ଅହମେକୋ ଗମିଷ୍ଯାମି ତ୍ଵାମଦ୍ଯ ଯମସାଦନମ୍। ଅଦ୍ଯ ମଦ୍ବଲନିଷ୍ପିଷ୍ଟଂ ଶିରୋ ରାକ୍ଷସ ଦୀର୍ଯତାମ୍। କୁଞ୍ଜରସ୍ଯେଵ ପାଦେନ ଵିନିଷ୍ପିଷ୍ଟଂ ବଲୀଯସାଃ
ମୁଁ ଏକା ଏହି ଦିନେ ତୁମ ସହିତ ଯମର ଗୃହକୁ ଯିବି। ଆଜି ମୋର ଶକ୍ତିରେ ତୁମ ମୁଣ୍ଡ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେବ, ରାକ୍ଷସ, ଯେପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାଦରେ ହାତୀର ମୁଣ୍ଡ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ।
ଅଦ୍ଯ ଗାତ୍ରାଣି ତେ କଙ୍କାଃ ଶ୍ଯେନା ଗୋମାଯଵସ୍ତଥା। କର୍ଷନ୍ତୁ ଭୁଵି ସଂହୃଷ୍ଟା ନିହତସ୍ଯ ମଯା ମୃଧେ
ଆଜି ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ମାରିଦେବା ପରେ, କାଉ, ଗୃଧ୍ର ଓ କୁକୁରମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମ ଅଂଗଗୁଡିକୁ ଭୂମିରେ ଟାଣିନେବେ।
କ୍ଷଣେନାଦ୍ଯ କରିଷ୍ଯେଽହମିଦଂ ଵନମରାକ୍ଷସମ୍। ପୁରା ଯଦ୍ଦୂଷିତଂ ନିତ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ଭକ୍ଷଯତା ନରାନ୍
ଏହି ରାକ୍ଷସପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଟବା, ଯାହାକୁ ତୁମେ ଲମ୍ବା ସମୟ ଧରି ମନୁଷ୍ୟ ଖାଇ ଅପବିତ୍ର କରିଛ, ମୁଁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଏହାକୁ ତୁମ ଦୁଷ୍ଟତାରୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେବି।
ଅଦ୍ଯ ତ୍ଵାଂ ଭଗିନୀ ରକ୍ଷଃ କୃଷ୍ଯମାଣଂ ମଯାଽସକୃତ୍। ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯତ୍ଯଦ୍ରିପ୍ରତୀକାଶଂ ସିଂହେନେଵ ମହାଦ୍ଵିପମ୍
ଆଜି ତୁମ ଭଉଣୀ ଦେଖିବେ, ରାକ୍ଷସ, ମୁଁ ପାହାଡ଼ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିବା ମୁଁ, ତୁମକୁ ସିଂହ ଯେପରି ମହାହାତୀକୁ ଟାଣିନେଇଯାଏ, ସେପରି ଟାଣିନେଉଛି।
ନିରାବାଧାସ୍ତ୍ଵଯି ହତେ ମଯା ରାକ୍ଷସପାଂସନ। ଵନମେତଚ୍ଚରିଷ୍ଯନ୍ତି ପୁରୁଷା ଵନଚାରିଣଃ
ମୁଁ ତୁମକୁ ମାରିଦେଲେ, ରାକ୍ଷସବଂଶକୁ ଅପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ଏଠାରେ ଅଟବାରେ ଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ନିର୍ଭୟରେ ଘୁରିପାରିବେ।
ଗର୍ଜିତେନ ଵୃଥା କିଂ ତେ କତ୍ଥିତେନ ଚ ମାନୁଷ। କୃତ୍ଵୈତତ୍କର୍ମଣା ସର୍ଵଂ କତ୍ଥେଯା ମା ଚିରଂ କୃଥାଃ
କାହିଁକି ତୁମେ ଏମିତି ଅପରଥକ ଗର୍ଜନ କରୁଛ, ମାନବ? କଥାରେ ନୁହେଁ, କାମରେ ଦେଖାଅ, ବିଳମ୍ବ କରନି।
ବଲିନଂ ମନ୍ଯସେ ଯଚ୍ଚାପ୍ଯାତ୍ମାନଂ ସପରାକ୍ରମମ୍। ଜ୍ଞାସ୍ଯସ୍ଯଦ୍ଯ ସମାଗମ୍ଯ ମଯାତ୍ମାନଂ ବଲାଧିକମ୍
ତୁମେ ଭାବୁଛ, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରତାପୀ; କିନ୍ତୁ ଆଜି ମୋ ସହିତ ମୁହଁମୁହିଁ ହେଲେ, ତୁମେ ତୁମ ଠାରୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କେହି ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣିପାରିବ।
ନ ତାଵଦେତାନ୍ହିଂସିଷ୍ଯେ ସ୍ଵପନ୍ତ୍ଵେତେ ଯଥାସୁଖମ୍। ଏଷ ତ୍ଵାମେଵ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧେ ନିହନ୍ମ୍ଯଦ୍ଯାପ୍ରିଯଂଵଦମ୍
ଏହି ଅନ୍ୟମାନେ ଶାନ୍ତିରେ ଶୁଅଛନ୍ତି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କିଛି କରିବି ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଅପ୍ରିୟ କଥା କହୁଥିବା ତୁମକୁ ଆଜି ମୁଁ ମାରିଦେବି।
ପୀତ୍ଵା ତଵାସୃଗ୍ଗାତ୍ରେଭ୍ଯସ୍ତତଃ ପଶ୍ଚାଦିମାନପି। ହନିଷ୍ଯାମି ତତଃ ପଶ୍ଚାଦିମାଂ ଵିପ୍ରିଯକାରିଣୀମ୍
ତୁମ ଶରୀରରୁ ରକ୍ତ ପିଇବା ପରେ, ପରେ ଏହି ମୋତେ ଅପ୍ରିୟ କାମ କରିଥିବା ଜଣାଣୀକୁ ମଧ୍ୟ ମାରିଦେବି।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତତୋ ବାହୁଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ପୁରୁଷାଦକଃ। ଅଭ୍ଯଦ୍ରଵତ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଭୀମସେନମରିନ୍ଦମମ୍
ଏଭଳି କହି, ପୁରୁଷ ଖାଇବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ସେ, ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କ ହାତ ଧରି, କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ତସ୍ଯାଭିଦ୍ରଵତସ୍ତୂର୍ଣଂ ଭୀମୋ ଭୀମପରାକ୍ରମଃ। ଵେଗେନ ପ୍ରହିତଂ ବାହୁଂ ନିଜଗ୍ରାହ ହସନ୍ନିଵ
ସେ ତିବ୍ର ଗତିରେ ଆସୁଥିବାବେଳେ, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଥିବା ଭୀମ, ହସି ହସି ତାଙ୍କ ଆଗେ ବଢ଼ାଇଥିବା ହାତକୁ ଧରିଲେ।
ନିଗୃହ୍ଯ ତଂ ବଲାଦ୍ଭୀମୋ ଵିସ୍ଫୁରନ୍ତଂ ଚକର୍ଷ ହ। ତସ୍ମାଦ୍ଦେଶାଦ୍ଧନୂଂଷ୍ଯଷ୍ଟୌ ସିଂହଃ କ୍ଷୁଦ୍ରମୃଗଂ ଯଥା
ଭୀମ ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ଦମନ କରି, ତାଙ୍କୁ ଟାଣିନେଲେ, ଯେପରି ସିଂହ ଛୋଟ ପଶୁକୁ ଟାଣିନେଇଯାଏ, ସେପରି ସେ ରାକ୍ଷସକୁ ସେଠାରୁ ଟାଣିନେଲେ।
ତତଃ ସ ରାକ୍ଷସଃ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପାଣ୍ଡଵେନ ବଲାର୍ଦିତଃ। ଭୀମସେନଂ ସମାଲିଙ୍ଗ୍ଯ ଵ୍ଯନଦଦ୍ଭୈରଵଂ ରଵମ୍
ତାପରେ ସେ ରାକ୍ଷସଟିଏ, ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଅତି କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲା।
ପୁନର୍ଭୀମୋ ବଲାଦେନଂ ଵିଚକର୍ଷ ମହାବଲଃ। ମା ଶବ୍ଦଃ ସୁଖସୁପ୍ତାନାଂ ଭ୍ରାତୄଣାଂ ମେ ଭଵେଦିତି
ପୁଣି ଭୀମ, ଅପାର ଶକ୍ତିରେ, ସେଠିଏକୁ ଟାଣିଲେ, ମନେ କଲେ—'ମୋ ଭାଇମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସୁଖରେ ଶୁଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ନିଦ୍ରା ଭଙ୍ଗ ନହେଉ।'
ହସ୍ତେ ଗୃହୀତ୍ଵା ତଦ୍ରକ୍ଷୋ ଦୂରମନ୍ଯତ୍ର ନୀତଵାନ୍। ପୃଚ୍ଛେ ଗୃହୀତ୍ଵା ତୁଣ୍ଡେନ ଗରୁଡଃ ପନ୍ନଗଂ ଯଥା
ସେ ରାକ୍ଷସଟିଏକୁ ହାତରେ ଧରି, ଭୀମ ଦୂରକୁ ନେଇଗଲେ, ଯେପରି ଗରୁଡ଼ ନାଗକୁ ଠୁଣ୍ଡରେ ଧରି ଉଡ଼ିଯାଏ।
ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ତୌ ସମାସାଦ୍ଯ ଵିଚକର୍ଷତୁରୋଜସା। ହିଡିମ୍ବୋ ଭୀମସେନଶ୍ଚ ଵିକ୍ରମଂ ଚକ୍ରତୁଃ ପରମ୍
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ଏକାଠି ହୋଇ, ଜୋରଦାର ଶକ୍ତିରେ ଲଡ଼ିଲେ; ହିଡିମ୍ବ ଓ ଭୀମସେନ ଅପୂର୍ବ ପ୍ରତାପ ଦେଖାଇଲେ।
ବଭଞ୍ଜତୁସ୍ତଦା ଵୃକ୍ଷାଁଲ୍ଲତାଶ୍ଚାକର୍ଷତୁସ୍ତଦା। ମତ୍ତାଵିଵ ଚଂ ସଂରବ୍ଧୌ ଵାରଣୌ ଷଷ୍ଟିହାଯନୌ
ସେ ସମୟରେ, ସେମାନେ ଗଛ ଭାଙ୍ଗିଲେ, ଲତା ଟାଣିଲେ; ଦୁଇଜଣେ ମଦମସ୍ତ ହାତୀ ପରି ରାଗରେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ।
ପାଦପାନୁଦ୍ଧରନ୍ତୌ ତାଵୂରୁଵେଗେନ ଵେଗିତୌ। ସ୍ଫୋଟଯନ୍ତୌ ଲତାଜାଲାନ୍ଯୂରୁଭ୍ଯାଂ ଗୃହ୍ଯ ସର୍ଵଶଃ
ଉରୁର ଜୋରରେ, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ତେଜରେ ଗଛ ଉଖାଡ଼ିଲେ, ଲତା ଜାଳ ଫାଟିଦେଲେ, ଉରୁଦ୍ୱାରା ସବୁକିଛି ଧରିଲେ।
ଵିତ୍ରାସଯନ୍ତୌ ତୌ ଶବ୍ଦୈଃ ସର୍ଵତୋ ମୃଗପକ୍ଷିଣଃ। ବଲେନ ବଲିନୌ ମତ୍ତାଵନ୍ଯୋନ୍ଯଵଧକାଙ୍କ୍ଷିଣୌ
ସେମାନଙ୍କର ଚିତ୍କାରରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗର ପଶୁପକ୍ଷୀ ଭୟଭୀତ ହେଲେ; ଦୁଇଜଣେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ମଦମସ୍ତ, ପ୍ରତିଯୋଗୀଙ୍କ ନାଶ ଚାହିଁଲେ।
ଭୀମରାକ୍ଷସଯୋର୍ଯୁଦ୍ଧଂ ତଦାଽଵର୍ତତ ଦାରୁଣମ୍। ପୁରା ଦେଵାସୁରେ ଯୁଦ୍ଧେ ଵୃତ୍ରଵାସଵଯୋରିଵ
ସେତେବେଳେ ଭୀମ ଓ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ଯେପରି ପୁରୁଣାଦିନରେ ଦେବାସୁର ଯୁଦ୍ଧରେ ବୃତ୍ର ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହୋଇଥିଲା।
ଭଙୂକ୍ତ୍ଵା ଵୃକ୍ଷାନ୍ମହାଶାଖାଂସ୍ତାଡଯାମାସତୁଃ କ୍ରୁଧା। ସାଲତାଲତମାଲାମ୍ରଵଟାର୍ଜୁନଵିଭୀତକାନ୍
କ୍ରୋଧରେ ବଡ଼ ଡାଳ ଭାଙ୍ଗି, ସେମାନେ ସାଲ, ତାଳ, ତମାଳ, ଆମ୍ବ, ବଟ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ବିଭୀତକ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ଏକାଉଁଠିକୁ ମାରିଲେ।
ନ୍ଯଗ୍ରୋଧପ୍ଲକ୍ଷଖର୍ଜୂରପନସାନଶ୍ମକଣ୍ଟକାନ୍। ଏତାନନ୍ଯାନ୍ମହାଵୃକ୍ଷାନୁତ୍ଖାଯ ତରସାଽଖିଲାନ୍
ସେମାନେ ଏହାଛଡ଼ା ବଡ଼ ବଡ଼ ବରଗଛ, ପ୍ଲକ୍ଷ, ଖଜୁରୀ, ପନସ, ଅଶ୍ମକ ଓ କାଂଟା ଥିବା ଗଛ ଉଖାଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ବଡ଼ ଗଛକୁ ଶକ୍ତିରେ ଉଖାଡ଼ିଦେଲେ।
ଉତ୍କ୍ଷିପ୍ଯାନ୍ଯୋନ୍ଯରୋଷେଣ ତାଡଯାମାସତୂ ରଣେ। ଯଦାଽଭଵଦ୍ଵନଂ ସର୍ଵଂ ନିର୍ଵୃକ୍ଷଂ ଵୃକ୍ଷସଙ୍କୁଲମ୍
ପରସ୍ପର ରାଗରେ, ସେମାନେ ଏହି ସବୁକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକାଉଁଠିକୁ ଛାଡ଼ିଲେ; ଯେଉଁ ଅଞ୍ଚଳ ପୂର୍ବରୁ ଗଛରେ ଭରିଥିଲା, ସେଠା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଗଲା।
ତଦା ଶିଲାଶ୍ଚ କୁଞ୍ଜାଂଶ୍ଚ ଵୃକ୍ଷାନ୍କଣ୍ଟକିନସ୍ତଥା। ତତସ୍ତୌ ଗିରିଶୃଙ୍ଗାଣି ପର୍ଵତାଂଶ୍ଚାଭ୍ରଲେଲିହାନ୍
ତାପରେ, ପାହାଡ଼ ଖଣ୍ଡ, ଝାଡ଼ି, କାଂଟା ଥିବା ଗଛ, ଏବଂ ପରେ ପରେ ମେଘକୁ ଛୁଁଇଥିବା ପାହାଡ଼ ଶିଖର ମଧ୍ୟ ଏକାଉଁଠିକୁ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଶୈଲାଂଶ୍ଚ ଗଣ୍ଡପାଷାଣାନୁତ୍ଖାଯାଦାଯ ଵୈରିଣୌ। ଚିକ୍ଷେପତୁରୁପର୍ଯାଜାଵନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ଵିଜଯେଷିଣୌ
ସେ ଦୁଇ ଶତ୍ରୁ, ପାହାଡ଼ ଖଣ୍ଡ ଓ ପଥର ଉଖାଡ଼ି, ଧରି ଏକାଉଁଠିକୁ ଛାଡ଼ିଲେ, ଦୁଇଜଣେ ଜିତିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
ତଦ୍ଵନଂ ପରିତଃ ପଞ୍ଚଯୋଜନଂ ନିର୍ମହୀରୁହମ୍। ନିର୍ଲତାଗୁଲ୍ମପାଷାଣଂ ନିର୍ମୃଗଂ ଚକ୍ରତୁର୍ଭୃଶମ୍
ସେମାନେ ପାଞ୍ଚ ଯୋଜନ ଚାରିପାଖର ଅଞ୍ଚଳର ଜଙ୍ଗଲକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗଛହୀନ, ଲତା, ଝାଡ଼ି, ପଥର ଓ ପଶୁବିହୀନ କରିଦେଲେ।
ତଯୋର୍ଯୁଦ୍ଧେନ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ତଦ୍ଵନଂ ଭୀମରକ୍ଷସୋଃ। ମୁହୂର୍ତେନାଭଵତ୍କୂମର୍ପୃଷ୍ଠଵଚ୍ଛ୍ଲକ୍ଷ୍ଣମଵ୍ଯଯମ୍
ହେ ରାଜା, ସେ ଭୀମ ଓ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧରେ, ସେ ଜଙ୍ଗଲ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଶିଶୁଙ୍କ ଖେଳା ମାଟି ପରି ମସ୍ତ ଓ ସମତଳ ହୋଇଗଲା।
ଊରୁବାହୁପରିକ୍ଲେଶାତ୍କର୍ଷନ୍ତାଵିତରେତରମ୍। ଉତ୍କର୍ଷନ୍ତୌ ଵିକର୍ଷନ୍ତୌ ପ୍ରକର୍ଷନ୍ତୌ ପରସ୍ପରମ୍
ଉରୁ ଓ ବାହୁର କଷ୍ଟରେ, ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଟାଣିଲେ, ଧକା ଦେଲେ, ଏକାଉଁଠିକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
ତୌ ସ୍ଵନେନ ଵିନା ରାଜନ୍ଗର୍ଜନ୍ତୌ ଚ ପରସ୍ପରମ୍। ପାଷାଣସଂଘଟ୍ଟନିଭୈଃ ପ୍ରହାରୈରଭିଜଘ୍ନତୁଃ
ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶବ୍ଦ ଛାଡ଼ି, ହେ ରାଜା, ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଗର୍ଜନ କରି, ପଥର ଠୁକାର ଶବ୍ଦ ପରି ଆଘାତ ଦେଲେ।
ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ଚ ସମାଲିଙ୍ଗ୍ଯ ଵିକର୍ଷନ୍ତୌ ପରସ୍ପରମ୍। ବାହୁଯୁଦ୍ଧମଭୂଦ୍ଧୋରଂ ବଲିଵାସଵଯୋରିଵ। ଯୁଦ୍ଧସଂରମ୍ଭନିର୍ଗଚ୍ଛତ୍ଫୂତ୍କାରରଵନିସ୍ଵନମ୍
ପରସ୍ପରକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଟାଣିଲେ, ଦୁଇଜଣେ ଭୟଙ୍କର ବାହୁଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ବଳି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି, ଯୁଦ୍ଧର ରାଗରେ ଚିତ୍କାର ଓ ଗର୍ଜନ ଚାରିପାଖରେ ଗୁଞ୍ଜିଲା।