ଶଶଂସ ରାମାଯ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ସ ଭୀମଂ ସଜିଷ୍ଣୁଂ ଚ ଯମୌ ଚ ଵୀରୌ। ଶନୈଃଶନୈସ୍ତାନ୍ପ୍ରସମୀକ୍ଷ୍ଯ ରାମୋ ଜନାର୍ଦନଂ ପ୍ରୀତମନା ଦଦର୍ଶ ହ
ସେ ରାମଙ୍କୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଧର୍ମର ଦୁଇ ପୁଅଙ୍କ ବିଷୟରେ କହିଲେ। ରାମ ଧୀରେ ଧୀରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଅନ୍ଯେ ତୁ ଵୀରା ନୃପପୁତ୍ରପୌତ୍ରାଃ କୃଷ୍ଣାଗତୈର୍ନତ୍ରମନଃସ୍ଵଭାଵୈଃ। ଵ୍ଯାଯଚ୍ଛମାନା ଦଦୃଶୁର୍ନ ତାନ୍ଵୈ ସନ୍ଦଷ୍ଟଦନ୍ତଚ୍ଛଦତାମ୍ରନେତ୍ରାଃ
ଅନ୍ୟ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ, ରାଜା ଓ ତାଙ୍କର ପୁଅ-ନାତିମାନେ, କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଠିକ୍ଭଳି ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ—ସେମାନେ ଦାନ୍ତ କଟି, ଲାଲ ଆଖିରେ ରହିଥିଲେ।
ତଥୈଵ ପାର୍ଥାଃ ପୃଥୁବାହଵସ୍ତେ ଵୀରୌ ଯମୌ ଚୈଵ ମହାନୁଭାଵୌ। ତାଂ ଦ୍ରୌପଦୀଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ତଦା ସ୍ମ ସର୍ଵେ କନ୍ଦର୍ପବାଣାଭିହତା ବଭୂଵୁଃ
ସେହି ପ୍ରକାରେ ପୃଥାଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଚଉଡ଼ା ବାହୁ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଧର୍ମର ଦୁଇ ପୁଅ ମଧ୍ୟ, ସେଇ ସମୟରେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତେ କାମଦେବଙ୍କ ଶରରେ ବିଧ୍ଧ ହେବା ପରି ଅନୁଭବ କଲେ।
ଦେଵର୍ଷିଗନ୍ଧର୍ଵସମାକୁଲଂ ତ- ତ୍ସୁପର୍ଣନାଗାସୁରସିଦ୍ଧଜୁଷ୍ଟମ୍। ଦିଵ୍ଯେନ ଗନ୍ଧେନ ସମାକୁଲଂ ଚ ଦିଵ୍ଯୈଶ୍ଚ ପୁଷ୍ପୈରଵକୀର୍ଯମାଣମ୍
ସେଠାରେ ଦେବତା, ଋଷି ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଭିଡ଼ ହୋଇଥିଲେ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ, ନାଗ, ଅସୁର ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଭରିଥିଲା ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଫୁଲରେ ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା।
ମହାସ୍ଵନୈର୍ଦୁନ୍ଦୁଭିନାଦିତୈଶ୍ଚ ବଭୂଵ ତତ୍ସଙ୍କୁଲମନ୍ତରିକ୍ଷମ୍। ଵିମାନସଂବାଧମଭୂତ୍ସମନ୍ତା- ତ୍ସଵେଣୁଵୀଣାପଣଵାନୁନାଦମ୍
ବଡ଼ ଢୋଳ ଓ ଦୁନ୍ଦୁଭିର ଗର୍ଜନରେ ଆକାଶ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିମାନ ଭିଡ଼ିଯାଇଥିଲା, ବାଂଶୀ, ବୀଣା ଓ ପଣବ ଶବ୍ଦରେ ଚାରିପାଖ ଗୁଞ୍ଜିଉଥିଲା।
ସମାଜଵାଟୋପରି ସଂସ୍ଥିତାନାଂ ମେଘୈଃ ସମନ୍ତାଦିଵ ଗର୍ଜମାନୈଃ। ତତସ୍ତୁ ତେ ରାଜଗଣାଃ କ୍ରମେଣ କୃଷ୍ଣାନିମିତ୍ତଂ କୃତଵିକ୍ରମାଶ୍ଚ। ସକର୍ଣଦୁର୍ଯୋଧନଶାଲ୍ଵଶଲ୍ଯ- ଦ୍ରୌଣାଯନିକ୍ରାଥସୁନୀଥଵକ୍ରାଃ
ସଭା ମଣ୍ଡପ ଉପରେ ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା। ତାପରେ ରାଜାମାନେ ପାଳିକ୍ରମେ, କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ପାଇଁ ନିଜ ଶୌର୍ୟ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ—କର୍ଣ୍ଣ, ଦୁର୍ୟୋଧନ, ଶାଲ୍ବ, ଶଲ୍ୟ, ଦ୍ରୌଣୀ, ନିକୃତି, ସୁନୀଥ ଓ ବକ୍ର।
କଲିଙ୍ଗଵଙ୍ଗାଧିପପାଣ୍ଡ୍ଯପୌଣ୍ଡ୍ରା ଵିଦେହରାଜୋ ଯଵନାଧିପଶ୍ଚ। ଅନ୍ଯେ ଚ ନାନାନୃପପୁତ୍ରପୌତ୍ରା ରାଷ୍ଟ୍ରାଧିପାଃ ପଙ୍କଜପତ୍ରନେତ୍ରାଃ
କଳିଙ୍ଗ, ବଙ୍ଗ, ପାଣ୍ଡ୍ୟ, ପୌଣ୍ଡ୍ର ରାଜା, ବିଦେହ ରାଜା, ଯବନ ରାଜା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନେକ ରାଜପୁତ୍ର ଓ ରାଜାଙ୍କ ନାତିମାନେ, ରାଷ୍ଟ୍ରର ଅଧିପତିମାନେ, ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନ ନେଇ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
କିରୀଟହାରାଙ୍ଗଦଚକ୍ରଵାଲୈ- ର୍ଵିଭୂଷିତାଙ୍ଗାଃ ପୃଥୁବାହଵସ୍ତେ। ଅନୁକ୍ରମଂ ଵିକ୍ରମସତ୍ଵଯୁକ୍ତା ବଲେନ ଵୀର୍ଯେଣ ଚ ନର୍ଦମାନାଃ
ସେମାନେ ଚଉଡ଼ା ବାହୁ ଓ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ, ଗଳାରେ ହାର, ହାତରେ ବାହୁବନ୍ଧ ଓ କଙ୍କଣ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ପାଳିକ୍ରମେ ଶୌର୍ୟ ଓ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ, ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ।
ତତ୍କାର୍ମୁକଂ ସଂହନନୋପପନ୍ନଂ ସଜ୍ଯଂ ନ ଶେକୁର୍ମନସାଽପି କର୍ତୁମ୍। ତେ ଵିକ୍ରମନ୍ତଃ ସ୍ଫୁରତା ଦୃଢେନ ଵିକ୍ଷିପ୍ଯମାଣା ଧନୁଷା ନରେନ୍ଦ୍ରାଃ
ସେ ଧନୁଷ୍ୟ, ଏତେ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଥିଲା, ସେମାନେ ମନରେ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ତଣିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ଧନୁଷ୍ୟର ଦୃଢ଼ତା ଓ କମ୍ପନରେ ରାଜାମାନେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ଵିଚେଷ୍ଟମାନା ଧରଣୀତଲସ୍ଥା ଯଥାବଲଂ ଶୈକ୍ଷ୍ଯଗୁଣକ୍ରମାଶ୍ଚ। ଗତୌଜସଃ ସ୍ନସ୍ତକିରୀଟହାରା ଵିନିଃଶ୍ଵସନ୍ତଃ ଶମଯାଂବଭୂଵୁଃ
ପୃଥିବୀ ଉପରେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ଦକ୍ଷତା ଅନୁଯାୟୀ ଚେଷ୍ଟା କରି, ସେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଶେଷ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ମୁଣ୍ଡର ମୁକୁଟ ଓ ଗଳାର ହାର ଢିଲା ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସ ନେଇ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ।
ହହାକୃତଂ ତଦ୍ଧନୁଷା ଦୃଢେନ ଵିସ୍ରସ୍ତହାରାଙ୍ଗଦଚକ୍ରଵାଲମ୍। କୃଷ୍ଣାନିମିତ୍ତଂ ଵିନିଵୃତ୍ତକାମଂ ରାଜ୍ଞାଂ ତଦା ମଣ୍ଡଲମାର୍ତମାସୀତ୍
ସେ ଦୃଢ଼ ଧନୁଷ୍ୟର ଶବ୍ଦରେ ଉଚ୍ଚ ହାହାକାର ହେଲା; ତାଙ୍କର ହାର, ବାହୁବନ୍ଧ ଓ କଙ୍କଣ ଖସିଗଲା। କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ନେଇ ରାଜାମାନେ ଆଶାଭଙ୍ଗ ଓ ବେଦନାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ଏଵଂ ତେଷୁ ନିଵୃତ୍ତେଷୁ କ୍ଷତ୍ରିଯେଷୁ ସମନ୍ତତଃ। ଚେଦୀନାମଧିପୋ ଵୀରୋ ବଲଵାନନ୍ତକୋପମଃ
ଏଭଳି ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଚାରିପାଖରୁ ପଛକୁ ହଟିଗଲାପରେ, ଚେଦି ରାଜ୍ୟର ପ୍ରବଳ ଓ ଭୟଙ୍କର ରାଜା, ଯେଉଁଠି ମୃତ୍ୟୁ ପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେ ଉଠିଲେ।
ଦମଘୋଷାତ୍ମଜୋ ଧୀମାଞ୍ଶିଶୁପାଲୋ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ। ଧନୁଷୋଽଭ୍ଯାଶମାଗମ୍ଯ ତସ୍ଥୌ ରାଜ୍ଞାଂ ସମକ୍ଷତଃ
ଦମଘୋଷଙ୍କ ପୁଅ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଶିଶୁପାଳ, ଧନୁଷ୍ୟ ନିକଟକୁ ଆସି, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ିଲେ।
ତଦପ୍ଯାରୋପ୍ଯମାଣଂ ତୁ ମାଷମାତ୍ରେଽଭ୍ଯତାଡଯତ୍। ଧନୁଷା ପୀଡ୍ଯମାନସ୍ତୁ ଜାନୁଭ୍ଯାମଗମନ୍ମହୀମ୍
ସେ ଧନୁଷ୍ୟକୁ ତଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ତାଳ ମାତ୍ର ଦୂର ଯିବାବେଳେ ତାହାକୁ ଆଘାତ କଲେ; କିନ୍ତୁ ଧନୁଷ୍ୟର ଚାପରେ ଦବିଯାଇ, ଗୁଡ଼ିଏ ହାଟୁ ଉପରେ ଭୂମିକୁ ଲୁଡ଼ିପଡ଼ିଲେ।
ତତ ଉତ୍ଥାଯ ରାଜା ସ ସ୍ଵରାଷ୍ଟ୍ରାଣ୍ଯଭିଜଗ୍ମିଵାନ୍। ତତୋ ରାଜା ଜରାସନ୍ଧୋ ମହାଵୀର୍ଯୋ ମହାବଲଃ
ତାପରେ ସେ ରାଜା ଉଠି, ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ଫେରିଗଲେ। ତା'ପରେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରବଳ ଜରାସନ୍ଧ ଆସିଲେ।
କମ୍ବୁଗ୍ରୀଵଃ ପୃଥୁଵ୍ଯଂସୋ ମତ୍ତଵାରଣଵିକ୍ରମଃ। ମତ୍ତଵାରଣତାମ୍ରାକ୍ଷୋ ମତ୍ତଵାରଣଵେଗଵାନ୍
ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଗଳା ଶଂଖ ପରି ମୋଟା, ଛାତି ଚଉଡ଼ା, ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀର ଭଳି ଶକ୍ତି ଓ ଚାଳ ଥିଲା। ତାଙ୍କର ଆଖି ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ପରି ଲାଲ ଏବଂ ଗତି ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ଦ୍ରୁତ ଥିଲା।
ଧନୁଷୋଽଭ୍ଯାଶମାଗତ୍ଯ ତସ୍ଥୌ ଗିରିରିଵାଚଲଃ। ଧନୁରାରୋପ୍ଯମାଣଂ ତୁ ସର୍ଷମାତ୍ରେଽଭ୍ଯତାଡଯତ୍
ଧନୁଷ ନିକଟକୁ ଆସି, ସେ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଅଡ଼ିଗ ରହିଲେ। ଧନୁଷ ଚଢ଼ାଉଥିବା ବେଳେ, ସେ ଏହାକୁ ଗୋଟିଏ ସୋରିଷ ଦାଣା ପରି ହଳକା ଭାବେ ଆଘାତ କଲେ।
ତତଃ ଶଲ୍ଯୋ ମହାଵୀର୍ଯୋ ମଦ୍ରରାଜୋ ମହାବଲଃ। ଧନୁରାରୋପ୍ଯମାଣଂ ତୁ ମୁଦ୍ଗମାତ୍ରେଽଭ୍ଯତାଡଯତ୍
ତାପରେ ମଦ୍ର ରାଜା ଶଲ୍ୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରବଳ, ଧନୁଷ ଚଢ଼ାଉଥିବା ବେଳେ ଏହାକୁ ଗୋଟିଏ ମୁଗ ଦାଣା ପରି ଆଘାତ କଲେ।
ତଦୈଵାଗାତ୍ସ୍ଵଯଂ ରାଜ୍ଯଂ ପଶ୍ଚାଦନଵଲୋକଯନ୍। ଇଦଂ ଧନୁର୍ଵରଂ କୋଽଦ୍ଯ ସଜ୍ଯଂ କୁର୍ଵୀତ ପାର୍ଥିଵଃ
ସେଇ ସମୟରେ ରାଜା ନିଜେ ପଛକୁ ନ ଦେଖି ଆସିଲେ; 'ଆଜି କେଉଁ ରାଜା ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁଷକୁ ଚଢ଼ାଇପାରିବେ?'
ଇତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ମନସା ଭୂଯ ଏଵ ସ୍ଥିତସ୍ତଦା। ତତୋ ଦୁର୍ଯୋଧନୋ ରାଜା ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରଃ ପରନ୍ତପଃ
ଏଭଳି ମନେ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସେ ପୁଣି ସେଠାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ତାପରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳନ କରୁଥିବା ରାଜା ଦୁର୍ୟୋଧନ ଉଠିଲେ।
ମାନୀ ଦୃଢାସ୍ତ୍ରସଂପନ୍ନଃ ସର୍ଵୈଶ୍ଚ ନୃପଲକ୍ଷଣୈଃ। ଉତ୍ଥିତଃ ସହସା ତତ୍ର ଭ୍ରାତୃମଧ୍ଯେ ମହାବଲଃ
ଅଭିମାନୀ, ଦୃଢ଼ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସମସ୍ତ ରାଜାସ୍ୱ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା, ସେ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହଠାତ୍ ଉଠିପଡ଼ିଲେ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଵିଲୋକ୍ଯ ଦ୍ରୌପଦୀଂ ହୃଷ୍ଟୋ ଧନୁଷୋଽଭ୍ଯାଶମାଗମତ୍। ସ ବଭୌ ଧନୁରାଦାଯ ଶକ୍ରଶ୍ଚାପଧରୋ ଯଥା
ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଦେଖି ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଧନୁଷ ନିକଟକୁ ଗଲେ; ଧନୁଷ ଧରି ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧନୁଷଧାରୀ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଗଲେ।
ଧନୁରାରୋପଯାମାସ ତିଲମାତ୍ରେଽଭ୍ଯତାଡଯତ୍। ଆରୋପ୍ଯମାଣଂ ତଦ୍ରାଜା ଧନୁଷା ବଲିନା ତଦା
ସେ ଧନୁଷ ଚଢ଼ାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ ଏବଂ ଏହାକୁ ଗୋଟିଏ ତିଳ ଦାଣା ପରି ଆଘାତ କଲେ; ସେଇ ସମୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଧନୁଷ ଚଢ଼ାଉଥିଲେ।
ଉତ୍ତାନଶଯ୍ଯମପତଦଙ୍ଗୁଲ୍ଯନ୍ତରତାଡିତଃ। ସ ଯଯୌ ତାଡିତସ୍ତେନ ଵ୍ରୀଡନ୍ନିଵ ନରାଧିପଃ
ଉଙ୍ଗୁଳି ମଧ୍ୟରେ ଆଘାତ ପାଇ, ସେ ପିଠି ଉପରେ ପଡ଼ିଗଲେ; ଏଭଳି ଆଘାତ ପାଇ, ରାଜା ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତତୋ ଵୈକର୍ତନଃ କର୍ଣୋ ଵୃଷା ଵୈ ସୂତନନ୍ଦନଃ। ଧନୁରଭ୍ଯାଶମାଗମ୍ଯ ତୋଲଯାମାସ ତଦ୍ଧନୁଃ
ତାପରେ ସୂତପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭ, ଧନୁଷ ନିକଟକୁ ଆସି, ଏହାକୁ ଉଠାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ତଂ ଚାପ୍ଯାରୋପ୍ଯମାଣଂ ତଦ୍ରୋମମାତ୍ରେଽଭ୍ଯତାଡଯତ୍। ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଜଯୀ କର୍ଣଃ ସତ୍ଵେ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଶ୍ରୁତଃ
ଧନୁଷ ଚଢ଼ାଉଥିବା ବେଳେ, ସେ ଏହାକୁ ଗୋଟିଏ କେଶ ପରି ହଳକା ଭାବେ ଆଘାତ କଲେ; ତିନି ଲୋକର ବିଜେତା, ଶକ୍ତିରେ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କର୍ଣ୍ଣ।
ଧନୁଷା ସୋଽପି ନିର୍ଧୂତ ଇତି ସର୍ଵେ ଭଯାକୁଲାଃ। ଏଵଂ କର୍ଣେ ଵିନିର୍ଧୂତେ ଧନୁଷା ଚ ନୃପୋତ୍ତମାଃ
ସେମାନେ ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ଭଳି ଭାବେ ଚାଲିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ, ସମସ୍ତେ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ; ଏଭଳି କର୍ଣ୍ଣ ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ—
ଚକ୍ଷୁର୍ଭିରପି ନାପଶ୍ଯନ୍ଵିନମ୍ରମୁଖପଙ୍କଜାଃ। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କର୍ଣଂ ଵିନିର୍ଧୂତଂ ଲୋକେ ଵୀରା ନୃପୋତ୍ତମାଃ
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ପଦ୍ମପତ୍ର ଭଳି ନମ୍ର ହୋଇଗଲା, ଚକ୍ଷୁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ; କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ଚାଲିଯିବା ଦେଖି, ବୀର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ—
ନିରାଶା ଧନୁରୁଦ୍ଧାରେ ଦ୍ରୌପଦୀସଂଗମେଽପି ଚ
ଧନୁଷ ଉଠାଇବାରେ ଓ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ପାଇବାରେ ସମସ୍ତେ ଆଶା ହରାଇଦେଲେ।
ତସ୍ମିଂସ୍ତୁ ସଂଭ୍ରାନ୍ତଜନେ ସମାଜେ ନିକ୍ଷିପ୍ତଵାଦେଷୁ ଜନାଧିପେଷୁ। କୁନ୍ତୀସୁତୋ ଜିଷ୍ଣୁରିଯେଷ କର୍ତୁଂ ସଜ୍ଯଂ ଧନୁସ୍ତତ୍ସଶରଂ ଚ ଵୀରଃ
ଏଭଳି ସମାବେଶରେ ସମସ୍ତେ ଅସ୍ଥିର ଓ ରାଜାମାନେ ଆଶା ଛାଡ଼ିଦେଲେ; ସେଥିରେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନ, ବିଜୟୀ, ଧନୁଷ ଓ ତୀର ସହିତ ଏହାକୁ ଚଢ଼ାଇବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।