ଅଵରୋପ୍ଯେହ ଵୃକ୍ଷସ୍ତୁ ଫଲକାଲେ ନିପାତ୍ଯତେ। ନିହନ୍ମୈନଂ ଦୁରାତ୍ମାନଂ ଯୋଯମସ୍ମାନ୍ନ ମନ୍ଯତେ
ଯେପରି ଗଛରେ ଫଳ ପକେଲେ ତାହାକୁ କାଟି ଦିଅନ୍ତି, ସେପରି ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକଟିଏ ଯେଉଁଠି ଆମକୁ କିଛି ମାନ୍ୟତା ଦେଉନାହିଁ, ତାକୁ ଆମେ ଦଣ୍ଡିତ କରିବା ଉଚିତ।
ନ ହ୍ଯର୍ହତ୍ଯେଷ ସଂମାନଂ ନାପି ଵୃଦ୍ଧକ୍ରମଂ ଗୁଣୈଃ। ହନ୍ମୈନଂ ସହ ପୁତ୍ରେଣ ଦୁରାଚାରଂ ନୃପଦ୍ଵିଷମ୍
ଏହି ଲୋକଟିଏ ସମ୍ମାନ କିମ୍ବା ବୟସ୍କ ହେବାର ଗୁଣ ଲାଗି ଯେଉଁ ଆଦର ଦିଆଯିବା ଉଚିତ, ତାହା ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହି ଦୁର୍ବୃତ୍ତ, ରାଜାଙ୍କ ଶତ୍ରୁକୁ ତାଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ ମିଶି ମାରିଦେବା ଦରକାର।
ଅଯଂ ହି ସର୍ଵାନାହୂଯ ସତ୍କୃତ୍ଯ ଚ ନରାଧିପାନ୍। ଗୁଣଵଦ୍ଭୋଜଯିତ୍ଵାନ୍ନଂ ତତଃ ପଶ୍ଚାନ୍ନ ମନ୍ଯତେ
ଏହେଁ ତ ଏହି ଲୋକଟିଏ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଡାକି, ସମ୍ମାନ କରି, ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗ୍ୟ, ସେମାନେ ଖାଇଥିବା ପରେ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଆମକୁ ଅବହେଳା କରୁଛି।
ଅସ୍ମିନ୍ରାଜସମଵାଯେ ଦେଵାନାମିଵ ସନ୍ନଯେ। କିମଯଂ ସଦୃଶଂ କଂଚିନ୍ନୃପତିଂ ନୈଵ ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍
ଏହି ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସଭା ପରି ଏହି ମହାସଭାରେ, ସେ କାହାକୁ ନିଜ ସମାନ ଭାବିଲେ ନାହିଁ କି?
ନ ଚ ଵିପ୍ରେଷ୍ଵଧୀକାରୋ ଵିଦ୍ଯତେ ଵରଣଂ ପ୍ରତି। ସ୍ଵଯଂଵରଃ କ୍ଷତ୍ରିଯାଣାମିତୀଯଂ ପ୍ରଥିତା ଶ୍ରୁତିଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବରା ଚୟନରେ କୌଣସି ଅଧିକାର ନାହାନ୍ତି; ସ୍ୱୟଂବର କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ହେବା ଏହି ପ୍ରଥା ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଅଥଵା ଯଦି କନ୍ଯେଯଂ ନ ଚ କଂଚିଦ୍ବୁଭୂଷତି। ଅଗ୍ନାଵେନାଂ ପରିକ୍ଷିପ୍ଯ ଯାମ ରାଷ୍ଟ୍ରାଣି ପାର୍ଥିଵାଃ
କିମ୍ବା ଯଦି ଏହି କନ୍ୟା ଆମ ମଧ୍ୟରୁ କାହାକୁ ମଧ୍ୟ ଚାହୁଁନାହିଁ, ତେବେ ରାଜାମାନେ, ଆମେ ତାକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଘେରି ଆମ ଦେଶକୁ ଫେରିଯିବା।
ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଯଦି ଚାପଲ୍ଯାଲ୍ଲୋଭାଦ୍ଵା କୃତଵାନିଦମ୍। ଵିପ୍ରିଯଂ ପାର୍ଥିଵେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ନୈଷ ଵଧ୍ଯଃ କଥଂଚନ
ଯଦି କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅସାବଧାନତା କିମ୍ବା ଲୋଭରେ ଏହି କାମ କରିଛନ୍ତି ଯାହା ରାଜାମାନଙ୍କୁ ଅପ୍ରିୟ, ତେବେ ସେ କେବେ ମଧ୍ୟ ମରଣ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାର୍ଥଂ ହି ନୋ ରାଜ୍ଯଂ ଜୀଵିତଂ ହି ଵସୂନି ଚ। ପୁତ୍ରପୌତ୍ରଂ ଚ ଯଚ୍ଚାନ୍ଯଦସ୍ମାକଂ ଵିଦ୍ଯତେ ଧନମ୍
ଆମ ରାଜ୍ୟ, ଜୀବନ, ଧନ, ପୁଅ-ନାତି ଓ ଯେଉଁସବୁ ଧନସମ୍ପତ୍ତି ଆମ ପାଖରେ ଅଛି, ସେସବୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ।
ଅଵମାନଭଯାଚ୍ଚୈଵ ସ୍ଵଧର୍ମସ୍ଯ ଚ ରକ୍ଷଣାତ୍। ସ୍ଵଯଂଵରାଣାମନ୍ଯେଷାଂ ମା ଭୂଦେଵଂଵିଧା ଗତିଃ
ଅପମାନର ଭୟ ଓ ନିଜ ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ, ଅନ୍ୟ ସ୍ୱୟଂବରମାନେ ଏପରି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାରେ ପଡ଼ନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ରାଜଶାର୍ଦୂଲା ରୁଷ୍ଟାଃ ପରିଘବାହଵଃ। ଦ୍ରୁପଦଂ ତୁ ଜିଘାଂସନ୍ତଃ ସାଯୁଧାଃ ସମୁପାଦ୍ରଵନ୍
ଏପରି କହି, ବାଘ ପରି ସାହସୀ ରାଜାମାନେ, କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ, ହାତରେ ଗଦା ନେଇ, ଦ୍ରୁପଦଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଆସିଲେ।
ତାନ୍ଗୃହୀତଶରାଵାପାନ୍କ୍ରୁଦ୍ଧାନାପତତୋ ବହୂନ୍। ଦ୍ରୁପଦୋ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ସଂଗ୍ରାସାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାଞ୍ଛରଣଂ ଗତଃ
ଅନେକ କ୍ରୁଧ୍ଧ ଲୋକଙ୍କୁ ହାତରେ ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଦ୍ରୁପଦ ଭୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ନ ଭଯାନ୍ନାପି କାର୍ପଣ୍ଯାନ୍ନ ପ୍ରାଣପରିରକ୍ଷଣାତ୍। ଜଗାମ ଦ୍ରୁପଦୋ ଵିପ୍ରାଞ୍ଶମାର୍ଥୀ ପ୍ରତ୍ଯପଦ୍ଯତ
ଦ୍ରୁପଦ କୌଣସି ଭୟ, କିମ୍ବା ଦୁର୍ବଳତା, କିମ୍ବା ପ୍ରାଣର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାନ୍ତି ନୁହେଁ; ସେ ରକ୍ଷା ପାଇବା ଆଶାରେ ଯାଇଥିଲେ।
ଵେଗେନାପତତସ୍ତାଂସ୍ତୁ ପ୍ରଭିନ୍ନାନିଵ ଵାରଣାନ୍। ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରୌ ମହେଷ୍ଵାସୌ ପ୍ରତିଯାତାଵରିନ୍ଦମୌ
ତାପରେ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦମନ କରିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ମଦମସ୍ତ ହାତୀମାନେ ପରି ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେକୁ ପଛକୁ ଫେରାଇଦେଲେ।
ତତଃ ସମୁତ୍ପେତୁରୁଦାଯୁଧାସ୍ତେ ମହୀକ୍ଷିତୋ ବଦ୍ଧଗୋଧାଙ୍ଗୁଲିତ୍ରାଃ। ଜିଘାଂସମାନାଃ କୁରୁରାଜପୁତ୍ରା- ଵମର୍ଷଯନ୍ତୋଽର୍ଜୁନଭୀମସେନୌ
ତାପରେ ସେହି ରାଜାମାନେ, ହାତରେ ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଚାମଡ଼ ଗୋଡ଼ିରେ ମାଡ଼ି, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଭୀମସେନଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଉଠିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତତସ୍ତୁ ଭୀମୋଽଦ୍ଭୁତଭୀମକର୍ମା ମହାବଲୋ ଵଜ୍ରସମାନସାରଃ। ଉତ୍ପାଟ୍ଯ ଦୋର୍ଭ୍ଯାଂ ଦ୍ରୁମମେକଵୀରୋ ନିଷ୍ପତ୍ରଯାମାସ ଯଥା ଗଜେନ୍ଦ୍ରଃ
ତାପରେ ଭୀମ, ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ, ବିଜୁଳି ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୁଇ ହାତରେ ଏକ ଗଛ ଉପଡ଼ିଦେଲେ, ଏକାକି ଥିବା ହାତୀରାଜା ପରି।
ତଂ ଵୃକ୍ଷମାଦାଯ ରିପୁପ୍ରମାଥୀ ଦଣ୍ଡୀଵ ଦଣ୍ଡଂ ପିତୃରାଜ ଉଗ୍ରମ୍। ତସ୍ଥୌ ସମୀପେ ପୁରୁଷର୍ଷଭସ୍ଯ ପାର୍ଥସ୍ଯ ପାର୍ଥଃ ପୃଥୁଦୀର୍ଘବାହୁଃ
ସେ ଗଛଟିଏକୁ ଶସ୍ତ୍ର ଭାବେ ନେଇ, ଯମରାଜଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ପରି, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପାଖରେ, ପ୍ରଶସ୍ତ ଓ ଦୀର୍ଘ ବାହୁ ଥିବା ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ନିକଟେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ତତ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ କର୍ମାତିମନୁଷ୍ଯବୁଦ୍ଧି- ର୍ଜିଷ୍ଣୁଃ ସ ହି ଭ୍ରାତୁରଚିନ୍ତ୍ଯକର୍ମା। ଵିସିଷ୍ମିଯେ ଚାପି ଭଯଂ ଵିହାଯ ତସ୍ଥୌ ଧନୁର୍ଗୃହ୍ଯ ମହେନ୍ଦ୍ରକର୍ମା
ଏହି ମାନବ ଅତିକ୍ରମ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ନିଜ ଭାଇଙ୍କ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଅର୍ଜୁନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ, ଭୟ ଛାଡ଼ି, ଧନୁଷ ଧରି ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ତତ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ କର୍ମାତିମନୁଷ୍ଯବୁଦ୍ଧି- ର୍ଜିଷ୍ଣୋଃ ସହଭ୍ରାତୁରଚିନ୍ତ୍ଯକର୍ମା। ଦାମୋଦରୋ ଭ୍ରାତରମୁଗ୍ରଵୀର୍ଯଂ ହଲାଯୁଧଂ ଵାକ୍ଯମିଦଂ ବଭାଷେ
ଏହି ମାନବ ଅତିକ୍ରମ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ନିଜ ଭାଇଙ୍କ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଦାମୋଦର ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଇ ହଳଧରଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଯ ଏଷ ସିଂହର୍ଷଭଖେଲଗାମୀ ମଦଦ୍ଧନୁଃ କର୍ଷତି ତାଲମାତ୍ରମ୍। ଏଷୋଽର୍ଜୁନୋ ନାତ୍ର ଵିଚାର୍ଯମସ୍ତି ଯଦ୍ଯସ୍ମି ସଂକର୍ଷଣ ଵାସୁଦେଵଃ
ଯିଏ ସିଂହ ଓ ବୃଷଭଙ୍କ ପରି ଚାଲିଛନ୍ତି, ମଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ଧନୁଷକୁ ପୂରା ଟାଣିଛନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଅର୍ଜୁନ। ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ଯଦି ନୁହେଁ ସେ ସଂକର୍ଷଣ କିମ୍ବା ବାସୁଦେବ।
ଯସ୍ତ୍ଵେଷ ଵୃକ୍ଷଂ ତରସାଽଵଭଜ୍ଯ ରାଜ୍ଞାଂ ନିକାରେ ସହସା ପ୍ରଵୃତ୍ତଃ। ଵୃକୋଦରାନ୍ନାନ୍ଯ ଇହୈତଦଦ୍ଯ କର୍ତୁଂ ସମର୍ଥଃ ସମରେ ପୃଥିଵ୍ଯାମ୍
ଯିଏ ଏମିତି ଶକ୍ତିରେ ଗଛକୁ ଉପ୍ରେ ଉଖିଡ଼ି ରାଜାମାନଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ଏଠି ଯୋଗ ଦେଲେ, ଏହି କାମ ଆଜି ପୃଥିବୀରେ ଯୁଦ୍ଧରେ କେବଳ ବୃକୋଦର ଛାଡ଼ି ଆଉ କେହି କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଯୋଽସୌ ପୁରସ୍ତାତ୍କମଲାଯତାକ୍ଷୋ ମହାତନୁଃ ସିଂହଗତିର୍ଵିନୀତଃ। ଗୌରଃ ପ୍ରଲମ୍ବୋଜ୍ଜ୍ଵଲଚାରୁଘୋଣୋ ଵିନିଃସୃତଃ ସୋଽପ୍ଯୁତ ଧର୍ମପୁତ୍ରଃ
ଯିଏ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ ଦେହ, ପଦ୍ମପରି ଆଖି, ସିଂହ ପରି ଚାଲି, ନମ୍ର ସ୍ୱଭାବ, ଗୋରା ଚାମ୍ୱା, ଉଚ୍ଚ ଦେହ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ନାକ ନେଇ ଦଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ିଛନ୍ତି, ସେ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ଧର୍ମପୁତ୍ର।
ଯୌ ତୌ କୁମାରାଵିଵ କାର୍ତିକେଯୌ ଦ୍ଵାଵାଶ୍ଵିନେଯାଵିତି ମେ ଵିତର୍କଃ। ମୁକ୍ତା ହି ତସ୍ମାଜ୍ଜତୁଵେଶ୍ମଦାହା- ନ୍ମଯା ଶ୍ରୁତାଃ ପାଣ୍ଡୁସୁତାଃ ପୃଥା ଚ
ଯେଉଁ ଦୁଇ ଯୁବକ, କାର୍ତ୍ତିକେୟ କିମ୍ବା ଅଶ୍ୱିନୀ ଦେବତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ପରି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ମୋତେ ଲାଗୁଛି ସେମାନେ ଅଶ୍ୱିନୀପୁତ୍ର। କାରଣ ମୁଁ ଶୁଣିଛି, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଓ ପୃଥା ଲକ୍ଷାଗୃହରୁ ବଞ୍ଚିଯାଇଥିଲେ।
ତମବ୍ରଵୀନ୍ନିର୍ଜଲତୋଯଦାଭୋ ହଲାଯୁଧୋଽନନ୍ତରଜଂ ପ୍ରତୀତଃ। ପ୍ରୀତୋଽସ୍ମି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହି ପିତୃଷ୍ଵସାରଂ ପୃଥାଂ ଵିମୁକ୍ତାଂ ସହ କୌରଵାଗ୍ର୍ଯୈଃ
ତାପରେ ହଳାୟୁଧ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଅନନ୍ତଙ୍କ ଭାଇଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ମୋ ବାପାଙ୍କର ବୋନ୍ ପୃଥାଙ୍କୁ କୌରବମାନଙ୍କ ସହିତ ମୁକ୍ତ ଦେଖି ବହୁତ ଖୁସି ହେଲି।'
ଅଜିନାନି ଵିଧୁନ୍ଵନ୍ତଃ କରକାଶ୍ଚ ଦ୍ଵିଜର୍ଷଭାଃ। ଊଚୁସ୍ତେ ଭୀର୍ନ କର୍ତଵ୍ଯା ଵଯଂ ଯୋତ୍ସ୍ଯାମହେ ପରାନ୍
ମୃଗଚର୍ମ ଓ ଦଣ୍ଡ ନାଡ଼ି ଉଠାଇ, ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଲେ, 'ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଆମେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା।'
ତାନେଵଂ ଵଦତୋ ଵିପ୍ରାନର୍ଜୁନଃ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ। ଉଵାଚ ପ୍ରେକ୍ଷକା ଭୂତ୍ଵା ଯୂଯଂ ତିଷ୍ଠତ ପାର୍ଶ୍ଵତଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏଭଳି କହିବା ସମୟରେ, ଅର୍ଜୁନ ହସି ହସି କହିଲେ, 'ତମେମାନେ ପାଖରେ ଦଢ଼ି ଦେଖ, ଆମେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା।'
ଅହମେନାନଜିହ୍ମାଗ୍ରୈଃ ଶତଶୋ ଵିକିରଞ୍ଛରୈଃ। ଵାରଯିଷ୍ଯାମି ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧାନ୍ମନ୍ତ୍ରୈରାଶୀଵିଷାନିଵ
ମୁଁ ସିଧା ଆଗର ଶତଶଃ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଏହି କ୍ରୁଧ୍ଧମାନେକୁ ରୋକିଦେବି, ଯେପରି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିଷାକ୍ତ ସାପକୁ ବନ୍ଧିଦିଅନ୍ତି।
ଇତି ତଦ୍ଧନୁରାନମ୍ଯ ଶୁଲ୍କାଵାପ୍ତଂ ମହାବଲଃ। ଭ୍ରାତ୍ରା ଭୀମେନ ସହିତସ୍ତସ୍ଥୌ ଗିରିରିଵାଚଲଃ
ଏଭଳି କହି, ଶୁଲ୍କ ଜିତା ଧନୁଷକୁ ଟାଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅର୍ଜୁନ ଭୀମ ଭାଇ ସହିତ ପାହାଡ଼ ପରି ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ତତଃ କର୍ଣମୁଖାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କ୍ଷତ୍ରିଯାନ୍ଯୁଦ୍ଧଦୁର୍ମଦାନ୍। ସଂପେତତୁରଭୀତୌ ତୌ ଗଜୌ ପ୍ରତିଗଜାନିଵ
ତାପରେ କର୍ଣ୍ଣ ଆଦି କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଉତ୍ସାହରେ ଥିବାକୁ ଦେଖି, ସେ ଦୁଇଜଣ ହାତୀ ପରି ଅନ୍ୟ ହାତୀମାନେକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଊଚୁଶ୍ଚ ଵାଚଃ ପରୁଷାସ୍ତେ ରାଜାନୋ ଯୁଯୁତ୍ସଵଃ। ଆହଵେ ହି ଦ୍ଵିଜସ୍ଯାପି ଵଧୋ ଦୃଷ୍ଟୋ ଯୁଯୁତ୍ସତଃ
ଯୁଦ୍ଧ ଆଶାୟରେ ରାଜାମାନେ କଠୋର କଥା କହିଲେ, 'ଯଦି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହେ, ତେବେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ।'
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ରାଜାନଃ ସହସା ଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ଦ୍ଵିଜାନ୍। ତତଃ କର୍ଣୋ ମହାତେଜା ଜିଷ୍ଣୁଂ ପ୍ରତି ଯଯୌ ରଣେ
ଏଭଳି କହି, ରାଜାମାନେ ହଠାତ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉପରେ ଧାଉଥିଲେ; ତାପରେ ମହାତେଜସ୍ବୀ କର୍ଣ୍ଣ ରଣରେ ଜିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମୁହାଁ ଦେଲେ।