ଭଙୂକ୍ତ୍ଵା ଵୃକ୍ଷାନ୍ମହାଶାଖାଂସ୍ତାଡଯାମାସତୁଃ କ୍ରୁଧା। ସାଲତାଲତମାଲାମ୍ରଵଟାର୍ଜୁନଵିଭୀତକାନ୍
କ୍ରୋଧରେ ବଡ଼ ଡାଳ ଭାଙ୍ଗି, ସେମାନେ ସାଲ, ତାଳ, ତମାଳ, ଆମ୍ବ, ବଟ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ବିଭୀତକ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ଏକାଉଁଠିକୁ ମାରିଲେ।
ନ୍ଯଗ୍ରୋଧପ୍ଲକ୍ଷଖର୍ଜୂରପନସାନଶ୍ମକଣ୍ଟକାନ୍। ଏତାନନ୍ଯାନ୍ମହାଵୃକ୍ଷାନୁତ୍ଖାଯ ତରସାଽଖିଲାନ୍
ସେମାନେ ଏହାଛଡ଼ା ବଡ଼ ବଡ଼ ବରଗଛ, ପ୍ଲକ୍ଷ, ଖଜୁରୀ, ପନସ, ଅଶ୍ମକ ଓ କାଂଟା ଥିବା ଗଛ ଉଖାଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ବଡ଼ ଗଛକୁ ଶକ୍ତିରେ ଉଖାଡ଼ିଦେଲେ।
ଉତ୍କ୍ଷିପ୍ଯାନ୍ଯୋନ୍ଯରୋଷେଣ ତାଡଯାମାସତୂ ରଣେ। ଯଦାଽଭଵଦ୍ଵନଂ ସର୍ଵଂ ନିର୍ଵୃକ୍ଷଂ ଵୃକ୍ଷସଙ୍କୁଲମ୍
ପରସ୍ପର ରାଗରେ, ସେମାନେ ଏହି ସବୁକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକାଉଁଠିକୁ ଛାଡ଼ିଲେ; ଯେଉଁ ଅଞ୍ଚଳ ପୂର୍ବରୁ ଗଛରେ ଭରିଥିଲା, ସେଠା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଗଲା।
ତଦା ଶିଲାଶ୍ଚ କୁଞ୍ଜାଂଶ୍ଚ ଵୃକ୍ଷାନ୍କଣ୍ଟକିନସ୍ତଥା। ତତସ୍ତୌ ଗିରିଶୃଙ୍ଗାଣି ପର୍ଵତାଂଶ୍ଚାଭ୍ରଲେଲିହାନ୍
ତାପରେ, ପାହାଡ଼ ଖଣ୍ଡ, ଝାଡ଼ି, କାଂଟା ଥିବା ଗଛ, ଏବଂ ପରେ ପରେ ମେଘକୁ ଛୁଁଇଥିବା ପାହାଡ଼ ଶିଖର ମଧ୍ୟ ଏକାଉଁଠିକୁ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଶୈଲାଂଶ୍ଚ ଗଣ୍ଡପାଷାଣାନୁତ୍ଖାଯାଦାଯ ଵୈରିଣୌ। ଚିକ୍ଷେପତୁରୁପର୍ଯାଜାଵନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ଵିଜଯେଷିଣୌ
ସେ ଦୁଇ ଶତ୍ରୁ, ପାହାଡ଼ ଖଣ୍ଡ ଓ ପଥର ଉଖାଡ଼ି, ଧରି ଏକାଉଁଠିକୁ ଛାଡ଼ିଲେ, ଦୁଇଜଣେ ଜିତିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
ତଦ୍ଵନଂ ପରିତଃ ପଞ୍ଚଯୋଜନଂ ନିର୍ମହୀରୁହମ୍। ନିର୍ଲତାଗୁଲ୍ମପାଷାଣଂ ନିର୍ମୃଗଂ ଚକ୍ରତୁର୍ଭୃଶମ୍
ସେମାନେ ପାଞ୍ଚ ଯୋଜନ ଚାରିପାଖର ଅଞ୍ଚଳର ଜଙ୍ଗଲକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗଛହୀନ, ଲତା, ଝାଡ଼ି, ପଥର ଓ ପଶୁବିହୀନ କରିଦେଲେ।
ତଯୋର୍ଯୁଦ୍ଧେନ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ତଦ୍ଵନଂ ଭୀମରକ୍ଷସୋଃ। ମୁହୂର୍ତେନାଭଵତ୍କୂମର୍ପୃଷ୍ଠଵଚ୍ଛ୍ଲକ୍ଷ୍ଣମଵ୍ଯଯମ୍
ହେ ରାଜା, ସେ ଭୀମ ଓ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧରେ, ସେ ଜଙ୍ଗଲ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଶିଶୁଙ୍କ ଖେଳା ମାଟି ପରି ମସ୍ତ ଓ ସମତଳ ହୋଇଗଲା।
ଊରୁବାହୁପରିକ୍ଲେଶାତ୍କର୍ଷନ୍ତାଵିତରେତରମ୍। ଉତ୍କର୍ଷନ୍ତୌ ଵିକର୍ଷନ୍ତୌ ପ୍ରକର୍ଷନ୍ତୌ ପରସ୍ପରମ୍
ଉରୁ ଓ ବାହୁର କଷ୍ଟରେ, ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଟାଣିଲେ, ଧକା ଦେଲେ, ଏକାଉଁଠିକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
ତୌ ସ୍ଵନେନ ଵିନା ରାଜନ୍ଗର୍ଜନ୍ତୌ ଚ ପରସ୍ପରମ୍। ପାଷାଣସଂଘଟ୍ଟନିଭୈଃ ପ୍ରହାରୈରଭିଜଘ୍ନତୁଃ
ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶବ୍ଦ ଛାଡ଼ି, ହେ ରାଜା, ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଗର୍ଜନ କରି, ପଥର ଠୁକାର ଶବ୍ଦ ପରି ଆଘାତ ଦେଲେ।
ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ଚ ସମାଲିଙ୍ଗ୍ଯ ଵିକର୍ଷନ୍ତୌ ପରସ୍ପରମ୍। ବାହୁଯୁଦ୍ଧମଭୂଦ୍ଧୋରଂ ବଲିଵାସଵଯୋରିଵ। ଯୁଦ୍ଧସଂରମ୍ଭନିର୍ଗଚ୍ଛତ୍ଫୂତ୍କାରରଵନିସ୍ଵନମ୍
ପରସ୍ପରକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଟାଣିଲେ, ଦୁଇଜଣେ ଭୟଙ୍କର ବାହୁଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ବଳି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି, ଯୁଦ୍ଧର ରାଗରେ ଚିତ୍କାର ଓ ଗର୍ଜନ ଚାରିପାଖରେ ଗୁଞ୍ଜିଲା।
ତଯୋଃ ଶବ୍ଦେନ ମହତା ଵିବୁଦ୍ଧାସ୍ତେ ନରର୍ଷଭାଃ। ସହ ମାତ୍ରା ଚ ଦଦୃଶୁର୍ହିଡିମ୍ବାମଗ୍ରତଃସ୍ଥିତାମ୍
ସେମାନଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ସେହି ପାଞ୍ଚ ଭାଇ ଓ ତାଙ୍କର ମାଆ ଜାଗିଉଠିଲେ ଏବଂ ସମ୍ମୁଖରେ ହିଡିମ୍ବାକୁ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରବୁଦ୍ଧାସ୍ତେ ହିଡିମ୍ବାଯା ରୂପଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାତିମାନୁଷମ୍। ଵିସ୍ମିତାଃ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରା ବଭୂଵୁଃ ପୃଥଯା ସହ
ହିଡିମ୍ବାଙ୍କର ଅତିମାନବୀୟ ରୂପ ଦେଖି, ପୃଥା ସହିତ ସେଇ ପଞ୍ଚୋଟି ସିଂହପ୍ରତିମା ପୁରୁଷ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ତତଃ କୁନ୍ତୀ ସମୀକ୍ଷ୍ଯୈନାଂ ଵିସ୍ମିତା ରୂପସଂପଦା। ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ସାନ୍ତ୍ଵପୂର୍ଵମିଦଂ ଶୈନଃ
ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଦେଖି, କୁନ୍ତୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ ମୃଦୁ କଥାରେ ପଚାରିଲେ।
କସ୍ଯ ତ୍ଵଂ ସୁରଗର୍ଭାଭେ କାଵାଽସି ଵରଵର୍ଣିନି। କେନ କାର୍ଯେଣ ସଂପ୍ରାପ୍ତା କୁତଶ୍ଚାଗମନଂ ତଵ
ତୁମେ କିଏ, ଦେବତାଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଛ? କାହାର ଝିଅ ତୁମେ, ଶୁଭ୍ରବର୍ଣ୍ଣା? କେଉଁ କାମରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ? କେଉଁଠୁ ଆସିଛ?
ଯଦି ଵାଽସ୍ଯ ଵନସ୍ଯ ତ୍ଵଂ ଦେଵତା ଯଦି ଵାଽପ୍ସରାଃ। ଆଚକ୍ଷ୍ଵ ମମ ତତ୍ସର୍ଵଂ କିମର୍ଥଂ ଚେହ ତିଷ୍ଠସି
ଯଦି ଏହି ଅରଣ୍ୟର ଦେବୀ ଅଟବା ଅପ୍ସରା ହେଉଛ, ମୋତେ ସବୁ କଥା କୁହ। କାହିଁକି ଏଠାରେ ଦଢ଼ିଆଛ?
ଯଦେତତ୍ପଶ୍ଯସି ଵନଂ ନୀଲମେଘନିଂ ମହତ୍। ନିଵାସୋ ରାକ୍ଷସସ୍ଯୈଷ ହିଡିମ୍ବସ୍ଯ ମମୈଵ ଚ
ତୁମେ ଯେଉଁ ବଡ଼ ଅରଣ୍ୟକୁ ଦେଖୁଛ, ଏହା ବର୍ଷାମେଘ ପରି କଳା, ଏହିଠାରେ ହିଡିମ୍ବ ରାକ୍ଷସ ଓ ମୁଁ ରହୁଛୁ।
ତସ୍ଯ ମାଂ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଭଗିନୀଂ ଵିଦ୍ଦି ଭାମିନି। ଭ୍ରାତ୍ରା ସଂପ୍ରେଷିତାମାର୍ଯେ ତ୍ଵାଂ ସପୁତ୍ରାଂ ଜିଘାଂସତା
ଭାଗ୍ୟବତୀ, ମୁଁ ସେଇ ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ଭଉଣୀ। ମୋ ଭାଇ ତୁମେ ଓ ତୁମ ପୁଅମାନେ ଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ମୋତେ ପଠାଇଛି।
କ୍ରୂରବୁଦ୍ଧେରହଂ ତସ୍ଯ ଵଚନାଦାଗତା ତ୍ଵିହ। ଅଦ୍ରାକ୍ଷଂ ନଵହେମାଭଂ ତଵ ପୁତ୍ରଂ ମହାବଲମ୍
ସେ ଦୁଷ୍ଟ ମନର ଭାଇଙ୍କ କଥାରେ ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲି, କିନ୍ତୁ ତୁମ ପୁଅଙ୍କୁ ନବସୁନା ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେଖିଲି।
ତତୋଽହଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଭାଵେ ଵିଚରତା ଶୁଭେ। ଚୋଦିତା ତଵ ପୁତ୍ରାର୍ଥଂ ମନ୍ମଥେନ ଵଶାନୁଗା
ଏହାପରେ, ଶୁଭେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରୁଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ତୁମ ପୁଅ ପାଇଁ ମନରେ ମୋହରେ ପଡ଼ିଗଲି, ପ୍ରେମରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହେଲି।
ତତୋ ଵୃତୋ ମଯା ଭର୍ତା ତଵ ପୁତ୍ରୋ ମହାବଲଃ। ଅପନେତୁଂ ଚ ଯତିତୋ ନ ଚୈଵ ଶକିତୋ ମଯା
ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ତୁମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଚୟନ କଲି, ଏବଂ ଚେଷ୍ଟା କଲି ଦୂରେଇବାକୁ, କିନ୍ତୁ ପାରିଲିନି।
ଚିରାଯମାଣାଂ ମାଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତତଃ ସ ପୁରୁଷାଦକଃ। ସ୍ଵଯମେଵାଗତୋ ହନ୍ତୁମିମାନ୍ସର୍ଵାଂସ୍ତଵାତ୍ମଜାନ୍
ମୁଁ ବିଳମ୍ବ କରୁଛି ବୋଲି ଜାଣି, ସେଇ ମାନବ ମାଂସ ଭୋଜୀ ନିଜେ ତୁମ ସମସ୍ତ ପୁଅଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଆସିଗଲା।
ସ ତେନ ମମ କାନ୍ତେନ ତଵ ପୁତ୍ରେଣ ଧୀମତା। ବଲାଦିତୋ ଵିନିଷ୍ପିଷ୍ଯ ଵ୍ଯପନୀତୋ ମହାତ୍ମନା
କିନ୍ତୁ ତୁମ ପ୍ରିୟ, ଧୀର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିରେ ଦମନ କରି, ଦୂରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ।
ଵିକର୍ଷନ୍ତୌ ମହାଵେଗୌ ଗର୍ଜମାନୌ ପରସ୍ପରମ୍। ପଶ୍ଯୈଵଂ ଯୁଧି ଵିକ୍ରାନ୍ତାଵେତୌ ଚ ନରରାକ୍ଷସୌ
ଦେଖ, ଏହି ଦୁଇଜଣ ମଣିଷ ଓ ରାକ୍ଷସ, ଦୁହେଁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଏକାଉଁଠିଏକାଉଁ ଟାଣୁଛନ୍ତି ଓ ଗର୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି, ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବଳ ହେଉଛନ୍ତି।
ତସ୍ଯାଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵ ଵଚନମୁତ୍ପପାତ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ଅର୍ଜୁନୋ ନକୁଲଶ୍ଚୈଵ ସହଦେଵଶ୍ଚ ଵୀର୍ଯଵାନ୍
ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଅର୍ଜୁନ, ନକୁଳ ଓ ପ୍ରବଳ ସହଦେବ ଉଠିବସିଲେ।
ତୌ ତେ ଦଦୃଶୁରାସକ୍ତୌ ଵିକର୍ଷନ୍ତୌ ପରସ୍ପରମ୍। କାଙ୍କ୍ଷମାଣୌ ଜଯଂ ଚୈଵ ସିଂହାଵିଵ ବଲୋତ୍କଟୌ
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ଦୁଇଜଣ ଏକାଉଁଠିଏକାଉଁ ଟାଣୁଛନ୍ତି, ଜୟ ପାଇଁ ଆତୁର ଓ ସିଂହ ପରି ପ୍ରବଳ।
ଅଥାନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ସମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ଵିକର୍ଷନ୍ତୌ ପୁନଃପୁନଃ। ଦାଵାଗ୍ନିଧୂମସଦୃଶଂ ଚକ୍ରତୁଃ ପାର୍ଥିଵଂ ରଜଃ
ତାପରେ, ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ଏକାଉଁଠିଏକାଉଁ ଧରି ଟାଣିବା ସମୟରେ, ଜଙ୍ଗଲ ଆଗ୍ନିର ଧୂଆଁ ପରି ଧୂଳି ଉଡ଼ିଗଲା।
ଵସୁଧାରେଣୁସଂଵୀତୌ ଵସୁଧାଧରସନ୍ନିଭୌ। ବଭ୍ରାଜତୁର୍ଯଥା ଶୈଲୌ ନୀହାରେଣାଭିସଂଵୃତୌ
ଧରିତ୍ରୀର ଧୂଳିରେ ଢାକାଯାଇ, ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ମିଷ୍ଟିରେ ଢାକା ଦୁଇଟି ଶିଖର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ।
ରାକ୍ଷସେନ ତଦା ଭୀମଂ କ୍ଲିଶ୍ଯମାନଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଚ। ଉଵାଚେଦଂ ଵଚଃ ପାର୍ଥଃ ପ୍ରହସଞ୍ଛନକୈରିଵ
ରାକ୍ଷସ ଭୀମଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଉଥିବା ଦେଖି, ପାର୍ଥ ହସିକି ହଳୁକ କଥାରେ କହିଲେ।
ଭୀମ ମାଭୈର୍ମହାବାହୋ ନ ତ୍ଵାଂ ବୁଧ୍ଯାମହେ ଵଯମ୍। ସମେତଂ ଭୀମରୂପେଣ ରକ୍ଷସା ଶ୍ରମକର୍ଶିତାଃ
ଭୀମ, ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ବଳଶାଳୀ! ଆମେ ଏତେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛୁ, ତେଣୁ ଆପଣଙ୍କୁ ଭୀମ କି ଭୀମଙ୍କ ଆକୃତିରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଦାନବ, ବୁଝିପାରୁନାହିଁ।
ସାହାଯ୍ଯେଽସ୍ମି ସ୍ଥିତଃ ପାର୍ଥ ପାତଯିଷ୍ଯାମି ରାକ୍ଷସମ୍। ନକୁଲଃ ସହଦେଵଶ୍ଚ ମାତରଂ ଗୋପଯିଷ୍ଯତଃ
ପାର୍ଥ, ମୁଁ ତୁମ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ତୟାରି ରହିଛି; ଏହି ଦାନବକୁ ମୁଁ ପଡ଼ିଯିବି। ନକୁଳ ଓ ସହଦେବ ଆମର ମାଆଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବେ।