ଭଦ୍ରଂ ଵୋଽସ୍ତୁ ନିହିତଂ ଯଦ୍ଗୁହାଯାଂ ଵିଵର୍ଧଧ୍ଵଂ ଜ୍ଵଲନା ଇଵୈଧମାନାଃ। ମା ଵୋ ଵିଦ୍ଯୁଃ ପାର୍ଥିଵାଃ କେଚିଦେଵ ଯାସ୍ଯାଵହେ ଶିବିରାଯୈଵ ତାଵତ୍। ସୋଽନୁଜ୍ଞାତଃ ପାଣ୍ଡଵେନାଵ୍ଯଯଶ୍ରୀଃ ପ୍ରାଯାଚ୍ଛୀଘ୍ରଂ ବଲଦେଵେନ ସାର୍ଧମ୍
ତୁମମାନଙ୍କୁ ଶୁଭ ହେଉ। ଗୁହାରେ ଲୁଚି ରହି, ଜଳା ଲକଡ଼ି ପାଇଁ ଅଗ୍ନି ପରି ବଢ଼ିଯାଅ। କୌଣସି ରାଜା ତୁମମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଜାଣିନାହାନ୍ତୁ। ଏବେ ଆମେ ଶିବିରକୁ ଯାଉଛୁ। ଅକ୍ଷୟ ଯଶସ୍ୱୀ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ସେ ବଳରାମଙ୍କ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ।
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମନସ୍ତୁ ପାଞ୍ଚାଲ୍ଯଃ ପୃଷ୍ଠତଃ କୁରୁନନ୍ଦନୌ। ଅନ୍ଵଗଚ୍ଛତ୍ତଦା ଯାନ୍ତୌ ଭାର୍ଗଵସ୍ଯ ନିଵେଶନେ
ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜପୁତ୍ର ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସେ ସମୟରେ, ଦୁଇ କୁରୁନନ୍ଦନଙ୍କ ପଛରେ ପଛରେ ଭାର୍ଗବଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଉଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ।
ସୋଜ୍ଞାଯମାନଃ ପୁରୁଷାନଵଧାଯ ସମନ୍ତତଃ। ସ୍ଵଯମାରାନ୍ନିଲୀନୋଽଭୂଦ୍ଭାର୍ଗଵସ୍ଯ ନିଵେଶନେ
ସେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି, ଚାରିପାଖରେ ଲୋକମାନେ ରହିଛନ୍ତି ବୋଲି ଦେଖି, ଭାର୍ଗବଙ୍କ ଗୃହରେ ଲୁଚି ରହିଲେ।
ସାଯଂ ଚ ଭୀମସ୍ତୁ ରିପୁପ୍ରମାଥୀ ଜିଷ୍ଣୁର୍ଯମୌ ଚାପି ମହାନୁଭାଵୌ। ଭୈକ୍ଷଂ ଚରିତ୍ଵା ତୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିରାଯ ନିଵେଦଯାଂଚକ୍ରୁରଦୀନସତ୍ଵାଃ
ସାଞ୍ଜକୁ, ଶତ୍ରୁଦଳନ ଭୀମ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯମଯୁଗଳ, ଭିକ୍ଷା ମାଗି ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ, ତାଙ୍କର ମନୋବଳ ଅକ୍ଷୟ ଥିଲା।
ତତସ୍ତୁ କୁନ୍ତୀ ଦ୍ରୁପଦାତ୍ମଜାଂ ତା- ମୁଵାଚ କାଲେ ଵଚନଂ ଵଦାନ୍ଯା। ତତୋଽଗ୍ରମାଦାଯ କୁରୁଷ୍ଵ ଭଦ୍ରେ ବଲିଂ ଚ ଵିପ୍ରାଯ ଚ ଦେହି ଭିକ୍ଷାମ୍
ତାପରେ, କୁନ୍ତୀ ଉଚିତ ସମୟରେ ଦୃପଦର କନ୍ୟାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ବୋଉ, ପ୍ରଥମ ଅଂଶ ନେଇ, ଏହା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଅ, ତାଙ୍କୁ ଭିକ୍ଷା ଦିଅ।'
ଯେ ଚାନ୍ନମିଚ୍ଛନ୍ତି ଦଦସ୍ଵ ତେଭ୍ଯଃ ପରିଶ୍ରିତା ଯେ ପରିତୋ ମନୁଷ୍ଯାଃ। ତତଶ୍ଚ ଶେଷଂ ପ୍ରଵିଭଜ୍ଯ ଶୀଘ୍ର- ମର୍ଧଂ ଚତୁର୍ଣାଂ ମମ ଚାତ୍ମନଶ୍ଚ
ଯେଉଁମାନେ ଖାଦ୍ୟ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ଚାରିପାଖରେ ଯେଉଁ ଲୋକ ଆସିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଦିଅ। ତାପରେ ଯେଉଁ ଅଂଶ ରହିଯିବ, ଶୀଘ୍ର ଭାଗ କର, ଚାରିଜଣ ଓ ମୋ ପାଇଁ ଅର୍ଦ୍ଧ ଅର୍ଦ୍ଧ କର।
ଅର୍ଧଂ ତୁ ଭୀମାଯ ଚ ଦେହି ଭଦ୍ରେ ଯ ଏଷ ନାଗର୍ଷଭତୁଲ୍ଯରୂପଃ। ଗୌରୋ ଯୁଵା ସଂହନନୋପପନ୍ନ ଏଷୋ ହି ଵୀରୋ ବହୁଭୁକ୍ ସଦୈଵ
ଭଦ୍ରେ, ଏହି ମଣିଷ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭ ସମାନ ଭୀମଙ୍କୁ ଆଧା ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ। ସେ ଗୋରା, ଯୁବକ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ—ଏହି ବୀର ସଦା ବହୁତ ଖାଏ।
ସା ହୃଷ୍ଟରୂପୈଵ ତୁ ରାଜପୁତ୍ରୀ ତସ୍ଯା ଵଚଃ ସାଧ୍ଵଵିଶଙ୍କମାନା। ଯଥାଵଦୁକ୍ତଂ ପ୍ରଚକାର ସାଧ୍ଵୀ ତେ ଚାପି ସର୍ଵେ ବୁଭୁଜୁସ୍ତଦନ୍ନମ୍
ରାଜକୁମାରୀ ସେଇ କଥା ଶୁଣି ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ସନ୍ଦେହ କରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ଯେପରି ହେବାକୁ କହାଯାଇଥିଲା, ସେପରି କଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ସେଇ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଲେ।
କୁଶୈସ୍ତୁ ଭୂମୌ ଶଯନଂ ଚକାର ମାଦ୍ରୀପୁତ୍ରଃ ସହଦେଵସ୍ତପସ୍ଵୀ। ଅଥାତ୍ମକୀଯାନ୍ଯଜିନାନି ସର୍ଵେ ସଂସ୍ତୀର୍ଯ ଵୀରାଃ ସୁଷୁପୁର୍ଧରଣ୍ଯାମ୍
ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅ ସହଦେବ, ଯିଏ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ, ଭୂମିରେ କୁଶ ଘାସରେ ଶୋଇବା ପାଇଁ ବିଛାନା ତିଆରି କଲେ। ତାପରେ ସମସ୍ତ ବୀର ନିଜ ନିଜ ମୃଗଚର୍ମ ବିଛାଇ ଭୂମିରେ ଶୋଇଲେ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯକାନ୍ତାମଭିତୋ ଦିଶଂ ତୁ ଶିରାଂସି ତେଷାଂ କୁରୁସତ୍ତମାନାମ୍। କୁନ୍ତୀ ପୁରସ୍ତାତ୍ତୁ ବଭୂଵ ତେଷାଂ ପାଦାନ୍ତରେ ଚାଥ ବଭୂଵ କୃଷ୍ଣା
ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଦିଗକୁ ମୁଣ୍ଡ ଦେଇ କୁରୁମାନ୍ୟ ସେମାନେ ଶୋଇଲେ। କୁନ୍ତୀ ସେମାନଙ୍କ ଆଗରେ ଥିଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣା (ଦ୍ରୌପଦୀ) ସେମାନଙ୍କ ପାଦ ନିକଟରେ ଥିଲେ।
ଅଶେତ ଭୂମୌ ସହ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରୈଃ ପାଦୋପଧାନୀଵ କୃତା କୁଶେଷୁ। ନ ତତ୍ର ଦୁଃଖଂ ମନସାପି ତସ୍ଯା ନ ଚାଵମେନେ କୁରୁପୁଙ୍ଗଵାଂସ୍ତାନ୍
ସେ କୁଶ ଉପରେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ସହିତ ଭୂମିରେ ଶୋଇଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଦକୁ ତାଳେଇ ମୁଣ୍ଡ ରଖିଲେ। ସେ ମନରେ କେବେ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ କୁରୁମାନ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ କେବେ ଅବହେଳା କଲେ ନାହିଁ।
ତେ ତତ୍ର ଶୂରାଃ କଥଯାଂବଭୂଵୁଃ କଥା ଵିଚିତ୍ରାଃ ପୃତନାଧିକାରାଃ। ଅସ୍ତ୍ରାଣି ଦିଵ୍ଯାନି ରଥାଂଶ୍ଚ ନାଗାନ୍ ଖଡ୍ଗାନ୍ଗଦାଶ୍ଚାପି ପରଶ୍ଵଧାଂଶ୍ଚ
ସେଠାରେ ସେ ବୀରମାନେ ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଗଳ୍ପ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ—ଯୁଦ୍ଧର କଥା, ଦେବତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର, ରଥ, ହାତୀ, ତଳୱାର, ଗଦା ଏବଂ କୁଠାର ଆଦି।
ତେଷାଂ କଥାସ୍ତାଃ ପରିକୀର୍ତ୍ଯମାନାଃ ପାଞ୍ଚାଲରାଜସ୍ଯ ସୁତସ୍ତଦାନୀମ୍। ସୁଶ୍ରାଵ କୃଷ୍ଣାଂ ଚ ତଦା ନିଷଣ୍ଣାଂ ତେ ଚାପି ସର୍ଵେ ଦଦୃଶୁର୍ମନୁଷ୍ଯାଃ
ସେମାନଙ୍କ ଗଳ୍ପ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ସେଗୁଡିକୁ ଶୁଣିଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣା (ଦ୍ରୌପଦୀ) କୁ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ। ସମସ୍ତ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନୋ ରାଜପୁତ୍ରସ୍ତୁ ସର୍ଵଂ ଵୃତ୍ତଂ ତେଷାଂ କଥିତଂ ଚୈଵ ରାତ୍ରୌ। ସର୍ଵଂ ରାଜ୍ଞେ ଦ୍ରୁପଦାଯାଖିଲେନ ନିଵେଦଯିଷ୍ଯଂସ୍ତ୍ଵରିତୋ ଜଗାମ
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ, ରାଜପୁତ୍ର, ସେ ରାତିରେ ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଶୁଣିଲେ ଏବଂ ତୁରନ୍ତ ସମସ୍ତ କଥା ରାଜା ଦ୍ରୁପଦଙ୍କୁ କହିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ପାଞ୍ଚାଲରାଜସ୍ତୁ ଵିଷଣ୍ଣରୂପ- ସ୍ତାନ୍ପାଣ୍ଡଵାନପ୍ରତିଵିନ୍ଦମାନଃ। ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ପର୍ଯପୃଚ୍ଛନ୍ମହାତ୍ମା କ୍ଵ ସା ଗତା କେନ ନୀତା ଚ କୃଷ୍ଣା
ପାଞ୍ଚାଳରାଜା ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ, ପାଣ୍ଡବମାନେ କିଏ ତାହା ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ମହାତ୍ମା ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: 'କୃଷ୍ଣା କେଉଁଠି ଗଲେ, କିଏ ତାଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ?'
କଚ୍ଚିନ୍ନ ଶୂଦ୍ରେଣ ନ ହୀନଜେନ ଵୈଶ୍ଯେନ ଵା କରଦେନୋପପନ୍ନା। କଚ୍ଚିତ୍ପଦଂ ମୂର୍ଧ୍ନି ନ ପଙ୍କଦିଗ୍ଧଂ କଚ୍ଚିନ୍ନ ମାଲା ପତିତା ଶ୍ମଶାନେ
'ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେ କୌଣସି ଶୂଦ୍ର, ନିମ୍ନଜାତି ବା କୌଣସି ବଣିଆ ଦ୍ୱାରା ନେଇଯାଇନାହାନ୍ତି? ତାଙ୍କ ପାଦ କାଦରେ ପଡ଼ିନାହିଁ ତୋ? ତାଙ୍କ ମାଳା ଶ୍ମଶାନରେ ପଡ଼ିନାହିଁ ତୋ?'
କଚ୍ଚିତ୍ସ ଵର୍ଣପ୍ରଵରୋ ମନୁଷ୍ଯ ଉଦ୍ରିକ୍ତଵର୍ଣୋଽପ୍ଯୁତ ଏଵ କଚ୍ଚିତ୍। କଚ୍ଚିନ୍ନ ଵାମୋ ମମ ମୂର୍ଧ୍ନି ପାଦଃ କୃଷ୍ଣାଭିମର୍ଶେନ କୃତୋଽଦ୍ଯ ପୁତ୍ର
'ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେ ଉଚ୍ଚ ବର୍ଣ୍ଣର ମଣିଷ, ଯଦିଓ ତାଙ୍କ ଦେହ ଅସାଧାରଣ? ଆଜି କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନ ଦ୍ୱାରା ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ମୋ ଝିଅର ପାଦ ପଡ଼ିନାହିଁ ତୋ, ପୁଅ?'
କଚ୍ଚିନ୍ନ ତପ୍ସ୍ଯେ ପରମପ୍ରତୀତଃ ସଂଯୁଜ୍ଯ ପାର୍ଥେନ ନରର୍ଷଭେଣ। ଵଦସ୍ଵ ତତ୍ତ୍ଵେନ ମହାନୁଭାଵ କୋଽସୌ ଵିଜେତା ଦୁହିତୁର୍ମମାଦ୍ଯ
'ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏହି ବିଶ୍ୱାସରେ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ ତୋ, ଯେପରିକି ମୋ ଝିଅ ପାର୍ଥ ସହିତ ବିବାହିତ ହେଲେ? ବଡ଼ମାନ୍ୟ, ଆଜି କିଏ ମୋ ଝିଅକୁ ଜିତିଛି, ସତ୍ୟ କହ।'
ଵିଚିତ୍ରଵୀର୍ଯସ୍ଯ ସୁତସ୍ଯ କଚ୍ଚି- ତ୍କୁରୁପ୍ରଵୀରସ୍ଯ ଧ୍ରିଯନ୍ତି ପୁତ୍ରାଃ। କଚ୍ଚିତ୍ତୁ ପାର୍ଥେନ ଯଵୀଯସାଽଧ୍ଯ ଧନୁର୍ଗୃହୀତଂ ନିହତଂ ଚ ଲକ୍ଷ୍ଯମ୍
'ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁରୁମାନେ, ଏଯାଁ ଅଛନ୍ତି ତୋ? ଆଜି ଛୋଟ ପାର୍ଥ ଧନୁଷ ଧରି ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଭାଙ୍ଗିଛନ୍ତି ତୋ?'
ତତସ୍ତଥୋକ୍ତଃ ପରିହୃଷ୍ଟରୂପଃ ପିତ୍ରେ ଶଶଂସାଥ ସ ରାଜପୁତ୍ରଃ। ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନଃ ସୋମକାନାଂ ପ୍ରବର୍ହୋ ଵୃତ୍ତଂ ଯଥା ଯେନ ହୃତା ଚ କୃଷ୍ଣା
ଏପରେ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସୋମକମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ, ଖୁସି ହୋଇ ପିତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଏବଂ କିପରି କୃଷ୍ଣା ନେଇଯାଇଥିଲେ, ସେଥିରେ କହିଲେ।
ଯୋଽସୌ ଯୁଵା ଵ୍ଯାଯତଲୋହିତାକ୍ଷଃ କୃଷ୍ଣାଜିନୀ ଦେଵସମାନରୂପଃ। ଯଃ କାର୍ମୁକାଗ୍ର୍ଯଂ କୃତଵାନଧିଜ୍ଯଂ ଲକ୍ଷଂ ଚ ଯଃ ପାତିତଵାନ୍ପୃଥିଵ୍ଯାମ୍
'ଯିଏ ଯୁବକ, ବଡ଼ ଲାଲ ଆଖି, କୃଷ୍ଣାଜିନ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଦେବତା ସମାନ ଦେହ, ଯିଏ ବଡ଼ ଧନୁଷ ଚଢ଼ାଇଲେ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଲେ—'
ଅସଜ୍ଜମାନଶ୍ଚ ତତସ୍ତରସ୍ଵୀ ଵୃତୋ ଦ୍ଵିଜାଗ୍ର୍ଯୈରଭିପୂଜ୍ଯମାନଃ। ଚକ୍ରାମ ଵଜ୍ରୀଵ ଦିତେଃ ସୁତେଷୁ ସର୍ଵୈଶ୍ଚ ଦେଵୈର୍ଋଷିଭିଶ୍ଚ ଜୁଷ୍ଟଃ
'ସେ ଦ୍ରୁତ ଏବଂ ନିର୍ଭୟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚୟିତ ଏବଂ ସମ୍ମାନିତ, ଦିତିଙ୍କ ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏବଂ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରିଥିଲେ।'
କୃଷ୍ମା ପ୍ରଗୃହ୍ଯାଜିନମନ୍ଵଯାତ୍ତଂ ନାଗଂ ଯଥା ନାଗଵଧୂଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟା। `ଶ୍ଯାମୋ ଯୁଵା ଵାରଣମତ୍ତଗାମୀ କୃତ୍ଵା ମହତ୍କର୍ମ ସୁଦୁଷ୍କରଂ ତତ୍
'କୃଷ୍ଣା କୃଷ୍ଣାଜିନ ଧରି ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରିଲେ, ଯେପରି ହସୁଥିବା ହାତୀଣୀ ହାତୀକୁ ଅନୁସରେ। ସେ ଶ୍ୟାମ, ଯୁବକ, ମଦୋନ୍ମତ୍ତ ହାତୀ ଭଳି ଚାଲିଥିଲେ, ସେ ଏହି ବଡ଼ ଏବଂ କଠିନ କାମ କରିଥିଲେ।'
ଯଃ ସୂତପୁତ୍ରେଣ ଚକାର ଯୁଦ୍ଧଂ ଶଙ୍କେଽର୍ଜୁନଂ ତଂ ତ୍ରିଦଶେଶଵୀର୍ଯମ୍।' ଅମୃଷ୍ଯମାଣେଷୁ ନରାଧିପେଷୁ କ୍ରୁଦ୍ଧେଷୁ ଵୈ ତତ୍ର ସମାପତତ୍ସୁ
'ଯିଏ ସୂତପୁତ୍ର ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ—ମୁଁ ଭାବୁଛି ସେ ଅର୍ଜୁନ, ତିନି ଦେବତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ସମ୍ପନ୍ନ। ସେଠାରେ ରାଜାମାନେ ଏହା ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସମସ୍ତେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ ଘେରି ଆସିଥିଲେ।'
ତତୋଽପରଃ ପାର୍ଥିଵସଙ୍ଘମଧ୍ଯେ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧମାରୁଜ୍ଯ ମହୀପ୍ରରୋହମ୍। ପ୍ରାକାଲଯତ୍ତେନ ସ ପାର୍ଥିଵୌଘାନ୍ ଭୀମୋଽନ୍ତକଃ ପ୍ରାଣଭୃତୋ ଯଥୈଵ
ତାପରେ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୀମ ଏକ ବଡ଼, ହରିତ ଗଛକୁ ଚଢ଼ି, ସେଇ ଗଛକୁ ଧରି, ମୃତ୍ୟୁ ଯେପରି ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆସନ୍ତି, ସେପରି ସମ୍ମୁଖରେ ଥିବା ରାଜାମାନଙ୍କୁ ପଡ଼ି ଦେଲେ।
ବାହ୍ଯାଂ ପୁରାଦ୍ଭାର୍ଗଵକର୍ମଶାଲାମ୍
ସହରର ବାହାରେ ଭାର୍ଗବଙ୍କର କାମକାଠି ଥିଲା।
ତତ୍ରୋପଵିଷ୍ଟାର୍ଚିରିଵାନଲସ୍ଯ ତେଷାଂ ଜନିତ୍ରୀତି ମମ ପ୍ରତର୍କଃ। ତଥାଵିଧୈରେଵ ନରପ୍ରଵୀରୈ- ରୁପୋପଵିଷ୍ଟୈସ୍ତ୍ରିବିରଗ୍ନିକଲ୍ପୈଃ
ସେଠାରେ ଏକ ଜଣେ ମହିଳା ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ବସିଥିଲେ, ମୁଁ ଭାବିଲି, ସେମାନଙ୍କର ମାଆ ହେବେ। ସେଙ୍କ ସହିତ ତିନିଜଣ ବିର ଲୋକ ଅଗ୍ନି ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ହୋଇ ବସିଥିଲେ।
ତସ୍ଯାସ୍ତତସ୍ତାଵଭିଵାଦ୍ଯ ପାଦା- ଵୁକ୍ତ୍ଵା ଚ କୃଷ୍ଣାମଭିଵାଦଯେତି। ସ୍ଥିତୌ ଚ ତତ୍ରୈଵ ନିଵେଦ୍ଯ କୃଷ୍ଣାଂ ଭିକ୍ଷାପ୍ରଚାରାଯ ଗତା ନରାଗ୍ର୍ଯାଃ
ତାଙ୍କ ପାଦକୁ ଶିର ନମାଇ ଏବଂ 'କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କର' ବୋଲି କହି, ସେମାନେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ କହି ଦେଲେ ଏବଂ ତାପରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାକୁ ବାହାରିଗଲେ।
ତେଷାଂ ତୁ ଭୈକ୍ଷଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ କୃଷ୍ଣା ଦତ୍ଵା ବଲିଂ ବ୍ରାହ୍ମଣସାଚ୍ଚ କୃତ୍ଵା। ତାଂ ଚୈଵ ଵୃଦ୍ଧାଂ ପରିଵେଷ୍ଯ ତାଂଶ୍ଚ ନରପ୍ରଵୀରାନ୍ସ୍ଵଯମପ୍ଯଭୁଙ୍କ୍ତ
କୃଷ୍ଣା ସେମାନଙ୍କର ଭିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଏକ ଅଂଶ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଦେଲେ, ବୃଦ୍ଧା ମାଆକୁ ପ୍ରଥମେ ଖାଇବା ଦେଲେ, ଏବଂ ତାପରେ ନିଜେ ଓ ସେ ବିରମାନେ ସହିତ ଖାଇଲେ।
ସୁପ୍ତାସ୍ତୁ ତେ ପାର୍ଥିଵ ସର୍ଵ ଏଵ କୃଷ୍ଣା ଚ ତେଷାଂ ଚରଣୋପଧାନେ। ଆସୀତ୍ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଶଯନଂ ଚ ତେଷାଂ ଦର୍ଭାଜିନାଗ୍ରାସ୍ତରଣୋପପନ୍ନମ୍
ସେଇ ସମସ୍ତ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଶୋଇପଡ଼ିଲେ, କୃଷ୍ଣା ତାଙ୍କର ପାଦ ତଳେ ଶିର ରଖିଲେ। ତାଙ୍କର ଶୋଇବା ଶଯ୍ୟା ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଦର୍ଭା ଓ ଚର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିଲା।