ରମଣୀଯେ ଜନାକୀର୍ଣେ ନଗରେ ଵାରଣାଵତେ। ସଗଣାସ୍ତତ୍ର ଯାସ୍ଯାମୋ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଶାସନାତ୍
ସେଇ ସୁନ୍ଦର ଓ ଲୋକେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାରଣାବତ ନଗରକୁ, ଆମ ସହଯାତୀମାନେ ସହିତ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଆମେ ଯିବାକୁ ଯାଉଛୁ।
ପ୍ରସନ୍ନମନସଃ ସର୍ଵେ ପୁଣ୍ଯା ଵାଚୋ ଵିମୁଞ୍ଚତ। ଆଶୀର୍ଭିର୍ବୃହିତାନସ୍ମାନ୍ନ ପାପଂ ପ୍ରସହିଷ୍ଯତେ
ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହୃଦୟରେ ଶୁଭ ଶବ୍ଦ କହ, ତୁମେ ଆମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ ଆମେ କୌଣସି ଅପମଙ୍ଗଳରେ ପଡିବୁ ନାହିଁ।
ଏଵମୁକ୍ତାସ୍ତୁ ତେ ସର୍ଵେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରେଣ କୌରଵାଃ। ପ୍ରସନ୍ନଵଦନା ଭୂତ୍ଵା ତେଽନ୍ଵଵର୍ତନ୍ତ ପାଣ୍ଡଵାନ୍
ପାଣ୍ଡୁପୁଅଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ କୌରବମାନେ ଖୁସି ମୁହଁରେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ।
ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯସ୍ତୁ ଵଃ ପଥି ସଦା ଭୂତେଭ୍ଯଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵଶଃ। ମା ଚ ଵୋସ୍ତ୍ଵଶୁଭଂ କିଂଚିତ୍ସର୍ଵଶଃ ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନାଃ
ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନମାନେ, ତୁମେ ଯାଉଥିବା ପଥରେ ସବୁ ସ୍ଥାନରେ ଭଲ ହେଉ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଭଲ ହେଉ। କୌଣସି ଅପଶୁଭ ତୁମେ ଉପରେ ଆସିନପାରୁ।
ତତଃ କୃତସ୍ଵସ୍ତ୍ଯଯନା ରାଜ୍ଯଲାଭାଯ ପାର୍ଥିଵାଃ। କୃତ୍ଵା ସର୍ଵାଣି କାର୍ଯାଣି ପ୍ରଯଯୁର୍ଵାରଣାଵତମ୍
ତାପରେ ଶୁଭ କାମନା ଓ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ସେଇ ରାଜାମାନେ ସମସ୍ତ କାମ ସାରି ଭାରଣାବତକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପ୍ରଯୁକ୍ତେଷୁ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରେଷୁ ଭାରତ। ଦୁର୍ଯୋଧନଃ ପରଂ ହର୍ଷମଗଚ୍ଛତ୍ସ ଦୁରାତ୍ମଵାନ୍
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ପାଣ୍ଡୁପୁଅମାନେ ଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଦୁଷ୍ଟ ହୃଦୟ ଦୁର୍ୟୋଧନ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲା।
ତତଃ ସୁବଲପୁତ୍ରଶ୍ଚ କର୍ଣଦୁର୍ଯୋଧନାଵପି। ଦହନେ ସହ ପୁତ୍ରାଯାଃ କୁନ୍ତ୍ଯା ମତିମକୁର୍ଵତ। ମନ୍ତ୍ରଯିତ୍ଵା ସ ତୈଃ ସାର୍ଧଂ ଦୁରାତ୍ମା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଜଃ
ତାପରେ ସୁବଳଙ୍କ ପୁଅ, କର୍ଣ୍ଣ ଓ ଦୁର୍ୟୋଧନ, ସେମାନେ ମିଶି କୁନ୍ତୀ ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ପୋଡିବା ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କଲେ। ସେମାନେ ସହିତ ଆଲୋଚନା କରି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅ—
ସ ପୁରୋଚନମେକାନ୍ତମାନୀଯ ଭରତର୍ଷଭ। ଗୃହୀତ୍ଵା ଦକ୍ଷିଣେ ପାଣୌ ସଚିଵଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୁରୋଚନଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତରେ ଡାକି, ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ହାତ ଧରି, ନିଜ ଗୁପ୍ତ ସହଚରଙ୍କୁ କହିଲେ—
ମମେଯଂ ଵସୁସଂପୂର୍ଣା ପୁରୋଚନ ଵସୁନ୍ଧରା। ଯଥୈଵ ଭଵିତା ତାତ ତଥା ତ୍ଵଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମର୍ହସି
ପୁରୋଚନ, ଏଇ ଭୂମି ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ମୋର ଅଧିନରେ ଅଛି। ମୁଁ ଯେପରି ଚାହେଁ, ସେପରି ହେବାକୁ ତୁମେ ଦେଖିବାକୁ ପଡିବ।
ନ ହି ମେ କଶ୍ଚିଦନ୍ଯୋଽସ୍ତି ଵିଶ୍ଵାସିକତରସ୍ତ୍ଵଯା। ସହାଯୋ ଯେନ ସନ୍ଧାଯ ମନ୍ତ୍ରଯେଯଂ ଯଥା ତ୍ଵଯା
ମୋତେ ତୁମେ ଛାଡି ଅନ୍ୟ କାହାରେ ଏତେ ଭରସା ନାହିଁ। ତୁମେ ମୋର ଏକମାତ୍ର ସହଯୋଗୀ, ଯେଉଁଠି ମୁଁ ଏପରି ମନ୍ତ୍ରଣା କରିପାରିବି।
ସଂରକ୍ଷ ତାତ ମନ୍ତ୍ରଂ ଚ ସପତ୍ନାଂଶ୍ଚ ମମୋଦ୍ଧର। ନିପୁଣେନାଭ୍ଯୁପାଯେନ ଯଦ୍ବ୍ରଵୀମି ତଥା କୁରୁ
ମୋତେ ଓ ମୋର ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଏହି ଗୁପ୍ତ କଥା ରକ୍ଷା କର। ଚତୁର ଉପାୟରେ ମୁଁ ଯାହା କହିଛି, ସେହିପରି କର।
ପାଣ୍ଡଵା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରେଣ ପ୍ରେଷିତା ଵାରଣାଵତମ୍। ଉତ୍ସଵେ ଵିହରିଷ୍ଯନ୍ତି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଶାସନାତ୍
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଭାରଣାବତକୁ ଯିବେ ଓ ଉତ୍ସବରେ ଆନନ୍ଦ କରିବେ।
ସ ତ୍ଵଂ ରାସଭଯୁକ୍ତେନ ସ୍ଯନ୍ଦନେନାଶୁଗାମିନା। ଵାରଣାଵତମଦ୍ଯୈଵ ଯଥା ଯାସି ତଯା କୁରୁ
ତେଣୁ ତୁମେ ଗଧା ଜୋତା ତୀବ୍ର ଗତିର ରଥରେ, ଆଜି ଏହି ଭାରଣାବତକୁ ଯିବା। ମୁଁ ଯାହା କହୁଛି, ସେହିପରି କର।
ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ଚତୁଃଶାଲଂ ଗୃହଂ ପରମସଂଵୃତମ୍। ନଗରୋପାନ୍ତମାଶ୍ରିତ୍ଯ କାରଯେଥା ମହାଧନମ୍
ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ନଗର ଧାରକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ଚାରି ହଲ୍ ଥିବା ଏକ ବଡ଼ ଓ ଗୁପ୍ତ ଘର ତିଆରି କର, ଏହାକୁ ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର।
ଶଣସର୍ଜରସାଦୀନି ଯାନି ଦ୍ରଵ୍ଯାଣି କାନିଚିତ୍। ଆଗ୍ନେଯାନ୍ଯୁତ ସନ୍ତୀହ ତାନି ତତ୍ର ପ୍ରଦାପଯ
ଏଠାରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଜଳନଶୀଳ ବସ୍ତୁ, ଯେପରି ଶଣ, ରେସିନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଏଠାରୁ ନେଇ ସେଠାରେ ରଖ।
ବଲ୍ଵଜେନ ଚ ସଂମିଶ୍ରଂ ମଧୂଚ୍ଛିଷ୍ଟେନ ଚୈଵ ହି।' ସର୍ପିସ୍ତୈଲଵସାଭିଶ୍ଚ ଲାକ୍ଷଯା ଚାପ୍ଯନଲ୍ପଯା। ମୃତ୍ତିକାଂ ମିଶ୍ରଯିତ୍ଵା ତ୍ଵଂ ଲେପଂ କୁଡ୍ଯେଷୁ ଦାପଯ
ବଲ୍ବଜ, ମଧ ତଳ, ଘିଅ, ତେଲ, ଚର୍ବି ଓ ବହୁ ଲାକ୍ଷା, ଏସବୁକୁ ମାଟି ସହିତ ମିଶାଇ, ଏହି ଲେପ ଦ୍ୱାରା ଦିଵାଳରେ ପତିଆ।
ଶଣଂ ତୈଲଂ ଘୃତଂ ଚୈଵ ଜତୁ ଦାରୂଣି ଚୈଵ ହି। ତସ୍ମିନ୍ଵେଶ୍ମନି ସର୍ଵାଣି ନିକ୍ଷିପେଥାଃ ସମନ୍ତତଃ
ସେ ଘରରେ ତୁମେ ଚେଣ୍ଢି, ତେଲ, ଘିଅ, ଝାଡ଼ି ଏବଂ କାଠ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ରଖିଦିଅ।
ଲାକ୍ଷାଶମମଧୂଚ୍ଛିଷ୍ଟଵେଷ୍ଟିତାନି ମୃଦାପି ଚ। ଲେପଯିତ୍ଵା ଗୁରୂଣ୍ଯାଶୁ ଦାରୁଯନ୍ତ୍ରାଣି ଦାପଯ
ଭାରି କାଠର ଯନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଲାଖ, ଶଣ, ମଧୁର ଅବଶିଷ୍ଟ ଏବଂ ମାଟି ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଢାକିଦିଅ।
ଯଥା ଚ ତନ୍ନ ପଶ୍ଯେରନ୍ପରୀକ୍ଷନ୍ତୋଽପି ପାଣ୍ଡଵାଃ। ଆଗ୍ନେଯମିତି ତତ୍କାର୍ଯମପି ଚାନ୍ଯେଽପି ମାନଵାଃ
ଏଭଳି ଗୋଟିଏ ବ୍ୟବସ୍ଥା କର, ଯାହାରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହାର ଅଗ୍ନିର ସ୍ୱଭାବ ବୁଝିପାରିବେ ନାହିଁ, ଅନ୍ୟ କେହି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଵେଶ୍ମନ୍ଯେଵଂ କୃତେ ତତ୍ର କୃତ୍ଵା ତାନ୍ପରମାର୍ଚିତାନ୍। ଵାସଯେଥାଃ ପାଣ୍ଡଵେଯାନ୍କୁନ୍ତୀଂ ଚ ସସୁହୃଜ୍ଜନାମ୍
ଏଭଳି ଘର ତିଆରି କରି, ସେମାନଙ୍କୁ ଉଚିତ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ପାଣ୍ଡବମାନେ, କୁନ୍ତୀ ଓ ସେମାନଙ୍କ ସହଯାତ୍ରୀମାନେଠାରେ ରହିବାକୁ ଦିଅ।
ଆସନାନି ଚ ଦିଵ୍ଯାନି ଯାନାନି ଶଯନାନି ନ। ନିଘାତଵ୍ଯାନି ପାଣ୍ଡୂନାଂ ଯଥା ତୁଷ୍ଯେଚ୍ଚ ମେ ପିତା
ସେମାନଙ୍କୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆସନ, ଯାନ ଓ ଶୋଇବା ଜିନିଷ ଦିଅ, କିନ୍ତୁ ଏହାମାନେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପାଇଁ ହାନିକାରକ ହେଉ, ଯାହାକି ମୋର ବାପା ଖୁସି ହେବେ।
ଯଥା ଚ ତନ୍ନ ଜାନନ୍ତି ନଗରେ ଵାରଣାଵତେ। `ଯଥା ରମେରନ୍ଵିସ୍ରବ୍ଧା ନଗରେ ଵାରଣାଵତେ।' ତଥା ସର୍ଵଂ ଵିଧାତଵ୍ଯଂ ଯାଵତ୍କାଲସ୍ଯ ପର୍ଯଯଃ
ସବୁ କାମ ଏଭଳି କର, ଯାହାରେ ଭାରଣାବତର ଲୋକମାନେ କିମ୍ବା ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏହି କଥା ଜାଣିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେମାନେ ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ସେଇ ସହରରେ ରହିପାରିବେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଆସିନାହିଁ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚ ତାନ୍ସୁଵିଶ୍ଵସ୍ତାଞ୍ଶଯାନାନକୁତୋଭଯାନ୍। ଅଗ୍ନିସ୍ତ୍ଵଯା ତତୋ ଦେଯୋ ଦ୍ଵାରତସ୍ତସ୍ଯ ଵେଶ୍ମନଃ
ଯେତେବେଳେ ଦେଖିବୁ ସେମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭରସାରେ ଭୟ ଛାଡ଼ି ଶୁଅଛନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ଘରର ଦ୍ୱାରରୁ ତୁମେ ଅଗ୍ନି ଲଗାଇଦିଅ।
ଦଗ୍ଧାନେଵଂ ସ୍ଵକେ ଗେହେ ଦାହିତାଃ ପାଣ୍ଡଵା ଇତି। ନ ଗର୍ହଯେଯୁରସ୍ମାନ୍ଵୈ ପାଣ୍ଡଵାର୍ଥାଯ କର୍ହିଚିତ୍
ଏଭଳି ନିଜ ଘରରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପୁଡ଼ିଗଲେ, ଲୋକମାନେ କହିବେ ସେମାନେ ପୁଡ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପାଇଁ କେହି କେବେ ଆମକୁ ଦୋଷ ଦେବେ ନାହିଁ।
ସ ତଥେତି ପ୍ରତିଜ୍ଞାଯ କୌରଵାଯ ପୁରୋଚନଃ। ପ୍ରାଯାଦ୍ରାସଭଯୁକ୍ତେନ ସ୍ଯନ୍ଦନେନାଶୁଗାମିନା
ପୁରୋଚନ ଏହି କଥାକୁ ମନେ ରଖି, ତୁରନ୍ତ ଖଚ୍ଛର ଜୋଡ଼ା ରଥରେ ବେଗରେ କୌରବଙ୍କ ପାଖକୁ ଚଲିଗଲା।
ସ ଗତ୍ଵା ତ୍ଵରିତଂ ରାଜନ୍ଦୁର୍ଯୋଧନମତେ ସ୍ଥିତଃ। ଯଥୋକ୍ତଂ ରାଜପୁତ୍ରେଣ ସର୍ଵଂ ଚକ୍ରେ ପୁରୋଚନଃ
ସେ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଯାଇ, ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ କାମ ପୁରୋଚନ କରିଦେଲା।
ତେଷାଂ ତୁ ପାଣ୍ଡଵେଯାନାଂ ଗୃହଂ ରୌଦ୍ରମକଲ୍ପଯତ୍
ସେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପାଇଁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଘର ତିଆରି କଲା।
ପାଣ୍ଡଵାସ୍ତୁ ରଥାନ୍ଯୁକ୍ତାନ୍ସଦଶ୍ଵୈରନିଲୋପମୈଃ। ଆରୋହମାଣା ଭୀଷ୍ମସ୍ଯ ପାଦୌ ଜଗୃହୁରାର୍ତଵତ୍
ପାଣ୍ଡବମାନେ ବାୟୁ ସମାନ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗିତ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଚରଣ ସମ୍ମାନରେ ଛୁଇଁଲେ।
ରାଜ୍ଞଶ୍ଚ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଦ୍ରୋଣସ୍ଯ ଚ ମହାତ୍ମନଃ। ଅନ୍ଯେଷାଂ ଚୈଵ ଵୃଦ୍ଧାନାଂ କୃପସ୍ଯ ଵିଦୁରସ୍ଯ ଚ
ସେମାନେ ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ମହାତ୍ମା ଦ୍ରୋଣ, ଅନ୍ୟ ବୃଦ୍ଧ କୁରୁମାନେ, କୃପ ଓ ବିଦୁରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଏଵଂ ସର୍ଵାନ୍କୁରୂନ୍ଵୃଦ୍ଧାନଭିଵାଦ୍ଯ ଯତଵ୍ରତାଃ। ସମାଲିଙ୍ଗ୍ଯ ସମାନାନ୍ଵୈ ବାଲୈଶ୍ଚାପ୍ଯଭିଵାଦିତାଃ
ଏଭଳି ନିୟମ ମାନି ସମସ୍ତ କୁରୁ ବୃଦ୍ଧମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସମାନ ମିତ୍ରମାନେକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଏବଂ ଶିଶୁମାନେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେକୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।