କୃତକୃତ୍ଯା ଭଵନ୍ତସ୍ତୁ ସର୍ଵଵିଦ୍ଯାଵିଶାରଦାଃ। ସୋଽହମେଵଂ ଗତେ ତାତାଶ୍ଚିନ୍ତଯାମି ସମନ୍ତତଃ। ରକ୍ଷଣେ ଵ୍ଯଵହାରେ ଚ ରାଜ୍ଯସ୍ଯ ସତତଂ ହିତେ
ତୁମେ ତୁମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଛ, ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଇଛ; ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ମୁଁ ସବୁବେଳେ ତୁମମାନେଙ୍କୁ କିପରି ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବି, ରାଜ୍ୟର ଭଲ ଓ ଚାଳଚଳନ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରୁଛି।
ମମୈତେ ପୁରୁଷା ନିତ୍ଯଂ କଥଯନ୍ତି ପୁନଃପୁନଃ। ରମଣୀଯତମଂ ଲୋକେ ନଗରଂ ଵାରଣାଵତମ୍
ମୋ ଲୋକମାନେ ସବୁବେଳେ ମତେ ପୁନିପୁନି କହୁଛନ୍ତି ଯେ, ବାରଣାବତ ନଗର ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ସ୍ଥାନ।
ତେ ତାତା ଯଦି ମନ୍ଯଧ୍ଵମୁତ୍ସଵଂ ଵାରଣାଵତେ। ସଗଣାଃ ସାନ୍ଵଯାଶ୍ଚୈଵ ଵିହରଧ୍ଵଂ ଯଥାଽମରାଃ
ତେଣୁ, ମୋ ପୁଅମାନେ, ଯଦି ତୁମେ ଚାହଁ, ତେବେ ତୁମ ସାଙ୍ଗମାନେ ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହିତ ବାରଣାବତର ଉତ୍ସବକୁ ଯାଅ, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ପରି ଆନନ୍ଦ କର।
ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଶ୍ଚ ରତ୍ନାନି ଗାଯନେଭ୍ଯଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ। ପ୍ରଯଚ୍ଛଧ୍ଵଂ ଯଥାକାମଂ ଦେଵା ଇଵ ସୁଵର୍ଚସଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଗାୟକମାନେଙ୍କୁ ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତ ରତ୍ନ ଦାନ କର, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦେଇଥାନ୍ତି।
କଂଚିତ୍କାଲଂ ଵିହୃତ୍ଯୈଵମନୁଭୂଯ ପରାଂ ମୁଦମ୍। ଇଦଂ ଵୈ ହାସ୍ତିନପୁରଂ ସୁଖିନଃ ପୁନରେଷ୍ଯଥ
ସେଠାରେ କିଛି ସମୟ ରହି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି, ପୁଣି ଏହି ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ସୁଖରେ ଫେରିଆସିବ।
ନିଵସଧ୍ଵଂ ଚ ତତ୍ରୈଵ ସଂରକ୍ଷଣପରାଯଣାଃ। ଵୈଲକ୍ଷଣ୍ଯଂ ନ ଵୈ ତତ୍ର ଭଵିଷ୍ଯତି ପରଂତପାଃ
ସେଠାରେ ରୁହ, ନିଜ ସୁରକ୍ଷାରେ ଲାଗିଥିବ; ହେ ଶତ୍ରୁନିବାରକ, ସେଠାରେ ତୁମ ପାଇଁ କୌଣସି ଅସୁବିଧା ହେବ ନାହିଁ।
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ତଂ କାମମନୁବୁଧ୍ଯ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ଆତ୍ମନଶ୍ଚାସହାଯତ୍ଵଂ ତଥେତି ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ତମ୍
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଓ ନିଜର ଅସହାୟତା ବୁଝି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କୁ 'ଯେପରି ଆପଣ କହିଛନ୍ତି' ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ତତୋ ଭୀଷ୍ମଂ ଶାନ୍ତନଵଂ ଵିଦୁରଂ ଚ ମହାମତିମ୍। ଦ୍ରୋଣଂ ଚ ବାହ୍ଲିକଂ ଚୈଵ ସୋମଦତ୍ତଂ ଚ କୌରଵମ୍
ତାପରେ ସେ ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ, ବିଦୁର, ଦ୍ରୋଣ, ବାହ୍ଲିକ ଓ କୌରବ ସୋମଦତ୍ତଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
କୃପମାଚାର୍ଯପୁତ୍ରଂ ଚ ଭୂରିଶ୍ରଵସମେଵ ଚ। ମାନ୍ଯାନନ୍ଯାନମାତ୍ଯାଂଶ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣାଂଶ୍ଚ ତପୋଧନାନ୍
ସେ କୃପାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପୁଅ ଓ ଭୂରିଶ୍ରବାସଙ୍କୁ, ଏହିପରି ଅନ୍ୟ ଗରିମାମୟ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ତପସ୍ଵୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆଦର ସହିତ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ପୁରୋହିତାଂଶ୍ଚ ପୌତ୍ରାଂଶ୍ଚ ଗାନ୍ଧାରୀଂ ଚ ଯଶସ୍ଵିନୀମ୍। `ସର୍ଵା ମାତୄରୁପସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଦୁରସ୍ଯ ଚ ଯୋଷିତଃ।' ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ ଶନୈର୍ଦୀନ ଉଵାଚେଦଂ ଵଚସ୍ତଦା
ସେ ପୂରୋହିତମାନେ, ନାତିମାନେ ଓ ଯଶସ୍ବିନୀ ଗାନ୍ଧାରୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସମସ୍ତ ମାଆମାନେ ଓ ବିଦୁରଙ୍କ ଜଣାନୀମାନଙ୍କ ଚରଣ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ଦୁଃଖିତ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଶାନ୍ତ ଭାବରେ କହିଲେ—
ରମଣୀଯେ ଜନାକୀର୍ଣେ ନଗରେ ଵାରଣାଵତେ। ସଗଣାସ୍ତତ୍ର ଯାସ୍ଯାମୋ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଶାସନାତ୍
ସେଇ ସୁନ୍ଦର ଓ ଲୋକେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାରଣାବତ ନଗରକୁ, ଆମ ସହଯାତୀମାନେ ସହିତ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଆମେ ଯିବାକୁ ଯାଉଛୁ।
ପ୍ରସନ୍ନମନସଃ ସର୍ଵେ ପୁଣ୍ଯା ଵାଚୋ ଵିମୁଞ୍ଚତ। ଆଶୀର୍ଭିର୍ବୃହିତାନସ୍ମାନ୍ନ ପାପଂ ପ୍ରସହିଷ୍ଯତେ
ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହୃଦୟରେ ଶୁଭ ଶବ୍ଦ କହ, ତୁମେ ଆମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ ଆମେ କୌଣସି ଅପମଙ୍ଗଳରେ ପଡିବୁ ନାହିଁ।
ଏଵମୁକ୍ତାସ୍ତୁ ତେ ସର୍ଵେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରେଣ କୌରଵାଃ। ପ୍ରସନ୍ନଵଦନା ଭୂତ୍ଵା ତେଽନ୍ଵଵର୍ତନ୍ତ ପାଣ୍ଡଵାନ୍
ପାଣ୍ଡୁପୁଅଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ କୌରବମାନେ ଖୁସି ମୁହଁରେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ।
ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯସ୍ତୁ ଵଃ ପଥି ସଦା ଭୂତେଭ୍ଯଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵଶଃ। ମା ଚ ଵୋସ୍ତ୍ଵଶୁଭଂ କିଂଚିତ୍ସର୍ଵଶଃ ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନାଃ
ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନମାନେ, ତୁମେ ଯାଉଥିବା ପଥରେ ସବୁ ସ୍ଥାନରେ ଭଲ ହେଉ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଭଲ ହେଉ। କୌଣସି ଅପଶୁଭ ତୁମେ ଉପରେ ଆସିନପାରୁ।
ତତଃ କୃତସ୍ଵସ୍ତ୍ଯଯନା ରାଜ୍ଯଲାଭାଯ ପାର୍ଥିଵାଃ। କୃତ୍ଵା ସର୍ଵାଣି କାର୍ଯାଣି ପ୍ରଯଯୁର୍ଵାରଣାଵତମ୍
ତାପରେ ଶୁଭ କାମନା ଓ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ସେଇ ରାଜାମାନେ ସମସ୍ତ କାମ ସାରି ଭାରଣାବତକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପ୍ରଯୁକ୍ତେଷୁ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରେଷୁ ଭାରତ। ଦୁର୍ଯୋଧନଃ ପରଂ ହର୍ଷମଗଚ୍ଛତ୍ସ ଦୁରାତ୍ମଵାନ୍
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ପାଣ୍ଡୁପୁଅମାନେ ଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଦୁଷ୍ଟ ହୃଦୟ ଦୁର୍ୟୋଧନ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲା।
ତତଃ ସୁବଲପୁତ୍ରଶ୍ଚ କର୍ଣଦୁର୍ଯୋଧନାଵପି। ଦହନେ ସହ ପୁତ୍ରାଯାଃ କୁନ୍ତ୍ଯା ମତିମକୁର୍ଵତ। ମନ୍ତ୍ରଯିତ୍ଵା ସ ତୈଃ ସାର୍ଧଂ ଦୁରାତ୍ମା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଜଃ
ତାପରେ ସୁବଳଙ୍କ ପୁଅ, କର୍ଣ୍ଣ ଓ ଦୁର୍ୟୋଧନ, ସେମାନେ ମିଶି କୁନ୍ତୀ ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ପୋଡିବା ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କଲେ। ସେମାନେ ସହିତ ଆଲୋଚନା କରି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅ—
ସ ପୁରୋଚନମେକାନ୍ତମାନୀଯ ଭରତର୍ଷଭ। ଗୃହୀତ୍ଵା ଦକ୍ଷିଣେ ପାଣୌ ସଚିଵଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୁରୋଚନଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତରେ ଡାକି, ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ହାତ ଧରି, ନିଜ ଗୁପ୍ତ ସହଚରଙ୍କୁ କହିଲେ—
ମମେଯଂ ଵସୁସଂପୂର୍ଣା ପୁରୋଚନ ଵସୁନ୍ଧରା। ଯଥୈଵ ଭଵିତା ତାତ ତଥା ତ୍ଵଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମର୍ହସି
ପୁରୋଚନ, ଏଇ ଭୂମି ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ମୋର ଅଧିନରେ ଅଛି। ମୁଁ ଯେପରି ଚାହେଁ, ସେପରି ହେବାକୁ ତୁମେ ଦେଖିବାକୁ ପଡିବ।
ନ ହି ମେ କଶ୍ଚିଦନ୍ଯୋଽସ୍ତି ଵିଶ୍ଵାସିକତରସ୍ତ୍ଵଯା। ସହାଯୋ ଯେନ ସନ୍ଧାଯ ମନ୍ତ୍ରଯେଯଂ ଯଥା ତ୍ଵଯା
ମୋତେ ତୁମେ ଛାଡି ଅନ୍ୟ କାହାରେ ଏତେ ଭରସା ନାହିଁ। ତୁମେ ମୋର ଏକମାତ୍ର ସହଯୋଗୀ, ଯେଉଁଠି ମୁଁ ଏପରି ମନ୍ତ୍ରଣା କରିପାରିବି।
ସଂରକ୍ଷ ତାତ ମନ୍ତ୍ରଂ ଚ ସପତ୍ନାଂଶ୍ଚ ମମୋଦ୍ଧର। ନିପୁଣେନାଭ୍ଯୁପାଯେନ ଯଦ୍ବ୍ରଵୀମି ତଥା କୁରୁ
ମୋତେ ଓ ମୋର ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଏହି ଗୁପ୍ତ କଥା ରକ୍ଷା କର। ଚତୁର ଉପାୟରେ ମୁଁ ଯାହା କହିଛି, ସେହିପରି କର।
ପାଣ୍ଡଵା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରେଣ ପ୍ରେଷିତା ଵାରଣାଵତମ୍। ଉତ୍ସଵେ ଵିହରିଷ୍ଯନ୍ତି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଶାସନାତ୍
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଭାରଣାବତକୁ ଯିବେ ଓ ଉତ୍ସବରେ ଆନନ୍ଦ କରିବେ।
ସ ତ୍ଵଂ ରାସଭଯୁକ୍ତେନ ସ୍ଯନ୍ଦନେନାଶୁଗାମିନା। ଵାରଣାଵତମଦ୍ଯୈଵ ଯଥା ଯାସି ତଯା କୁରୁ
ତେଣୁ ତୁମେ ଗଧା ଜୋତା ତୀବ୍ର ଗତିର ରଥରେ, ଆଜି ଏହି ଭାରଣାବତକୁ ଯିବା। ମୁଁ ଯାହା କହୁଛି, ସେହିପରି କର।
ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ଚତୁଃଶାଲଂ ଗୃହଂ ପରମସଂଵୃତମ୍। ନଗରୋପାନ୍ତମାଶ୍ରିତ୍ଯ କାରଯେଥା ମହାଧନମ୍
ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ନଗର ଧାରକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ଚାରି ହଲ୍ ଥିବା ଏକ ବଡ଼ ଓ ଗୁପ୍ତ ଘର ତିଆରି କର, ଏହାକୁ ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର।
ଶଣସର୍ଜରସାଦୀନି ଯାନି ଦ୍ରଵ୍ଯାଣି କାନିଚିତ୍। ଆଗ୍ନେଯାନ୍ଯୁତ ସନ୍ତୀହ ତାନି ତତ୍ର ପ୍ରଦାପଯ
ଏଠାରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଜଳନଶୀଳ ବସ୍ତୁ, ଯେପରି ଶଣ, ରେସିନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଏଠାରୁ ନେଇ ସେଠାରେ ରଖ।
ବଲ୍ଵଜେନ ଚ ସଂମିଶ୍ରଂ ମଧୂଚ୍ଛିଷ୍ଟେନ ଚୈଵ ହି।' ସର୍ପିସ୍ତୈଲଵସାଭିଶ୍ଚ ଲାକ୍ଷଯା ଚାପ୍ଯନଲ୍ପଯା। ମୃତ୍ତିକାଂ ମିଶ୍ରଯିତ୍ଵା ତ୍ଵଂ ଲେପଂ କୁଡ୍ଯେଷୁ ଦାପଯ
ବଲ୍ବଜ, ମଧ ତଳ, ଘିଅ, ତେଲ, ଚର୍ବି ଓ ବହୁ ଲାକ୍ଷା, ଏସବୁକୁ ମାଟି ସହିତ ମିଶାଇ, ଏହି ଲେପ ଦ୍ୱାରା ଦିଵାଳରେ ପତିଆ।
ଶଣଂ ତୈଲଂ ଘୃତଂ ଚୈଵ ଜତୁ ଦାରୂଣି ଚୈଵ ହି। ତସ୍ମିନ୍ଵେଶ୍ମନି ସର୍ଵାଣି ନିକ୍ଷିପେଥାଃ ସମନ୍ତତଃ
ସେ ଘରରେ ତୁମେ ଚେଣ୍ଢି, ତେଲ, ଘିଅ, ଝାଡ଼ି ଏବଂ କାଠ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ରଖିଦିଅ।
ଲାକ୍ଷାଶମମଧୂଚ୍ଛିଷ୍ଟଵେଷ୍ଟିତାନି ମୃଦାପି ଚ। ଲେପଯିତ୍ଵା ଗୁରୂଣ୍ଯାଶୁ ଦାରୁଯନ୍ତ୍ରାଣି ଦାପଯ
ଭାରି କାଠର ଯନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଲାଖ, ଶଣ, ମଧୁର ଅବଶିଷ୍ଟ ଏବଂ ମାଟି ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଢାକିଦିଅ।
ଯଥା ଚ ତନ୍ନ ପଶ୍ଯେରନ୍ପରୀକ୍ଷନ୍ତୋଽପି ପାଣ୍ଡଵାଃ। ଆଗ୍ନେଯମିତି ତତ୍କାର୍ଯମପି ଚାନ୍ଯେଽପି ମାନଵାଃ
ଏଭଳି ଗୋଟିଏ ବ୍ୟବସ୍ଥା କର, ଯାହାରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହାର ଅଗ୍ନିର ସ୍ୱଭାବ ବୁଝିପାରିବେ ନାହିଁ, ଅନ୍ୟ କେହି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଵେଶ୍ମନ୍ଯେଵଂ କୃତେ ତତ୍ର କୃତ୍ଵା ତାନ୍ପରମାର୍ଚିତାନ୍। ଵାସଯେଥାଃ ପାଣ୍ଡଵେଯାନ୍କୁନ୍ତୀଂ ଚ ସସୁହୃଜ୍ଜନାମ୍
ଏଭଳି ଘର ତିଆରି କରି, ସେମାନଙ୍କୁ ଉଚିତ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ପାଣ୍ଡବମାନେ, କୁନ୍ତୀ ଓ ସେମାନଙ୍କ ସହଯାତ୍ରୀମାନେଠାରେ ରହିବାକୁ ଦିଅ।