କ୍ରୂରୋ ମାନୁଷମାଂସାଦୋ ମହାଵୀର୍ଯପରାକ୍ରମଃ। ପ୍ରାଵୃଡ୍ଜଲଧରଶ୍ଯାମଃ ପିଙ୍ଗାକ୍ଷୋ ଦାରୁଣାକୃତିଃ
ସେ ଏକ କ୍ରୁର, ମାନବ ମାଂସ ଖାଉଥିବା, ବିପୁଳ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ଥିବା, ବର୍ଷା ମେଘ ପରି କଳା, ପିଙ୍ଗଳ ଚକ୍ଷୁ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦେହ ଥିବା।
ଦଷ୍ଟ୍ରାକରାଲଵଦନଃ କରାଲୋ ଭୀମଦର୍ଶନଃ। ଲମ୍ବସ୍ଫିଗ୍ଲମ୍ବଜଠରୋ ରକ୍ତଶ୍ମଶ୍ରୁଶିରୋରୁହଃ
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଓ ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ, ଦେଖିବାକୁ ଭୟଙ୍କର, ଲଟକୁଥିବା ପିଛା ଓ ପେଟ, ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଦାଢ଼ି ଓ କେଶ ଥିଲା।
ମହାଵୃକ୍ଷଗଲସ୍କନ୍ଧଃ ଶଙ୍କର୍ଣୋ ଵିଭୀଷଣଃ। ଯଦୃଚ୍ଛଯା ତାନପଶ୍ଯତ୍ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରାନ୍ମହାରଥାନ୍
ବଡ଼ ଗଛର ଡାଲି ପରି ମଜବୁତ କାନ୍ଧ ଥିବା ଶଙ୍କର୍ଣ୍ଣ ବିଭୀଷଣ, ଏକାଏକି ଶୂରବୀର ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଵିରୂପରୂପଃ ପିଙ୍ଗାକ୍ଷଃ କରାଲୋ ଘୋରଦର୍ଶନଃ। ପିଶିତେପ୍ସୁଃ କ୍ଷୁଧାର୍ତଶ୍ଚ ଜିଘ୍ରନ୍ଗନ୍ଧଂ ଯଦୃଚ୍ଛଯା
ଭୟଙ୍କର ଆକୃତି, ପିତା ଆଖି, ଭୟଜନକ ଚେହେରା, ମାଂସ ଖାଇବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଏବଂ ଭୋକରେ ପୀଡ଼ିତ, ସେ ଏକାଏକି ମାଂସର ଗନ୍ଧ ଧରିଲା।
ଊର୍ଧ୍ଵାଙ୍ଗୁଲିଃ ସ କଣ୍ଡୂଯନ୍ଧୁନ୍ଵନ୍ରୂକ୍ଷାଞ୍ଶିରୋରୁହାନ୍। ଜୃମ୍ଭମାଣୋ ମହାଵକ୍ତ୍ରଃ ପୁନଃପୁନରଵେକ୍ଷ୍ଯ ଚ
ଉଠାଇଥିବା ଆଠି, କଣ୍ଟାଳିଆ କେଶ ଚୁଲିଁଉଥିବା, ବଡ଼ ମୁହଁ ଫାଟି ହାଡ଼ୁଥିବା, ସେ ବାରମ୍ବାର ଚାରିପାଖକୁ ଦେଖୁଥିଲା।
ହୃଷ୍ଟୋ ମାନୁଷମାଂସସ୍ଯ ମହାକାଯୋ ମହାବଲଃ। ଆଘ୍ରାଯ ମାନୁଷଂ ଗନ୍ଧଂ ଭଗିନୀମିଦମବ୍ରଵୀତ୍
ମାନବ ମାଂସର ଗନ୍ଧ ଉପରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ବଡ଼ ଦେହ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିବା ସେ, ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଇ ଭଉଣୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଉପପନ୍ନଂ ଚିରସ୍ଯାଦ୍ଯ ଭକ୍ଷ୍ଯଂ ମମ ମନଃପ୍ରିଯମ୍। ଜିଘ୍ରତଃ ପ୍ରସ୍ରୁତା ସ୍ନେହାଜ୍ଜିହ୍ଵା ପର୍ଯେତି ମେ ମୁଖାତ୍
ଏତେ ଦିନ ପରେ ଆଜି ମୋ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛାମତ ଭୋଜ୍ୟ ମିଳିଛି; ମୁଁ ଗନ୍ଧ ନେଉଥିବାବେଳେ, ଆଗ୍ରହରେ ମୋ ଜିଭ ମୁହଁରୁ ବାହାରିଯାଉଛି।
ଅଷ୍ଟୌ ଦଂଷ୍ଟ୍ରାଃ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣାଗ୍ରାଶ୍ଚିରସ୍ଯାପାତଦୁଃସହାଃ। ଦେହେଷୁ ମଜ୍ଜଯିଷ୍ଯାମି ସ୍ନିଗ୍ଧେଷୁ ପିଶିତେଷୁ ଚ
ମୋ ଆଠଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାଁତ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଅସହ୍ୟ, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ଦେହ ଓ ମୃଦୁ ମାଂସରେ ଗାଡ଼ିଦେବି।
ଆକ୍ରମ୍ଯ ମାନୁଷଂ କଣ୍ଠମାଚ୍ଛିଦ୍ଯ ଧମନୀମପି। ଉଷ୍ଣଂ ନଵଂ ପ୍ରପାସ୍ଯାମି ଫେନଲିଂ ରୁଧିରଂ ବହୁ
ମୁଁ ମାନବ ଗଳାକୁ ଧରି, ଶିରା କାଟି, ତାଜା ଓ ଉଷ୍ଣ ଫେନାଉଠୁଥିବା ରକ୍ତ ବହୁତ ପରିମାଣରେ ପିଇବି।
ଗଚ୍ଛ ଜାନୀହି କେ ତ୍ଵେତେ ଶେରତେ ଵନମାଶ୍ରିତାଃ। ମାନୁଷୋ ବଲଵାନ୍ଗନ୍ଧୋ ଘ୍ରାଣଂ ତର୍ପଯତୀଵ ମେ
ଯା, ଜାଣିଆ କିଏ ଏମାନେ, ଜଙ୍ଗଲରେ ଶୁଇଛନ୍ତି; ମାନବ ଗନ୍ଧ ମୋ ନାକକୁ ବଡ଼ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଦେଉଛି।
ହତ୍ଵୈତାନ୍ମାନୁଷାନ୍ସର୍ଵାନାନଯସ୍ଵ ମମାନ୍ତିକମ୍। ଅସ୍ମଦ୍ଵିଷଯସୁପ୍ତେଭ୍ଯୋ ନୈତେଭ୍ଯୋ ଭଯମସ୍ତି ତେ
ଏମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମାରି, ମୋ ପାଖକୁ ଆଣିଦେ; ଆମ ଅଞ୍ଚଳରେ ଶୁଇଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ତୁମେ କୌଣସି ଭୟ କରିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ।
ଏଷାମୁତ୍କୃତ୍ଯ ମାଂସାନି ମାନୁଷାଣାଂ ଯଥେଷ୍ଟତଃ। ଭକ୍ଷଯିଷ୍ଯାଵ ସହିତୌ କୁରୁ ପୂର୍ଣଂ ଵଚୋ ମମ
ଏମାନଙ୍କ ମାଂସ ଇଚ୍ଛାମତ ଚିରି, ଦୁଇଜଣେ ମିଶି ଖାଇବା; ମୋ କଥା ପୂରା କର।
ଭକ୍ଷଯିତ୍ଵା ଚ ମାଂସାନି ମାନୁଷାଣାଂ ପ୍ରକାମତଃ। ନୃତ୍ଯାଵ ସହିତାଵାଵାଂ ଦତ୍ତତାଲାଵନେକଶଃ
ମାନବ ମାଂସ ଆପଣମନେ ମନମତା ଖାଇସାରି, ଦୁଇଜଣେ ମିଶି ହାତ ତାଳି ଦେଇ ଦେଇ ନାଚିବା।
ଏଵମୁକ୍ତା ହିଡିମ୍ବା ତୁ ହିଡିମ୍ବେନ ମହାଵନେ। ଭ୍ରାତୁର୍ଵଚନମାଜ୍ଞାଯ ତ୍ଵରମାଣେଵ ରାକ୍ଷସୀ
ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ ହିଡିମ୍ବଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଭଉଣୀ ହିଡିମ୍ବୀ ଭାଇଙ୍କ ଆଦେଶ ଶୀଘ୍ର ସ୍ୱୀକାର କଲେ।
ଆପ୍ଲୁତ୍ଯାପ୍ଲୁତ୍ଯ ଚ ତରୂନଗଚ୍ଛତ୍ପାଣ୍ଡଵାନ୍ପ୍ରତି।' ଜଗାମ ତତ୍ର ଯତ୍ର ସ୍ମ ଶେରତେ ପାଣ୍ଡଵା ଵନେ
ଗଛରୁ ଗଛକୁ ଲାଫି ଲାଫି, ସେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଦିଗକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଶୁଇଥିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ତତ୍ର ସା ଗତ୍ଵା ପାଣ୍ଡଵାନ୍ପୃଥଯା ସହ। ଶଯାନାନ୍ଭୀମସେନଂ ଚ ଜାଗ୍ରତଂ ତ୍ଵପରାଜିତମ୍
ସେଠାରେ ସେ ପୃଥା ସହିତ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଶୁଇଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଅଜୟ ଭୀମସେନ ଜାଗିଥିଲେ।
ଉପାସ୍ଯମାନାନ୍ଭୀମେନ ରୂପଯୌଵନଶାଲିନଃ। ସୁକୁମାରାଂଶ୍ଚ ପାର୍ଥାନ୍ସା ଵ୍ଯାଯାମେନ ଚ କର୍ଶିତାନ୍
ସେ ଦେଖିଲେ, ଭୀମଙ୍କ ସେବାରେ ଥିବା, ରୂପଶୀଳୀ ଓ ଯୁବକ ପାର୍ଥମାନେ, ମୃଦୁ ଓ କ୍ଳାନ୍ତି ଦେଖାଉଥିବା।
ଦୁଃଖେନ ସଂପ୍ରଯୁକ୍ତାଂଶ୍ଚ ସହଜ୍ଯେଷ୍ଠାନ୍ପ୍ରମାଥିନଃ। ରୌଦ୍ରୀ ସତୀ ରାଜପୁତ୍ରଂ ଦର୍ଶନୀଯପ୍ରଦର୍ଶନମ୍
ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ୱିତ, ସହଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଇମାନେ, ରୌଦ୍ରୀ ହୋଇ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ଭୀମସେନଂ ସା ସାଲସ୍କନ୍ଧମିଵୋଦ୍ଯତମ୍। ରାକ୍ଷସୀ କାମଯାମାସ ରୂପେଣାପ୍ରତିମଂ ଭୁଵି
ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଗଛର ଡାଲି ପରି ଉଁଚ ଦେଖି, ସେ ରାକ୍ଷସୀ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଆକର୍ଷିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ରୂପ ପୃଥିବୀରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ।
ଅନ୍ତର୍ଗତେନ ମନସା ଚିନ୍ତଯାମାସ ରାକ୍ଷସୀ'। ଅଯଂ ଶ୍ଯାମୋ ମହାବାହୁଃ ସିଂହସ୍କନ୍ଧୋ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ
ମନରେ ଲୁଚାଇ ରାକ୍ଷସୀ ଭାବିଲେ: 'ଏହି କଳା, ଦୀର୍ଘ ବାହୁ, ସିଂହ ପରି କାନ୍ଧ, ଦୀପ୍ତିମାନ ପୁରୁଷ...'
କମ୍ବୁଗ୍ରୀଵଃ ପୁଷ୍କରାକ୍ଷୋ ଭର୍ତା ଯୁକ୍ତୋ ଭଵେନ୍ମମ। ନାହଂ ଭ୍ରାତୃଵଚୋ ଜାତୁ କୁର୍ଯାଂ କ୍ରୂରମସାଂପ୍ରତମ୍
ମୋର ସ୍ୱାମୀ କମ୍ବୁ ଗଳା, ପଦ୍ମ ନୟନ ଓ ଯୋଗ୍ୟ ହେଉନ୍ତୁ; ମୁଁ କେବେ ମୋ ଭାଇଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ୟାତନାଦାୟକ ଆଦେଶ ପାଳନ କରିବି ନାହିଁ।
ପତିସ୍ନେହୋଽତିବଲଵାନ୍ନ ତଥା ଭ୍ରାତୃସୌହୃଦମ୍। ମୁହୂର୍ତମିଵ ତୃପ୍ତିଶ୍ଚ ଭଵେଦ୍ଧାତୁର୍ମମୈଵ ଚ
ସ୍ତ୍ରୀର ନିଜ ସ୍ୱାମୀ ପାଇଁ ଭଲପାଇବା ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଭାଇ ସହ ଏମିତି ନୁହେଁ; ମୋର ରକ୍ଷକଙ୍କ ଦୟା ମଧ୍ୟ କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।
ହତୈରେତୈରହତ୍ଵା ତୁ ମୋଦିଷ୍ଯେ ଶାଶ୍ଵତୀଃ ସମାଃ। `ନିଶ୍ଚିତ୍ଯେତ୍ଥଂ ହିଡିମ୍ବା ସା ଭୀମଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାଭୁଜଂ
ଏମାନେ ମୋତେ ମାରିନଥିଲେ ବା ମୁଁ ଏମାନେଙ୍କୁ ମାରିନଥିଲେ, ମୁଁ ଅନେକ ବର୍ଷ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବି। ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ହିଡିମ୍ବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ।
ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ରାକ୍ଷସଂ ରୂପଂ ମାନୁଷଂ ରୂପମାସ୍ଥିତା।' ସା କାମରୂପିଣୀ ରୂପଂ କୃତ୍ଵା ମଦନମୋହିତା
ସେ ତାଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀ ରୂପ ଛାଡ଼ି ମାନବୀ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ; ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ରୂପ ନେଇ, କାମରେ ମୋହିତ ହେଲେ।
ଉପତସ୍ଥେ ମହାତ୍ମାନଂ ଭୀମସେନମନିନ୍ଦିତା। `ଇଙ୍ଗିତାକାରକୁଶଲା ସୋପାସର୍ପଚ୍ଛନୈଃ ଶନୈଃ
ସେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷା, ଇଙ୍ଗିତ ଓ ଭାବ ଜଣାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଶାନ୍ତ ଓ ଧୀରେ ଧୀରେ ଭୀମସେନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ଵିନମ୍ଯମାନେଵ ଲତା ଦିଵ୍ଯାଭରଣଭୂଷିତା। ଶନୈଃ ଶନୈଶ୍ଚ ତାଂ ଭୀମଃ ସମୀପମୁପସର୍ପତୀମ୍
ଦିବ୍ୟ ଗହନା ପିନ୍ଧି, ଲତା ଭଳି ବାଙ୍କି ଚାଲିଥିଲେ; ଭୀମ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି ଧୀରେ ଧୀରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ହର୍ଷମାଣାଂ ତଦା ପଶ୍ଯତ୍ତନ୍ଵୀଂ ପୀନପଯୋଧରାମ୍। ଚନ୍ଦ୍ରାନନାଂ ପଦ୍ମନେତ୍ରାଂ ନୀଲକୁଞ୍ଚିତମୂର୍ଧଜାମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ—ସୁସ୍ଲିମ, ଭରିପୁରା ଅଂକ, ଚାନ୍ଦ୍ରମୁଖୀ, ପଦ୍ମନୟନୀ, ନୀଳ କୁନ୍ଚିତ କେଶ।
କୃଷ୍ଣାଂ ସୁପାଣ୍ଡୁରୈର୍ଦନ୍ତୈର୍ବିମ୍ବୋଷ୍ଠୀଂ ଚାରୁଦର୍ଶନାମ୍। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ରୂପସଂପନ୍ନାଂ ଭୀମୋ ଵିସ୍ମଯମାଗତଃ
କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ଧଳା ଦାନ୍ତ, ବିମ୍ବଫଳ ସଦୃଶ ଠୋଠ, ଦେଖିବାକୁ ଅତି ସୁନ୍ଦର; ଏଭଳି ରୂପ ଦେଖି, ଭୀମ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ।
ଉପଚାରଗୁଣୈର୍ଯୁକ୍ତାଂ ଲଲିତୈର୍ହାସସଂମିତୈଃ। ସମୀପମୁପସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଭୀମଂ ସାଥ ଵରାନତା
ସୁନ୍ଦର ଆଚରଣ ଓ ମୃଦୁ ହାସ୍ୟରେ ଭରିଥିବା, ସେ ଭୀମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, ମନେ ମନେ ଏକ ଦାୟିତ୍ୱ ଚାହିଁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
ଵଚୋ ଵଚନଵେଲାଯାଂ ଭୀମଂ ପ୍ରୋଵାଚ ଭାମିନୀ।' ଲଜ୍ଜଯା ନମ୍ଯମାନେଵ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତା
ସମୟ ଆସିଲାବେଳେ, ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ନାରୀ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ସମସ୍ତ ଗହନାରେ ଶୋଭିତ ଭୀମଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।