ତଯୋଃ ଶବ୍ଦେନ ମହତା ଵିବୁଦ୍ଧାସ୍ତେ ନରର୍ଷଭାଃ। ସହ ମାତ୍ରା ଚ ଦଦୃଶୁର୍ହିଡିମ୍ବାମଗ୍ରତଃସ୍ଥିତାମ୍
ସେମାନଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ସେହି ପାଞ୍ଚ ଭାଇ ଓ ତାଙ୍କର ମାଆ ଜାଗିଉଠିଲେ ଏବଂ ସମ୍ମୁଖରେ ହିଡିମ୍ବାକୁ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରବୁଦ୍ଧାସ୍ତେ ହିଡିମ୍ବାଯା ରୂପଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାତିମାନୁଷମ୍। ଵିସ୍ମିତାଃ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରା ବଭୂଵୁଃ ପୃଥଯା ସହ
ହିଡିମ୍ବାଙ୍କର ଅତିମାନବୀୟ ରୂପ ଦେଖି, ପୃଥା ସହିତ ସେଇ ପଞ୍ଚୋଟି ସିଂହପ୍ରତିମା ପୁରୁଷ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ତତଃ କୁନ୍ତୀ ସମୀକ୍ଷ୍ଯୈନାଂ ଵିସ୍ମିତା ରୂପସଂପଦା। ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ସାନ୍ତ୍ଵପୂର୍ଵମିଦଂ ଶୈନଃ
ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଦେଖି, କୁନ୍ତୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ ମୃଦୁ କଥାରେ ପଚାରିଲେ।
କସ୍ଯ ତ୍ଵଂ ସୁରଗର୍ଭାଭେ କାଵାଽସି ଵରଵର୍ଣିନି। କେନ କାର୍ଯେଣ ସଂପ୍ରାପ୍ତା କୁତଶ୍ଚାଗମନଂ ତଵ
ତୁମେ କିଏ, ଦେବତାଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଛ? କାହାର ଝିଅ ତୁମେ, ଶୁଭ୍ରବର୍ଣ୍ଣା? କେଉଁ କାମରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ? କେଉଁଠୁ ଆସିଛ?
ଯଦି ଵାଽସ୍ଯ ଵନସ୍ଯ ତ୍ଵଂ ଦେଵତା ଯଦି ଵାଽପ୍ସରାଃ। ଆଚକ୍ଷ୍ଵ ମମ ତତ୍ସର୍ଵଂ କିମର୍ଥଂ ଚେହ ତିଷ୍ଠସି
ଯଦି ଏହି ଅରଣ୍ୟର ଦେବୀ ଅଟବା ଅପ୍ସରା ହେଉଛ, ମୋତେ ସବୁ କଥା କୁହ। କାହିଁକି ଏଠାରେ ଦଢ଼ିଆଛ?
ଯଦେତତ୍ପଶ୍ଯସି ଵନଂ ନୀଲମେଘନିଂ ମହତ୍। ନିଵାସୋ ରାକ୍ଷସସ୍ଯୈଷ ହିଡିମ୍ବସ୍ଯ ମମୈଵ ଚ
ତୁମେ ଯେଉଁ ବଡ଼ ଅରଣ୍ୟକୁ ଦେଖୁଛ, ଏହା ବର୍ଷାମେଘ ପରି କଳା, ଏହିଠାରେ ହିଡିମ୍ବ ରାକ୍ଷସ ଓ ମୁଁ ରହୁଛୁ।
ତସ୍ଯ ମାଂ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଭଗିନୀଂ ଵିଦ୍ଦି ଭାମିନି। ଭ୍ରାତ୍ରା ସଂପ୍ରେଷିତାମାର୍ଯେ ତ୍ଵାଂ ସପୁତ୍ରାଂ ଜିଘାଂସତା
ଭାଗ୍ୟବତୀ, ମୁଁ ସେଇ ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ଭଉଣୀ। ମୋ ଭାଇ ତୁମେ ଓ ତୁମ ପୁଅମାନେ ଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ମୋତେ ପଠାଇଛି।
କ୍ରୂରବୁଦ୍ଧେରହଂ ତସ୍ଯ ଵଚନାଦାଗତା ତ୍ଵିହ। ଅଦ୍ରାକ୍ଷଂ ନଵହେମାଭଂ ତଵ ପୁତ୍ରଂ ମହାବଲମ୍
ସେ ଦୁଷ୍ଟ ମନର ଭାଇଙ୍କ କଥାରେ ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲି, କିନ୍ତୁ ତୁମ ପୁଅଙ୍କୁ ନବସୁନା ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେଖିଲି।
ତତୋଽହଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଭାଵେ ଵିଚରତା ଶୁଭେ। ଚୋଦିତା ତଵ ପୁତ୍ରାର୍ଥଂ ମନ୍ମଥେନ ଵଶାନୁଗା
ଏହାପରେ, ଶୁଭେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରୁଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ତୁମ ପୁଅ ପାଇଁ ମନରେ ମୋହରେ ପଡ଼ିଗଲି, ପ୍ରେମରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହେଲି।
ତତୋ ଵୃତୋ ମଯା ଭର୍ତା ତଵ ପୁତ୍ରୋ ମହାବଲଃ। ଅପନେତୁଂ ଚ ଯତିତୋ ନ ଚୈଵ ଶକିତୋ ମଯା
ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ତୁମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଚୟନ କଲି, ଏବଂ ଚେଷ୍ଟା କଲି ଦୂରେଇବାକୁ, କିନ୍ତୁ ପାରିଲିନି।
ଚିରାଯମାଣାଂ ମାଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତତଃ ସ ପୁରୁଷାଦକଃ। ସ୍ଵଯମେଵାଗତୋ ହନ୍ତୁମିମାନ୍ସର୍ଵାଂସ୍ତଵାତ୍ମଜାନ୍
ମୁଁ ବିଳମ୍ବ କରୁଛି ବୋଲି ଜାଣି, ସେଇ ମାନବ ମାଂସ ଭୋଜୀ ନିଜେ ତୁମ ସମସ୍ତ ପୁଅଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଆସିଗଲା।
ସ ତେନ ମମ କାନ୍ତେନ ତଵ ପୁତ୍ରେଣ ଧୀମତା। ବଲାଦିତୋ ଵିନିଷ୍ପିଷ୍ଯ ଵ୍ଯପନୀତୋ ମହାତ୍ମନା
କିନ୍ତୁ ତୁମ ପ୍ରିୟ, ଧୀର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିରେ ଦମନ କରି, ଦୂରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ।
ଵିକର୍ଷନ୍ତୌ ମହାଵେଗୌ ଗର୍ଜମାନୌ ପରସ୍ପରମ୍। ପଶ୍ଯୈଵଂ ଯୁଧି ଵିକ୍ରାନ୍ତାଵେତୌ ଚ ନରରାକ୍ଷସୌ
ଦେଖ, ଏହି ଦୁଇଜଣ ମଣିଷ ଓ ରାକ୍ଷସ, ଦୁହେଁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଏକାଉଁଠିଏକାଉଁ ଟାଣୁଛନ୍ତି ଓ ଗର୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି, ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବଳ ହେଉଛନ୍ତି।
ତସ୍ଯାଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵ ଵଚନମୁତ୍ପପାତ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ଅର୍ଜୁନୋ ନକୁଲଶ୍ଚୈଵ ସହଦେଵଶ୍ଚ ଵୀର୍ଯଵାନ୍
ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଅର୍ଜୁନ, ନକୁଳ ଓ ପ୍ରବଳ ସହଦେବ ଉଠିବସିଲେ।
ତୌ ତେ ଦଦୃଶୁରାସକ୍ତୌ ଵିକର୍ଷନ୍ତୌ ପରସ୍ପରମ୍। କାଙ୍କ୍ଷମାଣୌ ଜଯଂ ଚୈଵ ସିଂହାଵିଵ ବଲୋତ୍କଟୌ
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ଦୁଇଜଣ ଏକାଉଁଠିଏକାଉଁ ଟାଣୁଛନ୍ତି, ଜୟ ପାଇଁ ଆତୁର ଓ ସିଂହ ପରି ପ୍ରବଳ।
ଅଥାନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ସମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ଵିକର୍ଷନ୍ତୌ ପୁନଃପୁନଃ। ଦାଵାଗ୍ନିଧୂମସଦୃଶଂ ଚକ୍ରତୁଃ ପାର୍ଥିଵଂ ରଜଃ
ତାପରେ, ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ଏକାଉଁଠିଏକାଉଁ ଧରି ଟାଣିବା ସମୟରେ, ଜଙ୍ଗଲ ଆଗ୍ନିର ଧୂଆଁ ପରି ଧୂଳି ଉଡ଼ିଗଲା।
ଵସୁଧାରେଣୁସଂଵୀତୌ ଵସୁଧାଧରସନ୍ନିଭୌ। ବଭ୍ରାଜତୁର୍ଯଥା ଶୈଲୌ ନୀହାରେଣାଭିସଂଵୃତୌ
ଧରିତ୍ରୀର ଧୂଳିରେ ଢାକାଯାଇ, ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ମିଷ୍ଟିରେ ଢାକା ଦୁଇଟି ଶିଖର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ।
ରାକ୍ଷସେନ ତଦା ଭୀମଂ କ୍ଲିଶ୍ଯମାନଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଚ। ଉଵାଚେଦଂ ଵଚଃ ପାର୍ଥଃ ପ୍ରହସଞ୍ଛନକୈରିଵ
ରାକ୍ଷସ ଭୀମଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଉଥିବା ଦେଖି, ପାର୍ଥ ହସିକି ହଳୁକ କଥାରେ କହିଲେ।
ଭୀମ ମାଭୈର୍ମହାବାହୋ ନ ତ୍ଵାଂ ବୁଧ୍ଯାମହେ ଵଯମ୍। ସମେତଂ ଭୀମରୂପେଣ ରକ୍ଷସା ଶ୍ରମକର୍ଶିତାଃ
ଭୀମ, ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ବଳଶାଳୀ! ଆମେ ଏତେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛୁ, ତେଣୁ ଆପଣଙ୍କୁ ଭୀମ କି ଭୀମଙ୍କ ଆକୃତିରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଦାନବ, ବୁଝିପାରୁନାହିଁ।
ସାହାଯ୍ଯେଽସ୍ମି ସ୍ଥିତଃ ପାର୍ଥ ପାତଯିଷ୍ଯାମି ରାକ୍ଷସମ୍। ନକୁଲଃ ସହଦେଵଶ୍ଚ ମାତରଂ ଗୋପଯିଷ୍ଯତଃ
ପାର୍ଥ, ମୁଁ ତୁମ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ତୟାରି ରହିଛି; ଏହି ଦାନବକୁ ମୁଁ ପଡ଼ିଯିବି। ନକୁଳ ଓ ସହଦେବ ଆମର ମାଆଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବେ।
ଉଦାସୀନୋ ନିରୀକ୍ଷସ୍ଵ ନ କାର୍ଯଃ ସଂଭ୍ରମସ୍ତ୍ଵଯା। ନ ଜାତ୍ଵଯଂ ପୁନର୍ଜୀଵେନ୍ମଦ୍ବାହ୍ଵନ୍ତରମାଗତଃ
ତୁମେ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ଦେଖ, ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ କିଛି ନାହିଁ। ମୋ ହାତ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଦାନବ ପଡ଼ିଲେ, ସେ କେବେ ଜୀବନ୍ତ ରହିପାରିବ ନାହିଁ।
ଭୁଜଯୋରନ୍ତରଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଭୀମସେନସ୍ଯ ରାକ୍ଷସଃ। ଅମୃତ୍ଵା ପାର୍ଥଵୀର୍ଯେଣ ମୃତୋ ମା ଭୂଦିତି ଧ୍ଵନିଃ
ଭୀମସେନଙ୍କ ହାତ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଦାନବ ପଡ଼ିଛି, ପାର୍ଥଙ୍କ ବଳରେ ସେ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଯାଇଛି ବୋଲି ଧାରଣା କର।
ଅଯମସ୍ମାଂସ୍ତୁ ନୋ ହନ୍ଯାଜ୍ଜାତୁ ପାର୍ଥ ରାକ୍ଷସଃ। ଜୀଵନ୍ତଂ ନ ପ୍ରମୋକ୍ଷ୍ଯାମି ମା ଭୈଷୀର୍ଭରତର୍ଷଭ
ପାର୍ଥ, ଏହି ଦାନବ କେବେ ଆମକୁ ମାରିପାରିବ ନାହିଁ। ମୁଁ ଏହାକୁ ଜୀବନ୍ତ ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ; ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଭାରତବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ପୂର୍ଵରାତ୍ରେ ପ୍ରଯୁକ୍ତୋଽସି ଭୀମ କ୍ରୂରେଣ ରକ୍ଷସା। କ୍ଷପା ଵ୍ଯୁଷ୍ଟା ନ ଚେଦାନୀଂ ସମାପ୍ତୋସୀନ୍ମହାରଣଃ
ଭୀମ, ରାତିର ଆରମ୍ଭରେ ଏହି କ୍ରୁର ଦାନବ ତୁମ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲା। ଯଦି ରାତି ଶେଷ ହେଉନଥାନ୍ତା, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶେଷ ହେଉନଥାନ୍ତା।
କିମେନନ ଚିରଂ ଭୀମ ଜୀଵତା ପାପରକ୍ଷସା। ଗନ୍ତଵ୍ଯେ ନ ଚିରଂ ସ୍ଥାତୁମିହ ଶକ୍ଯମରିନ୍ଦମ
ଭୀମ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ କେତେଦିନ ଆଉ ଜୀବନ୍ତ ରହିପାରିବ? ଶତ୍ରୁଦଳନ, ଏଠାରେ ଏହା ଆଉ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିପାରିବ ନାହିଁ।
ପୁରା ସଂରଜ୍ଯତେ ପ୍ରାଚୀ ପୁରା ସନ୍ଧ୍ଯା ପ୍ରଵର୍ତତେ। ରୌଦ୍ରେ ମୁହୂର୍ତେ ରକ୍ଷାଂସି ପ୍ରବଲାନି ଭଵନ୍ତ୍ଯୁତ
ପୂର୍ବ ଆକାଶ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେବା ପୂର୍ବରୁ, ସନ୍ଧ୍ୟା ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦାନବମାନେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ତ୍ଵରସ୍ଵ ଭୀମ ମା କ୍ରୀଡ ଜହି ରକ୍ଷୋ ଵିଭୀଷଣମ୍। ପୁରା ଵିକୁରୁତେ ମାଯାଂ ଭୁଜଯୋଃ ସାରମର୍ପଯ
ଭୀମ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର କର, ଖେଳନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦାନବକୁ ତାହାର ମାୟା ଦେଖାଇବା ପୂର୍ବରୁ ମାରିଦିଅ; ତୁମ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ହାତ ମଧ୍ୟରେ ଦେଉ।
ମାହାତ୍ମ୍ଯମାତ୍ମନୋ ଵେତ୍ଥ ନରାଣାଂ ହିତକାମ୍ଯଯା। ରକ୍ଷୋ ଜହି ଯଥା ଶକ୍ରଃ ପୁରା ଵୃତ୍ରଂ ମହାବଲମ୍
ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତି ବୁଝ, ଲୋକଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଚାହୁଁଛ। ଇନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ବୃତ୍ରାସୁରକୁ ମାରିଥିଲେ, ସେପରି ଦାନବକୁ ମାର।
ଅଥଵା ମନ୍ଯସେ ଭାରଂ ତ୍ଵମିମଂ ରାକ୍ଷସଂ ଯୁଧି। ଆତିଷ୍ଠେ ତଵ ସାହାଯ୍ଯଂ ଶୀଘ୍ରମେଵ ତୁ ହନ୍ଯତାମ୍
ନହେଲେ, ଯଦି ତୁମେ ଏହି ଦାନବକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅତି ଭାରୀ ଭାବୁଛ, ମୁଁ ତୁମ ସ୍ଥାନରେ ନେଇ ତାକୁ ଶୀଘ୍ର ଧ୍ଵଂସ କରିଦେବି।
ଅଥଵା ତ୍ଵହମେଵୈନଂ ହନିଷ୍ଯାମି ଵୃକୋଦର। କୃତକର୍ମା ପରିଶ୍ରାନ୍ତଃ ସାଧୁ ତାଵଦୁପାରମ
ନହେଲେ, ବୃକୋଦର, ମୁଁ ନିଜେ ଏହି ଦାନବକୁ ମାରିଦେବି। ତୁମେ ତୁମ କାମ କରିଛ, ଏବେ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଇପଡ଼ିଛ — ଏଠାରେ ଅଳ୍ପ ଅରାମ କର।