ଦ୍ଵାଵତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣୌ କ୍ରୂରୌ ଵାଯ୍ଵିନ୍ଦ୍ରସଦୃଶୌ ବଲେ। ଯେ ଵା କେ ଵା ନମସ୍ତେଭ୍ଯୋ ଗଚ୍ଛାମଃ ସ୍ଵପୁରଂ ଵଯମ୍
'ଏଠାରେ ଦୁଇ ଭୟଙ୍କର ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଛନ୍ତି, ବଳରେ ପବନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି; ସେମାନେ କିଏ ହେଉନ୍ତି, ଆମେ ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଆମର ନଗରକୁ ଫେରିଯିବୁ।'
ଏଵଂ ସଂଭାଷମାଣାସ୍ତେ ନ୍ଯଵର୍ତନ୍ତାଥ କୌରଵାଃ। ଜହୃଷୁର୍ବ୍ରାହ୍ମଣାସ୍ତତ୍ର ସମେତାସ୍ତତ୍ର ସଙ୍ଘଶଃ
ଏଭଳି କଥାବାର୍ତ୍ତା କହି କୌରବମାନେ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ; ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଖୁସି ହେଲେ।
ବହୁଶସ୍ତେ ତତସ୍ତତ୍ର କ୍ଷତ୍ରିଯା ରଣମୂର୍ଧନି। ପ୍ରେକ୍ଷମାଣାସ୍ତଥାଽତିଷ୍ଠନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାଂଶ୍ଚ ସମନ୍ତତଃ
ତାପରେ ଯୁଦ୍ଧମାଞ୍ଚରେ ବହୁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଠିଆ ହୋଇ ଦେଖୁଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାଶ୍ଚ ଜଯଂ ପ୍ରାପ୍ତାଃ କନ୍ଯାମାଦାଯ ନିର୍ଯଯୁଃ। ଵିଜିତେ ଭୀମସେନେନ ଶଲ୍ଯେ କର୍ଣେ ଚ ନିର୍ଜିତେ
ଭୀମସେନ ଜିତିବା ପରେ ଏବଂ ଶଲ୍ୟ ଓ କର୍ଣ୍ଣ ପରାଜିତ ହେବା ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବିଜୟ ଲାଭ କରି, ସେଇ କନ୍ୟାକୁ ନେଇ ବାହାରିଗଲେ।
ଦୁର୍ଯୋଧନେ ଚାପଯାତେ ତଥା ଦୁଃଶାସନେ ରଣାତ୍।' ଶଙ୍କିତାଃ ସର୍ଵରାଜାନଃ ପରିଵଵ୍ରୁର୍ଵୃକୋଦରମ୍
ଦୁର୍ୟୋଧନ ଓ ଦୁଃଶାସନ ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଛୁଆଇଯିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ରାଜା ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଘେରି ନେଲେ।
ଊଚୁଶ୍ଚ ସହିତାସ୍ତତ୍ର ସାଧ୍ଵିମୌ ବ୍ରାହ୍ମଣର୍ଷଭୌ। ଵିଜ୍ଞାଯେତାଂ କ୍ଵଜନ୍ମାନୌ କ୍ଵନିଵାସୌ ତଥୈଵ ଚ
ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ଏକଠି ହୋଇ କହିଲେ, “ଏହି ଦୁଇଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ କିଏ? ସେମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ଓ ବାସସ୍ଥାନ କ’ଣ, ଆମେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।”
କୋ ହି ରାଧାସୁତଂ କର୍ଣଂ ଶକ୍ତୋ ଯୋଧଯିତୁଂ ରଣେ। ଅନ୍ଯତ୍ର ରାମାଦ୍ଦ୍ରୋଣାଦ୍ଵା ପାଣ୍ଡଵାଦ୍ଵା କିରୀଟିନଃ
ରାଧାପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ କିଏ ହରାଇପାରିବ, ରାମ, ଦ୍ରୋଣ କିମ୍ବା ମୁକୁଟଧାରୀ ପାଣ୍ଡବ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହେଁ।
କୃଷ୍ଣାଦ୍ଵା ଦେଵକୀପୁତ୍ରାତ୍କୃପାଦ୍ଵାପି ଶରଦ୍ଵତଃ। କୋ ଵା ଦୁର୍ଯୋଧନଂ ଶକ୍ତଃ ପ୍ରତିଯୋଥଯିତୁଂ ରଣେ
ଦେବକୀପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣ କିମ୍ବା ଶରଦ୍ୱତପୁତ୍ର କୃପା ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କିଏ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ରୋକିପାରିବ?
ତଥୈଵ ମଦ୍ରାଧିପତିଂ ଶଲ୍ଯଂ ବଲଵତାଂଵରମ୍। ବଲଦେଵାଦୃତେ ଵୀରାତ୍ପାଣ୍ଡଵାଦ୍ଵା ଵୃକୋଦରାତ୍
ମଦ୍ରରାଜ ଶଲ୍ୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବଳରାମ କିମ୍ବା ଭୀମସେନ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କିଏ ତାଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବ?
ଵୀରାଦ୍ଦୁର୍ଯୋଧନାଦ୍ଵାଽନ୍ଯଃ ଶକ୍ତଃ ପାତଯିତୁଂ ରଣେ। କ୍ରିଯତାମଵହାରୋଽସ୍ମାଦ୍ଯୁଦ୍ଧାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣସଂଵୃତାତ୍
ବୀର ଦୁର୍ୟୋଧନ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କିଏ ଏମିତି ଯୋଦ୍ଧାକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିପାରିବ? ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଘେରିଥିବା ଏହି ଯୁଦ୍ଧରୁ ଆମେ ଏବେ ପଛୁଆଯିବା ଉଚିତ।
ବ୍ରାହ୍ମଣା ହି ସଦା ରକ୍ଷ୍ଯାଃ ସାପରାଧାଽପିନିତ୍ଯଦା। ଅଥୈନାନୁପଲଭ୍ଯେହ ପୁନର୍ଯୋତ୍ସ୍ଯାମ ହୃଷ୍ଟଵତ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସଦା ସମୟରେ, ତେବେ ତାଙ୍କର ଦୋଷ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଦରକାର। ଯଦି ଏଠାରେ ସେମାନେ ମିଳିଲେ ନାହିଁ, ପରେ ଆମେ ପୁଣି ଯୁଦ୍ଧ କରିବା।
ତାଂସ୍ତଥାଵାଦିନଃ ସର୍ଵାନ୍ପ୍ରସମୀକ୍ଷ୍ଯ କ୍ଷିତୀଶ୍ଵରାନ୍। ଅଥାନ୍ଯାନ୍ପୁରୁଷାଂଶ୍ଚାପି କୃତ୍ଵା ତତ୍କର୍ମ ସଂଯୁଗେ
ସମସ୍ତ ରାଜା ଏଭଳି କଥା କହୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେଇ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏକଠି କଲେ।
ତତ୍କର୍ମ ଭୀମସ୍ଯ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ କୃଷ୍ଣଃ କୁନ୍ତୀସୁତୌ ତୌ ପରିଶଙ୍କମାନଃ। ନିଵାରଯାମାସ ମହୀପତୀଂସ୍ତା- ନ୍ଧର୍ମେଣ ଲବ୍ଧେତ୍ଯନୁନୀଯ ସର୍ଵାନ୍
ଭୀମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଦୁଇଜଣ ଉପରେ ସନ୍ଦେହ କରି, ସେଇ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ରୋକିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବୁଝାଇଲେ ଯେ, ଧର୍ମରେ ଯଥାଯଥିଭାବେ କନ୍ୟା ଜିତାଯାଇଛି।
ଏଵଂ ତେ ଵିନିଵୃତ୍ତାସ୍ତୁ ଯୁଦ୍ଧାଦ୍ଯୁଦ୍ଧଵିଶାରଦାଃ। ଯଥାଵାସଂ ଯଯୁଃ ସର୍ଵେ ଵିସ୍ମିତା ରାଜସତ୍ତମାଃ
ଏଭଳି ଯୁଦ୍ଧରେ ପାରଙ୍ଗତ ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଛୁଆଇଗଲେ। ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ନିଜ ନିଜ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଵୃତ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମୋତ୍ତରୋ ରଙ୍ଗଃ ପାଞ୍ଚାଲୀ ବ୍ରାହ୍ମଣୈର୍ଵୃତା। ଇତି ବ୍ରୁଵନ୍ତଃ ପ୍ରଯଯୁର୍ଯେ ତତ୍ରାସନ୍ସମାଗତାଃ
ଯୁଦ୍ଧ ଶେଷରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବିଜୟୀ ହେଲେ ଏବଂ ପାଞ୍ଚାଳୀକୁ ନେଇଗଲେ—ଏହିପରି କହି, ସେଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଏକଠି ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଚାଲିଗଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣୈସ୍ତୁ ପ୍ରତିଚ୍ଛନ୍ନୌ ରୌରଵାଜିନଵାସିଭିଃ। କୃଚ୍ଛ୍ରେଣ ଜଗ୍ମତୁସ୍ତୌ ତୁ ଭୀମସେନଧନଞ୍ଜଯୌ
ରୌରବ ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆଡ଼କୁ ରହି, ଭୀମସେନ ଓ ଧନଞ୍ଜୟ ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ ବାହାରିଗଲେ।
ଵିମୁକ୍ତୌ ଜନସଂବାଧାଚ୍ଛତ୍ରୁଭିଃ ପରିଵିକ୍ଷତୌ। କୃଷ୍ଣଯାନୁଗତୌ ତତ୍ର ନୃଵୀରୌ ତୌ ଵିରେଜତୁଃ
ଲୋକମାନେଙ୍କ ଭିଡ଼ରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଦୂରେ ରଖି, ସେଇ ଦୁଇଜଣ ରାଜପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ସହିତ ସେଠାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ।
ପୌର୍ଣମାସ୍ଯାଂ ଘନୈର୍ମୁକ୍ତୌ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯାଵିଵୋଦିତୌ। ତେଷାଂ ମାତା ବହୁଵିଧଂ ଵିନାଶଂ ପର୍ଯଚିନ୍ତଯତ୍
ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ରାତିରେ ମେଘ ଭିତରୁ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ବାହାରି, ସେମାନଙ୍କର ମାଆ ବହୁ ପ୍ରକାର ଆପଦ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ।
ଅନାଗଚ୍ଛତ୍ସୁ ପୁତ୍ରେଷୁ ଭୈକ୍ଷକାଲେ ଚ ଲିଙ୍ଘିତେ। ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୈର୍ହତାଶ୍ଚ ସ୍ଯୁର୍ଵିଜ୍ଞାଯ କୁରୁପୁଙ୍ଗଵାଃ
ପୁଅମାନେ ଘରେ ଫେରିନଥିବା ଓ ଭିକ୍ଷା ନେବା ସମୟ ହେବା ସହିତ, ସେ ଭାବିଲେ କୁରୁମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ମାରିଦେଇଥିବେ।
ମାଯାନ୍ଵିତୈର୍ଵା ରକ୍ଷୋଭିଃ ସୁଘୋରୈର୍ଦୃଢଵୈରିଭିଃ। ଵିପରୀତଂ ମତଂ ଜାତଂ ଵ୍ଯାସସ୍ଯାପି ମହାତ୍ମନଃ
କିମ୍ବା ମାୟା ଥିବା ଭୟଙ୍କର ଓ ଦ୍ୱେଷୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦ୍ୱାରା, ମହାତ୍ମା ବ୍ୟାସଙ୍କର ମତ ମଧ୍ୟ ଏବେ ଅପଶକୁନ ଦିଗକୁ ଘୁଞ୍ଚିଯାଇଛି।
ଇତ୍ଯେଵଂ ଚିନ୍ତଯାମାସଂ ସୁତସ୍ନେହାଵୃତା ପୃଥା। ତତଃ ସୁପ୍ତଜନପ୍ରାଯେ ଦୁର୍ଦିନେ ମେଘସଂପ୍ଲୁତେ
ପୁଅମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଅପାର ସ୍ନେହରେ ଭରିଯାଇ, କୁନ୍ତୀ ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। ଏହିଭଳି, ମେଘରେ ଆକାଶ ଅନ୍ଧାର ହୋଇଥିବା ଏକ ଦୁଃଖଦିନରେ, ଯେତେବେଳେ ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ଘୁମେଇଥିଲେ—
ମହତ୍ଯଥାପରାହ୍ଣେ ତୁ ଘନୈଃ ସୂର୍ଯ ଇଵାଵୃତଃ। ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ପ୍ରାଵିଶତ୍ତତ୍ର ଜିଷ୍ଣୁର୍ଭାର୍ଗଵଵେଶ୍ମ ତତ୍
ଏହିଭଳି ବଡ଼ ବେଳୁକୁ, ଘନ ମେଘରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଢାକାଯାଇଥିବା ସମୟରେ, ଅର୍ଜୁନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ଭାର୍ଗବଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଗତ୍ଵା ତୁ ତାଂ ଭାର୍ଗଵକର୍ମଶାଲାଂ ପାର୍ଥୌ ପୃଥାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ମହାନୁଭାଵୌ। ତାଂ ଯାଜ୍ଞସେନୀଂ ପରମପ୍ରତୀତୌ ଭିକ୍ଷେତ୍ଯଥାଵେଦଯତାଂ ନରାଗ୍ର୍ଯୌ
ଭାର୍ଗବଙ୍କ କାମଶାଳାକୁ ପହଞ୍ଚି, ପୃଥାଙ୍କ ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ ତାଙ୍କ ସହିତ ମିଳି, ଯାଜ୍ଞସେନୀ ଉପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭରସା ରଖି, ସେମାନେ—ମହାନ ନରମଣ୍ଡଳୀ—'ଆମେ ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ଆସିଛୁ' ବୋଲି ଘୋଷଣା କଲେ।
କୁଟୀଗତା ସା ତ୍ଵନଵେକ୍ଷ୍ଯ ପୁତ୍ରୌ ପ୍ରୋଵାଚ ଭୁଙ୍କ୍ତେତି ସମେତ୍ଯ ସର୍ଵେ। ପଶ୍ଚାଚ୍ଚ କୁନ୍ତୀ ପ୍ରସମୀକ୍ଷ୍ଯ କୃଷ୍ଣାଂ କଷ୍ଟଂ ମଯା ଭାଷିତମିତ୍ଯୁଵାଚ
ସେ ଘର ଭିତରେ ଥିଲେ ଏବଂ ପୁଅମାନେ କିଏ ଆସିଛନ୍ତି ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏହିପରିସ୍ଥିତିରେ ସମସ୍ତେ ଆସିଯିବା ପରେ, ସେ କହିଲେ—'ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଖାଅ।' ପରେ କୁନ୍ତୀ, କୃଷ୍ଣାକୁ ଦେଖି, ଅନୁତାପରେ କହିଲେ—'ହାୟ, ମୁଁ କେତେ କଠିନ କଥା କହିଦେଲି!'
ସାଽଧର୍ମଭୀତା ପରିଚିନ୍ତଯନ୍ତୀ ତାଂ ଯାଜ୍ଞସେନୀଂ ପରମପ୍ରତୀତାମ୍। ପାଣୌ ଗୃହୀତ୍ଵୋପଜଗାମ କୁନ୍ତୀ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ଵାକ୍ଯମୁଵାଚ ଚେଦମ୍
ଅଧର୍ମ ଭୟରେ ଏବଂ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଥିବା କୁନ୍ତୀ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭରସାରେ ଥିବା ଯାଜ୍ଞସେନୀଙ୍କ ହାତ ଧରି, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ—
ଇଯଂ ତୁ କନ୍ଯା ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯ ରାଜ୍ଞ- ସ୍ତଵାନୁଜାଭ୍ଯାଂ ମଯି ସଂନିସୃଷ୍ଟା। ଯଥୋଚିତଂ ପୁତ୍ର ମଯାଽପି ଚୋକ୍ତଂ ସମେତ୍ଯ ଭୁଙ୍କ୍ତେତି ନୃପ ପ୍ରମାଦାତ୍
ଏହି ଝିଅଟି, ଦ୍ରୁପଦ ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା, ତୁମ ଦୁଇ ଭାଇ ମୋ ଉପରେ ଭରସା କରି ଦେଇଛନ୍ତି। ଏବଂ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ 'ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଖାଅ' ବୋଲି କହିଦେଲି, ରାଜା, ଏହା ମୋର ଅବଧାନ ଅଭାବରୁ ହୋଇଛି।
ମଯା କଥଂ ନାନୃତମୁକ୍ତମଦ୍ଯ ଭଵେତ୍କୁରୂଣାମୃଷଭ ବ୍ରଵୀହି। ପଞ୍ଚାଲରାଜସ୍ଯ ସୁତାମଧର୍ମୋ ନ ଚୋପଵର୍ତେତ ନ ଵିଭ୍ରମେଚ୍ଚ
ମୁଁ କିପରି ଏହିଦିନ ଅସତ୍ୟ କହିପାରିବି? କୁରୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମକୁ କହ। ପଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ବିଷୟରେ କୌଣସି ଅଧର୍ମ କିମ୍ବା ଭ୍ରମ ହେଉନାହିଁ।
ସ ଏଵମୁକ୍ତୋ ମତିମାନ୍ନୃଵୀରୋ ମାତ୍ରା ମୁହୂର୍ତଂ ତୁ ଵିଚିନ୍ତ୍ଯ ରାଜା। କୁନ୍ତୀଂ ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ କୁରୁପ୍ରଵୀରୋ ଧନଞ୍ଜଯଂ ଵାକ୍ଯମିଦଂ ବଭାଷେ
ମାଆଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ପ୍ରବଳ ରାଜା, କିଛି ସମୟ ଚିନ୍ତା କରି, କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କଲେ ଏବଂ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ କହିଲେ—
ତ୍ଵଯା ଜିତା ଫାଲ୍ଗୁନ ଯାଜ୍ଞସେନୀ ତ୍ଵଯୈଵ ଶୋଭିଷ୍ଯତି ରାଜପୁତ୍ରୀ। ପ୍ରଜ୍ଵାଲ୍ଯତାମଗ୍ନିରମିତ୍ରସାହ ଗୃହାଣ ପାଣିଂ ଵିଧିଵତ୍ତ୍ଵମସ୍ଯାଃ
ଫାଲ୍ଗୁନ, ତୁମେ ଯାଜ୍ଞସେନୀଙ୍କୁ ଜିତିଛ। ରାଜକୁମାରୀ ତୁମ ସହିତ ଉଜ୍ୱଳ ହେବେ। ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ଅଗ୍ନି ଜଳାଅ ଏବଂ ବିଧିମତ ଭାବେ ତାଙ୍କର ହାତ ଧର।
ମା ମାଂ ନରେନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵମଧର୍ମଭାଜଂ କୃଥା ନ ଧର୍ମୋଽଯମଶିଷ୍ଟଦୃଷ୍ଟଃ। ଭଵାନ୍ନିଵେଶ୍ଯଃ ପ୍ରଥମଂ ତତୋଽଯଂ ଭୀମୋ ମହାବାହୁରଚିନ୍ତ୍ଯକର୍ମା
ରାଜା, ମୋତେ ଅଧର୍ମ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି କରିବା ନାହିଁ। ଏହା ଧର୍ମ ନୁହେଁ, ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଏହାକୁ ମନ୍ୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ପ୍ରଥମେ ତୁମେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହେଉ, ତାପରେ ବଳଶାଳୀ ଭୀମ।