ନୀତିଜ୍ଞୈର୍ନ୍ଯାଯଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞୈରିତିହାସେ ସୁନିଷ୍ଠିତୈଃ। ରକ୍ଷାଂ ମନ୍ତ୍ରସ୍ଯ ନିଶ୍ଛିଦ୍ରାଂ ମନ୍ତ୍ରାନ୍ତେ ନିଶ୍ଚଯେତ୍ସ୍ଵଯମ୍
ନୀତି ଜ୍ଞାନୀ, ନ୍ୟାୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଇତିହାସରେ ଦୃଢ଼ ଥିବା ଲୋକମାନେ ସହିତ ମନ୍ତ୍ର ରକ୍ଷା ନିର୍ବିଘ୍ନ କରିବା ଉଚିତ। ଶେଷରେ ନିଜେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବା ଉଚିତ।
ଵୀରୋପଵର୍ଣିତାତ୍ତସ୍ମାଦ୍ଧର୍ମାର୍ଥାଭ୍ଯାମଥାତ୍ମନା। ଏକେନ ଵାଥ ଵିପ୍ରେଣ ଜ୍ଞାତବୁଦ୍ଧିର୍ଵିନିଶ୍ଚଯେତ୍
ଏହିପରି, ବୀରମାନେ କହିଥିବା ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ବିଷୟରେ ଶୁଣି, ନିଜ ମନରେ ବିଚାର କରି, କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସହିତ, ସ୍ପଷ୍ଟ ବୁଝିବା ପରେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବା ଉଚିତ।
ତୃତୀଯେନ ନ ଚାନ୍ଯେନ ଵ୍ରଜେନ୍ନିଶ୍ଚଯମାତ୍ମଵାନ୍। ଷଟ୍କର୍ଣଶ୍ଛିଦ୍ଯତେ ମନ୍ତ୍ର ଇତି ନୀତିଷୁ ପଠ୍ଯତେ
ତୃତୀୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କାହା ସହିତ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଛଅ କାନରେ ମନ୍ତ୍ର ଗଲେ ଗୁପ୍ତ ରହେ ନାହିଁ, ନୀତି ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଏହିପରି କୁହାଯାଇଛି।
ନିଃସୃତୋ ନାଶଯେନ୍ମନ୍ତ୍ରୋ ହସ୍ତପ୍ରାପ୍ତାମପି ଶ୍ରିଯମ୍। ସ୍ଵମତଂ ଚ ପରେଷାଂ ଚ ଵିଚାର୍ଯ ଚ ପୁନଃପୁନଃ। ଗୁଣଵଦ୍ଵାକ୍ଯମାଦଦ୍ଯାନ୍ନୈଵ ତୃପ୍ଯେଦ୍ଵିଚକ୍ଷଣଃ
ଯଦି ଗୁପ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରକାଶ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ ହାତ ଆସିଥିବା ଧନ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ନିଜ ମତ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ମତ ପୁନିପୁନି ବିଚାର କରି, ଯାହା ଭଲ ତାହା ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ। ଜ୍ଞାନୀମାନେ କେବେ ତୃପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ନାଚ୍ଛିତ୍ଵା ପରମର୍ମାଣି ନାକୃତ୍ଵା କର୍ମ ଦାରୁଣମ୍। ନାହତ୍ଵା ମତ୍ସ୍ଯଘାତୀଵ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ମହତୀଂ ଶ୍ରିଯମ୍
ଅନ୍ୟର ଗୁପ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଜାଣିନଥିଲେ, କଠିନ କାମ କରିନଥିଲେ, ଓ ମାଛ ଧରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପରି ଆଘାତ ନଦେଲେ, ବଡ଼ ଧନ ମିଳେନାହିଁ।
କର୍ଶିତଂ ଵ୍ଯାଧିତଂ କ୍ଲିନ୍ନମପାନୀଯମଘାସକମ୍। ପରିଵିଶ୍ଵସ୍ତମନ୍ଦଂ ଚ ପ୍ରହର୍ତଵ୍ଯମରେର୍ବଲମ୍
ଶତ୍ରୁର ସେନା ଯଦି ଦୁର୍ବଳ, ରୋଗା, ଭିଜା, ପାଣି ନଥିବା, ଶକ୍ତିହୀନ, ଅତି ବିଶ୍ୱାସୀ କିମ୍ବା ଧୀର ହୁଏ, ତେବେ ସେଉଁଠି ଆଘାତ କରିବା ଉଚିତ।
ନାର୍ଥିକୋଽର୍ଥିନମଭ୍ଯେତି କୃତାର୍ଥେ ନାସ୍ତି ସଙ୍ଗତମ୍। ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵାଣି ସାଧ୍ଯାନି ସାଵଶେଷାଣି କାରଯେତ୍
ଯେଉଁ ଲୋକ ଲାଭ ଚାହେ, ସେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଆଗକୁ ଆସିନାହାନ୍ତି; ଯାହାର କାମ ସାରିଗଲା, ସେଠାରେ ଆସନ୍ତି ମିଳିବାର ଅବସର ନାହିଁ। ଏହିପରି ଦେଖି, ମନୁଷ୍ୟ ନିଜର ସମସ୍ତ କାମ ସାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ, କିଛି ଅଧୂରା ରଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ସଂଗ୍ରହେ ଵିଗ୍ରହେ ଚୈଵ ଯତ୍ନଃ କାର୍ଯୋଽନସୂଯତା। ଉତ୍ସାହଶ୍ଚାପି ଯତ୍ନେନ କର୍ତଵ୍ଯୋ ଭୂତିମିଚ୍ଛତା
ମିଳିତା ହେଉ କି ବିରୋଧ ହେଉ, ସବୁଠି ଉତ୍ସାହ ଓ ଶ୍ରମ ଦେଇ କାମ କରିବା ଦରକାର, ଇର୍ଷ୍ୟା ରହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯେଉଁ ଲୋକ ସମୃଦ୍ଧି ଚାହେ, ସେ ଉତ୍ସାହ ଓ ଶ୍ରମରେ ଲାଗି ରହିବା ଉଚିତ।
ନାସ୍ଯ କୃତ୍ଯାନି ବୁଧ୍ଯେରନ୍ମିତ୍ରାଣି ରିପଵସ୍ତଥା। ଆରବ୍ଧାନ୍ଯେଵ ପଶ୍ଯେରନ୍ସୁପର୍ଯଵସିତାନ୍ଯପି
ମିତ୍ର ହେଉ କି ଶତ୍ରୁ, ତାଙ୍କୁ ନିଜ କାମ କେବେ ଜଣାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ସେମାନେ କେବଳ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା କାମ କିମ୍ବା ସାରିଗଲା କାମ ଦେଖିପାରିବେ।
ଭୀତଵତ୍ସଂଵିଧାତଵ୍ଯଂ ଯାଵଦ୍ଭଯମନାଗତମ୍। ଆଗତଂ ତୁ ଭଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରହର୍ତଵ୍ଯମଭୀତଵତ୍
ଭୟ ଆସିନଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୟଭିତ ହୋଇ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ; ଯେତେବେଳେ ଭୟ ସାମ୍ନାରେ ଆସିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା କରିବା ଦରକାର।
ଦୈଵେନୋପହତଂ ଶତ୍ରୁମନୁଗୃହ୍ଣାତି ଯୋ ନରଃ। ସ ମୃତ୍ଯୁମୁପଗୃହ୍ଣାତି ଗର୍ଭମଶ୍ଵତରୀ ଯଥା
ଯେଉଁ ଲୋକ ଦୈବ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ ଶତ୍ରୁକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରେ, ସେ ନିଜେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ବାହୁଡେଇ ନେଇଥାଏ; ଯେପରି ଅଶ୍ୱତରୀ ଗର୍ଭଧାରଣ କଲେ ନିଜ ଶେଷ ଆଣିଥାଏ।
ଅନାଗତଂ ହି ବୁଧ୍ଯେତ ଯଚ୍ଚ କାର୍ଯଂ ପୁରଃ ସ୍ଥିତମ୍। ନ ତୁ ବୁଦ୍ଧିକ୍ଷଯାତ୍କିଂଚିଦତିକ୍ରାମେତ୍ପ୍ରଯୋଜନମ୍
ଯେଉଁ କାମ ଆସିବାକୁ ଅଛି କିମ୍ବା ସାମ୍ନାରେ ଅଛି, ସେ କାମକୁ ପୂର୍ବରୁ ଅନୁମାନ କରିବା ଉଚିତ; ମନର ଅବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହାରାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଉତ୍ସାହଶ୍ଚାପି ଯତ୍ନେନ କର୍ତଵ୍ଯୋ ଭୂତିମିଚ୍ଛତା। ଵିଭଜ୍ଯ ଦେଶକାଲୌ ଚ ଦୈଵଂ ଧର୍ମାଦଯସ୍ତ୍ରଯଃ। ନୈଃଶ୍ରେଯସୌ ତୁ ତୌ ଜ୍ଞେଯୌ ଦେଶକାଲାଵିତି ସ୍ଥିତିଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ ସମୃଦ୍ଧି ଚାହେ, ସେ ଉତ୍ସାହ ଓ ଶ୍ରମରେ ଲାଗି ରହିବା ଉଚିତ; ଦେଶ ଓ ସମୟକୁ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରିବା ଦରକାର, ଦୈବ, ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, ଏବଂ କାମ ଏହି ତିନିଟିକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଉଚିତ। ତଥାପି, ଦେଶ ଓ ସମୟ ସଫଳତାର ମୂଳ ଭାବରେ ଜଣାଯିବା ଦରକାର।
ତାଲଵତ୍କୁରୁତେ ମୂଲଂ ବାଲଃ ଶତ୍ରୁରୁପେକ୍ଷିତଃ। ଗହନେଽଗ୍ନିରିଵୋତ୍ସୃଷ୍ଟଃ କ୍ଷିପ୍ରଂ ସଂଜାଯତେ ମହାନ୍
ଅବହେଳିତ ଶତ୍ରୁ, ଯଦି ଦୁର୍ବଳ ହେଉଥିବା ସତ୍ତା, ତାଳ ଗଛ ପରି ମୂଳ ନିବାଇ ନେଇଥାଏ; ଜଙ୍ଗଲରେ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି, ସେ ଶୀଘ୍ର ଭଲ ହୋଇଯାଏ।
ଅଗ୍ନିସ୍ତୋକମିଵାତ୍ମାନଂ ସନ୍ଧୁକ୍ଷଯତି ଯୋ ନରଃ। ସ ଵର୍ଧମାନୋ ଗ୍ରସତେ ମହାନ୍ତମପି ସଂଚଯମ୍
ଯେଉଁ ଲୋକ ନିଜକୁ ଛୋଟ ଅଗ୍ନି ପରି ଉତ୍ସାହିତ କରେ, ସେ ଆରମ୍ଭରେ ଛୋଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ବଡ଼ ସଂଗ୍ରହକୁ ବି ଖାଇ ନେଇପାରେ।
ଆଦାଵେଵ ଦଦାନୀତି ପ୍ରିଯଂ ବ୍ରୂଯାନ୍ନିରର୍ଥକମ୍
ଆରମ୍ଭରେ ମଧୁର କଥା କହିବା ଉଚିତ, 'ଦେବି' ବୋଲି କହିବା ଦରକାର, ଯଦିଓ ସେ କଥା ଖାଲି ହେଉ।
ଆଶାଂ କାଲଵତୀଂ କୁର୍ଯାତ୍କାଲଂ ଵିଘ୍ନେନ ଯୋଜଯେତ୍। ଵିଘ୍ନଂ ନିମିତ୍ତତୋ ବ୍ରୂଯାନ୍ନିମିତ୍ତଂ ଵାଽପି ହେତୁତଃ
ଆଶାକୁ ସମୟ ଉପରେ ଭରସା କରିବା ଉଚିତ, ବାଧା ଦେଇ ସମୟ ଖେପାଇବା ଦରକାର; ବାଧାକୁ କାରଣ ଭାବେ କହିବା ଉଚିତ, କିମ୍ବା କାରଣକୁ ନିମିତ୍ତ ଭାବେ ଦେଖାଇବା ଦରକାର।
କ୍ଷୁରୋ ଭୂତ୍ଵା ହରେତ୍ପ୍ରାଣାନ୍ନିଶିତଃ କାଲସାଧନଃ। ପ୍ରତିଚ୍ଛନ୍ନୋ ଲୋମହାରୀ ଦ୍ଵିଷତାଂ ପରିକର୍ତନଃ
କ୍ଷୁର ପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ହୋଇ, ଶତ୍ରୁଙ୍କର ପ୍ରାଣ ନେଇବା ଉଚିତ; ଲୁଚି ରହି, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି କମାଇ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ କମାଇ ଦେବା ଦରକାର।
ପାଣ୍ଡଵେଷୁ ଯଥାନ୍ଯାଯମନ୍ଯେଷୁ ଚ କୁରୂଦ୍ଵହ। ଵର୍ତମାନୋ ନ ମଜ୍ଜେସ୍ତ୍ଵଂ ତଥା କୃତ୍ଯଂ ସମାଚର
ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ନ୍ୟାୟରେ ବ୍ୟବହାର କରିଛ, ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ କାମରେ ସେପରି କର; ତେବେ ତୁମେ କେବେ ଡୁବିବା ନାହିଁ।
ସର୍ଵକଲ୍ଯାଣସଂପନ୍ନୋ ଵିଶିଷ୍ଟ ଇତି ନିଶ୍ଚଯଃ। ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରେଭ୍ଯୋ ରକ୍ଷାତ୍ମାନଂ ନରାଧିପ
ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ଯେଉଁ ଲୋକ ଭରିଥାଏ, ସେ ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେବା ନିଶ୍ଚିତ; ଏହିପରି ଦେଖି, ରାଜା, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ନିଜକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖ।
ଭ୍ରାତୃଵ୍ଯା ବଲଵନ୍ତସ୍ତେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରା ନରାଧିପ। ପଶ୍ଚାତ୍ତାପୋ ଯଥା ନ ସ୍ଯାତ୍ତଥା ନୀତିର୍ଵିଧୀଯତାମ୍
ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ, ରାଜା, ତୁମର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ; ତୁମର ନୀତି ଏପରି ହେଉ, ଯେପରି ତୁମେ ପଛରେ ପଶ୍ଚାତ୍ତାପ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସଂପ୍ରତସ୍ଥେ କଣିକଃ ସ୍ଵଗୃହଂ ତତଃ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋଽପି କୌରଵ୍ଯଃ ଶୋକାର୍ତଃ ସମପଦ୍ଯତ
ଏପରି କହି, କଣିକା ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲା; ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, କୌରବ, ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲେ।
କଣିକସ୍ଯ ମତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କାର୍ତ୍ସ୍ନ୍ଯେନ ଭରତର୍ଷଭ। ଦୁର୍ଯୋଧନଶ୍ଚ କର୍ଣଶ୍ଚ ଶକୁନିଶ୍ଚାପି ସୌବଲଃ। ଦୁଶାସନଚତୁର୍ଥାସ୍ତେ ମନ୍ତ୍ରଯାମାସୁରେକଦା
କଣିକାଙ୍କର ଉପଦେଶ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଣି, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୁର୍ୟୋଧନ, କର୍ଣ, ଶକୁନି (ସୁବଳଙ୍କ ପୁତ୍ର) ଓ ଦୁଶାସନ ଚାରିଜଣ ଏକଥିରେ ମନ୍ତ୍ରଣା କଲେ।
ତେ କୌରଵ୍ଯମନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଂ ନରାଧିପମ୍। ଦହନେ ତୁ ସପୁତ୍ରାଯାଃ କୁନ୍ତ୍ଯା ବୁଦ୍ଧିମକାରଯନ୍
ସେମାନେ କୌରବ ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ, କୁନ୍ତୀ ଓ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଜଳାଇବା ପାଇଁ ଯୋଜନା ତିଆରି କଲେ।
ତେଷାମିଙ୍ଗିତଭାଵଜ୍ଞୋ ଵିଦୁରସ୍ତତ୍ତ୍ଵଦର୍ଶିଵାନ୍। ଆକାରେଣ ଚ ତଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ବୁବୁଧେ ଦୁଷ୍ଟଚେତସାମ୍
ଏହି ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତ୍ରଣା କୁ ବୁଝିବାରେ ବିଦୁର ଅତି ଚତୁର ଓ ସତ୍ୟ ଜଣାଇଥିବା ଜଣେ, ସେ ଦୁଷ୍ଟମନସ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କର ଚେହେରା ଓ ଚଳାଚଳ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଯୋଜନାକୁ ଅନୁମାନ କରିଥିଲେ।
ତତୋ ଵିଦିତଵେଦ୍ଯାତ୍ମା ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ହିତେ ରତଃ। ପଲାଯନେ ମତିଂ ଚକ୍ରେ କୁନ୍ତ୍ଯାଃ ପୁତ୍ରୈଃ ସହାନଘଃ
ପାଣ୍ଡବଙ୍କର ଭଲରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ବିଦୁର, ସମସ୍ତ କଥା ବୁଝି ନିଶ୍ଚିତ କରିଲେ ଯେ, କୁନ୍ତୀ ଓ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ସହିତ ପଳାଇବା ଉଚିତ।
ତତୋ ଵାତସହାଂ ନାଵଂ ଯନ୍ତ୍ରଯୁକ୍ତାଂ ପତାକିନୀମ୍। ଊର୍ମିକ୍ଷମାଂ ଦୃଢାଂ କୃତ୍ଵା କୁନ୍ତୀମିଦମୁଵାଚ ହ
ତାପରେ ବିଦୁର ଏକ ଦୃଢ଼ ନାଉ ତିଆରି କଲେ, ଯାହା ପତାକା ଲାଗିଥିଲା, ଯନ୍ତ୍ର ଲାଗିଥିଲା, ଓ ବାୟୁ ଓ ତରଙ୍ଗକୁ ସହିପାରିବା ଶକ୍ତି ଥିଲା। ସେ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ କହିଲେ—
ଏଷ ଜାତଃ କୁଲସ୍ଯାସ୍ଯ କୀର୍ତିଵଂଶପ୍ରଣାଶନଃ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଃ ପରୀତାତ୍ମା ଧର୍ମଂ ତ୍ଯଜତି ଶାଶ୍ଵତମ୍
ଏହି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଏହି କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ବଂଶ ଓ କୀର୍ତିକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ; ତାଙ୍କର ମନ ଅନ୍ୟପଥରେ ଲାଗି, ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଧର୍ମକୁ ଛାଡିଦେଲେ।
ଇଯଂ ଵାରିପଥେ ଯୁକ୍ତା ତରଙ୍ଗପଵନକ୍ଷମା। ନୌର୍ଯଯା ମୃତ୍ଯୁପାଶାତ୍ତ୍ଵଂ ସପୁତ୍ରା ମୋକ୍ଷ୍ଯସେ ଶୁଭେ
ଏହି ନାଉ ଜଳପଥରେ ଚାଲିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ତରଙ୍ଗ ଓ ପବନକୁ ସହିପାରିବା; ଏହା ତୁମକୁ ଓ ତୁମ ପୁଅମାନେ ସହିତ ମୃତ୍ୟୁର ଫାଦରୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେବ, ଶୁଭେ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵ୍ଯଥିତା କୁନ୍ତୀ ପୁତ୍ରୈଃ ସହ ଯଶସ୍ଵିନୀ। ନାଵମାରୁହ୍ଯ ଗଙ୍ଗାଯାଂ ପ୍ରଯଯୌ ଭରତର୍ଷଭ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ସହିତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ଏବଂ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ନାଉରେ ଚଢ଼ି ଗଙ୍ଗାରେ ଯାତ୍ରା କଲେ, ଭାରତବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।