ସୋଽଭ୍ଯୁପେତ୍ଯ ତଦା ପାର୍ଥୋ ମାତରଂ ଭ୍ରାତୃଵତ୍ସଲଃ। ଅଭିଵାଦ୍ଯାବ୍ରଵୀତ୍କୁନ୍ତୀମମ୍ବ ଭୀମ ଇହାଗତଃ
ତାପରେ ପାର୍ଥ, ଭାଇମାନଙ୍କୁ ଭଲପାଉଥିବା, ତାଙ୍କର ମାଆଁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, 'ମା କୁନ୍ତୀ, ଭୀମ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।'
କ୍ଵ ଗତୋ ଭଵିତା ମାତର୍ନେହ ପଶ୍ଯାମି ତଂ ଶୁଭେ। ଉଦ୍ଯାନାନି ଵନଂ ଚୈଵ ଵିଚିତାନି ସମନ୍ତତଃ
'ମା, ସେ କେଉଁଠି ଗଲେ? ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଏଠାରେ ଦେଖୁନି, ଶୁଭେ। ମୁଁ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ସବୁଠି ଖୋଜିଛି।'
ତଦର୍ଥଂ ନ ଚ ତଂ ଵୀରଂ ଦୃଷ୍ଟଵନ୍ତୋ ଵୃକୋଦରମ୍। ମନ୍ଯମାନାସ୍ତତଃ ସର୍ଵେ ଯାତୋ ନଃ ପୂର୍ଵମେଵ ସଃ
ଏହି କାରଣରେ ଆମେ କେହି ମଧ୍ୟ ସେହି ବୀର ଭୀମକୁ ଦେଖିପାରିଲୁନି। ଏଭଳି ଭାବି, ସମସ୍ତେ ଭଲିଲେ ସେ ଆମଠାରୁ ପୂର୍ବରୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଆଗତାଃ ସ୍ମ ମହାଭାଗେ ଵ୍ଯାକୁଲେନାନ୍ତରାତ୍ମନା। ଇହାଗମ୍ଯ କ୍ଵ ନୁ ଗତସ୍ତ୍ଵଯା ଵା ପ୍ରେଷିତଃ କ୍ଵ ନୁ
'ମହାଭାଗେ, ଆମେ ଭିତରୁ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ ଏଠାକୁ ଆସିଛୁ। ଏଠାକୁ ଆସି, ସେ କେଉଁଠି ଗଲେ, କିମ୍ବା ଆପଣ ତାଙ୍କୁ ପଠାଇଛନ୍ତି କି?'
କଥଯସ୍ଵ ମହାବାହୁଂ ଭୀମସେନଂ ଯଶସ୍ଵିନି। ନହି ମେ ଶୁଧ୍ଯତେ ଭାଵସ୍ତଂ ଵୀରଂ ପ୍ରତି ଶୋଭନେ
'ଯଶସ୍ବିନୀ, ଆମକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମସେନ ବିଷୟରେ କୁହନ୍ତୁ। ଶୋଭନେ, ସେ ବୀର ବିଷୟରେ ମୋର ମନ ଶାନ୍ତ ହେଉନାହିଁ।'
ଯତଃ ପ୍ରସୁପ୍ତଂ ମନ୍ଯେଽହଂ ଭୀମ୍ ନେତି ହତସ୍ତୁ ସଃ। ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ଚ ତତଃ କୁନ୍ତୀ ଧର୍ମରାଜେନ ଧୀମତା
'ମୁଁ ଭାବୁଛି ସେ ଶୁଏଇଥିଲେ, ଭୀମ ଏଠାରେ ନାହାନ୍ତି, ନିଶ୍ଚୟ ସେ ମରିଗଲେ।' ଏଭଳି ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ହାହେତି କୃତ୍ଵା ସଂଭ୍ରାନ୍ତା ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍। ନ ପୁତ୍ର ଭୀମଂ ପଶ୍ଯାମି ନ ମାମଭ୍ଯେତ୍ଯସାଵିତି
ବଡ ଦୁଃଖରେ କୁନ୍ତୀ କହିଲେ, 'ମୋ ପୁଅ, ମୁଁ ଭୀମକୁ କେଉଁଠି ଦେଖୁନାହିଁ, ସେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିନାହାନ୍ତି.'
ଶୀଘ୍ରମନ୍ଵେଷଣେ ଯତ୍ନଂ କୁରୁ ତସ୍ଯାନୁଜୈଃ ସହ। ଦ୍ରୁତଂ ଗତ୍ଵା ପୁରୋଦ୍ଯାନଂ ଵିଚିନ୍ଵନ୍ତିସ୍ମ ପାଣ୍ଡଵାଃ
ତୁମେ ତମ ଛୋଟ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଭଳି ଖୋଜିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର, ବୋଲି କହି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦୂରୁତ ରାଜବାଗକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଖୋଜିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଭୀମଭୀମେତି ତେ ଵାଚା ପାଣ୍ଡଵାଃ ସମୁଦୈରଯନ୍। ଵିଚିନ୍ଵନ୍ତୋଽଥ ତେ ସର୍ଵେ ନ ସ୍ମ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଭ୍ରାତରମ୍
ପାଣ୍ଡବମାନେ 'ଭୀମ! ଭୀମ!' ବୋଲି ଡାକିଲେ, ଏଠାଉଁ ସେଠାଉଁ ଖୋଜିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଭାଇଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଆଗତାଃ ସ୍ଵଗୃହଂ ଭୂଯ ଇଦମୂଚୁଃ ପୃଥାଂ ତଦା। ନ ଦୃଶ୍ଯତେ ମହାବାହୁରମ୍ବ ଭୀମୋ ଵନେ ଚିତଃ
ପୁଣି ଘରକୁ ଫେରି, ସେମାନେ ପୃଥାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମ ଉଦ୍ୟାନରେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ।'
ଵିଚିତାନି ଚ ସର୍ଵାଣି ହ୍ଯୁଦ୍ଯାନାନି ନଦୀସ୍ତଥା
ସମସ୍ତ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଭଲଭାବେ ତଲାଶ କରାଯାଇଛି।
ଉଵାଚ ବଲଵାନ୍କ୍ଷତ୍ତର୍ଭୀମସେନୋ ନ ଦୃଶ୍ଯତେ
ତେବେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଦୁର କହିଲେ, 'ଭୀମସେନ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ।'
ଉଦ୍ଯାନାନ୍ନିର୍ଗତାଃ ସର୍ଵେ ଭ୍ରାତରୋ ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହ। ତତ୍ରୈକସ୍ତୁ ମହାବାହୁର୍ଭୀମୋ ନାଭ୍ଯେତି ମାମିହ
ସମସ୍ତ ଭାଇମାନେ ଏକାଠି ଉଦ୍ୟାନରୁ ବାହାରିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ମୋ ପାଖକୁ ମହାବଳୀ ଭୀମ ମାତ୍ର ଫେରିନାହାନ୍ତି।
ନ ଚ ପ୍ରୀଣଯତେ ଚକ୍ଷୁଃ ସଦା ଦୁର୍ଯୋଧନସ୍ଯ ସଃ। କ୍ରୂରୋଽସୌ ଦୁର୍ମତିଃ କ୍ଷୁଦ୍ରୋ ରାଜ୍ଯଲୁବ୍ଧୋଽନପତ୍ରପଃ
ସେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରେନାହିଁ; ସେ ଦୁଷ୍ଟ, ଖରାପ ମନର, ଛୋଟ ମନର, ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଲୋଭୀ ଓ ଲଜ୍ଜାହୀନ।
ନିହନ୍ଯାଦପି ତଂ ଵୀରଂ ଜାତମନ୍ଯୁଃ ସୁଯୋଧନଃ। ତେନ ମେ ଵ୍ଯାକୁଲଂ ଚିତ୍ତଂ ହୃଦଯଂ ଦହ୍ଯତୀଵ ଚ
ଯଦି ସେ କ୍ରୋଧିତ ହୁଏ, ଦୁର୍ୟୋଧନ ଏହି ବୀରକୁ ମାଡ଼ି ଦେଇପାରେ; ଏହି କଥା ଭାବି ମୋର ମନ ଅଶାନ୍ତ ଓ ହୃଦୟ ଜଳିଉଠୁଛି।
ମୈଵଂ ଵଦସ୍ଵ କଲ୍ଯାଣି ଶେଷସଂରକ୍ଷଣଂ କୁରୁ। ପ୍ରତ୍ଯାଦିଷ୍ଟୋ ହି ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ଶେଷେଽପି ପ୍ରହରେତ୍ତଵ
ଏପରି କଥା କହନାହାଁ, ଶୁଭେ, ଅନ୍ୟ ସନ୍ତାନମାନେକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖ; କାରଣ ଦୁଷ୍ଟମନ ବ୍ୟକ୍ତି ସଚେତନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ପୁଅମାନେକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିପାରେ।
ଦୀର୍ଘାଯୁଷସ୍ତଵ ସୁତା ଯଥୋଵାଚ ମହାମୁନିଃ। ଆଗମିଷ୍ଯତି ତେ ପୁତ୍ରଃ ପ୍ରୀତିଂ ଚୋତ୍ପାଦଯିଷ୍ଯତି
ମହାମୁନି ଯେପରି କହିଥିଲେ, ତୁମ ପୁଅମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବେ; ତୁମ ପୁଅ ଫେରିଆସିବେ ଏବଂ ତୁମକୁ ଖୁସି ଦେଇବେ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଯଯୌ ଵିଦ୍ଵାନ୍ଵିଦୁରଃ ସ୍ଵଂ ନିଵେଶନମ୍। କୁନ୍ତୀ ଚିନ୍ତାପରା ଭୂତ୍ଵା ସହାସୀନା ସୁତୈର୍ଗୃହେ
ଏପରି କହି, ବିଦୁର ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ; କୁନ୍ତୀ ଚିନ୍ତାରେ ଭରିଆ, ପୁଅମାନେ ସହିତ ଘରେ ବସି ରହିଲେ।
ତତୋଽଷ୍ଟମେ ତୁ ଦିଵସେ ପ୍ରତ୍ଯବୁଧ୍ଯତ ପାଣ୍ଡଵଃ। ତସ୍ମିଂସ୍ତଦା ରସେ ଜୀର୍ଣେ ସୋଽପ୍ରମେଯବଲୋ ବଲୀ
ତାପରେ ଅଷ୍ଟମ ଦିନରେ, ପାଣ୍ଡବ ଜାଗିଉଠିଲେ; ସେ ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏହି ଔଷଧ ହଜମ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରତିବୁଧ୍ଯନ୍ତଂ ପାଣ୍ଡଵଂ ତେ ଭୁଜଙ୍ଗମାଃ। ସାନ୍ତ୍ଵଯାମାସୁରଵ୍ଯଗ୍ରା ଵଚନଂ ଚେଦମବ୍ରୁଵନ୍
ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଜାଗିଥିବା ଦେଖି, ସେଠାରେ ଥିବା ସର୍ପମାନେ ଭୟଭିତ ହୋଇ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ ଏବଂ କହିଲେ:
ଯତ୍ତେ ପୀତୋ ମହାବାହୋ ରସୋଽଯଂ ଵୀର୍ଯସଂଭୃତଃ। ତସ୍ମାନ୍ନାଗାଯୁତବଲୋ ରଣେଽଧୃଷ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯସି
'ମହାବାହୁ, ତୁମେ ଯେଉଁ ରସ ପିଇଥିଲ, ଏହା ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦଶ ହଜାର ନାଗଙ୍କ ଶକ୍ତି ପାଇବେ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ ହେବେ।'
ଗଚ୍ଛାଦ୍ଯ ତ୍ଵଂ ଚ ସ୍ଵଗୃହଂ ସ୍ନାତୋ ଦିଵ୍ଯୈରିମୈର୍ଜଲୈଃ। ଭ୍ରାତରସ୍ତେଽନୁତପ୍ଯନ୍ତି ତ୍ଵାଂ ଵିନା କୁରୁପୁଙ୍ଗଵ
'ଏହି ଦିବ୍ୟ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ଆଜି ତୁମେ ଘରକୁ ଯାଅ; ତୁମ ଭାଇମାନେ, କୁରୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମ ବିନା ଦୁଃଖିତ ଅଛନ୍ତି।'
ତତଃ ସ୍ନାତୋ ମହାବାହୁଃ ଶୁଚିଶୁକ୍ଲାମ୍ବରସ୍ରଜଃ। ତତୋ ନାଗସ୍ଯ ଭଵନେ କୃତକୌତୁକମଙ୍ଗଲଃ
ତାପରେ, ସେ ମହାବଳୀ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଫୁଲମାଳା ପିନ୍ଧି, ନାଗଙ୍କ ଗୃହରେ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଓଷଧୀଭିର୍ଵିଷଘ୍ନୀଭିଃ ସୁରଭୀଭିର୍ଵିଶେଷତଃ। ଭୁକ୍ତଵାନ୍ପରମାନ୍ନଂ ଚ ନାଗୈର୍ଦତ୍ତଂ ମହାବଲଃ
ସେ ମହାବଳୀ, ନାଗମାନେ ଦେଇଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଲେ, ଯାହା ବିଷନାଶକ ଔଷଧ ଓ ସୁଗନ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇଥିଲା।
ପୂଜିତୋ ଭୁଜଗୈର୍ଵୀର ଆଶୀର୍ଭିଶ୍ଚାଭିନନ୍ଦିତଃ। ଦିଵ୍ଯାଭରଣସଂଛନ୍ନୋ ନାଗାନାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ପାଣ୍ଡଵାଃ
ସର୍ପମାନେ ଭୀମକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ, ଏବଂ ସେ ଦିବ୍ୟ ଗହନା ପିନ୍ଧି ନାଗମାନେଙ୍କୁ ବିଦାୟ ନେଲେ, ହେ ପାଣ୍ଡବ।
ଉଦତିଷ୍ଠତ୍ପ୍ରହୃଷ୍ଟାତ୍ମା ନାଗଲୋକାଦରିନ୍ଦମଃ। ଉତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ଚ ତଦା ନାଗୈର୍ଜଲାଜ୍ଜଲରୁହେକ୍ଷଣଃ
ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଭୀମ ଖୁସି ମନେ ନାଗଲୋକରୁ ବାହାରିଲେ; ସର୍ପମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜଳରୁ ଉଠାଇଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଗୋଲାପ ଫୁଲ ପତ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା।
ତସ୍ମିନ୍ନେଵ ଵନୋଦ୍ଦେଶେ ସ୍ଥାପିତଃ କୁରୁନନ୍ଦନଃ। ତେ ଚାନ୍ତର୍ଦଧିରେ ନାଗାଃ ପାଣ୍ଡଵସ୍ଯୈଵ ପଶ୍ଯତଃ
ସେଇ ଅରଣ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳରେ କୁରୁବଂଶୀକୁ ରଖାଗଲା; ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ ସର୍ପମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।
ତତ ଉତ୍ଥାଯ କୌନ୍ତେଯୋ ଭୀମସେନୋ ମହାବଲଃ। ଆଜଗାମ ମହାବାହୁର୍ମାତୁରନ୍ତିକମଞ୍ଜସା
ତାପରେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଭୀମସେନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଉଠି, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ନେଇ ସିଧାସଳଖ ମାଆଁଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ତତୋଽଭିଵାଦ୍ଯ ଜନନୀଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ଭ୍ରାତରମେଵ ଚ। କନୀଯସଃ ସମାଘ୍ରାଯ ଶିରସ୍ସ୍ଵରିଵିମର୍ଦନଃ
ତାପରେ ସେ ମାଆଁ ଓ ବଡ଼ ଭାଇଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଛୋଟ ଭାଇମାନେଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଚୁମିଲେ।
ତୈଶ୍ଚାପି ସଂପରିଷ୍ଵକ୍ତଃ ସହ ମାତ୍ରା ନରର୍ଷଭୈଃ। ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଗତସୌହାର୍ଦାଦ୍ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଦିଷ୍ଟ୍ଯେତି ଚାବ୍ରୁଵନ୍
ସେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ସହିତ ମାଆଁ ସହ ଆଲିଙ୍ଗନ ପାଇଲେ; ସେମାନେ ପରସ୍ପର ସ୍ନେହରେ ଖୁସି ହୋଇ, ବାରମ୍ବାର 'ଭାଗ୍ୟରେ, ଭାଗ୍ୟରେ' ବୋଲି କହିଲେ।