ତେ ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁରଂ ତଚ୍ଚ ସ୍କନ୍ଧାଵାରଂ ଚ ପାଣ୍ଡଵାଃ। କୁମ୍ଭକାରସ୍ଯ ଶାଲାଯାଂ ନିଵାସଂ ଚକ୍ରିରେ ତଦା
ସେମାନେ ସେହି ସହର ଓ ସେନା ଶିବିରକୁ ଦେଖି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏକ କୁମ୍ଭକାରଙ୍କ ଘରେ ରହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତତ୍ର ଭୈକ୍ଷଂ ସମାଜହ୍ରୁର୍ବ୍ରାହ୍ମଣୀଂ ଵୃତ୍ତିମାଶ୍ରିତାଃ। ତାନ୍ସଂପ୍ରାପ୍ତାଂସ୍ତଥା ଵୀରାଞ୍ଜଜ୍ଞିରେ ନ ନରାଃ କ୍ଵଚିତ୍
ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜୀବିକା ଅନୁସରି, ଭିକ୍ଷା ମାଗି ଖାଉଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ସେହି ସାହସୀ ପୁରୁଷମାନେ ଆସିଥିବା ବିଷୟରେ କେହି ଚିହ୍ନି ପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଯଜ୍ଞସେନସ୍ତୁ ପାଞ୍ଚାଲୋ ଭୀଷ୍ମଦ୍ରୋମକୃତାଗସମ୍। ଜ୍ଞାତ୍ଵାଽଽତ୍ମାନଂ ତଦାରେଭେ ତ୍ରାଣାଯାତ୍ମକ୍ରିଯାଂ କ୍ଷମାଂ
ଯଜ୍ଞସେନ, ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜା, ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ ଓ କୃପାଙ୍କ ଭୟରେ ନିଜକୁ ସତର୍କ କରି, ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା ନେଲେ।
ଅଵାପ୍ଯ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ହି ନ ସ ଦ୍ରୋଣମଚିନ୍ତଯତ୍। ସ ତୁ ଵୈରପ୍ରସଙ୍ଗାଚ୍ଚ ଭୀଷ୍ମାଦ୍ଭଯମଚିନ୍ତଯତ୍
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ପାଇ ପରେ ସେ ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ ଭୟ କରିଲେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଶତ୍ରୁତା ଦ୍ୱାରା ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଭୟ କରୁଥିଲେ।
କନ୍ଯାଦାନାତ୍ତୁ ଶରଣଂ ସୋଽମନ୍ଯତ ମହୀପତିଃ।' ଯଜ୍ଞସେନସ୍ଯ କାମସ୍ତୁ ପାଣ୍ଡଵାଯ କିରୀଟିନେ
ରାଜା ଭାବିଲେ, 'ମୁଁ ମୋ ଝିଅକୁ ଦେଇ ସୁରକ୍ଷିତ ହେବି'; ଯଜ୍ଞସେନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଥିଲା ଯେ, ଝିଅ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଦାସ୍ଯାମି କୃଷ୍ମାମିତି ଵୈ ନ ଚୈନଂ ଵିଵୃଣୋତି ସଃ। `ଜାମାତୃବଲସଂଯୋଗଂ ମେନେ ହି ବଲଵତ୍ତରମ୍
ସେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, 'ମୁଁ ମୋ ଝିଅକୁ ଦେବି', କିନ୍ତୁ ଏହି କଥା ସ୍ପଷ୍ଟ କରି କହିଲେ ନାହିଁ; କାରଣ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜାମାତା ସହ ଜୋଡ଼ାକୁ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବିଥିଲେ।
ସୋଽନ୍ଵେଷମାଣଃ କୌନ୍ତେଯାନ୍ପାଞ୍ଚାଲୋ ଜନମେଜଯ। ଦୃଢଂ ଧନୁରଥାନମ୍ଯଂ କାରଯାମାସ ଭାରତ
କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରମାନେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି ଖୋଜି, ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜା ଏକ ଭାଙ୍ଗିପାରିବା ନଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁଷ୍ୟ ତିଆରି କରାଇଲେ।
ଵୈଯାଘ୍ରପଦ୍ଯସ୍ଯୋଗ୍ରଂ ଵୈ ସୃଞ୍ଜଯସ୍ଯ ମହୀପତିଃ। ତଦ୍ଧନୁଃ କିନ୍ଧୁରଂ ନାମ ଦେଵଦତ୍ତମୁପାନଯତ୍
ସୃଞ୍ଜୟ ରାଜା, ଯେଉଁ ଧନୁଷ୍ୟ 'କିନ୍ଧୁର' ନାମର, ଦେବତାମାନେ ଦେଇଥିବା ଓ ବୈଘ୍ରପଦ୍ୟଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟ, ସେହି ଭୟଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟ ଆଣିଲେ।
ଆଯସୀ ତସ୍ଯ ଚ ଜ୍ଯାଽଽସୀତ୍ପ୍ରତିବଦ୍ଧା ମହାବଲା। ନ ତୁ ଜ୍ଯାଂ ପ୍ରସହେଦନ୍ଯସ୍ତଦ୍ଧନୁଃପ୍ରଵରଂ ମହତ୍
ସେହି ଧନୁଷ୍ୟର ଲୋହାର ତାର ଭଲଭାବେ ବାନ୍ଧାଯାଇଥିଲା ଓ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲା; କିନ୍ତୁ ଏହାକୁ ଅନ୍ୟ କେହି ବାନ୍ଧିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଶଙ୍କରେଣ ଵରଂ ଦତ୍ତଂ ପ୍ରୀତେନ ଚ ମହାତ୍ମନା। ତନ୍ନିଷ୍ଫଲଂ ସ୍ଯାନ୍ନ ତୁ ମେ ଇତି ପ୍ରାମାଣ୍ଯମାଗତଃ
ମହାନ୍ ଓ ଦୟାଳୁ ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଏହି ଧନୁଷ୍ୟ ବ୍ୟର୍ଥ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ—ଏହି ଭାବରେ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ହେଲେ।
ମଯା କର୍ତଵ୍ଯମଧୁନା ଦୁଷ୍କରଂ ଲକ୍ଷ୍ଯଵେଧନମ୍। ଇତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ମନସା କାରିତଂ ଲକ୍ଷ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍
'ମୋତେ ଏବେ ଏକ କଠିନ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଧନୁଷ୍ୟରେ ଘୁସିବା ପାଇଁ ରଖିବା ଦରକାର', ଏହିଭଳି ଭାବି ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲକ୍ଷ୍ୟ ତିଆରି କରାଇଲେ।
ଯନ୍ତ୍ରଂ ଵୈହାଯସଂ ଚାପି କାରଯାମାସ କୃତ୍ରିମମ୍। ତେନ ଯନ୍ତ୍ରେଣ ସହିତଂ ରାଜଁଲ୍ଲକ୍ଷ୍ଯଂ ଚ କାଞ୍ଚନମ୍
ସେ ଏକ ଧାତୁର ଯନ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ତିଆରି କରାଇଲେ; ସେହି ଯନ୍ତ୍ର ସହିତ ଏକ ସୁନାର ଲକ୍ଷ୍ୟ ରଖାଯାଇଲା।
ଇଦଂ ସଜ୍ଯଂ ଧନୁଃ କୃତ୍ଵା ସଜ୍ଜୈରେଭିଶ୍ଚ ସାଯକୈଃ। ଅତୀତ୍ଯ ଲକ୍ଷ୍ଯ ଯୋ ଵେଦ୍ଧା ସ ଲବ୍ଧା ମତ୍ସୁତାମିତି
'ଏହି ଧନୁଷ୍ୟକୁ ବାନ୍ଧି, ଏହି ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ, ଯେଉଁଠାରେ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭେଦ କରିପାରିବ, ସେଇ ମୋ ଝିଅକୁ ପାଇବ', ଏହିଭଳି ଘୋଷଣା କଲେ।
ଇତି ସ ଦ୍ରୁପଦୋ ରାଜା ସ୍ଵଯଂଵରମଘୋଷଯତ୍। ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ପାର୍ଥିଵାଃ ସର୍ଵେ ସମୀଯୁସ୍ତତ୍ର ଭାରତ
ଏଭଳି ଦ୍ରୁପଦ ରାଜା ସ୍ୱୟଂବର ଘୋଷଣା କଲେ; ଏହି କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ସେଠାକୁ ଆସି ଯୋଗ ଦେଲେ।
ଋଷଯଶ୍ଚ ମହାତ୍ମାନଃ ସ୍ଵଯଂଵରଦିଦୃକ୍ଷଵଃ। ଦୁର୍ଯୋଧନପୁରୋଗାଶ୍ଚ ସକର୍ଣାଃ କୁରଵୋ ନୃପ
ବଡ଼ ବଡ଼ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱୟଂବର ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ; ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ କୁରୁମାନେ ଓ କର୍ଣ୍ଣ ସହିତ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ।
ଯାଦଵା ଵାସୁଦେଵେନ ସାର୍ଧମନ୍ଧକଵୃଷ୍ଣଯଃ।' ତତୋଽର୍ଚିତା ରାଜଗୁଣା ଦ୍ରୁପଦେନ ମହାତ୍ମନା
ଯାଦବ, ଭାସୁଦେବ, ଅନ୍ଧକ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ଆସିଥିଲେ; ତାଙ୍କୁ ଦୃପଦ ରାଜା ରାଜସିକ ଗୁଣ ପାଇଁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଉପୋପଵିଷ୍ଟା ମଞ୍ଚେଷୁ ଦ୍ରଷ୍ଟୁକାମାଃ ସ୍ଵଯଂଵରମ୍। `ବ୍ରାହ୍ମଣାଶ୍ଚ ମହାଭାଗା ଦେଶେଭ୍ଯଃ ସମୁପାଗମନ୍
ନିଜେ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିବା ବିଭିନ୍ନ ଦେଶର ଗରିମାମୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଞ୍ଚରେ ବସିଥିଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣୈରେଵ ସହିତାଃ ପାଣ୍ଡଵାଃ ସମୁପାଵିଶନ୍। ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିଂଶତ୍ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ଵିମାନୈର୍ଵ୍ଯୋମ୍ନ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ
ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସହିତ ପାଣ୍ଡବମାନେ ମଧ୍ୟ ବସିଥିଲେ; ତେତିସ ଦେବତା ଆକାଶରେ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଉଭୟ ହୋଇଥିଲେ।
ତତଃ ପୌରଜନାଃ ସର୍ଵେ ସାଗରୋଦ୍ଧୂତନିଃସ୍ଵନାଃ। ଶିଂଶୁମାରଶିରଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ନ୍ଯଵିଶଂସ୍ତେ ସ୍ମ ପାର୍ଥିଵାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ସହରବାସୀ ଏବଂ ରାଜାମାନେ, ସମୁଦ୍ରର ଗର୍ଜନ ସଦୃଶ ଶବ୍ଦ କରି, ଶିଂଶୁମାର ଶିର ନାମକ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚି ବସିଗଲେ।
ପ୍ରାଗୁତ୍ତରେଣ ନଗରାଦ୍ଭୂମିଭାଗେ ସମେ ଶୁଭେ। ସମାଜଵାଟଃ ଶୁଶୁଭେ ଭଵନୈଃ ସର୍ଵତୋ ଵୃତଃ
ସହରର ପୂର୍ବ-ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ସମ ଏବଂ ଶୁଭ୍ର ଭୂମିରେ, ଏକ ବଡ଼ ସଭା ଘେରା ଚାରିପାଖରେ ଘର ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ପ୍ରାକାରପରିଖୋପେତୋ ଦ୍ଵାରତୋରଣମଣ୍ଡିତଃ। ଵିତାନେନ ଵିଚିତ୍ରେଣ ସର୍ଵତଃ ସମଲଙ୍କୃତଃ
ପ୍ରାଚୀର, ଖାଲିଆ, ଦ୍ୱାର ଓ ତୋରଣ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ, ଏହା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଛାଉଣୀ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ତୂର୍ଯୌଘଶତସଙ୍କୀର୍ଣଃ ପରାର୍ଧ୍ଯାଗୁରୁଧୂପିତଃ। ଚନ୍ଦନୋଦକସିକ୍ତଶ୍ଚ ମାଲ୍ଯଦାମୋପଶୋଭିତଃ
ସେଠାରେ ଶତଶତ ସଙ୍ଗୀତ ବାଦ୍ୟର ଧ୍ୱନି, ଉତ୍ତମ ଅଗୁରୁ ଧୂପର ସୁଗନ୍ଧ, ଚନ୍ଦନ ପାଣି ଛିଟାଯାଇଥିବା ଏବଂ ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା।
କୈଲାସଶିଖରପ୍ରଖ୍ଯୈର୍ନଭସ୍ତଲଵିଲେଖିଭିଃ। ସର୍ଵତଃ ସଂଵୃତଃ ଶୁଭ୍ରୈଃ ପ୍ରାସାଦୈଃ ସୁକୃତୋଚ୍ଛ୍ରଯୈ
କୈଳାସ ପର୍ବତ ଶିଖର ସଦୃଶ, ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିବା, ଚାରିପାଖରେ ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ଭଲ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଶୁଭ୍ର ପ୍ରାସାଦ ଦ୍ୱାରା ଘେରା ଥିଲା।
ସୁଵର୍ଣଜାଲସଂଵୀତୈର୍ମଣିକୁଟ୍ଟିମଭୂଷଣୈଃ। ସୁଖାରୋହଣସୋପାନୈର୍ମହାସନପରିଚ୍ଛଦୈଃ
ସୁନା ଜାଲି ଦ୍ୱାରା ଢାକା, ମଣି ଜଡିତ ମଝଲା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସୁବିଧାଜନକ ସିଢ଼ି ଏବଂ ବଡ଼ ଆସନ ରହିଥିଲା।
ସ୍ରଗ୍ଦାମସମଵଚ୍ଛନ୍ନୈରଗୁରୂତ୍ତମଵାସିତୈଃ। ହଂସାଂଶୁଵର୍ଣୈର୍ବହୁଭିରାଯୋଜନସୁଗନ୍ଧିଭିଃ
ମାଳା ଓ ଅଗୁରୁର ସୁଗନ୍ଧରେ ଢାକା, ଅନେକ ସୁନା ହଂସ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ, ଦୂରଦୂରନ୍ତ ସୁଗନ୍ଧ ଫେଲାଇଥିଲା।
ଅସଂବାଧଶତଦ୍ଵାରୈଃ ଶଯନାସନଶୋଭିତୈଃ। ବହୁଧାତୁପିନଦ୍ଧାଙ୍ଗୈର୍ହିମଵଚ୍ଛିଖରୈରିଵ
ଶତଶତ ବଡ଼ ଦ୍ୱାର, ଶୋଭାମୟ ଶଯ୍ୟା ଓ ଆସନ, ବହୁ ଧାତୁରେ ତିଆରି ଅଂଶ, ହିମାଳୟ ପର୍ବତ ଶିଖର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତତ୍ର ନାନାପ୍ରକାରେଷୁ ଵିମାନେଷୁ ସ୍ଵଲଙ୍କୃତାଃ। ସ୍ପର୍ଧମାନାସ୍ତଦାଽନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ନିଷେଦୁଃ ସର୍ଵପାର୍ଥିଵାଃ
ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅଳଙ୍କୃତ ବଡ଼ ଘରମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ସମସ୍ତ ରାଜା ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଡମ୍ବରରେ ବସିଥିଲେ।
ତତ୍ରୋପଵିଷ୍ଟାନ୍ଦଦୃଶୁର୍ମହାସତ୍ଵାନ୍ପୃଥଗ୍ଜନାଃ। ରାଜସିଂହାନ୍ମହାଭାଗାନ୍କୃଷ୍ଣାଗୁରୁଵିଭୂଷିତାନ୍
ସାଧାରଣ ଲୋକମାନେ ସେଠାରେ ବସିଥିବା, କଳା ଅଗୁରୁର ସୁଗନ୍ଧରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ସିଂହ ସଦୃଶ ଶୂରବୀର ରାଜାମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ମହାପ୍ରସାଦାନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯାନ୍ସ୍ଵରାଷ୍ଟ୍ରପରିରକ୍ଷିଣଃ। ପ୍ରିଯାନ୍ସର୍ଵସ୍ଯ ଲୋକସ୍ଯ ସୁକୃତୈଃ କର୍ମଭିଃ ଶୁଭୈଃ
ସେମାନେ ମହାନ ପ୍ରାସାଦରେ ବସିଥିବା, ଦେଶକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଓ ନିଜ ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।
ମଞ୍ଚେଷୁ ଚ ପରାର୍ଦ୍ଧ୍ଯେଷୁ ପୌରଜାନପଦା ଜନାଃ। କୃଷ୍ଣାଦର୍ଶନସିଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ ସର୍ଵତଃ ସମୁପାଵିଶନ୍
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମଞ୍ଚରେ ସହର ଓ ଗ୍ରାମର ଲୋକମାନେ, କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ବସିଥିଲେ।