ଏଷ ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋ ମମ ଭ୍ରାତା ମାନ୍ଯଃ ପରମକୋ ଗୁରୁଃ। ଅନିଵିଷ୍ଟୋ ହି ତନ୍ନାହଂ ପରିଵିଦ୍ଯାଂ କଥଂଚନ
ଏହେଁ ମୋର ଜ୍ଯେଷ୍ଠ ଭାଇ, ସମ୍ମାନ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁରୁ। ସେ ଥିବାବେଳେ, ମୁଁ କେବେ ଅନୁଚିତ କାମ କରିପାରିବିନି।
ମାତରଂ ଭ୍ରାତରଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ କନିଷ୍ଠାନପରାନପି। ପରିତ୍ଯଜେତ କୋନ୍ଵଦ୍ଯ ପ୍ରଭଵନ୍ନିହ ରାକ୍ଷସି
ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସୀ, ଏଇ ସଂସାରରେ କିଏ ମା, ଜ୍ଯେଷ୍ଠ ଭାଇ, କନିଷ୍ଠ ଭାଇମାନେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବ?
କୋ ହି ସୁପ୍ତାନିମାନ୍ଭ୍ରାତୄନ୍ଦତ୍ତ୍ଵା ରାକ୍ଷସଭୋଜନମ୍। ମାତରଂ ଚ ନରୋ ଗଚ୍ଛେତ୍କାମାର୍ତ ଇଵ ମଦ୍ଵିଧଃ
ମୋ ପରି ଆସକ୍ତିରେ ପଡ଼ି, କିଏ ନିଦ୍ରାରତ ଭାଇମାନେକୁ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ କରିଦେଇବ ଏବଂ ମାକୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେବ?
ଏକଂ ତ୍ଵାଂ ମୋକ୍ଷଯିଷ୍ଯାମି ସହ ମାତ୍ରା ପରନ୍ତପ। ସୋଦରାନୁତ୍ସୃଜୈନାଂସ୍ତ୍ଵମାରୋହ ଜଘନଂ ମମ
ହେ ଶତ୍ରୁଦଳନ, ମୁଁ ମାତାଙ୍କ ସହ ତୁମକୁ ଏକାକି ରକ୍ଷା କରିବି। ତୁମେ ଭାଇମାନେକୁ ଛାଡ଼ି ଯିଅନି—ମୋର କମରେ ଚଢ଼।
ନାହଂ ଜୀଵିତୁମାଶଂସେ ଭ୍ରାତୄନୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ରାକ୍ଷସି। ଯଥାଶ୍ରଦ୍ଧଂ ଵ୍ରଜୈକା ହି ଵିପ୍ରିଯଂ ମେ ପ୍ରଭାଷସେ
ହେ ରାକ୍ଷସୀ, ମୁଁ ଭାଇମାନେକୁ ଛାଡ଼ି ଜୀବନ ଆଶା କରେନି। ତୁମ ଇଚ୍ଛାମତେ ଯାଅ, କାରଣ ତୁମ କଥା ମୋତେ ଅପ୍ରିୟ।
ଯତ୍ତେ ପ୍ରିଯଂ ତତ୍କରିଷ୍ଯେ ସର୍ଵାନେତାନ୍ପ୍ରବୋଧଯ। ମୋକ୍ଷଯିଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ କାମଂ ରାକ୍ଷସାତ୍ପୁରୁଷାଦକାତ୍
ତୁମେ ଯାହା ଚାହଁ, ମୁଁ ସେହି କଥା କରିବି। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଗାଅ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ରାକ୍ଷସ ମାନବଖାଦକରୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବି।
ସୁଖସୁପ୍ତାନ୍ଵନେ ଭ୍ରାତୄନ୍ମାତରଂ ଚୈଵ ରାକ୍ଷସି। ନ ଭଯାଦ୍ବୋଧଯିଷ୍ଯାମି ଭ୍ରାତୁସ୍ତଵ ଦୁରାତ୍ମନଃ
ହେ ରାକ୍ଷସୀ, ମୁଁ ଭୟରେ ତୁମ ଦୁଷ୍ଟ ଭାଇ ପାଇଁ ଅଟବରେ ସୁଖରେ ଶୁଅଥିବା ଭାଇମାନେ ଓ ମାତାଙ୍କୁ ଜଗାଇବିନି।
ନ ହି ମେ ରାକ୍ଷସା ଭୀରୁ ସୋଢୁଂ ଶକ୍ତାଃ ପରାକ୍ରମମ୍। ନ ମନୁଷ୍ଯା ନ ଗନ୍ଧର୍ଵା ନ ଯକ୍ଷାଶ୍ଚାରୁଲୋଚନେ
ହେ ଭୟଭୀତ ସୁନ୍ଦରନୟନି, ରାକ୍ଷସ, ମଣିଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ—କେହି ମଧ୍ୟ ମୋର ପ୍ରଭାବକୁ ସହିପାରିବେନି।
ଗଚ୍ଛ ଵା ତିଷ୍ଠ ଵା ଭଦ୍ରେ ଯଦ୍ଵା ପୀଚ୍ଛସି ତତ୍କୁରୁ। ତଂ ଵା ପ୍ରେଷଯ ତନ୍ଵଙ୍ଗି ଭ୍ରାତରଂ ପୁରୁଷାଦକମ୍
ଭଲ, ତୁମେ ଯାଅ କିମ୍ବା ରୁହ, କିମ୍ବା ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର, ସେ କର। କିମ୍ବା ତୁମର ମାନବଖାଦକ ଭାଇକୁ ପଠାଅ, ହେ ସୁକୁମାରୀ।
ତାଂ ଵିଦିତ୍ଵା ଚିରଗତାଂ ହିଡିମ୍ବୋ ରାକ୍ଷସେଶ୍ଵରଃ। ଅଵତୀର୍ଯ ଦ୍ରୁମାତ୍ତସ୍ମାଦାଜଗାମାଶୁ ପାଣ୍ଡଵାନ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେରି ହେବାକୁ ଜାଣି, ରାକ୍ଷସମାନେର ମୁଖ୍ୟ ହିଡିମ୍ବ ଗଛରୁ ଅବତରି, ଶୀଘ୍ରେ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ଲୋହିତାକ୍ଷୋ ମହାବାହୁରୂର୍ଧ୍ଵକେଶୋ ମହାନନଃ। ମେଘସଙ୍ଘାତଵର୍ଷ୍ମା ଚ ତୀକ୍ଷ୍ଣଦଂଷ୍ଟ୍ରୋ ଭଯାନକଃ
ଲାଲ୍ ଆଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ, ଉଠିଥିବା କେଶ, ବଡ଼ ମୁହଁ, ମେଘମାଳା ପରି ଦେହ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାଁତ ଓ ଭୟଙ୍କର ରୂପ।
ତଲଂ ତଲେନ ସଂହତ୍ଯ ବାହୂ ଵିକ୍ଷିପ୍ଯ ଚାସକୃତ୍। ଉଦ୍ଵୃତ୍ତନେତ୍ରଃ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଦନ୍ତାନ୍ଦନ୍ତେଷୁ ନିଷ୍କୁଷନ୍
ତାଳି ମାରି, ବାହୁ ଉଠାଇ, ରାଗରେ ଚକ୍ଷୁ ଫୁଲାଇ, ଦାଁତ ଦେଖାଇ ଦାଁତ ଘସୁଥିଲେ।
କୋଽଦ୍ଯ ମେ ଭୋକ୍ତୁକାମସ୍ଯ ଵିଘ୍ନଂ ଚରତି ଦୁର୍ମତିଃ। ନ ବିଭେତି ହିଡିମ୍ବୀ ଚ ପ୍ରେଷିତା କିମନାଗତା
ଆଜି କିଏ ଏମିତି ମୂର୍ଖ ଯେ, ମୋତେ ଖାଇବାରେ ବାଧା ଦେଉଛି? ହିଡିମ୍ବୀ ଭୟ କରେନି, ତଥାପି ପଠାଯାଇଥିଲା—କାହିଁକି ଏଯାଁ ଫେରିଲିନି?
ତମାପତନ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈ ତଥା ଵିକୃତଦର୍ଶନମ୍। ହିଡିମ୍ବୋଵାଚ ଵିତ୍ରସ୍ତା ଭୀମସେନମିଦଂ ଵଚଃ
ତାଙ୍କୁ ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ଦେଖି, ଭୟଭୀତ ହିଡିମ୍ବୀ ଭୀମସେନଙ୍କୁ କହିଲେ—
ଆପତତ୍ଯେଷ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପୁରୁଷାଦକଃ। ସାଽହଂ ତ୍ଵାଂ ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସାର୍ଧଂ ଯଦ୍ବ୍ରଵୀମି ତଥା କୁରୁ
ସେ ଦୁଷ୍ଟ ହୃଦୟ, କ୍ରୁଧ୍ଧ ଏବଂ ମାନବଖାଦକ ଆସୁଛି। ତେଣୁ, ମୁଁ ଯାହା କହୁଛି, ଭାଇମାନେ ସହିତ ତାହା କର।
ଅହଂ କାମଗମା ଵୀର ରକ୍ଷୋବଲସମନ୍ଵିତା। ଆରୁହେମାଂ ମମ ଶ୍ରୋଣିଂ ନେଷ୍ଯାମି ତ୍ଵାଂ ଵିହାଯସା
ହେ ବୀର, ମୁଁ ଇଚ୍ଛାମତେ ଚାଲିପାରେ, ରାକ୍ଷସ ଶକ୍ତି ମୋରେ ଅଛି। ମୋର କମରେ ଚଢ଼, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆକାଶରେ ନେଇଯିବି।
ପ୍ରବୋଧଯୈତାନ୍ସଂସୁପ୍ତାନ୍ମାତରଂ ଚ ପରନ୍ତପ। ସର୍ଵାନେଵ ଗମିଷ୍ଯାଭି ଗୃହୀତ୍ଵା ଵୋ ଵିହାଯସା
ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟ କରୁଥିବା ବୀର, ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏବଂ ତୁମ ମାଆଙ୍କୁ ଉଠାଇଦିଅ। ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନେଇ ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ଯିବି।
ମା ଭୈସ୍ତ୍ଵଂ ପୃଥୁସୁଶ୍ରୋଣି ନୈଷ କଶ୍ଚିନ୍ମଯି ସ୍ଥିତେ। ଅହମେନଂ ହନିଷ୍ଯାମି ପଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯାସ୍ତେ ସୁମଧ୍ଯମେ
ବଡ଼ ନିତମ୍ଭବତୀ, ମୁଁ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଭୟ କରିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ। ସୁନ୍ଦରୀ, ମୁଁ ତୁମ ଆଖି ସାମ୍ନାରେ ଏହାକୁ ମାରିଦେବି।
ନାଯଂ ପ୍ରତିବଲୋ ଭୀରୁ ରାକ୍ଷସାପସଦୋ ମମ। ସୋଢୁଂ ଯୁଧି ପରିସ୍ପନ୍ଦମଥଵା ସର୍ଵରାକ୍ଷସାଃ
ଭୟଭୀତା, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ ମୋ ଶକ୍ତିକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ସହିପାରିବ ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସ ମିଶିଲେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ।
ପଶ୍ଯ ବାହୂ ସୁଵୃତ୍ତୌ ମେ ହସ୍ତିହସ୍ତନିଭାଵିମୌ। ଊରୂ ପରିଘସଙ୍କାଶୌ ସଂହତଂ ଚାପ୍ଯୁରୋ ମହତ୍
ମୋ ଦୁଇଟି ବାହୁ ଦେଖ, ହାତୀର ଶୁଣ୍ଡ ଭଳି ମଜବୁତ ଏବଂ ଗଠିତ। ମୋ ଉରୁ ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ଭଳି ଓ ମୋ ଛାତି ବଡ଼ ଏବଂ ଦୃଢ଼।
ଵିକ୍ରମଂ ମେ ଯଥେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସାଽଦ୍ଯ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ଶୋଭନେ। ମାଽଵମଂସ୍ଥାଃ ପୃଥୁଶ୍ରୋଣି ମତ୍ଵା ମାମିହ ମାନୁଷମ୍
ସୁନ୍ଦରୀ, ଆଜି ତୁମେ ମୋର ବଳ ଦେଖିବ, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ। ବଡ଼ ନିତମ୍ଭବତୀ, ମୋତେ କେବଳ ମାନବ ବୋଲି ଅବହେଳା କରିବା ନାହିଁ।
ନାଵମନ୍ଯେ ନରଵ୍ଯାଘ୍ର ତ୍ଵାମହଂ ଦେଵରୂପିଣମ୍। ଦୃଷ୍ଟପ୍ରଭାଵସ୍ତୁ ମଯା ମାନୁଷେଷ୍ଵେଵ ରାକ୍ଷସଃ
ନରସିଂହ, ଦେବତା ସଦୃଶ ତୁମକୁ ମୁଁ କେବେ ଅବହେଳା କରୁନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ରାକ୍ଷସଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦେଖିଛି।
ତଥା ସଂଜଲ୍ପତସ୍ତସ୍ଯ ଭୀମସେନସ୍ଯ ଭାରତ। ଵାଚଃ ଶୁଶ୍ରାଵ ତାଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ରାକ୍ଷସଃ ପୁରୁଷାଦକଃ
ଭାରତ, ଏପରି ଭାବେ ଭୀମସେନ କହୁଥିବାବେଳେ, ରାକ୍ଷସ ମନୁଷ୍ୟମାଂସ ଭୋଜନକାରୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ସେଇ କଥା ଶୁଣିଲା।
ଅଵେକ୍ଷମାଣସ୍ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ହିଡିମ୍ବୋ ମାନୁଷଂ ଵପୁଃ। ସ୍ରଗ୍ଦାମପୂରିତଶିଖାଂ ସମଗ୍ରେନ୍ଦୁନିଭାନନାମ୍
ହିଡିମ୍ବାଙ୍କୁ ଦେଖି, ହିଡିମ୍ବ ତାଙ୍କର ମାନବ ରୂପ ଦେଖିଲା—ମୁଣ୍ଡରେ ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାର ଲଗାଇଥିବା, ମୁହଁ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ସୁଭ୍ରୂନାସାକ୍ଷିକେଶାନ୍ତାଂ ସୁକୁମାରନଖତ୍ଵଚମ୍। ସର୍ଵାଭରଣସଂଯୁକ୍ତାଂ ସୁସୂକ୍ଷ୍ମାମ୍ବରଧାରିଣୀମ୍
ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟି, ନାକ, ଆଖି ଓ କେଶ, କମଳା ନଖ ଓ ତ୍ୱକ୍, ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ସୁକ୍ଷ୍ମ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା।
ତାଂ ତଥା ମାନୁଷଂ ରୂପଂ ବିଭ୍ରତୀଂ ସୁମନୋହରମ୍। ପୁଂସ୍କାମାଂ ଶଙ୍କମାନଶ୍ଚ ଚୁକ୍ରୋଧ ପୁରୁଷାଦକଃ
ଏପରି ମନୋହର ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପୁରୁଷ ଆଶାକାରୀ ବୋଲି ସନ୍ଦେହ କରି, ମନୁଷ୍ୟମାଂସ ଭୋଜନକାରୀ ରାକ୍ଷସ କ୍ରୋଧିତ ହେଲା।
ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ରାକ୍ଷସସ୍ତସ୍ଯା ଭଗିନ୍ଯାଃ କୁରୁସତ୍ତମ। ଉତ୍ଫାଲ୍ଯ ଵିପୁଲେ ନେତ୍ରେ ତତସ୍ତାମିଦମବ୍ରଵୀତ୍
କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧ କରି, ରାକ୍ଷସ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଆଖି ଫାଟି ଦେଖାଇ, ଏହି କଥା କହିଲା।
କୋ ହି ମେ ଭୋକ୍ତୁକାମସ୍ଯ ଵିଘ୍ନଂ ଚରତି ଦୁର୍ମତିଃ। ନ ବିଭେଷି ହିଡିମ୍ବେ କିଂ ମତ୍କୋପାଦ୍ଵିପ୍ରମୋହିତା
ମୁଁ ଭୋଜନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବାବେଳେ, କେଉଁ ମନ୍ଦବୁଦ୍ଧି ମୋତେ ବାଘା କରୁଛି? ହିଡିମ୍ବା, ତୁମେ ଭୟ କରୁନାହଁ କି? ମୋ କ୍ରୋଧରେ ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଛି କି?
ଧିକ୍ତ୍ଵାମସତି ପୁଂସ୍କାମେ ମମ ଵିପ୍ରିଯକାରିଣି। ପୂର୍ଵେଷାଂ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ସର୍ଵେଷାମଯଶସ୍କରି
ନିର୍ଲଜ୍ଜା, ପୁରୁଷ ଆଶାକାରିଣୀ, ମୋ ଇଚ୍ଛା ବିରୁଦ୍ଧରେ କାମ କରୁଥିବା ତୁମକୁ ଲଜ୍ଜା ହେଉ। ପୂର୍ବତନ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କୁ ତୁମେ କୁଖ୍ୟାତି ଦେଉଛ।
ଯାନିମାନାଶ୍ରିତାଽକାର୍ଷୀର୍ଵିପ୍ରିଯଂ ସମୁହନ୍ମମ। ଏଷ ତାନଦ୍ଯ ଵୈ ସର୍ଵାନ୍ହନିଷ୍ଯାମି ତ୍ଵଯା ସହ
ତୁମେ ମୋ ଆଶ୍ରୟରେ ଥିବା ଏହିମାନେଙ୍କୁ ଏକଠା କରି, ମୋତେ ଅପମାନ କରିଛ। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏବଂ ତୁମକୁ ଆଜି ମୁଁ ମାରିଦେବି।