ଶତମେକୋତ୍ତରଂ ତେଷାଂ କୁମାରାଣାଂ ମହୌଜସାମ୍। ଏକ ଏଵ ନିଗୃହ୍ଣାତି ନାତିକୃଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଵୃକୋଦରଃ
ସେମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଶତ ଏବଂ ଏକଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ ଥିଲେ, ଏହା ସତ୍ୟ ଯେ, ଭୀମ ଏକାଏକି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅସୁବିଧା ବିନା ଦମନ କରିପାରୁଥିଲେ।
କଚେଷୁ ଚ ନିଗୃହ୍ଯୈନାନ୍ଵିନିହତ୍ଯ ବଲାଦ୍ବଲୀ। ଚକର୍ଷ କ୍ରୋଶତୋ ଭୂମୌ ଘୃଷ୍ଟଜାନୁଶିରୋଂସକାନ୍
ସେ ଲୋକମାନେଠାରୁ କିଛିଙ୍କୁ କେଶ ଧରି ଶକ୍ତିରେ ପିଟି, ଭୂମିରେ ଟାଣି ନେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଘୁଉଁ ଏବଂ ମୁଣ୍ଡ ଘସିଯାଉଥିଲା, ସେମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ।
ଦଶ ବାଲାଞ୍ଜଲେ କ୍ରୀଡନ୍ଭୁଜାଭ୍ଯାଂ ପରିଗୃହ୍ଯ ସଃ। ଆସ୍ତେ ସ୍ମ ସଲିଲେ ମଗ୍ନୋ ମୃତକଲ୍ପାନ୍ଵିମୁଞ୍ଚତି
ଭୀମ ଦଶଜଣ ପିଲାକୁ ଏକାଏକି ଆଁଶରେ ଧରି, ପାଣିରେ ବସି ରହୁଥିଲେ ଏବଂ ସେମାନେକୁ ମୃତ ପରି ଛାଡ଼ି ଦେଉଥିଲେ।
ଫଲାନି ଵୃକ୍ଷମାରୁହ୍ଯ ଵିଚିନ୍ଵନ୍ତି ଚ ଯେ ତଦା। ତଦା ପାଦପ୍ରହାରେଣ ଭୀମଃ କମ୍ପଯତେ ଦ୍ରୁମାନ୍
ଯେଉଁମାନେ ଫଳ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଗଛ ଚଢ଼ୁଥିଲେ, ଭୀମ ଗଛକୁ ଜୋରରେ ଆଘାତ କରି, ଗଛକୁ କମ୍ପାଇ ଦେଉଥିଲେ।
ପ୍ରହାରଵେଗାଭିହତା ଦ୍ରୁମା ଵ୍ଯାଘୂର୍ଣିତାସ୍ତତଃ। ସଫଲାଃ ପ୍ରପତନ୍ତି ସ୍ମ ଦ୍ରୁମାତ୍ସ୍ରସ୍ତାଃ କୁମାରକାଃ
ଭୀମଙ୍କ ଆଘାତର ଜୋରରେ ଗଛ ଘୂରିଯାଉଥିଲା, ଫଳ ଝଡ଼ିପଡ଼ୁଥିଲା ଏବଂ ପିଲାମାନେ ଡାଲିରୁ ଖସିଯାଉଥିଲେ।
କେଚିଦ୍ଭଗ୍ନଶିରୋରସ୍କାଃ କେଚିଦ୍ଭଗ୍ନକଟୀମୁଖାଃ। ନିପେତୁର୍ଭ୍ରାତରଃ ସର୍ଵେ ଭୀମସେନଭୁଜାର୍ଦିତାଃ
କିଛି ଭାଇମାନେ ମୁଣ୍ଡ ଓ କାନ୍ଧ ଭାଙ୍ଗି ଖସିଯାଉଥିଲେ, ଆଉ କିଛି କମର ଓ ମୁହଁ ଭାଙ୍ଗି ଖସିଯାଉଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଭୀମସେନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ହେଉଥିଲେ।
ନ ତେ ନିଯୁଦ୍ଧେ ନ ଜଵେ ନ ଯୋଗ୍ଯାସୁ କଦାଚନ। କୁମାରା ଉତ୍ତରଂ ଚକ୍ରୁଃ ସ୍ପର୍ଧମାନା ଵୃକୋଦରମ୍
କୌଣସି ମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧ, ଦୌଡ଼ ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଭୀମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ସ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରାଂଶ୍ଚ ସ୍ପର୍ଧମାନୋ ଵୃକୋଦରଃ। ଅପ୍ରିଯେଽତିଷ୍ଠଦତ୍ଯନ୍ତଂ ବାଲ୍ଯାନ୍ନ ଦ୍ରୋହଚେତସା
ଏଭଳି ଭାବେ, ଭୀମ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସହ ସ୍ପର୍ଧା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଏହି ଅପ୍ରିୟ ବ୍ୟବହାର ଦୁଷ୍ଟତାରୁ ନୁହେଁ, ବଳକି ପିଲାମନ୍ତି ଭାବରୁ ଥିଲା।
ତତୋ ବଲମତିଖ୍ଯାତଂ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍। ଭୀମସେନସ୍ଯ ତଜ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦୁଷ୍ଟଭାଵମଦର୍ଶଯତ୍
ତାପରେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପୁଅ, ଭୀମସେନଙ୍କ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶକ୍ତି ଜାଣି, ମନରେ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବ ଧରିଲେ।
ତସ୍ଯ ଧର୍ମାଦପେତସ୍ଯ ପାପାନି ପରିପଶ୍ଯତଃ। ମୋହାଦୈଶ୍ଵର୍ଯଲୋଭାଚ୍ଚ ପାପା ମତିରଜାଯତ
ତାଙ୍କ ଧର୍ମରୁ ବିମୁଖ ହୋଇଥିବା ଏବଂ ଅନେକ ପାପ କାମ କରୁଥିବା ଦେଖି, ଶକ୍ତି ଓ ରାଜ୍ୟ ଲୋଭରେ ମନରେ ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତା ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।
ଅଯଂ ବଲଵତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଃ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରୋ ଵୃକୋଦରଃ। ମଧ୍ଯମଃ କୁନ୍ତିପୁତ୍ରାଣାଂ ନିକୃତ୍ଯା ସନ୍ନିଗୃହ୍ଯତାଂ
ଏହି କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଭୀମ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହି ମଧ୍ୟମ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଚତୁର୍ତ୍ତା କରି ଦମନ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାଣଵାନ୍ଵିକ୍ରମୀ ଚୈଵ ଶୌର୍ଯେଣ ମହତାଽନ୍ଵିତଃ। ସ୍ପର୍ଧତେ ଚାପି ସହିତାନସ୍ମାନେକୋ ଵୃକୋଦରଃ
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ବଡ଼ ସାହସ ଥିବା, ଏବଂ ଏକାଏକି ସମସ୍ତଙ୍କ ସହ ସ୍ପର୍ଧା କରୁଛି, ଏହି ଭୀମ।
ତଂ ତୁ ସୁପ୍ତଂ ପୁରୋଦ୍ଯାନେ ଗଙ୍ଗାଯାଂ ପ୍ରକ୍ଷିପାମହେ। ଅଥ ତସ୍ମାଦଵରଜଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଚୈଵ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍
ସେ ଘରବାଗିଚାରେ ଶୁଅଁଥିବାବେଳେ, ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଗଙ୍ଗା ନଦୀରେ ଫିଙ୍ଗିଦେବା। ତାପରେ, ଆମେ ତାଙ୍କ ଭାଇ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ବଡ଼ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଧରିବା।
ପ୍ରସହ୍ଯ ବନ୍ଧନେ ବଦ୍ଧ୍ଵା ପ୍ରଶାସିଷ୍ଯେ ଵସୁନ୍ଧରାମ୍। ଏଵଂ ସ ନିଶ୍ଚଯଂ ପାପଃ କୃତ୍ଵା ଦୁର୍ଯୋଧନସ୍ତଦା। ନିତ୍ଯମେଵାନ୍ତରପ୍ରେକ୍ଷୀ ଭୀମସ୍ଯାସୀନ୍ମହାତ୍ମନଃ
ଜୋରକରି ବାନ୍ଧି ଦେଇ, ମୁଁ ଏହି ପୃଥିବୀ ଶାସନ କରିବି। ଏଭଳି ଦୁଷ୍ଟ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇ, ଦୁର୍ୟୋଧନ ସଦା ଭୀମଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଦେଖି ରହୁଥିଲେ।
ତତୋ ଜଲଵିହାରାର୍ଥଂ କାରଯାମାସ ଭାରତ। ଚୈଲକମ୍ବଲଵେଶ୍ମାନି ଵିଚିତ୍ରାଣି ମହାନ୍ତି ଚ
ତାପରେ ଜଳ କ୍ରୀଡା ପାଇଁ ଉତ୍କଳଭାରତ, ତିନି ଚାଲି ଓ କମ୍ବଳରେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଏବଂ ବଡ଼ ଶିବିରଗୁଡିକ ତିଆରି କରାଗଲା।
ସର୍ଵକାମୈଃ ସୁପୂର୍ଣାନି ପତାକୋଚ୍ଛ୍ରାଯଵନ୍ତି ଚ। ତତ୍ର ସଂଜନଯାମାସ ନାନାଗାରାଣ୍ଯନେକଶଃ
ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଭରିଥିବା ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ପତାକାରେ ସଜିଥିବା ଏହି ଶିବିରଗୁଡିକରେ, ସେଠାରେ ବହୁ ପ୍ରକାର ଘର ଉପସ୍ଥାପନ କରାଗଲା।
ଉଦକକ୍ରୀଡନଂ ନାମ କାରଯାମାସ ଭାରତ। ପ୍ରମାଣକୋଟ୍ଯାଂ ତଂ ଦେଶଂ ସ୍ଥଲଂ କିଂଚିଦୁପେତ୍ଯହ
ଏହି ଅଞ୍ଚଳର ଧାରାରେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନ ଚୟନ କରି, ଜଳ କ୍ରୀଡା ଉତ୍ସବ ଆୟୋଜନ କରାଗଲା, ଭାରତ।
କ୍ରୀଡାଵସାନେ ତେ ସର୍ଵେ ଶୁଚିଵସ୍ତ୍ରାଃ ସ୍ଵଲଙ୍କୃତାଃ। ସର୍ଵକାମସମୃଦ୍ଧଂ ତଦନ୍ନଂ ବୁଭୁଜିରେ ଶନୈଃ
କ୍ରୀଡା ଶେଷରେ ସମସ୍ତେ ପରିଷ୍କାର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଏବଂ ଭଲଭାବେ ସଜି, ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଖାଦ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରିଲେ।
ଦିଵସାନ୍ତେ ପରିଶ୍ରାନ୍ତା ଵିହୃତ୍ଯ ଚ କୁରୂଦ୍ଵହାଃ। ଵିହାରାଵସଥେଷ୍ଵେଵ ଵୀରା ଵାସମରୋଚଯନ୍
ଦିନ ଶେଷରେ, ଆନନ୍ଦରେ ଶ୍ରମିତ ହୋଇ, କୁରୁମାନେ ମନୋରଞ୍ଜନ ଶିବିରରେ ବିଶ୍ରାମ ପାଇଁ ଚୟନ କରିଲେ।
ଖିନ୍ନସ୍ତୁ ବଲଵାନ୍ଭୀମୋ ଵ୍ଯାଯାମାଭ୍ଯଧିକସ୍ତଦା। ଵାହଯିତ୍ଵା କୁମାରାଂସ୍ତାଞ୍ଜଲକ୍ରୀଡାଗତାନ୍ଵିଭୁଃ
କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କଠୁ ଅଧିକ ଶ୍ରମ କରି, ଜଳ କ୍ରୀଡା ପାଇଁ ଆସିଥିବା କୁମାରମାନଙ୍କୁ ବୋହିଲେ।
ପ୍ରମାଣକୋଟ୍ଯାଂ ଵାସାର୍ଥଂ ସୁଷ୍ଵାପାରୁହ୍ଯ ତତ୍ସ୍ଥଲମ୍। ଶୀତଂ ଵାସଂ ସମାସାଦ୍ଯ ଶାନ୍ତୋ ମଦଵିମୋହିତଃ
ବିଶ୍ରାମ ପାଇଁ ସେ ଏହି ଧାରାରେ ଏକ ଢିଲା ସ୍ଥାନରେ ଶୁଇଲେ, ଶୀତଳ ଜାଗା ମିଳି, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଶ୍ରମରେ ଅଭିଭୂତ ହେଲେ।
ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟଃ ପାଣ୍ଡଵୋ ରାଜନ୍ସୁଷ୍ଵାପ ମୃତଵତ୍କ୍ଷିତୌ। ତତୋ ବଦ୍ଧ୍ଵା ଲତାପାଶୈର୍ଭୀମଂ ଦୁର୍ଯୋଧନଃ ଶନୈଃ
ପାଣ୍ଡବ ଭୀମ ଜମିରେ ମୃତ ଭଳି ନିଶ୍ଚଳ ଶୁଇଥିଲେ; ତାପରେ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଲତାର ରସିରେ ଭୀମଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଲେ।
ପ୍ରମାଣକୋଟ୍ଯାଂ ସଂସୁପ୍ତଂ ଗଙ୍ଗାଯାଂ ପ୍ରାକ୍ଷିପଜ୍ଜଲେ। ତତଃ ପ୍ରବୁଦ୍ଧଃ କୌନ୍ତେଯଃ ସର୍ଵାନ୍ସଂଛିଦ୍ଯ ବନ୍ଧନାନ୍
ଧାରାରେ ଶୁଇଥିବା ଭୀମଙ୍କୁ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ; କିନ୍ତୁ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଜାଗି, ସମସ୍ତ ବାନ୍ଧନ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ।
ଉଦତିଷ୍ଠଦ୍ବଲାଦ୍ଭୂଯୋ ଭୀମଃ ପ୍ରହରତାଂ ଵରଃ। ସ ଵିମୁକ୍ତୋ ମହାତେଜା ନାଜ୍ଞାସୀତ୍ତେନ ତତ୍କୃତମ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବଳ ଭୀମ ଶକ୍ତିରେ ଉଠିଲେ, ମୁକ୍ତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ କିଏ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲା ତାହା ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ପୁନର୍ନିଦ୍ରାଵଶଂ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତତ୍ରୈଵ ପ୍ରାସ୍ଵପଦ୍ବଲୀ। ଅର୍ଧରାତ୍ର୍ଯାଂ ଵ୍ଯତୀତାଯାମୁତ୍ତସ୍ଥୁଃ କୁରୁପାଣ୍ଜଵାଃ। ଦୁର୍ଯୋଧନସ୍ତୁ କୌନ୍ତେଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିର୍ଵେଦମଭ୍ଯଗାତ୍
ପୁନି ନିଦ୍ରାରେ ଅଭିଭୂତ ହୋଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମ ସେଠାରେ ଶୁଇଲେ; ଅର୍ଧରାତ୍ରି ଯିବା ପରେ, କୁରୁ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଉଠିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରକୁ ଦେଖି ନିରାଶ ହେଲେ।
ସୁପ୍ତଂ ଚାପି ପୁନଃ ସର୍ପୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣଦଂଷ୍ଟ୍ରୈର୍ମହାଵିଷୈଃ। କୁପିତୈର୍ଦଂଶଯାମାସ ସର୍ଵେଷ୍ଵେଵାଙ୍ଗସନ୍ଧିଷୁ
ପୁନି ନିଦ୍ରାରେ ଥିବା ସମୟରେ, ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ କ୍ରୁଧିତ ଏବଂ ବିଷାକ୍ତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାଁତ ଅଥିବା ସର୍ପମାନେ ଭୀମଙ୍କ ଶରୀରର ସମସ୍ତ ଯୋଗସ୍ଥାନରେ କାମଡ଼ିଲେ।
ଦଂଷ୍ଟ୍ରାଶ୍ଚ ଦଂଷ୍ଟ୍ରିଣାଂ ମର୍ମସ୍ଵପି ତେନ ନିପାତିତାଃ। ତ୍ଵଚଂ ନ ଚାସ୍ଯ ବିଭିଦୁଃ ସାରତ୍ଵାତ୍ପୃଥୁପକ୍ଷସଃ
ସେ ସର୍ପମାନଙ୍କର ଦାଁତ ଭୀମଙ୍କ ମର୍ମସ୍ଥାନରେ ଲାଗିଲା, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ଏବଂ ଚଉଡ଼ା ଶରୀର ହେତୁ, ଚମଡ଼ ଭେଦ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ଭୀସେନସ୍ତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ସର୍ପାନପୋଥଯତ୍। ସାରଥିଂ ଚାସ୍ଯ ଦଯିତମପହସ୍ତେନ ଜଘ୍ନିଵାନ୍
ଭୀମସେନ ଜାଗି, ସମସ୍ତ ସର୍ପମାନେକୁ ପିଟିଦେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ନେତାକୁ ହାତରେ ମାରିଦେଲେ।
ତଥାନ୍ଯଦିଵସେ ରାଜନ୍ହନ୍ତୁକାମୋଽତ୍ଯମର୍ଷଣଃ। ଵଲନେନ ସହାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ସୌବଲସ୍ଯ ମତେ ସ୍ଥିତଃ
ପରେ ଅନ୍ୟ ଦିନ, ରାଜା, ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ମାନସିକ ଦୁଃଖରେ ଜଳି, ହତ୍ୟା କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କର୍ଣ୍ଣ ସହିତ ଆଲୋଚନା କରି, ଶୁବଳପୁତ୍ରର ମତ ଅନୁସରିଲେ।
ଭୋଜନେ ଭୀମସେନସ୍ଯ ତତଃ ପ୍ରାକ୍ଷେପଯଦ୍ଵିଷମ୍। କାଲକୂଟଂ ଵିଷଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣଂ ସଂଭୃତଂ ରୋମହର୍ଷଣମ୍
ଭୀମସେନଙ୍କର ଭୋଜନରେ, ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଭୟଙ୍କର କାଳକୁଟ ବିଷ ମିଶାଇଲେ, ଯାହା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଏବଂ ଭୟଜନକ।