ସଂରକ୍ଷ ତାତ ମନ୍ତ୍ରଂ ଚ ସପତ୍ନାଂଶ୍ଚ ମମୋଦ୍ଧର। ନିପୁଣେନାଭ୍ଯୁପାଯେନ ଯଦ୍ବ୍ରଵୀମି ତଥା କୁରୁ
ମୋତେ ଓ ମୋର ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଏହି ଗୁପ୍ତ କଥା ରକ୍ଷା କର। ଚତୁର ଉପାୟରେ ମୁଁ ଯାହା କହିଛି, ସେହିପରି କର।
ପାଣ୍ଡଵା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରେଣ ପ୍ରେଷିତା ଵାରଣାଵତମ୍। ଉତ୍ସଵେ ଵିହରିଷ୍ଯନ୍ତି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଶାସନାତ୍
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଭାରଣାବତକୁ ଯିବେ ଓ ଉତ୍ସବରେ ଆନନ୍ଦ କରିବେ।
ସ ତ୍ଵଂ ରାସଭଯୁକ୍ତେନ ସ୍ଯନ୍ଦନେନାଶୁଗାମିନା। ଵାରଣାଵତମଦ୍ଯୈଵ ଯଥା ଯାସି ତଯା କୁରୁ
ତେଣୁ ତୁମେ ଗଧା ଜୋତା ତୀବ୍ର ଗତିର ରଥରେ, ଆଜି ଏହି ଭାରଣାବତକୁ ଯିବା। ମୁଁ ଯାହା କହୁଛି, ସେହିପରି କର।
ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ଚତୁଃଶାଲଂ ଗୃହଂ ପରମସଂଵୃତମ୍। ନଗରୋପାନ୍ତମାଶ୍ରିତ୍ଯ କାରଯେଥା ମହାଧନମ୍
ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ନଗର ଧାରକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ଚାରି ହଲ୍ ଥିବା ଏକ ବଡ଼ ଓ ଗୁପ୍ତ ଘର ତିଆରି କର, ଏହାକୁ ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର।
ଶଣସର୍ଜରସାଦୀନି ଯାନି ଦ୍ରଵ୍ଯାଣି କାନିଚିତ୍। ଆଗ୍ନେଯାନ୍ଯୁତ ସନ୍ତୀହ ତାନି ତତ୍ର ପ୍ରଦାପଯ
ଏଠାରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଜଳନଶୀଳ ବସ୍ତୁ, ଯେପରି ଶଣ, ରେସିନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଏଠାରୁ ନେଇ ସେଠାରେ ରଖ।
ବଲ୍ଵଜେନ ଚ ସଂମିଶ୍ରଂ ମଧୂଚ୍ଛିଷ୍ଟେନ ଚୈଵ ହି।' ସର୍ପିସ୍ତୈଲଵସାଭିଶ୍ଚ ଲାକ୍ଷଯା ଚାପ୍ଯନଲ୍ପଯା। ମୃତ୍ତିକାଂ ମିଶ୍ରଯିତ୍ଵା ତ୍ଵଂ ଲେପଂ କୁଡ୍ଯେଷୁ ଦାପଯ
ବଲ୍ବଜ, ମଧ ତଳ, ଘିଅ, ତେଲ, ଚର୍ବି ଓ ବହୁ ଲାକ୍ଷା, ଏସବୁକୁ ମାଟି ସହିତ ମିଶାଇ, ଏହି ଲେପ ଦ୍ୱାରା ଦିଵାଳରେ ପତିଆ।
ଶଣଂ ତୈଲଂ ଘୃତଂ ଚୈଵ ଜତୁ ଦାରୂଣି ଚୈଵ ହି। ତସ୍ମିନ୍ଵେଶ୍ମନି ସର୍ଵାଣି ନିକ୍ଷିପେଥାଃ ସମନ୍ତତଃ
ସେ ଘରରେ ତୁମେ ଚେଣ୍ଢି, ତେଲ, ଘିଅ, ଝାଡ଼ି ଏବଂ କାଠ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ରଖିଦିଅ।
ଲାକ୍ଷାଶମମଧୂଚ୍ଛିଷ୍ଟଵେଷ୍ଟିତାନି ମୃଦାପି ଚ। ଲେପଯିତ୍ଵା ଗୁରୂଣ୍ଯାଶୁ ଦାରୁଯନ୍ତ୍ରାଣି ଦାପଯ
ଭାରି କାଠର ଯନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଲାଖ, ଶଣ, ମଧୁର ଅବଶିଷ୍ଟ ଏବଂ ମାଟି ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଢାକିଦିଅ।
ଯଥା ଚ ତନ୍ନ ପଶ୍ଯେରନ୍ପରୀକ୍ଷନ୍ତୋଽପି ପାଣ୍ଡଵାଃ। ଆଗ୍ନେଯମିତି ତତ୍କାର୍ଯମପି ଚାନ୍ଯେଽପି ମାନଵାଃ
ଏଭଳି ଗୋଟିଏ ବ୍ୟବସ୍ଥା କର, ଯାହାରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହାର ଅଗ୍ନିର ସ୍ୱଭାବ ବୁଝିପାରିବେ ନାହିଁ, ଅନ୍ୟ କେହି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଵେଶ୍ମନ୍ଯେଵଂ କୃତେ ତତ୍ର କୃତ୍ଵା ତାନ୍ପରମାର୍ଚିତାନ୍। ଵାସଯେଥାଃ ପାଣ୍ଡଵେଯାନ୍କୁନ୍ତୀଂ ଚ ସସୁହୃଜ୍ଜନାମ୍
ଏଭଳି ଘର ତିଆରି କରି, ସେମାନଙ୍କୁ ଉଚିତ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ପାଣ୍ଡବମାନେ, କୁନ୍ତୀ ଓ ସେମାନଙ୍କ ସହଯାତ୍ରୀମାନେଠାରେ ରହିବାକୁ ଦିଅ।
ଆସନାନି ଚ ଦିଵ୍ଯାନି ଯାନାନି ଶଯନାନି ନ। ନିଘାତଵ୍ଯାନି ପାଣ୍ଡୂନାଂ ଯଥା ତୁଷ୍ଯେଚ୍ଚ ମେ ପିତା
ସେମାନଙ୍କୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆସନ, ଯାନ ଓ ଶୋଇବା ଜିନିଷ ଦିଅ, କିନ୍ତୁ ଏହାମାନେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପାଇଁ ହାନିକାରକ ହେଉ, ଯାହାକି ମୋର ବାପା ଖୁସି ହେବେ।
ଯଥା ଚ ତନ୍ନ ଜାନନ୍ତି ନଗରେ ଵାରଣାଵତେ। `ଯଥା ରମେରନ୍ଵିସ୍ରବ୍ଧା ନଗରେ ଵାରଣାଵତେ।' ତଥା ସର୍ଵଂ ଵିଧାତଵ୍ଯଂ ଯାଵତ୍କାଲସ୍ଯ ପର୍ଯଯଃ
ସବୁ କାମ ଏଭଳି କର, ଯାହାରେ ଭାରଣାବତର ଲୋକମାନେ କିମ୍ବା ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏହି କଥା ଜାଣିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେମାନେ ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ସେଇ ସହରରେ ରହିପାରିବେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଆସିନାହିଁ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚ ତାନ୍ସୁଵିଶ୍ଵସ୍ତାଞ୍ଶଯାନାନକୁତୋଭଯାନ୍। ଅଗ୍ନିସ୍ତ୍ଵଯା ତତୋ ଦେଯୋ ଦ୍ଵାରତସ୍ତସ୍ଯ ଵେଶ୍ମନଃ
ଯେତେବେଳେ ଦେଖିବୁ ସେମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭରସାରେ ଭୟ ଛାଡ଼ି ଶୁଅଛନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ଘରର ଦ୍ୱାରରୁ ତୁମେ ଅଗ୍ନି ଲଗାଇଦିଅ।
ଦଗ୍ଧାନେଵଂ ସ୍ଵକେ ଗେହେ ଦାହିତାଃ ପାଣ୍ଡଵା ଇତି। ନ ଗର୍ହଯେଯୁରସ୍ମାନ୍ଵୈ ପାଣ୍ଡଵାର୍ଥାଯ କର୍ହିଚିତ୍
ଏଭଳି ନିଜ ଘରରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପୁଡ଼ିଗଲେ, ଲୋକମାନେ କହିବେ ସେମାନେ ପୁଡ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପାଇଁ କେହି କେବେ ଆମକୁ ଦୋଷ ଦେବେ ନାହିଁ।
ସ ତଥେତି ପ୍ରତିଜ୍ଞାଯ କୌରଵାଯ ପୁରୋଚନଃ। ପ୍ରାଯାଦ୍ରାସଭଯୁକ୍ତେନ ସ୍ଯନ୍ଦନେନାଶୁଗାମିନା
ପୁରୋଚନ ଏହି କଥାକୁ ମନେ ରଖି, ତୁରନ୍ତ ଖଚ୍ଛର ଜୋଡ଼ା ରଥରେ ବେଗରେ କୌରବଙ୍କ ପାଖକୁ ଚଲିଗଲା।
ସ ଗତ୍ଵା ତ୍ଵରିତଂ ରାଜନ୍ଦୁର୍ଯୋଧନମତେ ସ୍ଥିତଃ। ଯଥୋକ୍ତଂ ରାଜପୁତ୍ରେଣ ସର୍ଵଂ ଚକ୍ରେ ପୁରୋଚନଃ
ସେ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଯାଇ, ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ କାମ ପୁରୋଚନ କରିଦେଲା।
ତେଷାଂ ତୁ ପାଣ୍ଡଵେଯାନାଂ ଗୃହଂ ରୌଦ୍ରମକଲ୍ପଯତ୍
ସେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପାଇଁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଘର ତିଆରି କଲା।
ପାଣ୍ଡଵାସ୍ତୁ ରଥାନ୍ଯୁକ୍ତାନ୍ସଦଶ୍ଵୈରନିଲୋପମୈଃ। ଆରୋହମାଣା ଭୀଷ୍ମସ୍ଯ ପାଦୌ ଜଗୃହୁରାର୍ତଵତ୍
ପାଣ୍ଡବମାନେ ବାୟୁ ସମାନ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗିତ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଚରଣ ସମ୍ମାନରେ ଛୁଇଁଲେ।
ରାଜ୍ଞଶ୍ଚ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଦ୍ରୋଣସ୍ଯ ଚ ମହାତ୍ମନଃ। ଅନ୍ଯେଷାଂ ଚୈଵ ଵୃଦ୍ଧାନାଂ କୃପସ୍ଯ ଵିଦୁରସ୍ଯ ଚ
ସେମାନେ ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ମହାତ୍ମା ଦ୍ରୋଣ, ଅନ୍ୟ ବୃଦ୍ଧ କୁରୁମାନେ, କୃପ ଓ ବିଦୁରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଏଵଂ ସର୍ଵାନ୍କୁରୂନ୍ଵୃଦ୍ଧାନଭିଵାଦ୍ଯ ଯତଵ୍ରତାଃ। ସମାଲିଙ୍ଗ୍ଯ ସମାନାନ୍ଵୈ ବାଲୈଶ୍ଚାପ୍ଯଭିଵାଦିତାଃ
ଏଭଳି ନିୟମ ମାନି ସମସ୍ତ କୁରୁ ବୃଦ୍ଧମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସମାନ ମିତ୍ରମାନେକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଏବଂ ଶିଶୁମାନେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେକୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ସର୍ଵା ମାତୄସ୍ତଥାଽଽପୃଚ୍ଛ୍ଯ କୃତ୍ଵା ଚୈଵ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍। ପ୍ରକୃତୀରପି ସର୍ଵାଶ୍ଚ ପ୍ରଯଯୁର୍ଵାରଣାଵତମ୍
ସମସ୍ତ ମାଆମାନେଙ୍କୁ ବିଦାୟ ନେଇ, ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ସମସ୍ତ ଜନମାନେ ସହିତ ଭାରଣାବତକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଵିଦୁରଶ୍ଚ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞସ୍ତଥାଽନ୍ଯେ କୁରୁପୁଙ୍ଗଵାଃ। ପୌରାଶ୍ଚ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରାନନ୍ଵୀଯୁଃ ଶୋକକର୍ଶିତାଃ
ବିଦୁର, ଅନ୍ୟ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଓ ସହରର ଲୋକମାନେ ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ।
ତତ୍ର କେଚିଦ୍ବ୍ରୁଵନ୍ତି ସ୍ମ ବ୍ରାହ୍ମଣା ନିର୍ଭଯାସ୍ତଦା। ଦୀନାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପାଣ୍ଡୁସୁତାନତୀଵ ଭୃଶଦୁଃଖିତାଃ
ସେଠାରେ କିଛି ନିର୍ଭୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ପାଣ୍ଡବପୁତ୍ରମାନେ ଏତେ ଦୁଃଖିତ ଓ ଦୀନ ଦେଖି, ଏହିପରି କଥା କହିଲେ।
ଵିଷମଂ ପଶ୍ଯତେ ରାଜା ସର୍ଵଥା ସ ସୁମନ୍ଦଧୀଃ। କୌରଵ୍ଯୋ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ତୁ ନ ଚ ଧର୍ମଂ ପ୍ରପଶ୍ଯତି
ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅବିବେକୀ ଭାବରେ ଅନ୍ୟାୟ କରୁଛନ୍ତି; କୌରବ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଧର୍ମକୁ ଦେଖୁନାହାନ୍ତି।
ନ ହି ପାପମପାପାତ୍ମା ରୋଚଯିଷ୍ଯତି ପାଣ୍ଡଵଃ। ଭୀମୋ ଵା ବଲିନାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଃ କୌନ୍ତେଯୋ ଵା ଧନଞ୍ଜଯଃ
ପାଣ୍ଡବ ଶୁଭ ହୃଦୟ ଥିବା ଲୋକ, ସେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଖରାପ କାମ କରିବେ ନାହିଁ। ବଳବାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୀମ କିମ୍ବା କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନ ମଧ୍ୟ ଏପରି କିଛି କରିବେ ନାହିଁ।
କୁତ ଏଵ ମହାତ୍ମାନୌ ମାଦ୍ରୀପୁତ୍ରୌ କରିଷ୍ଯତଃ। ତାନ୍ରାଜ୍ଯଂ ପିତୃତଃ ପ୍ରାପ୍ତାନ୍ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋ ନ ମୃଷ୍ଯତି
ତେବେ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ, ଏମିତି ଉତ୍ତମ ହୃଦୟ ଥିବା ଲୋକ, ସେମାନେ କିପରି ଏପରି କାମ କରିପାରିବେ? ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ପିତାଙ୍କ ଠାରୁ ରାଜ୍ୟ ପାଇଥିବା ଏହି ପାଣ୍ଡବମାନେ କଥା ସହିପାରୁନାହାନ୍ତି।
ଅଧର୍ମ୍ଯମିଦମତ୍ଯନ୍ତଂ କଥଂ ଭୀଷ୍ମୋଽନୁମନ୍ଯତେ। ଵିଵାସ୍ଯମାନାନସ୍ଥାନେ ନଗରେ ଯୋଽଭିମନ୍ଯତେ
ଏତେ ଅନ୍ୟାୟ ଘଟୁଛି, ଏହାକୁ କିପରି ଭୀଷ୍ମ ମନୋମନେ ମନ୍ଜୁର କରୁଛନ୍ତି? ଯେଉଁଠାରେ ଅଧିକାର ଥିବା ଲୋକମାନେ ନଗରରୁ ତାଡ଼ି ଦିଆଯାଉଛନ୍ତି, ସେଠି ଭୀଷ୍ମ କିପରି ସମ୍ମତି ଦେଉଛନ୍ତି?
ପିତେଵ ହି ନୃପୋଽସ୍ମାକମଭୂଚ୍ଛାନ୍ତନଵଃ ପୁରା। ଵିଚିତ୍ରଵୀର୍ଯୋ ରାଜର୍ଷିଃ ପାଣ୍ଡୁଶ୍ଚ କୁରୁନନ୍ଦନଃ
ଶାନ୍ତନୁ ରାଜା, ଆମ ପାଇଁ ପୂର୍ବେ ପିତା ପରି ଥିଲେ। ରାଜା ଋଷି ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟ ଓ କୁରୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ ପାଣ୍ଡୁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଥିଲେ।
ସ ତସ୍ମିନ୍ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରେ ଦେଵଭାଵଂ ଗତେ ସତି। ରାଜପୁତ୍ରାନିମାନ୍ବାଲାନ୍ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋ ନ ମୃଷ୍ଯତି
ଏହି ମହାପୁରୁଷ ଦେବତା ସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ପରେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଏହି ଅପରିପକ୍କ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ, ତାଙ୍କ ଭାଉଜମାନେ, ଥିବା କଥା ସହିପାରୁନାହାନ୍ତି।
ଵଯମେତଦନିଚ୍ଛନ୍ତଃ ସର୍ଵ ଏଵ ପୁରୋତ୍ତମାତ୍। ଗୃହାନ୍ଵିହାଯ ଗଚ୍ଛାମୋ ଯତ୍ର ଗନ୍ତା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ
ହେ ସ୍ଥାନରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏହି ଅନିଚ୍ଛାରେ ଘର ଛାଡ଼ିବାକୁ ପଡ଼ିବ ଏବଂ ଯେଉଁଠାକୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଯିବେ, ସେଠାକୁ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଯିବୁ।