ଦେଵାରଣ୍ଯେଷୁ ପୁଣ୍ଯେଷୁ ତଥା ପର୍ଵତସାନୁଷୁ। ସୁତୀର୍ଥଵନତୋଯାସୁ ତଥା ଗିରିନଦୀଷୁ ଚ
ଦେବତାମାନଙ୍କର ପବିତ୍ର ଅଟବାରେ, ପାହାଡ଼ର ପବିତ୍ର ଛାୟାରେ, ପବିତ୍ର ତୀର ଓ ଅଟବା ଝରଣାରେ, ଏବଂ ପାହାଡ଼ ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସେ ତାଙ୍କୁ ଖୁସି କରିଥିଲେ।
ସାଗରସ୍ଯ ପ୍ରଦେଶେଷୁ ଭଣିହେମଯୁତେଷୁ ଚ। ଗୁହ୍ଯକାନାଂ ନିଵାସେଷୁ କୁଲପର୍ଵତସାନୁଷୁ
ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ, ସୁନା ଓ ମଣିରେ ଶୋଭିତ ଅଞ୍ଚଳରେ, ଗୁପ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିବାସରେ, ଏବଂ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ।
ସର୍ଵର୍ତୁଫଲଵୃକ୍ଷେଷୁ ମାନସେଷୁ ଵନେଷୁ ଚ। ବିଭ୍ରତୀ ପରମଂ ରୂପଂ ରମଯାମାସ ପାଣ୍ଡଵମ୍
ସମସ୍ତ ଋତୁରେ ଫଳ ଦେଉଥିବା ଗଛମାନେ ଓ ଆନନ୍ଦ ଦାୟକ ଅଟବାରେ, ସେ ନିଜର ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପ ଦେଖାଇ ଭୀମଙ୍କୁ ଖୁସି କରିଥିଲେ।
ଯଥା ସୁମୋଦତେ ସ୍ଵର୍ଗେ ସୁକୃତ୍ଯପ୍ସରସା ସହ। ସୁତରାଂ ପରମପ୍ରୀତସ୍ତଥା ରେମେ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ
ଯେପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ମ କରିଥିବା ଏକ ଅପ୍ସରା ସହ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ପାଏ, ସେପରି ମହାତ୍ମା ଭୀମ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟଧିକ ଖୁସି ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ।
ଶୁଭଂ ହି ଜଘନଂ ତସ୍ଯାଃ ସଵର୍ଣମଣିମେଖଲମ୍। ନ ତତର୍ପ ତଦା ମୃଦ୍ଗନ୍ଭୀମସେନୋ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର କଟି, ସମାନ ରଙ୍ଗର ମଣି ମେଖଳାରେ ଶୋଭିତ, ଭୀମସେନ ଆବାର ଆବାର ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ତାହାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ପାଇପାରିଲେ ନାହିଁ।
ରମଯନ୍ତୀ ତତୋ ଭୀମଂ ତତ୍ରତତ୍ର ମନୋଜଵା। ସା ରେମେ ତେନ ସଂହର୍ଷାତ୍ତୃପ୍ଯନ୍ତୀ ଚ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ସେ ମନର ତୀବ୍ରତା ସହିତ ଭୀମଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ଭିନ୍ନ ଅଞ୍ଚଳରେ ଖୁସି କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି ଆଉ ଅଧିକ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉଥିଲେ।
ଅହସ୍ସୁ ରମଯନ୍ତୀ ସା ନିଶାକାଲେଷୁ ପାଣ୍ଡଵମ୍। ଆନୀଯ ଵୈ ସ୍ଵକେ ଗେହେ ଦର୍ଶଯାମାସ ମାତରମ୍
ଦିନେ ସେ ଭୀମଙ୍କୁ ଖୁସି କରୁଥିଲେ, ରାତିରେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଘରକୁ ନେଇଯାଇ, ମାଆଙ୍କୁ ଦେଖାଇଥିଲେ।
ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହିତୋ ନିତ୍ଯଂ ସ୍ଵପତେ ପାଣ୍ଡଵସ୍ତଥା। କୁନ୍ତ୍ଯାଃ ପରିଚରନ୍ତୀ ସା ତସ୍ଯାଃ ପାର୍ଶ୍ଵେଵସନ୍ନିଶାଂ
ପାଣ୍ଡବ ସଦା ତାଙ୍କ ଭାଇମାନଙ୍କ ସହିତ ଶୁଏ, ଏଠି ମାଧବୀ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ସେବା କରି ଦିନ ଓ ରାତି ତାଙ୍କ ପାଖରେ ରହୁଥିଲେ।
କାମାଂଶ୍ଚ ମୁଖଵାସାଦୀନାନଯିଷ୍ଯତି ଭୋଜନମ୍। ତସ୍ଯାଂ ରାତ୍ର୍ଯାଂ ଵ୍ଯତୀତାଯାମାଜଗାମ ମହାଵ୍ରତଃ
ସେ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା କରୁଥିଲେ, ମୁହଁର ମଧୁର ଖାଦ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଆଣିଥିଲେ। ସେ ରାତି ଶେଷ ହେଲାପରେ, ମହାତ୍ମା ଋଷି ଆସିଥିଲେ।
ପାରାଶର୍ଯୋ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞୋ ଦିଵ୍ଯଦର୍ଶୀ ମହାତପାଃ। ତେଽଭିଵାଦ୍ଯ ମହାତ୍ମାନଂ କୃଷ୍ଣଦ୍ଵୈପାଯନଂ ଶୁଭମ୍। ତସ୍ଥୁଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲଯଃ ସର୍ଵେ ସସ୍ନୁଷା ଚୈଵ ମାଧଵୀ
ପରାଶରଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଦୈବ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ମହାତପସ୍ବୀ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ସମସ୍ତେ ହାତ ଜୋଡି ସମ୍ମାନ କଲେ, ମଧବୀ ନୁହେଁ କି, ସେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କଲେ।
ମଯେଦଂ ମନସା ପୂର୍ଵଂ ଵିଦିତଂ ଭରତର୍ଷଭାଃ। ଯଥା ସ୍ଥିତୈରଧର୍ମେଣ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୌର୍ଵିଵାସିତାଃ
ହେ ଭାରତବଂଶୀମାନେ, ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ମନରେ ଜାଣିଥିଲି କିପରି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରମାନେ ଅନ୍ୟାୟରେ ତୁମକୁ ବନବାସ ଦେବେ।
ତଦ୍ଵିଦିତ୍ଵାଽସ୍ମି ସଂପ୍ରାପ୍ତଶ୍ଚିକୀର୍ଷ୍ଵୈ ପରଂ ହିତମ୍। ନ ଵିଷାଦୋ ହି ଵଃ କାର୍ଯଃ ସର୍ଵମେତତ୍ସୁଖାଯ ଵଃ
ଏହି କଥା ଜାଣି, ମୁଁ ଏଠାକୁ ତୁମ ପରମ ଭଲ ହେବା ପାଇଁ ଆସିଛି। ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ହେଉନାହିଁ, ଏହି ସବୁ ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେବ।
ସୁହୃଦ୍ଵିଯୋଜନଂ କର୍ମ ପୁରାକୃତମରିନ୍ଦମାଃ। ତସ୍ଯ ସିଦ୍ଧିରିଯଂ ପ୍ରାପ୍ତା ମା ଶୋଚତ ପରନ୍ତପାଃ
ହେ ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରୁଥିବାମାନେ, ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ଛାଡି ଯିବା ତୁମ ପୂର୍ବ କର୍ମ ଥିଲା; ଏହାର ଫଳ ଏବେ ମିଳିଛି, ଏହିପାଇଁ ଦୁଃଖ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ସମାପ୍ତେ ଦୁଷ୍କୃତେ ଚୈଵ ଯୂଯଂ ତେ ଵୈ ନ ସଂଶଯଃ। ସ୍ଵରାଷ୍ଟ୍ରେ ଵିହରିଷ୍ଯନ୍ତୋ ଭଵିଷ୍ଯଥ ସବାନ୍ଧଵାଃ
ଏହି ଦୁଃଖ ଶେଷ ହେଲାପରେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମେ ତୁମ ରାଜ୍ୟରେ ପୁଣି ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ବାସ କରିବ।
ଦୀନତୋ ବାଲତଶ୍ଚୈଵ ସ୍ନେହଂ କୁର୍ଵନ୍ତି ବାନ୍ଧଵାଃ। ତସ୍ମାଦଭ୍ଯଧିକଃ ସ୍ନେହୋ ଯୁଷ୍ମାସୁ ମମ ସଂପ୍ରତି
ଦୁଃଖିତ ବା ଶିଶୁ ହେବାରୁ ବନ୍ଧୁମାନେ ଅଧିକ ସ୍ନେହ ଦେଇଥାନ୍ତି; ଏହିପରି ଏବେ ମୋର ତୁମ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ଅଧିକ।
ସ୍ନେହପୂର୍ଵଂ ଚିକୀର୍ଷାମି ହିତଂ ଯତ୍ତନ୍ନିବୋଧତ। ଵସତେହ ପ୍ରତିଚ୍ଛନ୍ନା ମମାଗମନକାଙ୍କ୍ଷିଣଃ
ସ୍ନେହ ସହିତ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଭଲ କାମ କରିବାକୁ ଚାହେଁ; ମୋ କଥା ଶୁଣ: ମୋ ଫେରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଠାରେ ଲୁଚି ରୁହ।
ଏତଦ୍ଵୈ ଶାଲିହୋତ୍ରସ୍ଯ ତପସା ନିର୍ମିତଂ ସରଃ। ରମଣୀଯମିଦଂ ତୋଯଂ କ୍ଷୁତ୍ପିପାସାଶ୍ରମାପହମ୍
ଏହି ଝିଲିକୁ ଶାଳିହୋତ୍ରଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ଫଳରେ ସୃଷ୍ଟି କରାଯାଇଛି । ଏହି ମନୋହର ପାଣି ଭୋକ ଓ ତିଆସର କଷ୍ଟକୁ ଦୂର କରେ ।
କାର୍ଯାର୍ଥିନସ୍ତୁ ଷଣ୍ମାସାନ୍ଵିହରଧ୍ଵଂ ଯଥାସୁଖମ୍
ଯେଉଁମାନେ ନିଜ କାମ ସାଧନ କରିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ସେମାନେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଛଅ ମାସ ଏଠାରେ ରୁହନ୍ତୁ ।
ଏଵଂ ସ ତାନ୍ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ଵ୍ଯାସଃ ପାର୍ଥାନରିନ୍ଦମାନ୍। ସ୍ନେହାଚ୍ଚ ସଂପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ କୁନ୍ତୀମାଶ୍ଵାସଯତ୍ପ୍ରଭୁଃ
ଏଭଳି ଭାବେ ବ୍ୟାସଦେବ ଭାରତବଂଶୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ ଏବଂ ସ୍ନେହବଶତଃ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ ।
ସ୍ନୁଷେ ମା ରୋଦ ମା ରୋଦେତ୍ଯେଵଂ ଵ୍ଯାସୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵଚଃ। ଜୀଵପୁତ୍ରେ ସୁତସ୍ତେଽଯଂ ଧର୍ମନିତ୍ଯୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ
ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ, 'ବହୁଁ, ତୁମେ କାନ୍ଦନି, ଦୁଃଖ କରନି । ତୁମର ପୁଅ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଜୀବିତ ଅଛନ୍ତି ।'
ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ପାର୍ଥଇଵାନ୍ସର୍ଵାନ୍ପ୍ରଶାସିଷ୍ଯତି ଧର୍ମରାଟ୍। ଧର୍ମେଣ ଜିତ୍ଵା ପୃଥିଵୀମଖିଲାଂ ଧର୍ମକୃଦ୍ଵଶୀ
ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ଧର୍ମବଳରେ ଜିତି ସମସ୍ତ ଭୂମିରେ ଶାସନ କରିବେ ।
ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵା ଵଶେ ସର୍ଵାଂ ସପର୍ଵତଵନାଂ ଶୁଭାମ୍। ଭୀମସେନାର୍ଜୁନବଲାଦ୍ଭୋକ୍ଷ୍ଯତ୍ଯଯମସଂଶଯମ୍
ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ ଓ ଅରଣ୍ୟସହିତ ସୁନ୍ଦର ପୃଥିବୀକୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ ଆଣି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭୋଗ କରିବେ ।
ପୁତ୍ରାସ୍ତଵ ଚ ମାଦ୍ର୍ଯାଶ୍ଚ ପଞ୍ଚୈତେ ଲୋକଵିଶ୍ରୁତାଃ। ସ୍ଵରାଷ୍ଟ୍ରେ ଵିହରିଷ୍ଯନ୍ତି ସୁଖଂ ସୁମନସସ୍ତଦା
ତୁମ ପୁଅମାନେ ଓ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଏହି ପାଞ୍ଚଜଣ ଯେଉଁମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେମାନେ ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ସୁଖରେ ଓ ସନ୍ତୋଷରେ ବସିବେ ।
ଯକ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ଚ ନରଵ୍ଯାଘ୍ରା ଵିଜିତ୍ଯ ପୃଥିଵୀମିମାମ୍। ରାଜସୂଯାଶ୍ଵମେଧାଦ୍ଯୈଃ କ୍ରତୁଭିର୍ଭୂରିଦକ୍ଷିଣୈଃ
ଏହି ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ଜିତି, ରାଜସୂୟ, ଅଶ୍ୱମେଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବଡ଼ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ କରିବେ ଏବଂ ବହୁତ ଦାନ ଦେବେ ।
ଅନୁଗୃହ୍ଯ ସୁହୃଦ୍ଵର୍ଗଂ ଧନେନ ଚ ସୁଖେନ ଚ। ପିତୃପୈତାମହଂ ରାଜ୍ଯମହାରିଷ୍ଯନ୍ତି ତେ ସୁତାଃ
ସେମାନେ ନିଜ ସମ୍ବନ୍ଧୀମାନେଙ୍କୁ ଧନ ଓ ସୁଖ ଦେଇ, ପିତା ଓ ପିତାମହଙ୍କ ରାଜ୍ୟକୁ ପୁନି ଅଧିକାର କରିବେ ।
ସ୍ନୁଷା କମଲପତ୍ରାକ୍ଷୀ ନାମ୍ନା କମଲପାଲିକା। ଵଶଵର୍ତିନୀ ତୁ ଭୀମସ୍ଯ ପୁତ୍ରମେଷା ଜନିଷ୍ଯତି
ତୁମର ବହୁଁ, କମଳପତ୍ର ନୟନ ଓ 'କମଳପାଳିକା' ନାମରେ ପରିଚିତ, ଭୀମଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ମାନି ତାଙ୍କୁ ଏକ ପୁଅ ଦେବେ ।
ତେନ ପୁତ୍ରେଣ କୃଚ୍ଛ୍ରେଷୁ ଭଵିଷ୍ଯଥ ଚ ତାରିତାଃ। ଇହ ମାସଂ ପ୍ରତୀକ୍ଷଧ୍ଵମାଗମିଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ପୁନଃ
ସେଇ ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ । ଏଠାରେ ଏକ ମାସ ଅପେକ୍ଷା କର, ମୁଁ ପୁନି ଆସିବି ।
ଦେଶକାଲୌ ଵିଦିତ୍ଵୈଵଂ ଯାସ୍ଯଧ୍ଵଂ ପରମାଂ ମୁଦମ୍
ଯେତେବେଳେ ସଠିକ ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନ ଜାଣିପାରିବ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିବ ।
ସ ତୈଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଭିଃ ସର୍ଵୈସ୍ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଜନାଧିପ। ଜଗାମ ଭଗଵାନ୍ଵ୍ଯାସୋ ଯଥାଗତମୃଷିଃ ପ୍ରଭୁଃ
ସମସ୍ତେ ହାତ ଜୋଡି 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି କହିଲେ, ତାପରେ ଭଗବାନ ବ୍ୟାସ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଗଲେ ।
ଗତେ ଭଗଵତି ଵ୍ଯାସେ ପାଣ୍ଡଵା ଵିଗତଜ୍ଵରାଃ। ଊଷୁସ୍ତତ୍ର ଚ ଷଣ୍ମାସାନ୍ଵଟଵୃକ୍ଷେ ଯଥାସୁଖମ୍
ଭଗବାନ ବ୍ୟାସ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଚିନ୍ତାମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ଛଅ ମାସ ଇଚ୍ଛାମତେ ବସିଲେ ।