କେଚିଦାହୁର୍ଯୁଵା ଶ୍ରୀମାନ୍ନାଗରାଜକରୋପମଃ। ପୀନସ୍କନ୍ଧୋରୁବାହୁଶ୍ଚ ଧୈର୍ଯେଣ ହିମଵାନିଵ
କିଛି ଲୋକ କହିଲେ, 'ସେ ଏକ ଯୁବକ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ତାଙ୍କର କନ୍ଧ ଓ ବାହୁ ନାଗରାଜଙ୍କ ପରି ମଜବୁତ, ଧୈର୍ୟରେ ହିମାଳୟ ପର୍ବତ ପରି ଅଡ଼ିଗ।'
ସିଂହଖେଲଗତିଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ମତ୍ତନାଗେନ୍ଦ୍ରଵିକ୍ରମଃ। ସଂଭାଵ୍ଯମସ୍ମିନ୍କର୍ମେଦମୁତ୍ସାହାଚ୍ଚାନୁମୀଯତେ
ସେ ସିଂହର ଚାଳି ଚଲେ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଏବଂ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀର ପରି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ; ତାଙ୍କର ଉତ୍ସାହ ଦେଖି ଏହି କାମ ସେ ପାରିବେ ବୋଲି ଲାଗେ।
ଶକ୍ତିରସ୍ଯ ମହୋତ୍ସାହା ନ ହ୍ଯଶକ୍ତଃ ସ୍ଵଯଂ ଵ୍ରଜେତ୍। ନ ଚ ତଦ୍ଵିଦ୍ଯତେ କିଂଚିତ୍କର୍ମ ଲୋକେଷୁ ଯଦ୍ଭଵେତ୍
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବଡ଼ ଓ ଉତ୍ସାହ ଅଧିକ; ଯେଉଁଠାରେ ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ସେଠାକୁ କେହି ନିଜେ ଯିବେନାହିଁ; ଏହି ଜଗତରେ କୌଣସି କାମ ନାହିଁ ଯାହା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାନାମସାଧ୍ଯଂ ଚ ନୃଷୁ ସଂସ୍ଥାନଚାରିଷୁ। ଅବ୍ଭକ୍ଷା ଵାଯୁଭକ୍ଷାଶ୍ଚ ଫଲାହାରା ଦୃଢଵ୍ରତାଃ
ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ କୌଣସି କାମ ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; କିଛି ଜଣେ ପାଣି, କିଛି ଜଣେ ପବନ, କିମ୍ବା ଫଳ ଖାଇ ଦୃଢ଼ ବ୍ରତ ରଖନ୍ତି।
ଦୁର୍ବଲା ଅପି ଵିପ୍ରା ହି ବଲୀଯାଂସଃ ସ୍ଵେତଜସା। ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ନାଵମନ୍ତଵ୍ଯଃ ସଦସଦ୍ଵା ସମାଚରନ୍
ଯଦିଓ ଦେହରେ ଦୁର୍ବଳ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କର ଅନ୍ତରିକ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରବଳ; ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କେବେ ଅବମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ସେ ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ କାମ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ।
ସୁଖଂ ଦୁଃଖଂ ମହଦ୍ଧ୍ରସ୍ଵଂ କର୍ମ ଯତ୍ସମୁପାଗତମ୍। ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯେନ ରାମେଣ ନିର୍ଜିତାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯା ଯୁଧି
ସୁଖ, ଦୁଃଖ, ବଡ଼ କିମ୍ବା ଛୋଟ—ଯେଉଁ କାମ ଆସିଥାଏ, ଜାମଦଗ୍ନିର ପୁଅ ରାମ ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ହରାଇଥିଲେ।
ପୀତଃ ସମୁଦ୍ରୋଽଗସ୍ତ୍ଯେନ ଅଗାଧୋ ବ୍ରହ୍ମତେଜସା। ତସ୍ମାଦ୍ବ୍ରୁଵନ୍ତୁ ସର୍ଵେଽତ୍ର ଵଟୁରେଷ ଧନୁର୍ମହାନ୍
ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନି ତାଙ୍କର ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶକ୍ତିରେ ଅପାର ସମୁଦ୍ରକୁ ପିଇଯାଇଥିଲେ; ତେଣୁ ସମସ୍ତେ କହନ୍ତୁ—ଏହି ଯୁବକ ବଡ଼, ଏହି ଧନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ ବଡ଼।
ଆରୋପଯତୁ ଶୀଘ୍ରଂ ଵୈ ତଥେତ୍ଯୂଚୁର୍ଦ୍ଵିଜର୍ଷଭାଃ
'ସେ ଶୀଘ୍ର ଧନୁଷ୍ୟ ଚଢ଼ାଉନ୍ତୁ,' ବୋଲି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ କହିଲେ।
ଅର୍ଜୁନୋ ଧନୁଷୋଽଭ୍ଯାଶେ ତସ୍ଥୌ ଗିରିରିଵାଚଲଃ। `ଅର୍ଜୁନଃ ପାଣ୍ଡଵଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନମଥାବ୍ରଵୀତ୍
ଅର୍ଜୁନ ଧନୁଷ୍ୟ ପାଖରେ ପର୍ବତ ପରି ଅଡ଼ିଗ ଦଢ଼ିଆ ହେଇ ଦାଉଁଥିଲେ; ତାପରେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅର୍ଜୁନ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵଚଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ପୁଅ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଵାଥ ରାଜନ୍ଯୋ ଵୈଶ୍ଯୋ ଵା ଶୂଦ୍ର ଏଵ ଵା। ଏତେଷାଂ ଯୋ ଧନୁଃଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ସଜ୍ଯଂ କୁର୍ଯାଦ୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ର ଯେହେଉଁଠି ହେଉନାହିଁ—ଏମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଯିଏ ଏହି ଉତ୍ତମ ଧନୁଷ୍ୟକୁ ଚଢ଼ାଇପାରିବ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ,
ତସ୍ମୈ ପ୍ରଦେଯା ଭଗିନୀ ସତ୍ଯମୁକ୍ତଂ ମଯା ଵଚଃ
ତାଙ୍କୁ ମୋ ଭଉଣୀକୁ ଦେବି; ଏହା ମୋ ସତ୍ୟ କଥା।
ତତଃ ପଶ୍ଚାନ୍ମହାତେଜାଃ ପାଣ୍ଡଵୋ ରଣଦୁର୍ଜଯଃ।' ସ ତଦ୍ଧନୁଃ ପରିକ୍ରମ୍ଯ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମଥାକରୋତ୍
ତାପରେ, ଅପରାଜେୟ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାଣ୍ଡବ, ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଦମ୍ୟ, ସେ ଉଁଠି ଗୋଟେ ପରିକ୍ରମା କଲେ, ଧନୁଷକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରିଲେ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ଦେଵମୀନଂ ଵରଦଂ ପ୍ରଭୁମ୍। କୃଷ୍ଣଂ ଚ ମନସା କୃତ୍ଵା ଜଗୃହେ ଚାର୍ଜୁନୋ ଧନୁଃ
ସେ ମାଛ ଆକାରର ଦେବତା, ଯିଏ ଦୟାଳୁ ଓ ପ୍ରଭୁ, ତାଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ; ମନରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ଅର୍ଜୁନ ଧନୁଷ ଧରିଲେ।
ଯତ୍ପାର୍ଥିଵୈ ରୁକ୍ମସୁନୀଥଵକ୍ରୈ ରାଧେଯଦୁର୍ଯୋଧନଶଲ୍ଯସାଲ୍ଵୈଃ। ତଦା ଧନୁର୍ଵେଦପରୈର୍ନୃସିଂହୈଃ କୃତଂ ନ ସଜ୍ଯଂ ମହତୋଽପି ଯତ୍ନାତ୍
ଏହି ଧନୁଷକୁ, ସୁନା ଝଣ୍ଡା ଓ ଟେଢ଼ା ଶଳ୍ୟ ଥିବା ରାଜାମାନେ—କର୍ଣ୍ଣ, ଦୁର୍ୟୋଧନ, ଶଲ୍ୟ ଓ ସାଲ୍ବ ଓ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାର ସିଂହ ସମାନ ପ୍ରଭୁମାନେ—ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାହାକୁ ବାନ୍ଧି ପାରିଲେନି।
ତଦର୍ଜୁନୋ ଵୀର୍ଯଵତାଂ ସଦର୍ପ- ସ୍ତଦୈନ୍ଦ୍ରିରିନ୍ଦ୍ରାଵରଜପ୍ରଭାଵଃ। ସଜ୍ଯଂ ଚ ଚକ୍ରେ ନିମିଷାନ୍ତରେଣ ଶରାଂଶ୍ଚ ଜଗ୍ରାହ ଦଶାର୍ଦସଙ୍ଖ୍ଯାନ୍
ସେଇ ଧନୁଷକୁ, ଶୂରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗର୍ବିତ ଅର୍ଜୁନ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଥିବା, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବାନ୍ଧିଲେ ଓ ପାଞ୍ଚଟି ଶର ଉଠାଇଲେ।
ଵିଵ୍ଯାଧ ଲକ୍ଷ୍ଯଂ ନିପପାତ ତଚ୍ଚ ଛିଦ୍ରେଣ ଭୂମୌ ସହସାତିଵିଦ୍ଧମ୍। ତତୋଽନ୍ତରିକ୍ଷେ ଚ ବଭୂଵ ନାଦଃ ସମାଜମଧ୍ଯେ ଚ ମହାନ୍ନିନାଦଃ
ସେ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ବାଣ ଲାଗିଲେ, ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଛିଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା; ତାପରେ ଆକାଶରେ ଶବ୍ଦ ହେଲା ଓ ସଭା ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଉଲ୍ଲାସ ହେଲା।
ପୁଷ୍ପାଣି ଦିଵ୍ଯାନି ଵଵର୍ଷ ଦେଵଃ ପାର୍ଥସ୍ଯ ମୂର୍ଧ୍ନି ଦ୍ଵିଷତାଂ ନିହନ୍ତୁଃ
ଦେବତା ପାର୍ଥଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ହରାଇଥିଲେ, ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କଲେ।
ଚେଲାନି ଵିଵ୍ଯଧୁସ୍ତତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣାଶ୍ଚ ସହସ୍ରଶଃ। ଵିଲକ୍ଷିତାସ୍ତତଶ୍ଚକ୍ରୁର୍ହାହାକାରାଂଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ। ନ୍ଯପତଂଶ୍ଚାତ୍ର ନଭସଃ ସମନ୍ତାତ୍ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟଯଃ
ସେଠାରେ, ହଜାର ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କର ଚାଦର ତାଳିଲେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ସବୁ ଦିଗରୁ ହାହାକାର କଲେ; ଏବଂ ଆକାଶରୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା ହେଲା।
ଶତାଙ୍ଗାନି ଚ ତୂର୍ଯାଣି ଵାଦକାଃ ସମଵାଦଯନ୍। ସୂତମାଗଧସଙ୍ଘାଶ୍ଚାପ୍ଯସ୍ତୁଵଂସ୍ତତ୍ର ସୁସ୍ଵରାଃ
ବାଦକମାନେ ଶତଶଃ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ବଜାଇଲେ, ଏବଂ ସୂତ ଓ ମାଗଧମାନେ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ସେଠାରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦ୍ରୁପଦଃ ପ୍ରୀତୋ ବଭୂଵ ରିପୁସୂଦନଃ। ସହ ସୈନ୍ଯୈଶ୍ଚ ପାର୍ଥସ୍ଯ ସାହାଯ୍ଯାର୍ଥମିଯେଷ ସଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ ଦ୍ରୁପଦ ଖୁସି ହେଲେ, ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କର ସେନା ସହିତ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ତସ୍ମିଂସ୍ତୁ ଶବ୍ଦେ ମହତି ପ୍ରଵୃଦ୍ଧେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋ ଧର୍ମଭୃତାଂ ଵରିଷ୍ଠଃ। ଆଵାସମେଵୋପଜଗାମ ଶୀଘ୍ରଂ ସାର୍ଧଂ ଯମାଭ୍ଯାଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମାଭ୍ଯାମ୍
ସେ ବଡ଼ ଶବ୍ଦ ବଢ଼ିବା ସମୟରେ, ଧର୍ମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଯମର ଦୁଇ ପୁଅ ସହିତ ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରମକୁ ତୁରନ୍ତ ଫେରିଗଲେ।
ଵିଦ୍ଧଂ ତୁ ଲକ୍ଷ୍ଯଂ ପ୍ରସମୀକ୍ଷ୍ଯ କୃଷ୍ଣା ପାର୍ଥଂ ଚ ଶକ୍ରପ୍ରତିମଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ। `ସ୍ଵଭ୍ଯସ୍ତରୂପାପି ନଵେଵ ନିତ୍ଯଂ ଵିନାପି ହାସଂ ହସତୀଵ କନ୍ଯା
ଲକ୍ଷ୍ୟ ବିଦ୍ଧ ହେବା ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣା ବାହ୍ୟରେ ଶାନ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନୂଆ ଫୁଲିଥିବା ପ୍ରଭାବ ଦେଖାଉଥିଲେ, ହସିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କନ୍ୟା ଭଳି ହସୁଥିବା ପ୍ରତିତି ହେଉଥିଲା।
ମଦାଦୃତେଽପି ସ୍ଖଲତୀଵ ଭାଵୈ- ର୍ଵାଚା ଵିନା ଵ୍ଯାହରତୀଵ ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା। ଆଦାଯ ଶୁକ୍ଲଂ ଵରମାଲ୍ଯଦାମ ଜଗାମ କୁନ୍ତୀସୁତମୁତ୍ସ୍ମଯନ୍ତୀ
ମଦ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭାବରେ ଅସ୍ଥିର ଲାଗୁଥିଲେ; କଥା କହୁନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୃଷ୍ଟିରେ ଭାଷା କହୁଥିଲେ; ଶୁଭ୍ର ମାଳା ନେଇ, ହାଲୁକା ହସରେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଗତ୍ଵା ଚ ପଶ୍ଚାତ୍ପ୍ରସମୀକ୍ଷ୍ଯ କୃଷ୍ଣା ପାର୍ଥସ୍ଯ ଵକ୍ଷସ୍ଯଵିଶଙ୍କମାନା। କ୍ଷିପ୍ତ୍ଵା ସ୍ରଜଂ ପାର୍ଥିଵଵୀରମଧ୍ଯେ ଵରାଯ ଵଵ୍ରେ ଦ୍ଵିଜସଙ୍ଘମଧ୍ଯେ
ଏବଂ ପଛକୁ ଦେଖି, ନିର୍ଭୟ ଭାବେ କୃଷ୍ଣା, ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପାର୍ଥଙ୍କ ଛାତିରେ ମାଳା ପିନ୍ଧାଇଲେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ବର ଭାବେ ବାଛିଲେ।
ଶଚୀଵ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରମଥାଗ୍ନିଦେଵଂ ସ୍ଵାହେଵ ଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ଚ ଯଥା ମୁକୁନ୍ଦମ୍। ଉଷେଵ ସୂର୍ଯଂ ମଦନଂ ରତୀଵ ମହେଶ୍ଵରଂ ପର୍ଵତରାଜପୁତ୍ରୀ
ଯେପରି ଶଚୀ ଦେବେନ୍ଦ୍ରକୁ, ସ୍ୱାହା ଅଗ୍ନିକୁ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ମୁକୁନ୍ଦକୁ, ଉଷା ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ, ରତି ମଦନକୁ, ଓ ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ମହେଶ୍ୱରକୁ ବାଛିଥିଲେ, ସେଉଁପରି ସେ କୃଷ୍ଣା କରିଲେ।
ସ ତାମୁପାଦାଯ ଵିଜିତ୍ଯ ରଙ୍ଗେ ଦ୍ଵିଜାତିଭିସ୍ତୈରଭିପୂଜ୍ଯମାନଃ। ରଙ୍ଗାନ୍ନିରକ୍ରାମଦଚିନ୍ତ୍ଯକର୍ମା ପତ୍ନ୍ଯା ତଯା ଚାପ୍ଯନୁଗମ୍ଯମାନଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ରଙ୍ଗମଞ୍ଚରେ ଜିତି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ସେ, ତାଙ୍କ ନୂଆ ପତ୍ନୀ ସହିତ ସଭାରୁ ବାହାରିଗଲେ।
ତସ୍ମୈ ଦିତ୍ସତି କନ୍ଯାଂ ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ତଦା ନୃପେ। କୋପ ଆସୀନ୍ମହୀପାନାମାଲୋକ୍ଯାନ୍ଯୋନ୍ଯମନ୍ତିକାତ୍
ସେତେବେଳେ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କନ୍ୟା ଦେବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, ଏକାଠି ହୋଇଥିବା ରାଜାମାନେ ପାଖାପାଖି ଦେଖି, ମନରେ କ୍ରୋଧ ଆସିଗଲା।
ଊଚୁଃ ସର୍ଵେ ସମାଗମ୍ଯ ପରସ୍ପରହିତୈଷିଣଃ। ଵଯଂ ସର୍ଵେ ସମାହୂତା ଦ୍ରୁପଦେନ ଦୁରାତ୍ମନା। ସଂହତ୍ଯ ଚାଭ୍ଯଗଚ୍ଛାମ ସ୍ଵଯଂଵରଦିଦୃକ୍ଷଯା
ସମସ୍ତେ ଏକଠି ହୋଇ, ପରସ୍ପର ଭଲ ଚାହିଁ, କହିଲେ: 'ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥିବା ଦ୍ରୁପଦ ଆମକୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଡାକିଛି, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ସ୍ୱୟଂବର ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛୁ।'
ଅସ୍ମାନଯମତିକ୍ରମ୍ଯ ତୃଣୀକୃତ୍ଯ ଚ ସଂଗତାନ୍। ଦାତୁମିଚ୍ଛତି ଵିପ୍ରାଯ ଦ୍ରୌପଦୀଂ ଯୋଷିତାଂ ଵରାମ୍
'ସେ ଆମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରି, ଏଠାରେ ଆସିଥିବା ଆମକୁ ଗଣନା କରୁନାହିଁ, ଓ ଦ୍ରୌପଦୀ, ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛି।'