ପ୍ରତ୍ଯୁତ୍ଥାନାସନାଦ୍ଯେନ ସଂପ୍ରଦାନେନ କେନଚିତ୍। ଅତିଵିଶ୍ରବ୍ଧଘାତୀ ସ୍ଯାତ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣଂଦଷ୍ଟ୍ରୋ ନିମଗ୍ନକଃ
ଉଠିବା, ଆସନ ଦେବା କିମ୍ବା କିଛି ଦେଇ ଏମିତି ଭରସା ଜଗାଇପାରିବ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଭଳି ଘାତକ ହୋଇପାରିବ।
ଅଶଙ୍କିତେଭ୍ଯଃ ଶଙ୍କେତ ଶଙ୍କିତେଭ୍ଯଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ। ଅଶଙ୍କ୍ଯାଦ୍ଭଯମୁତ୍ପନ୍ନମପି ମୂଲଂ ନିକୃନ୍ତତି
ଯେଉଁମାନେ ଅନୁମାନ କରାଯାଉନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସନ୍ଦେହ କର; ଯେଉଁମାନେ ସନ୍ଦିଗ୍ଧ, ସେମାନଙ୍କୁ ସବୁଦିନ ସତର୍କ ରୁହ। ଅନୁମାନ ନ କରାଯାଇଥିବା ଭୟ ମଧ୍ୟ ମୂଳକୁ କାଟିଦେଉଛି।
ନ ଵିଶ୍ଵସେଦଵିଶ୍ଵସ୍ତେ ଵିଶ୍ଵସ୍ତେ ନାତିଵିଶ୍ଵସେତ୍। ଵିଶ୍ଵାସାଦ୍ଭଯମୁତ୍ପନ୍ନଂ ମୂଲାନ୍ଯପି ନିକୃନ୍ତତି
ଯାହାକୁ ଭରସା କରିହେବ ନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ଭରସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଯାହାକୁ ଭରସା କରିପାରିବ, ତାଙ୍କୁ ଅତିରିକ୍ତ ଭରସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଭରସାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଭୟ ମୂଳକୁ ମଧ୍ୟ କାଟିଦେଉଛି।
ଚାରଃ ସୁଵିହିତଃ କାର୍ଯ ଆତ୍ମନଶ୍ଚ ପରସ୍ଯ ଵା। ପାଷଣ୍ଡାଂସ୍ତାପସାଦୀଂଶ୍ଚ ପରରାଷ୍ଟ୍ରେଷୁ ଯୋଜଯେତ୍
ଏକ ଭଲ ଗୁପ୍ତଚର ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ, ସେଉଁଠି ନିଜ ପାଇଁ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ପାଇଁ। ବିଦେଶ ଦେଶରେ ପାଖଣ୍ଡୀ, ତପସ୍ବୀ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟମାନେକୁ ଲାଗାଅ।
ଉଦ୍ଯାନେଷୁ ଵିହାରେଷୁ ଦେଵତାଯତନେଷୁ ଚ। ପାନାଗାରେଷୁ ରଥ୍ଯାସୁ ସର୍ଵତୀର୍ଥେଷୁ ଚାପ୍ଯଥ
ଉଦ୍ୟାନ, ବିହାର, ଦେଉଳ, ମଦିରା ଘର, ରାସ୍ତା ଓ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ—
ଚତ୍ଵରେଷୁ ଚ କୂପେଷୁ ପର୍ଵତେଷୁ ଵନେଷୁ ଚ। ସମଵାଯେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ସରିତ୍ସୁ ଚ ଵିଚାରଯେତ୍
ଚଉକ, କୁଆଁ, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ, ସମସ୍ତ ସଭା ଓ ନଦୀରେ—ସେମାନଙ୍କୁ ଚରାଇ ତଦନ୍ତ କରାଅ।
ଵାଚା ଭୃଶଂ ଵିନୀତଃ ସ୍ଯାଦ୍ଧୃଦଯେନ ତଥା କ୍ଷୁରଃ। ସ୍ମିତପୂର୍ଵାଭିଭାଷୀ ସ୍ଯାତ୍ସୃଷ୍ଟୋ ରୌଦ୍ରସ୍ଯ କର୍ମଣଃ
ବାକ୍ୟରେ ବହୁତ ନମ୍ର ହେଉ, ହୃଦୟରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ରୁହ। କଠୋର କାମ ଦିଆଯିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରଥମେ ହସି କଥା କହ।
ଅଞ୍ଜଲିଃ ଶପଥଃ ସାନ୍ତ୍ଵଂ ଶିରସା ପାଦଵନ୍ଦନମ୍। ଆଶାକରଣମିତ୍ଯେଵଂ କର୍ତଵ୍ଯଂ ଭୂତିମିଚ୍ଛତା
ଯୋଗ ହାତରେ ନମସ୍କାର, ଶପଥ, ମୃଦୁ କଥା, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇବା, ପାଦ ଛୁଇଁବା ଓ ଅନୁରୋଧ ଶୁଣିବା—ଏସବୁ କରିବା ଉଚିତ ଯିଏ ଭୃଦ୍ଧି ଚାହେ।
ସୁପୁଷ୍ପିତଃ ସ୍ଯାଦଫଲଃ ଫଲଵାନ୍ସ୍ଯାଦ୍ଦୁରାରୁହଃ। ଆମଃ ସ୍ଯାତ୍ପକ୍ଵସଙ୍କାଶୋ ନଚ ଜୀର୍ଯେତ କର୍ହିଚିତ୍
ଗଛଟି ଫୁଲରେ ଭରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଫଳ ନ ହୋଇପାରେ, କିମ୍ବା ଫଳ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଚଢିବାକୁ କଷ୍ଟଦାୟକ ହୋଇପାରେ। କେବେ କେବେ ଅପକ୍ୱ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପକ୍ୱ ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ଏହି ଗଛ କେବେ ବୁଢ଼ି ଯାଏ ନାହିଁ।
ତ୍ରିଵର୍ଗେ ତ୍ରିଵିଧା ପୀଡା ହ୍ଯନୁବନ୍ଧାସ୍ତଥୈଵ ଚ। ଅନୁବନ୍ଧାଃ ଶୁଭା ଜ୍ଞେଯାଃ ପୀଡାସ୍ତୁ ପରିଵର୍ଜଯେତ୍
ଜୀବନର ତିନିଟି ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବାବେଳେ ତିନି ପ୍ରକାରର ଦୁଃଖ ଓ ପରିଣାମ ଦେଖାଯାଏ। ଭଲ ପରିଣାମକୁ ବୁଝିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖକୁ ଦୂରେଇ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଧର୍ମଂ ଵିଚରତଃ ପୀଡା ସାପି ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ନିଯଚ୍ଛତି। ଅର୍ଥଂ ଚାପ୍ଯର୍ଥଲୁବ୍ଧସ୍ଯ କାମଂ ଚାତିପ୍ରଵର୍ତିନଃ
ଧର୍ମ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ଦୁଃଖ ଆସେ, ଏହାକୁ ଦୁଇଟି ଉପାୟରେ ରୋକିହେବା: ଧନ ଲାଗି ଲୋଭୀ ଓ କାମନାରେ ଅତି ଲିନ ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ।
ଅଗର୍ଵିତାତ୍ମା ଯୁକ୍ତଶ୍ଚ ସାନ୍ତ୍ଵଯୁକ୍ତୋଽନସୂଯିତା। ଅଵେକ୍ଷିତାର୍ଥଃ ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ମନ୍ତ୍ରଯୀତ ଦ୍ଵିଜୈଃ ସହା
ଯିଏ ଅହଂକାର ଛାଡ଼ି, ଯଥାଯଥ ଆଚରଣ କରେ, ମିଳନସାର ଓ ଇର୍ଷ୍ୟା ଶୂନ୍ୟ, ଭଲଭାବେ ଭାବି ଦେଖେ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ ଥାଏ, ସେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ସହିତ ମିଳି ଆଲୋଚନା କରିବା ଉଚିତ।
କର୍ମଣା ଯେନ କେନୈଵ ମୃଦୁନା ଦାରୁଣେନ ଚ। ଉଦ୍ଧରେଦ୍ଦୀନମାତ୍ମାନଂ ସମର୍ଥୋ ଧର୍ମମାଚରେତ୍
ଯେଉଁଠି ଯେପରି ଉପାୟ ହେଉ, ସେଠି ମୃଦୁ କିମ୍ବା କଠୋର କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ଯିଏ ସମର୍ଥ, ସେ ନିଜ ଦୁଃଖିତ ଆତ୍ମାକୁ ଉଠାଇ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ।
ନ ସଂଶଯମନାରୁହ୍ଯ ନରୋ ଭଦ୍ରାଣି ପଶ୍ଯତି। ସଂଶଯଂ ପୁନରାରୁହ୍ଯ ଯଦି ଜୀଵତି ପଶ୍ଯତି
ଯିଏ ସନ୍ଦେହର ଗଛକୁ ଚଢ଼େ ନାହିଁ, ସେ ଶୁଭ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିପାରେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଚଢ଼ି ରହିଯାଏ ଓ ବଞ୍ଚିଯାଏ, ତେବେ ସେ ଦେଖିପାରେ।
ଯସ୍ଯ ବୁଦ୍ଧିଃ ପରିଭଵେତ୍ତମତୀତେନ ସାନ୍ତ୍ଵଯେତ୍। ଅନାଗତେନ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧିଂ ପ୍ରତ୍ଯୁତ୍ପନ୍ନେନ ପଣ୍ଡିତମ୍
ଯାହାର ବୁଦ୍ଧି ଅବସାଦଗ୍ରସ୍ତ, ସେଉଁଠି ପୂର୍ବ ଘଟଣା ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ମୂର୍ଖଙ୍କୁ ଆଗାମୀ ଦ୍ୱାରା, ଓ ପଣ୍ଡିତଙ୍କୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଦ୍ୱାରା ଉପଦେଶ ଦେବା ଉଚିତ।
ଯୋଽରିଣା ସହ ସନ୍ଧାଯ ଶଯୀତ କୃତକୃତ୍ଯଵତ୍। ସ ଵୃକ୍ଷାଗ୍ରେ ଯଥା ସୁପ୍ତଃ ପତିତଃ ପ୍ରତିବୁଧ୍ଯତେ
ଯିଏ ଶତ୍ରୁ ସହିତ ମିଳି ନିଜ କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବି ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହୋଇ ଶୋଇଯାଏ, ସେ ଗଛ ଶିରେ ଶୋଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପରି, ପଡ଼ିଗଲା ପରେ ମାତ୍ର ସଚେତନ ହୁଏ।
ମନ୍ତ୍ରସଂଵରଣେ ଯତ୍ନଃ ସଦା କାର୍ଯୋଽନସୂଯତା। ଆକାରମଭିରକ୍ଷେତ ଚାରେଣାପ୍ଯନୁପାଲିତଃ
ମନ୍ତ୍ର ଗୁପ୍ତ ରଖିବା ପାଇଁ ସଦା ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ, ଇର୍ଷ୍ୟା ଛାଡ଼ି। ନିଜ ଆଚରଣକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ, ଯଦିଓ ଗୁପ୍ତଚର ଦେଖୁନାହାନ୍ତି।
ନ ରାତ୍ରୌ ମନ୍ତ୍ରଯେଦ୍ଵିଦ୍ଵାନ୍ନ ଚ କୈଶ୍ଚିଦୁପାସିତଃ। ପ୍ରାସାଦାଗ୍ରେ ଶିଲାଗ୍ରେ ଵା ଵିଶାଲେ ଵିଜନେପି ଵା
ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ରାତିରେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନେ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଆଲୋଚନା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ରାଜମହଳ ଶିରେ, ପାଥର ଶିରେ, ବଡ଼ ଖାଲି ସ୍ଥାନରେ କିମ୍ବା ଏକାକି ସ୍ଥାନରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ସମନ୍ତାତ୍ତତ୍ର ପଶ୍ଯଦ୍ଭିଃ ସହାପ୍ତୈରେଵ ମନ୍ତ୍ରଯେତ୍। ନୈଵ ସଂଵେଶଯେତ୍ତତ୍ର ମନ୍ତ୍ରଵେଶ୍ମନି ଶାରିକାମ୍
ସମସ୍ତ ଦିଗ ଦେଖୁଥିବା ବିଶ୍ୱସ୍ତ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ ମାତ୍ର ଆଲୋଚନା କରିବା ଉଚିତ। ମନ୍ତ୍ର ଘରେ କଦାପି ଶାରିକା ପକ୍ଷୀକୁ ରଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଶୁକାନ୍ଵା ଶାରିକା ଵାପି ବାଲମୂର୍ଖଜଡାନପି। ପ୍ରଵିଷ୍ଟାନପି ନିର୍ଵାସ୍ଯ ମନ୍ତ୍ରଯେଦ୍ଧାର୍ମିକୈର୍ଦ୍ଵିଜୈଃ
ଶୁକା, ଶାରିକା, କିମ୍ବା ଶିଶୁ, ମୂର୍ଖ, ଅବୁଦ୍ଧିମାନ—ଏମାନେ ଯଦି ମନ୍ତ୍ର ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ବାହାର କରିବା ଉଚିତ। ଧର୍ମିକ ଦ୍ୱିଜମାନେ ସହିତ ମାତ୍ର ଆଲୋଚନା କରିବା ଉଚିତ।
ନୀତିଜ୍ଞୈର୍ନ୍ଯାଯଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞୈରିତିହାସେ ସୁନିଷ୍ଠିତୈଃ। ରକ୍ଷାଂ ମନ୍ତ୍ରସ୍ଯ ନିଶ୍ଛିଦ୍ରାଂ ମନ୍ତ୍ରାନ୍ତେ ନିଶ୍ଚଯେତ୍ସ୍ଵଯମ୍
ନୀତି ଜ୍ଞାନୀ, ନ୍ୟାୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଇତିହାସରେ ଦୃଢ଼ ଥିବା ଲୋକମାନେ ସହିତ ମନ୍ତ୍ର ରକ୍ଷା ନିର୍ବିଘ୍ନ କରିବା ଉଚିତ। ଶେଷରେ ନିଜେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବା ଉଚିତ।
ଵୀରୋପଵର୍ଣିତାତ୍ତସ୍ମାଦ୍ଧର୍ମାର୍ଥାଭ୍ଯାମଥାତ୍ମନା। ଏକେନ ଵାଥ ଵିପ୍ରେଣ ଜ୍ଞାତବୁଦ୍ଧିର୍ଵିନିଶ୍ଚଯେତ୍
ଏହିପରି, ବୀରମାନେ କହିଥିବା ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ବିଷୟରେ ଶୁଣି, ନିଜ ମନରେ ବିଚାର କରି, କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସହିତ, ସ୍ପଷ୍ଟ ବୁଝିବା ପରେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବା ଉଚିତ।
ତୃତୀଯେନ ନ ଚାନ୍ଯେନ ଵ୍ରଜେନ୍ନିଶ୍ଚଯମାତ୍ମଵାନ୍। ଷଟ୍କର୍ଣଶ୍ଛିଦ୍ଯତେ ମନ୍ତ୍ର ଇତି ନୀତିଷୁ ପଠ୍ଯତେ
ତୃତୀୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କାହା ସହିତ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଛଅ କାନରେ ମନ୍ତ୍ର ଗଲେ ଗୁପ୍ତ ରହେ ନାହିଁ, ନୀତି ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଏହିପରି କୁହାଯାଇଛି।
ନିଃସୃତୋ ନାଶଯେନ୍ମନ୍ତ୍ରୋ ହସ୍ତପ୍ରାପ୍ତାମପି ଶ୍ରିଯମ୍। ସ୍ଵମତଂ ଚ ପରେଷାଂ ଚ ଵିଚାର୍ଯ ଚ ପୁନଃପୁନଃ। ଗୁଣଵଦ୍ଵାକ୍ଯମାଦଦ୍ଯାନ୍ନୈଵ ତୃପ୍ଯେଦ୍ଵିଚକ୍ଷଣଃ
ଯଦି ଗୁପ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରକାଶ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ ହାତ ଆସିଥିବା ଧନ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ନିଜ ମତ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ମତ ପୁନିପୁନି ବିଚାର କରି, ଯାହା ଭଲ ତାହା ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ। ଜ୍ଞାନୀମାନେ କେବେ ତୃପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ନାଚ୍ଛିତ୍ଵା ପରମର୍ମାଣି ନାକୃତ୍ଵା କର୍ମ ଦାରୁଣମ୍। ନାହତ୍ଵା ମତ୍ସ୍ଯଘାତୀଵ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ମହତୀଂ ଶ୍ରିଯମ୍
ଅନ୍ୟର ଗୁପ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଜାଣିନଥିଲେ, କଠିନ କାମ କରିନଥିଲେ, ଓ ମାଛ ଧରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପରି ଆଘାତ ନଦେଲେ, ବଡ଼ ଧନ ମିଳେନାହିଁ।
କର୍ଶିତଂ ଵ୍ଯାଧିତଂ କ୍ଲିନ୍ନମପାନୀଯମଘାସକମ୍। ପରିଵିଶ୍ଵସ୍ତମନ୍ଦଂ ଚ ପ୍ରହର୍ତଵ୍ଯମରେର୍ବଲମ୍
ଶତ୍ରୁର ସେନା ଯଦି ଦୁର୍ବଳ, ରୋଗା, ଭିଜା, ପାଣି ନଥିବା, ଶକ୍ତିହୀନ, ଅତି ବିଶ୍ୱାସୀ କିମ୍ବା ଧୀର ହୁଏ, ତେବେ ସେଉଁଠି ଆଘାତ କରିବା ଉଚିତ।
ନାର୍ଥିକୋଽର୍ଥିନମଭ୍ଯେତି କୃତାର୍ଥେ ନାସ୍ତି ସଙ୍ଗତମ୍। ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵାଣି ସାଧ୍ଯାନି ସାଵଶେଷାଣି କାରଯେତ୍
ଯେଉଁ ଲୋକ ଲାଭ ଚାହେ, ସେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଆଗକୁ ଆସିନାହାନ୍ତି; ଯାହାର କାମ ସାରିଗଲା, ସେଠାରେ ଆସନ୍ତି ମିଳିବାର ଅବସର ନାହିଁ। ଏହିପରି ଦେଖି, ମନୁଷ୍ୟ ନିଜର ସମସ୍ତ କାମ ସାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ, କିଛି ଅଧୂରା ରଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ସଂଗ୍ରହେ ଵିଗ୍ରହେ ଚୈଵ ଯତ୍ନଃ କାର୍ଯୋଽନସୂଯତା। ଉତ୍ସାହଶ୍ଚାପି ଯତ୍ନେନ କର୍ତଵ୍ଯୋ ଭୂତିମିଚ୍ଛତା
ମିଳିତା ହେଉ କି ବିରୋଧ ହେଉ, ସବୁଠି ଉତ୍ସାହ ଓ ଶ୍ରମ ଦେଇ କାମ କରିବା ଦରକାର, ଇର୍ଷ୍ୟା ରହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯେଉଁ ଲୋକ ସମୃଦ୍ଧି ଚାହେ, ସେ ଉତ୍ସାହ ଓ ଶ୍ରମରେ ଲାଗି ରହିବା ଉଚିତ।
ନାସ୍ଯ କୃତ୍ଯାନି ବୁଧ୍ଯେରନ୍ମିତ୍ରାଣି ରିପଵସ୍ତଥା। ଆରବ୍ଧାନ୍ଯେଵ ପଶ୍ଯେରନ୍ସୁପର୍ଯଵସିତାନ୍ଯପି
ମିତ୍ର ହେଉ କି ଶତ୍ରୁ, ତାଙ୍କୁ ନିଜ କାମ କେବେ ଜଣାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ସେମାନେ କେବଳ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା କାମ କିମ୍ବା ସାରିଗଲା କାମ ଦେଖିପାରିବେ।
ଭୀତଵତ୍ସଂଵିଧାତଵ୍ଯଂ ଯାଵଦ୍ଭଯମନାଗତମ୍। ଆଗତଂ ତୁ ଭଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରହର୍ତଵ୍ଯମଭୀତଵତ୍
ଭୟ ଆସିନଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୟଭିତ ହୋଇ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ; ଯେତେବେଳେ ଭୟ ସାମ୍ନାରେ ଆସିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା କରିବା ଦରକାର।