କର୍ତୁଂ ହି ଶକ୍ଯଂ ଭୁଵି ମାନଵେନ
ଏହି କାରଣରୁ, ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କୁ ଝିଅ ପାଇଁ ଆଜି ଦୁଃଖ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଭିନ୍ନ ଭାବେ କୌଣସି ମଣିଷ ଏ ପୃଥିବୀରେ ଛାଡ଼ିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ବ୍ରୁଵତ୍ଯେଵ ଯୁଧିଷ୍ଠିରେ ତୁ ପାଞ୍ଚାଲରାଜସ୍ଯ ସମୀପତୋଽନ୍ଯଃ। ତତ୍ରାଜଗାମାଶୁ ନରୋ ଦ୍ଵିତୀଯୋ ନିଵେଦଯିଷ୍ଯନ୍ନିହ ସିଦ୍ଧମନ୍ନମ୍
ଯେତେବେଳେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଏପରି କହୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କ ପାଖରୁ ଆଉ ଜଣେ ଲୋକ ଦ୍ରୁତ ଆସିଲେ, ଯିଏ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବାର ଖବର ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ।
ଜନ୍ଯାର୍ଥମନ୍ନଂ ଦ୍ରୁପଦେନ ରାଜ୍ଞା ଵିଵାହହେତୋରୁପସଂସ୍କୃତଂ ଚ। ତଦାପ୍ନୁଵଧ୍ଵଂ କୃତସର୍ଵକାର୍ଯାଃ କୃଷ୍ଣା ଚ ତତ୍ରୈତୁ ଚିରଂ ନ କାର୍ଯମ୍
ଅତିଥିମାନେ ଓ ବିବାହ ପାଇଁ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ। ସମସ୍ତ କାମ ସେଶ ହୋଇଯିବା ପରେ, ଏହା ଗ୍ରହଣ କର, ଏବଂ କୃଷ୍ଣା ଦେରି ନକରି ସେଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ।