ସ୍ମିତପୂର୍ଵମିଦଂ ଵାକ୍ଯଂ ଭୀମସେନମଥାବ୍ରଵୀତ୍। କୁତସ୍ତ୍ଵମସି ସଂପ୍ରାପ୍ତଃ କଶ୍ଚାସି ପୁରୁଷର୍ଷଭ
ମୃଦୁ ହାସ୍ୟ ସହିତ, ସେ ଭୀମସେନଙ୍କୁ କହିଲେ—'ତୁମେ କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? କିଏ ତୁମେ, ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ?'
କ ଇମେ ଶେରତେ ଚେହ ପୁରୁଷା ଦେଵରୂପିଣଃ। କେଯଂ ଵୈ ବୃହତୀ ଶ୍ଯାମା ସୁକୁମାରୀ ତଵାନଘ
ଏଠାରେ ଯେଉଁ ପୁରୁଷମାନେ ଦେବତାମାନେ ପରି ଶୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ କିଏ? ଏହି ଉଚ୍ଚ, କଳାବର୍ଣ୍ଣ, କୋମଳା ନାରୀ କିଏ, ହେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ?
ଶେତେ ଵନମିଦଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵିଶ୍ଵସ୍ତା ସ୍ଵଗୃହେ ଯଥା। ନେଦଂ ଜାନୀଥ ଗହନଂ ଵନଂ ରାକ୍ଷସସେଵିତମ୍
ଏଠି ଏମିତି ଗଭୀର ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେ ନିଜ ଘର ପରି ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ଶୋଇଛନ୍ତି; ତୁମେ ଜାଣନାହା, ଏହି ଅରଣ୍ୟ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦେଖାଯାଏ।
ଵସତି ହ୍ଯତ୍ର ପାପାତ୍ମା ହିଡିମ୍ବୋ ନାମ ରାକ୍ଷସଃ
ଏଠି ଦୁଷ୍ଟ ହୃଦୟ ଥିବା ହିଡିମ୍ବୋ ନାମକ ରାକ୍ଷସ ବସୁଛି।
ତେନାହଂ ପ୍ରେଷିତା ଭ୍ରାତ୍ରା ଦୁଷ୍ଟଭାଵେନ ରକ୍ଷସା। ବିଭକ୍ଷଯିଷତା ମାଂସଂ ଯୁଷ୍ମାକମମରୋପମାଃ
ମୋ ଭାଇ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ, ମୋତେ ତୁମମାନେଙ୍କ ମାଂସ ଆଣିବାକୁ ପଠାଇଛି, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ଭୋଜନ କରିବ।
ସାଽହଂ ତ୍ଵମଭିସଂପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଦେଵଗର୍ଭସମପ୍ରଭମ୍। ନାନ୍ଯଂ ଭର୍ତାରମିଚ୍ଛାମି ସତ୍ଯମେତଦ୍ବ୍ରଵୀମି ତେ
କିନ୍ତୁ ତୁମକୁ ଦେଖି, ଦେବତାଙ୍କ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମୁଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପୁରୁଷକୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଚାହେଁ ନାହିଁ; ଏହି କଥା ସତ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି।
ଏତଦ୍ଵିଜ୍ଞାଯ ଧର୍ମଜ୍ଞ ଯୁକ୍ତଂ ମଯି ସମାଚର। କାମୋପହତଚିତ୍ତାଂ ହି ଭଜମାନାଂ ଭଜସ୍ଵ ମାମ୍
ଏହି କଥା ଜାଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ତୁମେ ମୋତେ ଯଥାଯଥ ଆଚରଣ କର; ମୋର ମନ କାମନାରେ ମୋହିତ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଚାହୁଁଛି, ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର।
ତ୍ରାସ୍ଯାମି ତ୍ଵାଂ ମହାବାହୋ ରାକ୍ଷସାତ୍ପୁରୁଷାଦକାତ୍। ଵତ୍ସ୍ଯାଵୋ ଗିରିଦୁର୍ଗେଷୁ ଭର୍ତା ଭଵ ମମାନଘ
ହେ ମହାବାହୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମାନବ ମାଂସ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ରାକ୍ଷସରୁ ରକ୍ଷା କରିବି; ଆମେ ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ବସିବା, ମୋ ସ୍ୱାମୀ ହେଉ, ହେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ।
ଇଚ୍ଛାମି ଵୀର ଭଦ୍ରଂ ତେ ମା ମେ ପ୍ରାଣାନ୍ଵିହାସିଷଃ। ତ୍ଵଯା ହ୍ଯହଂ ପରିତ୍ଯକ୍ତା ନ ଜୀଵେଯମରିନ୍ଦମ
ହେ ବୀର, ମୁଁ ତୁମର ଭଲ ଚାହେଁ—ମୋ ଜୀବନକୁ ଛାଡ଼ି ଯିଅନି। ହେ ଶତ୍ରୁଦଳନ, ତୁମେ ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଲେ, ମୁଁ ବଞ୍ଚିପାରିବିନି।
ଅନ୍ତରିକ୍ଷଚରୀ ହ୍ଯସ୍ମି କାମତୋ ଵିଚରାମି ଚ। ଅତୁଲାମାପ୍ନୁହି ପ୍ରୀତିଂ ତତ୍ର ତତ୍ର ମଯା ସହ
ମୁଁ ଆକାଶରେ ଘୁରିବି ଏବଂ ଇଚ୍ଛାମତେ ଚାଲିବି। ତୁମେ ମୋ ସହ ଏଠା ଓ ସେଠା ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କର।
ଏଷ ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋ ମମ ଭ୍ରାତା ମାନ୍ଯଃ ପରମକୋ ଗୁରୁଃ। ଅନିଵିଷ୍ଟୋ ହି ତନ୍ନାହଂ ପରିଵିଦ୍ଯାଂ କଥଂଚନ
ଏହେଁ ମୋର ଜ୍ଯେଷ୍ଠ ଭାଇ, ସମ୍ମାନ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁରୁ। ସେ ଥିବାବେଳେ, ମୁଁ କେବେ ଅନୁଚିତ କାମ କରିପାରିବିନି।
ମାତରଂ ଭ୍ରାତରଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ କନିଷ୍ଠାନପରାନପି। ପରିତ୍ଯଜେତ କୋନ୍ଵଦ୍ଯ ପ୍ରଭଵନ୍ନିହ ରାକ୍ଷସି
ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସୀ, ଏଇ ସଂସାରରେ କିଏ ମା, ଜ୍ଯେଷ୍ଠ ଭାଇ, କନିଷ୍ଠ ଭାଇମାନେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବ?
କୋ ହି ସୁପ୍ତାନିମାନ୍ଭ୍ରାତୄନ୍ଦତ୍ତ୍ଵା ରାକ୍ଷସଭୋଜନମ୍। ମାତରଂ ଚ ନରୋ ଗଚ୍ଛେତ୍କାମାର୍ତ ଇଵ ମଦ୍ଵିଧଃ
ମୋ ପରି ଆସକ୍ତିରେ ପଡ଼ି, କିଏ ନିଦ୍ରାରତ ଭାଇମାନେକୁ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ କରିଦେଇବ ଏବଂ ମାକୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେବ?
ଏକଂ ତ୍ଵାଂ ମୋକ୍ଷଯିଷ୍ଯାମି ସହ ମାତ୍ରା ପରନ୍ତପ। ସୋଦରାନୁତ୍ସୃଜୈନାଂସ୍ତ୍ଵମାରୋହ ଜଘନଂ ମମ
ହେ ଶତ୍ରୁଦଳନ, ମୁଁ ମାତାଙ୍କ ସହ ତୁମକୁ ଏକାକି ରକ୍ଷା କରିବି। ତୁମେ ଭାଇମାନେକୁ ଛାଡ଼ି ଯିଅନି—ମୋର କମରେ ଚଢ଼।
ନାହଂ ଜୀଵିତୁମାଶଂସେ ଭ୍ରାତୄନୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ରାକ୍ଷସି। ଯଥାଶ୍ରଦ୍ଧଂ ଵ୍ରଜୈକା ହି ଵିପ୍ରିଯଂ ମେ ପ୍ରଭାଷସେ
ହେ ରାକ୍ଷସୀ, ମୁଁ ଭାଇମାନେକୁ ଛାଡ଼ି ଜୀବନ ଆଶା କରେନି। ତୁମ ଇଚ୍ଛାମତେ ଯାଅ, କାରଣ ତୁମ କଥା ମୋତେ ଅପ୍ରିୟ।
ଯତ୍ତେ ପ୍ରିଯଂ ତତ୍କରିଷ୍ଯେ ସର୍ଵାନେତାନ୍ପ୍ରବୋଧଯ। ମୋକ୍ଷଯିଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ କାମଂ ରାକ୍ଷସାତ୍ପୁରୁଷାଦକାତ୍
ତୁମେ ଯାହା ଚାହଁ, ମୁଁ ସେହି କଥା କରିବି। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଗାଅ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ରାକ୍ଷସ ମାନବଖାଦକରୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବି।
ସୁଖସୁପ୍ତାନ୍ଵନେ ଭ୍ରାତୄନ୍ମାତରଂ ଚୈଵ ରାକ୍ଷସି। ନ ଭଯାଦ୍ବୋଧଯିଷ୍ଯାମି ଭ୍ରାତୁସ୍ତଵ ଦୁରାତ୍ମନଃ
ହେ ରାକ୍ଷସୀ, ମୁଁ ଭୟରେ ତୁମ ଦୁଷ୍ଟ ଭାଇ ପାଇଁ ଅଟବରେ ସୁଖରେ ଶୁଅଥିବା ଭାଇମାନେ ଓ ମାତାଙ୍କୁ ଜଗାଇବିନି।
ନ ହି ମେ ରାକ୍ଷସା ଭୀରୁ ସୋଢୁଂ ଶକ୍ତାଃ ପରାକ୍ରମମ୍। ନ ମନୁଷ୍ଯା ନ ଗନ୍ଧର୍ଵା ନ ଯକ୍ଷାଶ୍ଚାରୁଲୋଚନେ
ହେ ଭୟଭୀତ ସୁନ୍ଦରନୟନି, ରାକ୍ଷସ, ମଣିଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ—କେହି ମଧ୍ୟ ମୋର ପ୍ରଭାବକୁ ସହିପାରିବେନି।
ଗଚ୍ଛ ଵା ତିଷ୍ଠ ଵା ଭଦ୍ରେ ଯଦ୍ଵା ପୀଚ୍ଛସି ତତ୍କୁରୁ। ତଂ ଵା ପ୍ରେଷଯ ତନ୍ଵଙ୍ଗି ଭ୍ରାତରଂ ପୁରୁଷାଦକମ୍
ଭଲ, ତୁମେ ଯାଅ କିମ୍ବା ରୁହ, କିମ୍ବା ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର, ସେ କର। କିମ୍ବା ତୁମର ମାନବଖାଦକ ଭାଇକୁ ପଠାଅ, ହେ ସୁକୁମାରୀ।
ତାଂ ଵିଦିତ୍ଵା ଚିରଗତାଂ ହିଡିମ୍ବୋ ରାକ୍ଷସେଶ୍ଵରଃ। ଅଵତୀର୍ଯ ଦ୍ରୁମାତ୍ତସ୍ମାଦାଜଗାମାଶୁ ପାଣ୍ଡଵାନ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେରି ହେବାକୁ ଜାଣି, ରାକ୍ଷସମାନେର ମୁଖ୍ୟ ହିଡିମ୍ବ ଗଛରୁ ଅବତରି, ଶୀଘ୍ରେ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ଲୋହିତାକ୍ଷୋ ମହାବାହୁରୂର୍ଧ୍ଵକେଶୋ ମହାନନଃ। ମେଘସଙ୍ଘାତଵର୍ଷ୍ମା ଚ ତୀକ୍ଷ୍ଣଦଂଷ୍ଟ୍ରୋ ଭଯାନକଃ
ଲାଲ୍ ଆଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ, ଉଠିଥିବା କେଶ, ବଡ଼ ମୁହଁ, ମେଘମାଳା ପରି ଦେହ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାଁତ ଓ ଭୟଙ୍କର ରୂପ।
ତଲଂ ତଲେନ ସଂହତ୍ଯ ବାହୂ ଵିକ୍ଷିପ୍ଯ ଚାସକୃତ୍। ଉଦ୍ଵୃତ୍ତନେତ୍ରଃ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଦନ୍ତାନ୍ଦନ୍ତେଷୁ ନିଷ୍କୁଷନ୍
ତାଳି ମାରି, ବାହୁ ଉଠାଇ, ରାଗରେ ଚକ୍ଷୁ ଫୁଲାଇ, ଦାଁତ ଦେଖାଇ ଦାଁତ ଘସୁଥିଲେ।
କୋଽଦ୍ଯ ମେ ଭୋକ୍ତୁକାମସ୍ଯ ଵିଘ୍ନଂ ଚରତି ଦୁର୍ମତିଃ। ନ ବିଭେତି ହିଡିମ୍ବୀ ଚ ପ୍ରେଷିତା କିମନାଗତା
ଆଜି କିଏ ଏମିତି ମୂର୍ଖ ଯେ, ମୋତେ ଖାଇବାରେ ବାଧା ଦେଉଛି? ହିଡିମ୍ବୀ ଭୟ କରେନି, ତଥାପି ପଠାଯାଇଥିଲା—କାହିଁକି ଏଯାଁ ଫେରିଲିନି?
ତମାପତନ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈ ତଥା ଵିକୃତଦର୍ଶନମ୍। ହିଡିମ୍ବୋଵାଚ ଵିତ୍ରସ୍ତା ଭୀମସେନମିଦଂ ଵଚଃ
ତାଙ୍କୁ ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ଦେଖି, ଭୟଭୀତ ହିଡିମ୍ବୀ ଭୀମସେନଙ୍କୁ କହିଲେ—
ଆପତତ୍ଯେଷ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପୁରୁଷାଦକଃ। ସାଽହଂ ତ୍ଵାଂ ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସାର୍ଧଂ ଯଦ୍ବ୍ରଵୀମି ତଥା କୁରୁ
ସେ ଦୁଷ୍ଟ ହୃଦୟ, କ୍ରୁଧ୍ଧ ଏବଂ ମାନବଖାଦକ ଆସୁଛି। ତେଣୁ, ମୁଁ ଯାହା କହୁଛି, ଭାଇମାନେ ସହିତ ତାହା କର।
ଅହଂ କାମଗମା ଵୀର ରକ୍ଷୋବଲସମନ୍ଵିତା। ଆରୁହେମାଂ ମମ ଶ୍ରୋଣିଂ ନେଷ୍ଯାମି ତ୍ଵାଂ ଵିହାଯସା
ହେ ବୀର, ମୁଁ ଇଚ୍ଛାମତେ ଚାଲିପାରେ, ରାକ୍ଷସ ଶକ୍ତି ମୋରେ ଅଛି। ମୋର କମରେ ଚଢ଼, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆକାଶରେ ନେଇଯିବି।
ପ୍ରବୋଧଯୈତାନ୍ସଂସୁପ୍ତାନ୍ମାତରଂ ଚ ପରନ୍ତପ। ସର୍ଵାନେଵ ଗମିଷ୍ଯାଭି ଗୃହୀତ୍ଵା ଵୋ ଵିହାଯସା
ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟ କରୁଥିବା ବୀର, ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏବଂ ତୁମ ମାଆଙ୍କୁ ଉଠାଇଦିଅ। ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନେଇ ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ଯିବି।
ମା ଭୈସ୍ତ୍ଵଂ ପୃଥୁସୁଶ୍ରୋଣି ନୈଷ କଶ୍ଚିନ୍ମଯି ସ୍ଥିତେ। ଅହମେନଂ ହନିଷ୍ଯାମି ପଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯାସ୍ତେ ସୁମଧ୍ଯମେ
ବଡ଼ ନିତମ୍ଭବତୀ, ମୁଁ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଭୟ କରିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ। ସୁନ୍ଦରୀ, ମୁଁ ତୁମ ଆଖି ସାମ୍ନାରେ ଏହାକୁ ମାରିଦେବି।
ନାଯଂ ପ୍ରତିବଲୋ ଭୀରୁ ରାକ୍ଷସାପସଦୋ ମମ। ସୋଢୁଂ ଯୁଧି ପରିସ୍ପନ୍ଦମଥଵା ସର୍ଵରାକ୍ଷସାଃ
ଭୟଭୀତା, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ ମୋ ଶକ୍ତିକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ସହିପାରିବ ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସ ମିଶିଲେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ।
ପଶ୍ଯ ବାହୂ ସୁଵୃତ୍ତୌ ମେ ହସ୍ତିହସ୍ତନିଭାଵିମୌ। ଊରୂ ପରିଘସଙ୍କାଶୌ ସଂହତଂ ଚାପ୍ଯୁରୋ ମହତ୍
ମୋ ଦୁଇଟି ବାହୁ ଦେଖ, ହାତୀର ଶୁଣ୍ଡ ଭଳି ମଜବୁତ ଏବଂ ଗଠିତ। ମୋ ଉରୁ ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ଭଳି ଓ ମୋ ଛାତି ବଡ଼ ଏବଂ ଦୃଢ଼।