ପନ୍ଥା ଦେଯୋ ନୃପୈସ୍ତେଷାମନ୍ଯୈସ୍ତୈସ୍ତସ୍ଯ ଭୂପତେଃ।' ରାଜ୍ଞା ସର୍ଵେଷା ଧର୍ମେଷୁ ଦେଯଃ ପନ୍ଥା ଦ୍ଵିଜାତଯେ
—ଅନ୍ୟମାନେ ପଥ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ, ହେ ଭୂପତି। ଏବଂ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଦ୍ୱିଜାତିଙ୍କୁ ସଦା ପଥ ଦେବା ଉଚିତ।'
ଏଵଂ ପରସ୍ପରଂ ତୌ ତୁ ପଥୋଽର୍ଥଂ ଵାକ୍ଯମୂଚତୁଃ। ଅପସର୍ପାପସର୍ପେତି ଵାଗୁତ୍ତରମକୁର୍ଵତାମ୍
ଏଭଳି, ଦୁହେଁ ପଥ ନେଇ ଆଲୋଚନା କରି, 'ହଟ, ତୁମେ ହଟ' ବୋଲି କହିଲେ, କିନ୍ତୁ କେହି ପଛୁଆଇଲେନାହିଁ।
ଋଷିସ୍ତୁ ନାପଚକ୍ରାମ ତସ୍ମିନ୍ଧର୍ମପଥେ ସ୍ଥିତଃ। `ଅପି ରାଜା ମୁନେର୍ମାର୍ଗାତ୍କ୍ରୋଧାନ୍ନାପଜଗାମ ହ
ଋଷି ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହି, ପଥ ଛାଡ଼ିଲେନାହିଁ। ରାଜା ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧରେ ମୁନିଙ୍କ ପଥରୁ ହଟିଲେନାହିଁ।
ଅମୁଞ୍ଚନ୍ତଂ ତୁ ପନ୍ଥାନଂ ତମୃଷିଂ ନୃପସତ୍ତମଃ। ଜଗାମ କଶଯା ମୋହାତ୍ତଦା ରାକ୍ଷସନ୍ମୁନିମ୍
ଋଷି ପଥ ଛାଡ଼ିଲେନାହିଁବୋଲି, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ସେ ମୁନିଙ୍କୁ ଚାବୁକରେ ମାଡ଼ିଲେ, ସେ ସମୟରେ ରାକ୍ଷସ ଭୂତି ଆସିଥିଲା।
କଶାପ୍ରହାରାଭିହତସ୍ତତଃ ସ ମୁନିସତ୍ତମଃ। ତଂ ଶଶାପ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଵାସିଷ୍ଠଃ କ୍ରୋଧମୂର୍ଚ୍ଛିତଃ
ତାପରେ, ଲାଠିର ଆଘାତରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେ ମହାନ ଋଷି ବସିଷ୍ଠ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ, ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ହଂସି ରାକ୍ଷସଵଦ୍ଯସ୍ମାଦ୍ରାଜାପଶଦ ତାପସମ୍। ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵମଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ପୁରୁଷାଦୋ ଭଵିଷ୍ଯସି
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଯେପରି ରାକ୍ଷସକୁ ମାରିଦେଉଛ, ସେପରି ଏକ ତାପସକୁ ହତ୍ୟା କରିଛ, ଏହିଥିରୁ ଆଜିଠାରୁ ତୁମେ ମାନବମାଂସ ଖାଉଥିବା ହେବ।
ମନୁଷ୍ଯପିଶିତେ ସକ୍ତଶ୍ଚରିଷ୍ଯସି ମହୀମିମାମ୍। ଗଚ୍ଛ ରାଜାଧମେତ୍ଯୁକ୍ତଃ ଶକ୍ତିନା ଵୀର୍ଯଶକ୍ତିନା
ମାନବମାଂସରେ ଆସକ୍ତି ହୋଇ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଘୁରିବାକୁ ପଡିବ; ହେ ଦୁଷ୍ଟ ରାଜା, ଏହିପରି ଶକ୍ତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଛ।
ତତୋ ଯାଜ୍ଯନିମିତ୍ତଂ ତୁ ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରଵସିଷ୍ଠଯୋଃ। ଵୈରମାସୀତ୍ତଦା ତଂ ତୁ ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରୋଽନ୍ଵପଦ୍ଯତ
ତାପରୁ ବସିଷ୍ଠ ଓ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପର୍କରେ ଦ୍ୱେଷ ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ।
ତଯୋର୍ଵିଵଦତୋରେଵଂ ସମୀପମୁପଚକ୍ରମେ। ଋଷିରୁଗ୍ରତପାଃ ପାର୍ଥ ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍
ଏଭଳି ଦୁଇଜଣ ଝଗଡ଼ୁଥିବାବେଳେ, ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ, ହେ ପାର୍ଥ।
ତତଃ ସ ବୁବୁଧେ ପଶ୍ଚାତ୍ତମୃଷିଂ ନୃପସତ୍ତମଃ। ଋଷେଃ ପୁତ୍ରଂ ଵସିଷ୍ଠସ୍ଯ ଵସିଷ୍ଠମିଵ ତେଜସା
ତାପରେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ବୁଝିପାରିଲେ ଯେ, ଏହି ଋଷି ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ପୁଅ, ତେଉଁ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ।
ଅନ୍ତର୍ଧାଯ ତତୋଽତ୍ମାନଂ ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରୋଽପି ଭାରତ। ତାଵୁଭାଵତିଚକ୍ରାମ ଚିକୀର୍ଷନ୍ନାତ୍ମନଃ ପ୍ରିଯମ୍
ହେ ଭାରତ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ସେଠାରେ ନିଜକୁ ଗୋପନ କଲେ, ଏବଂ ଦୁଇଜଣ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଚାଲିଗଲେ।
ସ ତୁ ଶପ୍ତସ୍ତଦା ତେନ ଶକ୍ତିନା ଵୈ ନୃପୋତ୍ତମଃ। ଜଗାମ ଶରଣଂ ଶକ୍ତିଂ ପ୍ରସାଦଯିତୁମର୍ହଯନ୍
ତାପରେ, ଶକ୍ତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶାପିତ ହୋଇ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଶକ୍ତିଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ।
ତସ୍ଯ ଭାଵଂ ଵିଦିତ୍ଵା ସ ନୃପତେଃ କୁରୁସତ୍ତମ। ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରସ୍ତତୋ ରକ୍ଷ ଆଦିଦେଶ ନୃପଂ ପ୍ରତି
ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରାଜାଙ୍କ ଭାବନା ଜାଣି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଏକ ରାକ୍ଷସକୁ ରାଜାଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ଶାପାତ୍ତସ୍ଯ ତୁ ଵିପ୍ରର୍ଷେର୍ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରସ୍ଯ ଚାଜ୍ଞଯା। ରାକ୍ଷସଃ କିଙ୍କରୋ ନାମ ଵିଵେଶ ନୃପତିଂ ତଦା
ସେ ମହାର୍ଷିଙ୍କ ଶାପ ଏବଂ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ, କିଙ୍କର ନାମକ ଏକ ରାକ୍ଷସ ସେଇ ସମୟରେ ରାଜାଙ୍କ ଶରୀରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା।
ରକ୍ଷସା ତଂ ଗୃହୀତଂ ତୁ ଵିଦିତ୍ଵା ମୁନିସତ୍ତମଃ। ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରୋଽପ୍ଯପାକ୍ରାମତ୍ତସ୍ମାଦ୍ଦେଶାଦରିନ୍ଦମ
ସେ ମହାନ ଋଷି ବୁଝିଲେ ଯେ, ରାଜା ରାକ୍ଷସ ଦ୍ୱାରା ଧରାଯାଇଛନ୍ତି; ତେଣୁ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ, ହେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ।
ତତଃ ସ ନୃପତିର୍ଵିଦ୍ଵାନ୍ରକ୍ଷନ୍ନାତ୍ମାନମାତ୍ମନା। ବଲଵତ୍ପୀଡ୍ଯମାନୋଽପି ରକ୍ଷସାନ୍ତର୍ଗତେନ ହ
ତାପରେ, ସେ ଜ୍ଞାନୀ ରାଜା ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରି, ରାକ୍ଷସ ଭିତରେ ଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିଲେ।
ଦଦର୍ଶାଥ ଦ୍ଵିଜଃ କଶ୍ଚିଦ୍ରାଜାନଂ ପ୍ରସ୍ଥିତଂ ଵନମ୍। ଅଯାଚତ କ୍ଷୁଧାପନ୍ନଃ ସମାଂସଂ ଭୋଜନଂ ତଦା
ତାପରେ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେଖିଲେ ଯେ ରାଜା ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଉଛନ୍ତି; ସେ ଭୋକରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ମାଂସ ଖାଇବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ତମୁଵାଚାଥ ରାଜର୍ଷିର୍ଦ୍ଵିଜଂ ମିତ୍ରସହସ୍ତଦା। ଆସ୍ସ୍ଵ ବ୍ରହ୍ମଂସ୍ତ୍ଵମତ୍ରୈଵ ମୁହୂର୍ତଂ ପ୍ରତିପାଲଯନ୍
ତାପରେ, ରାଜା ମିତ୍ରସହ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଏଠି ଥାଅ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କିଛି ସମୟ ଅପେକ୍ଷା କର।'
ନିଵୃତ୍ତଃ ପ୍ରତିଦାସ୍ଯାମି ଭୋଜନଂ ତେ ଯଥେପ୍ସିତମ୍। ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଯଯୌ ରାଜା ତସ୍ଥୌ ଚ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମଃ
'ମୁଁ ଫେରିଲେ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ଚାହୁଁଛ, ଦେଇଦେବି।' ଏହିପରି କହି, ରାଜା ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅପେକ୍ଷା କଲେ।
ତତୋ ରାଜା ପରିକ୍ରମ୍ଯ ଯଥାକାମଂ ଯଥାସୁଖମ୍। ନିଵୃତ୍ତୋଽନ୍ତଃପୁରଂ ପାର୍ଥ ପ୍ରଵିଵେଶ ମହାମନାଃ
ତାପରେ, ରାଜା ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଓ ସୁଖ ଅନୁଯାୟୀ ଘୁରି, ଫେରି ନିଜ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ମନ ଉନ୍ନତ ଥିଲା।
ଅନ୍ତର୍ଗତସ୍ତଦା ରାଜା ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣଭାଷିତମ୍। ସୋଽନ୍ତଃପୁରଂ ପ୍ରଵିଶ୍ଯାଥ ନ ସସ୍ମାର ନରାଧିପଃ
ସେ ସମୟରେ, ରାଜା ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଲେ; କିନ୍ତୁ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଯିବା ପରେ, ରାଜା ସେଥିରେ ମନେ ରଖିଲେ ନାହିଁ।
ତତୋଽର୍ଧରାତ୍ର ଉତ୍ଥାଯ ସୂଦମାନାଯ୍ଯ ସତ୍ଵରମ୍। ଉଵାଚ ରାଜା ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତମ୍
ତାପରେ, ଅଧରାତ୍ରେ ଉଠି, ରାଜା ତୁରନ୍ତ ସୂଦକୁ ଡାକିଲେ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ମନେ ପକାଇ କଥା କହିଲେ।
ଗଚ୍ଛାମୁଷ୍ମିନ୍ଵନୋଦ୍ଦେଶେ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ମାଂ ପ୍ରତୀକ୍ଷତେ। ଅନ୍ନାର୍ଥୀ ତଂ ତ୍ଵମନ୍ନେନ ସମାଂସେନୋପପାଦଯ
ଚଳ, ଆମେ ସେଇ ଜଙ୍ଗଲର ଏକ ଅଂଶକୁ ଯିବା। ସେଠାରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋତେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଦରକାର। ତୁମେ ଦୟାକରି ତାଙ୍କୁ ଯେତେ ଖାଦ୍ୟ ଚାହିଁବେ, ସେଇ ପରିମାଣରେ ଦେଇଦିଅ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତତଃ ସୂଦଃ ସୋଽନାସାଦ୍ଯାମିଷଂ କ୍ଵଚିତ୍। ନିଵେଦଯାମାସ ତଦା ତସ୍ମୈ ରାଜ୍ଞେ ଵ୍ଯଥାନ୍ଵିତଃ
ଏପରି କହିବା ପରେ, ରନ୍ଧନି ଯେଉଁଠିଁ ମାଂସ ମିଳିଲା ନାହିଁ, ତାହା ରାଜାଙ୍କୁ ଦୁଃଖରେ ଜଣାଇଲେ।
ରାଜା ତୁ ରକ୍ଷସାଵିଷ୍ଟଃ ସୂଦମାହ ଗତଵ୍ଯଥଃ। ଅପ୍ଯେନଂ ନରମାଂସେନ ଭୋଜଯେତି ପୁନଃ ପୁନଃ
କିନ୍ତୁ ରାଜା ଦେବଦୂତର ପ୍ରଭାବରେ ଭୟମୁକ୍ତ ହୋଇ, ରନ୍ଧନିଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି କହିଲେ, 'ତାଙ୍କୁ ମାନବ ମାଂସ ଦେଇ ଖୁଆଅ।'
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତତଃ ସୂଦଃ ସଂସ୍ଥାନଂ ଵଧ୍ଯଘାତିନାମ୍। ଗତ୍ଵାଽଽଜହାର ତ୍ଵରିତୋ ନରମାଂସମପେତଭୀଃ
‘ଠିକ୍ ଅଛି’ ବୋଲି ରନ୍ଧନି ଭୟ ବିନା ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଫାସିଘରକୁ ଯାଇ, ମାନବ ମାଂସ ଆଣିଲେ।
ଏତତ୍ସଂସ୍କୃତ୍ଯ ଵିଧିଵଦନ୍ନୋପହିତମାଶୁ ଵୈ। ତସ୍ମୈ ପ୍ରାଦାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ କ୍ଷୁଧିତାଯ ତପସ୍ଵିନେ
ସେ ମାଂସକୁ ଯଥାବିଧି ରନ୍ଧି, ତୁରନ୍ତି ଭୁକ୍ତ ଓ ତପସ୍ବୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପରିବେଶନ କଲେ।
ସ ସିଦ୍ଧଚକ୍ଷୁଷା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦନ୍ନଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମଃ। ଅଭୋଜ୍ଯମିଦମିତ୍ଯାହ କ୍ରୋଧପର୍ଯାକୁଲେକ୍ଷଣଃ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଖାଦ୍ୟକୁ ଦେଖି, କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ କରି କହିଲେ, 'ଏହି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।'
ଯସ୍ମାଦଭୋଜ୍ଯମନ୍ନଂ ମେ ଦଦାତି ସ ନୃପାଧମଃ
ଏହି ରାଜା ମୋତେ ଯେଉଁଠିଁ ଖାଇବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ ଏମିତି ଖାଦ୍ୟ ଦେଉଛନ୍ତି—
ସକ୍ତୋ ମାନୁଷମାଂସେଷୁ ଯଥୋକ୍ତଃ ଶକ୍ତିନା ପୁରା। ଉଦ୍ଵେଜନୀଯୋ ଭୂତାନାଂ ଚରିଷ୍ଯତି ମହୀମିମାମ୍
—ଏହି ମାନବ ମାଂସରେ ଆସକ୍ତ ଅଛନ୍ତି, ଯେପରି ଶକ୍ତି ପୂର୍ବରୁ କହିଥିଲେ, ସେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ହୋଇ ଘୁରିବେ।