ଅଶେତ ଭୂମୌ ସହ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରୈଃ ପାଦୋପଧାନୀଵ କୃତା କୁଶେଷୁ। ନ ତତ୍ର ଦୁଃଖଂ ମନସାପି ତସ୍ଯା ନ ଚାଵମେନେ କୁରୁପୁଙ୍ଗଵାଂସ୍ତାନ୍
ସେ କୁଶ ଉପରେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ସହିତ ଭୂମିରେ ଶୋଇଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଦକୁ ତାଳେଇ ମୁଣ୍ଡ ରଖିଲେ। ସେ ମନରେ କେବେ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ କୁରୁମାନ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ କେବେ ଅବହେଳା କଲେ ନାହିଁ।
ତେ ତତ୍ର ଶୂରାଃ କଥଯାଂବଭୂଵୁଃ କଥା ଵିଚିତ୍ରାଃ ପୃତନାଧିକାରାଃ। ଅସ୍ତ୍ରାଣି ଦିଵ୍ଯାନି ରଥାଂଶ୍ଚ ନାଗାନ୍ ଖଡ୍ଗାନ୍ଗଦାଶ୍ଚାପି ପରଶ୍ଵଧାଂଶ୍ଚ
ସେଠାରେ ସେ ବୀରମାନେ ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଗଳ୍ପ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ—ଯୁଦ୍ଧର କଥା, ଦେବତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର, ରଥ, ହାତୀ, ତଳୱାର, ଗଦା ଏବଂ କୁଠାର ଆଦି।
ତେଷାଂ କଥାସ୍ତାଃ ପରିକୀର୍ତ୍ଯମାନାଃ ପାଞ୍ଚାଲରାଜସ୍ଯ ସୁତସ୍ତଦାନୀମ୍। ସୁଶ୍ରାଵ କୃଷ୍ଣାଂ ଚ ତଦା ନିଷଣ୍ଣାଂ ତେ ଚାପି ସର୍ଵେ ଦଦୃଶୁର୍ମନୁଷ୍ଯାଃ
ସେମାନଙ୍କ ଗଳ୍ପ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ସେଗୁଡିକୁ ଶୁଣିଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣା (ଦ୍ରୌପଦୀ) କୁ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ। ସମସ୍ତ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନୋ ରାଜପୁତ୍ରସ୍ତୁ ସର୍ଵଂ ଵୃତ୍ତଂ ତେଷାଂ କଥିତଂ ଚୈଵ ରାତ୍ରୌ। ସର୍ଵଂ ରାଜ୍ଞେ ଦ୍ରୁପଦାଯାଖିଲେନ ନିଵେଦଯିଷ୍ଯଂସ୍ତ୍ଵରିତୋ ଜଗାମ
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ, ରାଜପୁତ୍ର, ସେ ରାତିରେ ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଶୁଣିଲେ ଏବଂ ତୁରନ୍ତ ସମସ୍ତ କଥା ରାଜା ଦ୍ରୁପଦଙ୍କୁ କହିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ପାଞ୍ଚାଲରାଜସ୍ତୁ ଵିଷଣ୍ଣରୂପ- ସ୍ତାନ୍ପାଣ୍ଡଵାନପ୍ରତିଵିନ୍ଦମାନଃ। ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ପର୍ଯପୃଚ୍ଛନ୍ମହାତ୍ମା କ୍ଵ ସା ଗତା କେନ ନୀତା ଚ କୃଷ୍ଣା
ପାଞ୍ଚାଳରାଜା ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ, ପାଣ୍ଡବମାନେ କିଏ ତାହା ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ମହାତ୍ମା ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: 'କୃଷ୍ଣା କେଉଁଠି ଗଲେ, କିଏ ତାଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ?'
କଚ୍ଚିନ୍ନ ଶୂଦ୍ରେଣ ନ ହୀନଜେନ ଵୈଶ୍ଯେନ ଵା କରଦେନୋପପନ୍ନା। କଚ୍ଚିତ୍ପଦଂ ମୂର୍ଧ୍ନି ନ ପଙ୍କଦିଗ୍ଧଂ କଚ୍ଚିନ୍ନ ମାଲା ପତିତା ଶ୍ମଶାନେ
'ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେ କୌଣସି ଶୂଦ୍ର, ନିମ୍ନଜାତି ବା କୌଣସି ବଣିଆ ଦ୍ୱାରା ନେଇଯାଇନାହାନ୍ତି? ତାଙ୍କ ପାଦ କାଦରେ ପଡ଼ିନାହିଁ ତୋ? ତାଙ୍କ ମାଳା ଶ୍ମଶାନରେ ପଡ଼ିନାହିଁ ତୋ?'
କଚ୍ଚିତ୍ସ ଵର୍ଣପ୍ରଵରୋ ମନୁଷ୍ଯ ଉଦ୍ରିକ୍ତଵର୍ଣୋଽପ୍ଯୁତ ଏଵ କଚ୍ଚିତ୍। କଚ୍ଚିନ୍ନ ଵାମୋ ମମ ମୂର୍ଧ୍ନି ପାଦଃ କୃଷ୍ଣାଭିମର୍ଶେନ କୃତୋଽଦ୍ଯ ପୁତ୍ର
'ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେ ଉଚ୍ଚ ବର୍ଣ୍ଣର ମଣିଷ, ଯଦିଓ ତାଙ୍କ ଦେହ ଅସାଧାରଣ? ଆଜି କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନ ଦ୍ୱାରା ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ମୋ ଝିଅର ପାଦ ପଡ଼ିନାହିଁ ତୋ, ପୁଅ?'
କଚ୍ଚିନ୍ନ ତପ୍ସ୍ଯେ ପରମପ୍ରତୀତଃ ସଂଯୁଜ୍ଯ ପାର୍ଥେନ ନରର୍ଷଭେଣ। ଵଦସ୍ଵ ତତ୍ତ୍ଵେନ ମହାନୁଭାଵ କୋଽସୌ ଵିଜେତା ଦୁହିତୁର୍ମମାଦ୍ଯ
'ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏହି ବିଶ୍ୱାସରେ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ ତୋ, ଯେପରିକି ମୋ ଝିଅ ପାର୍ଥ ସହିତ ବିବାହିତ ହେଲେ? ବଡ଼ମାନ୍ୟ, ଆଜି କିଏ ମୋ ଝିଅକୁ ଜିତିଛି, ସତ୍ୟ କହ।'
ଵିଚିତ୍ରଵୀର୍ଯସ୍ଯ ସୁତସ୍ଯ କଚ୍ଚି- ତ୍କୁରୁପ୍ରଵୀରସ୍ଯ ଧ୍ରିଯନ୍ତି ପୁତ୍ରାଃ। କଚ୍ଚିତ୍ତୁ ପାର୍ଥେନ ଯଵୀଯସାଽଧ୍ଯ ଧନୁର୍ଗୃହୀତଂ ନିହତଂ ଚ ଲକ୍ଷ୍ଯମ୍
'ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁରୁମାନେ, ଏଯାଁ ଅଛନ୍ତି ତୋ? ଆଜି ଛୋଟ ପାର୍ଥ ଧନୁଷ ଧରି ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଭାଙ୍ଗିଛନ୍ତି ତୋ?'
ତତସ୍ତଥୋକ୍ତଃ ପରିହୃଷ୍ଟରୂପଃ ପିତ୍ରେ ଶଶଂସାଥ ସ ରାଜପୁତ୍ରଃ। ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନଃ ସୋମକାନାଂ ପ୍ରବର୍ହୋ ଵୃତ୍ତଂ ଯଥା ଯେନ ହୃତା ଚ କୃଷ୍ଣା
ଏପରେ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସୋମକମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ, ଖୁସି ହୋଇ ପିତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଏବଂ କିପରି କୃଷ୍ଣା ନେଇଯାଇଥିଲେ, ସେଥିରେ କହିଲେ।
ଯୋଽସୌ ଯୁଵା ଵ୍ଯାଯତଲୋହିତାକ୍ଷଃ କୃଷ୍ଣାଜିନୀ ଦେଵସମାନରୂପଃ। ଯଃ କାର୍ମୁକାଗ୍ର୍ଯଂ କୃତଵାନଧିଜ୍ଯଂ ଲକ୍ଷଂ ଚ ଯଃ ପାତିତଵାନ୍ପୃଥିଵ୍ଯାମ୍
'ଯିଏ ଯୁବକ, ବଡ଼ ଲାଲ ଆଖି, କୃଷ୍ଣାଜିନ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଦେବତା ସମାନ ଦେହ, ଯିଏ ବଡ଼ ଧନୁଷ ଚଢ଼ାଇଲେ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଲେ—'
ଅସଜ୍ଜମାନଶ୍ଚ ତତସ୍ତରସ୍ଵୀ ଵୃତୋ ଦ୍ଵିଜାଗ୍ର୍ଯୈରଭିପୂଜ୍ଯମାନଃ। ଚକ୍ରାମ ଵଜ୍ରୀଵ ଦିତେଃ ସୁତେଷୁ ସର୍ଵୈଶ୍ଚ ଦେଵୈର୍ଋଷିଭିଶ୍ଚ ଜୁଷ୍ଟଃ
'ସେ ଦ୍ରୁତ ଏବଂ ନିର୍ଭୟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚୟିତ ଏବଂ ସମ୍ମାନିତ, ଦିତିଙ୍କ ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏବଂ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରିଥିଲେ।'
କୃଷ୍ମା ପ୍ରଗୃହ୍ଯାଜିନମନ୍ଵଯାତ୍ତଂ ନାଗଂ ଯଥା ନାଗଵଧୂଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟା। `ଶ୍ଯାମୋ ଯୁଵା ଵାରଣମତ୍ତଗାମୀ କୃତ୍ଵା ମହତ୍କର୍ମ ସୁଦୁଷ୍କରଂ ତତ୍
'କୃଷ୍ଣା କୃଷ୍ଣାଜିନ ଧରି ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରିଲେ, ଯେପରି ହସୁଥିବା ହାତୀଣୀ ହାତୀକୁ ଅନୁସରେ। ସେ ଶ୍ୟାମ, ଯୁବକ, ମଦୋନ୍ମତ୍ତ ହାତୀ ଭଳି ଚାଲିଥିଲେ, ସେ ଏହି ବଡ଼ ଏବଂ କଠିନ କାମ କରିଥିଲେ।'
ଯଃ ସୂତପୁତ୍ରେଣ ଚକାର ଯୁଦ୍ଧଂ ଶଙ୍କେଽର୍ଜୁନଂ ତଂ ତ୍ରିଦଶେଶଵୀର୍ଯମ୍।' ଅମୃଷ୍ଯମାଣେଷୁ ନରାଧିପେଷୁ କ୍ରୁଦ୍ଧେଷୁ ଵୈ ତତ୍ର ସମାପତତ୍ସୁ
'ଯିଏ ସୂତପୁତ୍ର ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ—ମୁଁ ଭାବୁଛି ସେ ଅର୍ଜୁନ, ତିନି ଦେବତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ସମ୍ପନ୍ନ। ସେଠାରେ ରାଜାମାନେ ଏହା ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସମସ୍ତେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ ଘେରି ଆସିଥିଲେ।'
ତତୋଽପରଃ ପାର୍ଥିଵସଙ୍ଘମଧ୍ଯେ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧମାରୁଜ୍ଯ ମହୀପ୍ରରୋହମ୍। ପ୍ରାକାଲଯତ୍ତେନ ସ ପାର୍ଥିଵୌଘାନ୍ ଭୀମୋଽନ୍ତକଃ ପ୍ରାଣଭୃତୋ ଯଥୈଵ
ତାପରେ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୀମ ଏକ ବଡ଼, ହରିତ ଗଛକୁ ଚଢ଼ି, ସେଇ ଗଛକୁ ଧରି, ମୃତ୍ୟୁ ଯେପରି ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆସନ୍ତି, ସେପରି ସମ୍ମୁଖରେ ଥିବା ରାଜାମାନଙ୍କୁ ପଡ଼ି ଦେଲେ।
ବାହ୍ଯାଂ ପୁରାଦ୍ଭାର୍ଗଵକର୍ମଶାଲାମ୍
ସହରର ବାହାରେ ଭାର୍ଗବଙ୍କର କାମକାଠି ଥିଲା।
ତତ୍ରୋପଵିଷ୍ଟାର୍ଚିରିଵାନଲସ୍ଯ ତେଷାଂ ଜନିତ୍ରୀତି ମମ ପ୍ରତର୍କଃ। ତଥାଵିଧୈରେଵ ନରପ୍ରଵୀରୈ- ରୁପୋପଵିଷ୍ଟୈସ୍ତ୍ରିବିରଗ୍ନିକଲ୍ପୈଃ
ସେଠାରେ ଏକ ଜଣେ ମହିଳା ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ବସିଥିଲେ, ମୁଁ ଭାବିଲି, ସେମାନଙ୍କର ମାଆ ହେବେ। ସେଙ୍କ ସହିତ ତିନିଜଣ ବିର ଲୋକ ଅଗ୍ନି ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ହୋଇ ବସିଥିଲେ।
ତସ୍ଯାସ୍ତତସ୍ତାଵଭିଵାଦ୍ଯ ପାଦା- ଵୁକ୍ତ୍ଵା ଚ କୃଷ୍ଣାମଭିଵାଦଯେତି। ସ୍ଥିତୌ ଚ ତତ୍ରୈଵ ନିଵେଦ୍ଯ କୃଷ୍ଣାଂ ଭିକ୍ଷାପ୍ରଚାରାଯ ଗତା ନରାଗ୍ର୍ଯାଃ
ତାଙ୍କ ପାଦକୁ ଶିର ନମାଇ ଏବଂ 'କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କର' ବୋଲି କହି, ସେମାନେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ କହି ଦେଲେ ଏବଂ ତାପରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାକୁ ବାହାରିଗଲେ।
ତେଷାଂ ତୁ ଭୈକ୍ଷଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ କୃଷ୍ଣା ଦତ୍ଵା ବଲିଂ ବ୍ରାହ୍ମଣସାଚ୍ଚ କୃତ୍ଵା। ତାଂ ଚୈଵ ଵୃଦ୍ଧାଂ ପରିଵେଷ୍ଯ ତାଂଶ୍ଚ ନରପ୍ରଵୀରାନ୍ସ୍ଵଯମପ୍ଯଭୁଙ୍କ୍ତ
କୃଷ୍ଣା ସେମାନଙ୍କର ଭିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଏକ ଅଂଶ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଦେଲେ, ବୃଦ୍ଧା ମାଆକୁ ପ୍ରଥମେ ଖାଇବା ଦେଲେ, ଏବଂ ତାପରେ ନିଜେ ଓ ସେ ବିରମାନେ ସହିତ ଖାଇଲେ।
ସୁପ୍ତାସ୍ତୁ ତେ ପାର୍ଥିଵ ସର୍ଵ ଏଵ କୃଷ୍ଣା ଚ ତେଷାଂ ଚରଣୋପଧାନେ। ଆସୀତ୍ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଶଯନଂ ଚ ତେଷାଂ ଦର୍ଭାଜିନାଗ୍ରାସ୍ତରଣୋପପନ୍ନମ୍
ସେଇ ସମସ୍ତ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଶୋଇପଡ଼ିଲେ, କୃଷ୍ଣା ତାଙ୍କର ପାଦ ତଳେ ଶିର ରଖିଲେ। ତାଙ୍କର ଶୋଇବା ଶଯ୍ୟା ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଦର୍ଭା ଓ ଚର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିଲା।
ତେ ନର୍ଦମାନା ଇଵ କାଲମେଘାଃ କଥା ଵିଚିତ୍ରାଃ କଥଯାଂବଭୂଵୁଃ। ନ ଵୈଶ୍ଯଶୂଦ୍ରୌପଯିକୀଃ କଥାସ୍ତା ନ ଚ ଦ୍ଵିଜାନାଂ କଥଯନ୍ତି ଵୀରାଃ
ସେମାନେ କଳା ମେଘ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି କିଛି ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କଥା କହୁଥିଲେ। ସେଇ କଥାମାନେ ବ୍ୟାପାରୀ କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଏବଂ ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ବିଷୟରେ କଥା ହେଉନଥିଲେ।
ନିଃସଂଶଯଂ କ୍ଷତ୍ରିଯପୁଂଗଵାସ୍ତେ ଯଥା ହି ଯୁଦ୍ଧଂ କଥଯନ୍ତି ରାଜନ୍। ଆଶା ହି ନୋ ଵ୍ଯକ୍ତମିଯଂ ସମୃଦ୍ଧା ମୁକ୍ତାନ୍ହି ପାର୍ଥାଞ୍ଶୃଣୁମୋଽଗ୍ନିଦାହାତ୍
ନିଶ୍ଚୟ, ରାଜା, ସେମାନେ ଯେପରି ଯୁଦ୍ଧ କଥା କହୁଥିଲେ, ତାହା କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଯେପରି କହନ୍ତି। ଆମ ଆଶା ପୂରଣ ହେଲା, କାରଣ ଆମେ ଶୁଣୁଛୁ ଯେ ପାର୍ଥମାନେ ଅଗ୍ନିରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଛନ୍ତି।
ଯଥା ହି ଲକ୍ଷ୍ଯଂ ନିହତଂ ଧନୁଶ୍ଚ ସଜ୍ଯଂ କୃତଂ ତେନ ତଥା ପ୍ରସହ୍ଯ। ଯଥା ହି ଭାଷନ୍ତି ପରସ୍ପରଂ ତେ ଛନ୍ନା ଧ୍ରୁଵଂ ତେ ପ୍ରଚରନ୍ତି ପାର୍ଥାଃ
ଯେପରି ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଆଘାତ କରାଯାଏ ଏବଂ ଧନୁଷ୍ୟକୁ ତଣାଯାଏ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଦୃଢ଼ତା ସହ କାମ କଲେ। ସେମାନେ ଯେପରି ପରସ୍ପରେ କଥା ହେଉଥିଲେ, ନିଶ୍ଚୟ ପାର୍ଥମାନେ ଛଦ୍ମବେଶରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି।
ତତଃ ସ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ ପୁରୋହିତଂ ପ୍ରେଷାଯାମାସ ତେଷାମ୍। ଵିଦ୍ଯାମ ଯୁଷ୍ମାନିତି ଭାଷମାଣୋ ମହାତ୍ମାନଃ ପାଣ୍ଡୁସୁତାଃ ସ୍ଥ କଚ୍ଚିତ୍
ତାପରେ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦ ଖୁସି ହୋଇ, ତାଙ୍କ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ, 'ଯାଅ, ଜାଣିଆ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅମାନେ କି?'
ଗୃହୀତଵାକ୍ଯୋ ନୃପତେଃ ପୁରୋଧା ଗତ୍ଵା ପ୍ରଶଂସାମଭିଧାଯ ତେଷାମ୍। ଵାକ୍ଯଂ ସମଗ୍ରଂ ନୃପତେର୍ଯଥାଵ- ଦୁଵାଚ ଚାନୁକ୍ରମଵିକ୍ରମେଣ
ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ମାନି, ପୁରୋହିତ ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ସମସ୍ତ କଥା ଠିକ୍ ଭାବେ ଅନୁକ୍ରମରେ କହିଲେ।
ଵିଜ୍ଞାତୁମିଚ୍ଛତ୍ଯଵନୀଶ୍ଵରୋ ଵଃ ପାଞ୍ଚାଲରାଜୋ ଵରଦୋ ଵରାର୍ହାଃ। ଲକ୍ଷ୍ଯସ୍ଯ ଵେଦ୍ଧାରମିମଂ ହି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହର୍ଷସ୍ଯ ନାନ୍ତଂ ପ୍ରତିପଦ୍ଯତେ ସଃ
ମାଟିର ରାଜା, ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜା, ତୁମେ କିଏ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ହେ ମହାମାନ୍ୟ। ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଆଘାତ କରିଥିବା ଏହି ଜଣକୁ ଦେଖି ସେ ଅତି ଖୁସି ହୋଇଛନ୍ତି।
ଆଖ୍ଯାତ ଚ ଜ୍ଞାତିକୁଲାନୁପୂର୍ଵୀ ପଦଂ ଶିରଃସୁ ଦ୍ଵିଷତାଂ କୁରୁଧ୍ଵମ୍। ପ୍ରହ୍ଲାଦଯଧ୍ଵଂ ହୃଦଯଂ ମମେଦଂ ପାଞ୍ଚାଲରାଜସ୍ଯ ଚ ସାନୁଗସ୍ଯ
ତୁମର ବଂଶ ଓ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କହ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ତୁମର ପାଦ ରଖ, ମୋ ହୃଦୟ ଓ ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜା ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଖୁସି କର।
ପାଣ୍ଡୁର୍ହି ରାଜା ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ ପ୍ରିଯଃ ସଖା ଚାତ୍ମସମୋ ବଭୂଵ। ତସ୍ଯୈଷ କାମୋ ଦୁହିତା ମମେଯଂ ସ୍ନୁଷା ଯଦି ସ୍ଯାଦିହ କୌରଵସ୍ଯ
ପାଣ୍ଡୁ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ପ୍ରିୟ ମିତ୍ର ଏବଂ ସମାନ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଯେ, ମୋ ଝିଅ କୌରବ ବଂଶର ବୁହା ହେଉ।
ଅଯଂ ହି କାମୋ ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ହୃଦି ସ୍ଥିତୋ ନିତ୍ଯମନିନ୍ଦିତାଙ୍ଗାଃ। ଯଦର୍ଜୁନୋ ଵୈ ପୃଥୁଦୀର୍ଘବାହୁ- ର୍ଧର୍ମେଣ ଵିନ୍ଦେତ ସୁତାଂ ମମୈତାମ୍
ଏହି ଇଚ୍ଛା ଦ୍ରୁପଦ ରାଜାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସଦା ରହିଛି, ହେ ନିର୍ମଳ ଦେହବାଳାମାନେ। ଅର୍ଜୁନ, ଯିଏ ଚଉଡ଼ା ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ବାହୁ ଥିବା, ଧର୍ମରେ ମୋ ଝିଅକୁ ଜିତିନେବେ।
କୃତଂ ହି ତତ୍ସ୍ଯାତ୍ସୁକୃତଂ ମମେଦଂ ଯଶଶ୍ଚ ପୁଣ୍ଯଂ ଚ ହିତଂ ତଦେତତ୍। ଅଥୋକ୍ତଵାକ୍ଯଂ ହି ପୁରୋହିତଂ ସ୍ଥିତଂ ତତୋ ଵିନୀତଂ ସମୁଦୀକ୍ଷ୍ଯ ରାଜା
ଏହା ହେଲେ, ଏହା ମୋ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ କାମ ହେବ, ଯଶ, ପୁଣ୍ୟ ଓ ଭଲ ହେବ। ପୁରୋହିତ କଥା କହି ଶେଷ କଲେ, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ବିନୟ ସହିତ ଦେଖି କଥା ହେଲେ।