ବ୍ରାହ୍ମଣା ହି ସଦା ରକ୍ଷ୍ଯାଃ ସାପରାଧାଽପିନିତ୍ଯଦା। ଅଥୈନାନୁପଲଭ୍ଯେହ ପୁନର୍ଯୋତ୍ସ୍ଯାମ ହୃଷ୍ଟଵତ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସଦା ସମୟରେ, ତେବେ ତାଙ୍କର ଦୋଷ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଦରକାର। ଯଦି ଏଠାରେ ସେମାନେ ମିଳିଲେ ନାହିଁ, ପରେ ଆମେ ପୁଣି ଯୁଦ୍ଧ କରିବା।
ତାଂସ୍ତଥାଵାଦିନଃ ସର୍ଵାନ୍ପ୍ରସମୀକ୍ଷ୍ଯ କ୍ଷିତୀଶ୍ଵରାନ୍। ଅଥାନ୍ଯାନ୍ପୁରୁଷାଂଶ୍ଚାପି କୃତ୍ଵା ତତ୍କର୍ମ ସଂଯୁଗେ
ସମସ୍ତ ରାଜା ଏଭଳି କଥା କହୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେଇ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏକଠି କଲେ।
ତତ୍କର୍ମ ଭୀମସ୍ଯ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ କୃଷ୍ଣଃ କୁନ୍ତୀସୁତୌ ତୌ ପରିଶଙ୍କମାନଃ। ନିଵାରଯାମାସ ମହୀପତୀଂସ୍ତା- ନ୍ଧର୍ମେଣ ଲବ୍ଧେତ୍ଯନୁନୀଯ ସର୍ଵାନ୍
ଭୀମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଦୁଇଜଣ ଉପରେ ସନ୍ଦେହ କରି, ସେଇ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ରୋକିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବୁଝାଇଲେ ଯେ, ଧର୍ମରେ ଯଥାଯଥିଭାବେ କନ୍ୟା ଜିତାଯାଇଛି।
ଏଵଂ ତେ ଵିନିଵୃତ୍ତାସ୍ତୁ ଯୁଦ୍ଧାଦ୍ଯୁଦ୍ଧଵିଶାରଦାଃ। ଯଥାଵାସଂ ଯଯୁଃ ସର୍ଵେ ଵିସ୍ମିତା ରାଜସତ୍ତମାଃ
ଏଭଳି ଯୁଦ୍ଧରେ ପାରଙ୍ଗତ ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଛୁଆଇଗଲେ। ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ନିଜ ନିଜ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଵୃତ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମୋତ୍ତରୋ ରଙ୍ଗଃ ପାଞ୍ଚାଲୀ ବ୍ରାହ୍ମଣୈର୍ଵୃତା। ଇତି ବ୍ରୁଵନ୍ତଃ ପ୍ରଯଯୁର୍ଯେ ତତ୍ରାସନ୍ସମାଗତାଃ
ଯୁଦ୍ଧ ଶେଷରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବିଜୟୀ ହେଲେ ଏବଂ ପାଞ୍ଚାଳୀକୁ ନେଇଗଲେ—ଏହିପରି କହି, ସେଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଏକଠି ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଚାଲିଗଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣୈସ୍ତୁ ପ୍ରତିଚ୍ଛନ୍ନୌ ରୌରଵାଜିନଵାସିଭିଃ। କୃଚ୍ଛ୍ରେଣ ଜଗ୍ମତୁସ୍ତୌ ତୁ ଭୀମସେନଧନଞ୍ଜଯୌ
ରୌରବ ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆଡ଼କୁ ରହି, ଭୀମସେନ ଓ ଧନଞ୍ଜୟ ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ ବାହାରିଗଲେ।
ଵିମୁକ୍ତୌ ଜନସଂବାଧାଚ୍ଛତ୍ରୁଭିଃ ପରିଵିକ୍ଷତୌ। କୃଷ୍ଣଯାନୁଗତୌ ତତ୍ର ନୃଵୀରୌ ତୌ ଵିରେଜତୁଃ
ଲୋକମାନେଙ୍କ ଭିଡ଼ରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଦୂରେ ରଖି, ସେଇ ଦୁଇଜଣ ରାଜପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ସହିତ ସେଠାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ।
ପୌର୍ଣମାସ୍ଯାଂ ଘନୈର୍ମୁକ୍ତୌ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯାଵିଵୋଦିତୌ। ତେଷାଂ ମାତା ବହୁଵିଧଂ ଵିନାଶଂ ପର୍ଯଚିନ୍ତଯତ୍
ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ରାତିରେ ମେଘ ଭିତରୁ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ବାହାରି, ସେମାନଙ୍କର ମାଆ ବହୁ ପ୍ରକାର ଆପଦ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ।
ଅନାଗଚ୍ଛତ୍ସୁ ପୁତ୍ରେଷୁ ଭୈକ୍ଷକାଲେ ଚ ଲିଙ୍ଘିତେ। ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୈର୍ହତାଶ୍ଚ ସ୍ଯୁର୍ଵିଜ୍ଞାଯ କୁରୁପୁଙ୍ଗଵାଃ
ପୁଅମାନେ ଘରେ ଫେରିନଥିବା ଓ ଭିକ୍ଷା ନେବା ସମୟ ହେବା ସହିତ, ସେ ଭାବିଲେ କୁରୁମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ମାରିଦେଇଥିବେ।
ମାଯାନ୍ଵିତୈର୍ଵା ରକ୍ଷୋଭିଃ ସୁଘୋରୈର୍ଦୃଢଵୈରିଭିଃ। ଵିପରୀତଂ ମତଂ ଜାତଂ ଵ୍ଯାସସ୍ଯାପି ମହାତ୍ମନଃ
କିମ୍ବା ମାୟା ଥିବା ଭୟଙ୍କର ଓ ଦ୍ୱେଷୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦ୍ୱାରା, ମହାତ୍ମା ବ୍ୟାସଙ୍କର ମତ ମଧ୍ୟ ଏବେ ଅପଶକୁନ ଦିଗକୁ ଘୁଞ୍ଚିଯାଇଛି।
ଇତ୍ଯେଵଂ ଚିନ୍ତଯାମାସଂ ସୁତସ୍ନେହାଵୃତା ପୃଥା। ତତଃ ସୁପ୍ତଜନପ୍ରାଯେ ଦୁର୍ଦିନେ ମେଘସଂପ୍ଲୁତେ
ପୁଅମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଅପାର ସ୍ନେହରେ ଭରିଯାଇ, କୁନ୍ତୀ ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। ଏହିଭଳି, ମେଘରେ ଆକାଶ ଅନ୍ଧାର ହୋଇଥିବା ଏକ ଦୁଃଖଦିନରେ, ଯେତେବେଳେ ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ଘୁମେଇଥିଲେ—
ମହତ୍ଯଥାପରାହ୍ଣେ ତୁ ଘନୈଃ ସୂର୍ଯ ଇଵାଵୃତଃ। ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ପ୍ରାଵିଶତ୍ତତ୍ର ଜିଷ୍ଣୁର୍ଭାର୍ଗଵଵେଶ୍ମ ତତ୍
ଏହିଭଳି ବଡ଼ ବେଳୁକୁ, ଘନ ମେଘରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଢାକାଯାଇଥିବା ସମୟରେ, ଅର୍ଜୁନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ଭାର୍ଗବଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଗତ୍ଵା ତୁ ତାଂ ଭାର୍ଗଵକର୍ମଶାଲାଂ ପାର୍ଥୌ ପୃଥାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ମହାନୁଭାଵୌ। ତାଂ ଯାଜ୍ଞସେନୀଂ ପରମପ୍ରତୀତୌ ଭିକ୍ଷେତ୍ଯଥାଵେଦଯତାଂ ନରାଗ୍ର୍ଯୌ
ଭାର୍ଗବଙ୍କ କାମଶାଳାକୁ ପହଞ୍ଚି, ପୃଥାଙ୍କ ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ ତାଙ୍କ ସହିତ ମିଳି, ଯାଜ୍ଞସେନୀ ଉପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭରସା ରଖି, ସେମାନେ—ମହାନ ନରମଣ୍ଡଳୀ—'ଆମେ ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ଆସିଛୁ' ବୋଲି ଘୋଷଣା କଲେ।
କୁଟୀଗତା ସା ତ୍ଵନଵେକ୍ଷ୍ଯ ପୁତ୍ରୌ ପ୍ରୋଵାଚ ଭୁଙ୍କ୍ତେତି ସମେତ୍ଯ ସର୍ଵେ। ପଶ୍ଚାଚ୍ଚ କୁନ୍ତୀ ପ୍ରସମୀକ୍ଷ୍ଯ କୃଷ୍ଣାଂ କଷ୍ଟଂ ମଯା ଭାଷିତମିତ୍ଯୁଵାଚ
ସେ ଘର ଭିତରେ ଥିଲେ ଏବଂ ପୁଅମାନେ କିଏ ଆସିଛନ୍ତି ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏହିପରିସ୍ଥିତିରେ ସମସ୍ତେ ଆସିଯିବା ପରେ, ସେ କହିଲେ—'ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଖାଅ।' ପରେ କୁନ୍ତୀ, କୃଷ୍ଣାକୁ ଦେଖି, ଅନୁତାପରେ କହିଲେ—'ହାୟ, ମୁଁ କେତେ କଠିନ କଥା କହିଦେଲି!'
ସାଽଧର୍ମଭୀତା ପରିଚିନ୍ତଯନ୍ତୀ ତାଂ ଯାଜ୍ଞସେନୀଂ ପରମପ୍ରତୀତାମ୍। ପାଣୌ ଗୃହୀତ୍ଵୋପଜଗାମ କୁନ୍ତୀ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ଵାକ୍ଯମୁଵାଚ ଚେଦମ୍
ଅଧର୍ମ ଭୟରେ ଏବଂ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଥିବା କୁନ୍ତୀ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭରସାରେ ଥିବା ଯାଜ୍ଞସେନୀଙ୍କ ହାତ ଧରି, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ—
ଇଯଂ ତୁ କନ୍ଯା ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯ ରାଜ୍ଞ- ସ୍ତଵାନୁଜାଭ୍ଯାଂ ମଯି ସଂନିସୃଷ୍ଟା। ଯଥୋଚିତଂ ପୁତ୍ର ମଯାଽପି ଚୋକ୍ତଂ ସମେତ୍ଯ ଭୁଙ୍କ୍ତେତି ନୃପ ପ୍ରମାଦାତ୍
ଏହି ଝିଅଟି, ଦ୍ରୁପଦ ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା, ତୁମ ଦୁଇ ଭାଇ ମୋ ଉପରେ ଭରସା କରି ଦେଇଛନ୍ତି। ଏବଂ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ 'ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଖାଅ' ବୋଲି କହିଦେଲି, ରାଜା, ଏହା ମୋର ଅବଧାନ ଅଭାବରୁ ହୋଇଛି।
ମଯା କଥଂ ନାନୃତମୁକ୍ତମଦ୍ଯ ଭଵେତ୍କୁରୂଣାମୃଷଭ ବ୍ରଵୀହି। ପଞ୍ଚାଲରାଜସ୍ଯ ସୁତାମଧର୍ମୋ ନ ଚୋପଵର୍ତେତ ନ ଵିଭ୍ରମେଚ୍ଚ
ମୁଁ କିପରି ଏହିଦିନ ଅସତ୍ୟ କହିପାରିବି? କୁରୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମକୁ କହ। ପଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ବିଷୟରେ କୌଣସି ଅଧର୍ମ କିମ୍ବା ଭ୍ରମ ହେଉନାହିଁ।
ସ ଏଵମୁକ୍ତୋ ମତିମାନ୍ନୃଵୀରୋ ମାତ୍ରା ମୁହୂର୍ତଂ ତୁ ଵିଚିନ୍ତ୍ଯ ରାଜା। କୁନ୍ତୀଂ ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ କୁରୁପ୍ରଵୀରୋ ଧନଞ୍ଜଯଂ ଵାକ୍ଯମିଦଂ ବଭାଷେ
ମାଆଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ପ୍ରବଳ ରାଜା, କିଛି ସମୟ ଚିନ୍ତା କରି, କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କଲେ ଏବଂ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ କହିଲେ—
ତ୍ଵଯା ଜିତା ଫାଲ୍ଗୁନ ଯାଜ୍ଞସେନୀ ତ୍ଵଯୈଵ ଶୋଭିଷ୍ଯତି ରାଜପୁତ୍ରୀ। ପ୍ରଜ୍ଵାଲ୍ଯତାମଗ୍ନିରମିତ୍ରସାହ ଗୃହାଣ ପାଣିଂ ଵିଧିଵତ୍ତ୍ଵମସ୍ଯାଃ
ଫାଲ୍ଗୁନ, ତୁମେ ଯାଜ୍ଞସେନୀଙ୍କୁ ଜିତିଛ। ରାଜକୁମାରୀ ତୁମ ସହିତ ଉଜ୍ୱଳ ହେବେ। ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ଅଗ୍ନି ଜଳାଅ ଏବଂ ବିଧିମତ ଭାବେ ତାଙ୍କର ହାତ ଧର।
ମା ମାଂ ନରେନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵମଧର୍ମଭାଜଂ କୃଥା ନ ଧର୍ମୋଽଯମଶିଷ୍ଟଦୃଷ୍ଟଃ। ଭଵାନ୍ନିଵେଶ୍ଯଃ ପ୍ରଥମଂ ତତୋଽଯଂ ଭୀମୋ ମହାବାହୁରଚିନ୍ତ୍ଯକର୍ମା
ରାଜା, ମୋତେ ଅଧର୍ମ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି କରିବା ନାହିଁ। ଏହା ଧର୍ମ ନୁହେଁ, ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଏହାକୁ ମନ୍ୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ପ୍ରଥମେ ତୁମେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହେଉ, ତାପରେ ବଳଶାଳୀ ଭୀମ।
ଅହଂ ତତୋ ନକୁଲୋଽନନ୍ତରଂ ମେ ପଶ୍ଚାଦଯଂ ସହଦେଵସ୍ତରସ୍ଵୀ। ଵୃକୋଦରୋଽହଂ ଚ ଯମୌ ଚ ରାଜ- ନ୍ନିଯଂ ଚ କନ୍ଯା ଭଵତୋ ନିଯୋଜ୍ଯାଃ
ତାପରେ ମୁଁ, ମୋ ପରେ ନକୁଳ, ଏବଂ ତାପରେ ତ୍ୱରିତ ସହଦେବ। ରାଜା, ଭୀମ, ମୁଁ ଏବଂ ଯମଉଁ ଭାଇ—ଏହି କନ୍ୟା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହେଉ।
ଏଵଂ ଗତେ ଯତ୍କରଣୀଯମତ୍ର ଧର୍ମ୍ଯଂ ଯଶସ୍ଯଂ କୁରୁ ତଦ୍ଵିଚିନ୍ତ୍ଯ। ପାଞ୍ଚାଲରାଜସ୍ଯ ହିତଂ ଚ ଯତ୍ସ୍ଯା- ତ୍ପ୍ରଶାଧି ସର୍ଵେ ସ୍ମ ଵଶେ ସ୍ଥିତାସ୍ତେ
ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ଏଠାରେ ଯାହା କରିବା ଉଚିତ ଏବଂ ଯାହା ଧର୍ମ ଏବଂ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଆଣେ, ତାହା ଭାବି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନିଅ। ପଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଯାହା ହେବ, ତାହା କର; ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ଅଛୁ।
ଜିଷ୍ଣୋର୍ଵଚନମାଜ୍ଞାଯ ଭକ୍ତିସ୍ନେହସମନ୍ଵିତମ୍। ଦୃଷ୍ଟିଂ ନିଵେଶଯାମାସୁଃ ପାଞ୍ଚାଲ୍ଯାଂ ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନାଃ
ଭକ୍ତି ଏବଂ ସ୍ନେହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜିଷ୍ଣୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ପାଞ୍ଚାଳୀଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତେ ତତ୍ର ପଶ୍ଯନ୍ତୀଂ ସର୍ଵେ କୃଷ୍ଣାଂ ଯଶସ୍ଵିନୀମ୍। ସଂପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯାନ୍ଯୋନ୍ଯମାସୀନା ହୃଦଯୈସ୍ତାମଧାରଯନ୍
ସେଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିବା ଯଶସ୍ୱିନୀ କୃଷ୍ଣାକୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କୁ ଧାରଣ କଲେ।
ତେଷାଂ ତୁ ଦ୍ରୌପଦୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵେଷାମମିତୌଜସାମ୍। ସଂପ୍ରମଥ୍ଯେନ୍ଦ୍ରିଯଗ୍ରାମଂ ପ୍ରାଦୁରାସୀନ୍ମନୋଭଵଃ
ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅପାର ଶକ୍ତି ଥିବା ମାନବମାନେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେମାନଙ୍କ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ବିକଳ କରୁଥିବା କାମନା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
କାମ୍ଯଂ ହି ରୂପଂ ପାଞ୍ଚାଲ୍ଯା ଵିଧାତ୍ରା ଵିହିତଂ ସ୍ଵଯମ୍। ବଭୂଵାଧିକମନ୍ଯାଭ୍ଯଃ ସର୍ଵଭୂତମନୋହରମ୍
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ନିଜେ ପାଞ୍ଚାଳୀଙ୍କ ରୂପକୁ ଏମିତି ଆକର୍ଷଣୀୟ କରିଥିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ମନୋହର ଲାଗୁଥିଲା।
ତେଷାମାକାରଭାଵଜ୍ଞଃ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ଦ୍ଵୈପାଯନଵଚଃ କୃତ୍ସ୍ନଂ ସସ୍ମାର ମନୁଜର୍ଷଭଃ
ଭାଇମାନଙ୍କ ଭାବ ଓ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ବୁଝିପାରୁଥିବା କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଦ୍ୱୈପାୟନଙ୍କ ସମସ୍ତ କଥା ମନେ ପକାଇଲେ।
ଅବ୍ରଵୀତ୍ସହିତାନ୍ଭ୍ରାତୄନ୍ମିଥୋ ଭେଦଭଯାନ୍ନୃପଃ। ସର୍ଵେଷାଂ ଦ୍ରୌପଦୀ ଭାର୍ଯା ଭଵିଷ୍ଯତି ହି ନଃ ଶୁଭା
ବିଭେଦ ଭୟରେ, ରାଜା ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଭାଇଙ୍କୁ ଏକାଠି କହିଲେ—'ଦ୍ରୌପଦୀ, ଏହି ଶୁଭା, ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେବେ।'
ସତାଽପି ଶକ୍ତେନ ଚ କେଶଵେନ ସଜ୍ଯଂ ଧନୁସ୍ତନ୍ନ କୃତଂ କିମର୍ଥମ୍। ଵିଦ୍ଧଂ ଚ ଲକ୍ଷ୍ଯଂ ନ ଚ କସ୍ଯ ହେତୋ- ରାଚକ୍ଷ୍ଵ ତନ୍ମେ ଦ୍ଵିପଦାଂ ଵରିଷ୍ଠ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ କେଶବ ଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ସେ କାହିଁକି ଧନୁଷକୁ ତଣିଲେ ନାହିଁ? ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ବାଣ ଲାଗିଲା ବୋଲି ମଧ୍ୟ, କାହିଁକି ତାହା ଦାବି କରାଗଲା ନାହିଁ? ହେ ଦ୍ୱିପଦମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି କଥା ମୋତେ କୁହ।
ଶକ୍ତେନ କୃଷ୍ଣେନ ଚ କାର୍ମୁକଂ ତ- ନ୍ନାରୋପିତଂ ଜ୍ଞାତୁକାମେନ ପାର୍ଥାନ୍। ପରିଶ୍ରଵାଦେଵ ବଭୂଵ ଲୋକେ ଜୀଵନ୍ତି ପାର୍ଥା ଇତି ନିଶ୍ଚଯୋଽସ୍ଯ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ ଧନୁଷକୁ ତଣିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ଗପ ଚାଲିଥିଲା, ତାହାରୁ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ହେଇଥିଲେ ଯେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି।