କୁରୂଣାମନଯାଚ୍ଚାପି ପୃଥିଵୀ ନ ଭଵିଷ୍ଯତି। ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ଯୋଗମାସ୍ଥାଯ ଯୁକ୍ତା ଵସ ତପୋଵନେ
କୁରୁମାନଙ୍କ ଦୁର୍ଦ୍ଦୈବ ଦ୍ୱାରା ଏ ଭୂମି ଅବସ୍ଥାନ କରିପାରିବ ନାହିଁ। ତୁମେ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ କରି, ତପୋବନରେ ନିବାସ କର।
ମାଦ୍ରାକ୍ଷୀସ୍ତ୍ଵଂ କୁଲସ୍ଯାସ୍ଯ ଘୋରଂ ସଂକ୍ଷଯମାତ୍ମନଃ। ତଥେତି ସମନୁଜ୍ଞାଯ ସା ପ୍ରଵିଶ୍ଯାବ୍ରଵୀତ୍ସ୍ନୁଷାମ୍
ତୁମେ ଏହି କୁଟୁମ୍ବର ଭୟଙ୍କର ବିନାଶ ଓ ନିଜର ଅନ୍ତ ଦେଖିବା ନାହିଁ। ସେଠାରେ ସମ୍ମତି ଦେଇ, ସେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ନୁଁହାକୁ କହିଲେ।
ଅମ୍ବିକ ତଵ ପୌତ୍ରସ୍ଯ ଦୁର୍ନଯାତ୍କିଲ ଭାରତାଃ। ସାନୁବନ୍ଧା ଵିନଙ୍କ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ପୌରାଶ୍ଚୈଵେତି ନଃ ଶ୍ରୁତମ୍
ଅମ୍ବିକା, ତୁମ ପଉତ୍ରଙ୍କ ଅନ୍ୟାୟ ଶାସନ ଦ୍ୱାରା, ଭାରତବଂଶ ଓ ତାଙ୍କ ମିତ୍ରମାନେ, ଏବଂ ନଗରବାସୀମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବେ—ଏହିପରି ଆମେ ଶୁଣିଛୁ।
ତତ୍କୌସଲ୍ଯାମିମାମାର୍ତାଂ ପୁତ୍ରଶୋକାଭିପୀଡିତାମ୍। ଵନମାଦାଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଗଚ୍ଛାଵୋ ଯଦି ମନ୍ଯସେ
ତେଣୁ, ଯଦି ତୁମର ମନ ରହିଥାଏ, ଏହି କୌଶଲ୍ୟାଙ୍କୁ, ଯିଏ ପୁଅ ଶୋକରେ ଦୁଃଖିତ ଓ ପୀଡିତ, ନେଇ ଆମେ ତପୋବନକୁ ଯିବା। ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତା ତ୍ଵମ୍ବିକଯା ଭୀଷ୍ମମାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ସୁଵ୍ରତା। ଵନଂ ଯଯୌ ସତ୍ଯଵତୀ ସ୍ନୁଷାଭ୍ଯାଂ ସହ ଭାରତ
ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ଏହିପରି କଥା କହିବା ପରେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ସତ୍ୟବତୀ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଦୁଇ ଝିଅଁ ଭାଉଜମାନେ ସହିତ ତପୋବନକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତାଃ ସୁଘୋରଂ ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ଦେଵ୍ଯୋ ଭରତସତ୍ତମ।। ଦେହଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମହାରାଜ ଗତିମିଷ୍ଟାଂ ଯଯୁସ୍ତଦା
ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କରି, ଏହି ରାଜମହିଳାମାନେ ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କରି, ଆକାଂକ୍ଷିତ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ଅଥାପ୍ତଵନ୍ତୋ ଵେଦୋକ୍ତାନ୍ସଂସ୍କାରାନ୍ପାଣ୍ଡଵାସ୍ତଦା। ସଂଵ୍ଯଵର୍ଧନ୍ତ ଭୋଗାଂସ୍ତେ ଭୁଞ୍ଜାନାଃ ପିତୃଵେଶ୍ମନି
ତାପରେ, ବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ସମସ୍ତ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଘରେ ଆନନ୍ଦରେ ରହି, ବିଭିନ୍ନ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଦିନେଦିନେ ବଡ଼ ହେଉଥିଲେ।
ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୈଶ୍ଚ ସହିତାଃ କ୍ରୀଡନ୍ତୋ ମୁଦିତାଃ ସୁଖମ୍। ବାଲକ୍ରୀଡାସୁ ସର୍ଵାସୁ ଵିଶିଷ୍ଟାସ୍ତେଜସାଽଭଵନ୍
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସହିତ ମିଶି, ସମସ୍ତେ ଖୁସିରେ ଖେଳୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ପିଲାମାନଙ୍କ ଖେଳରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ତାଙ୍କ ତେଜରେ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଉଥିଲେ।
ଜଵେ ଲକ୍ଷ୍ଯାଭିହରଣେ ଭୋଜ୍ଯେ ପାଂସୁଵିକର୍ଷଣେ। ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରାନ୍ଭୀମସେନଃ ସର୍ଵାନ୍ସ ପରିମର୍ଦତି
ଦୌଡ଼, ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭେଦ, ଖାଇବା, ବା ମାଟି ଟାଣିବା ଭଳି ଖେଳରେ, ଭୀମସେନ ସମସ୍ତ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେଠାରୁ ଶକ୍ତିରେ ଅଗ୍ରଣୀ ଥିଲେ।
ହର୍ଷାତ୍ପ୍ରକ୍ରୀଡମାନାଂସ୍ତାନ୍ ଗୃହ୍ଯ ରାଜନ୍ନିଲୀଯତେ। ଶିରଃସୁ ଵିନିଗୃହ୍ଯୈତାନ୍ଯୋଜଯାମାସ ପାଣ୍ଡଵୈଃ
ଖେଳରେ ମନ ଲଗାଇ ଥିବା ସେମାନେଠାରୁ କିଛିକୁ ଭୀମ ଆନନ୍ଦରେ ଧରି, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଧରି ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନେ ସହ ମିଶାଇ ଦେଉଥିଲେ।
ଶତମେକୋତ୍ତରଂ ତେଷାଂ କୁମାରାଣାଂ ମହୌଜସାମ୍। ଏକ ଏଵ ନିଗୃହ୍ଣାତି ନାତିକୃଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଵୃକୋଦରଃ
ସେମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଶତ ଏବଂ ଏକଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ ଥିଲେ, ଏହା ସତ୍ୟ ଯେ, ଭୀମ ଏକାଏକି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅସୁବିଧା ବିନା ଦମନ କରିପାରୁଥିଲେ।
କଚେଷୁ ଚ ନିଗୃହ୍ଯୈନାନ୍ଵିନିହତ୍ଯ ବଲାଦ୍ବଲୀ। ଚକର୍ଷ କ୍ରୋଶତୋ ଭୂମୌ ଘୃଷ୍ଟଜାନୁଶିରୋଂସକାନ୍
ସେ ଲୋକମାନେଠାରୁ କିଛିଙ୍କୁ କେଶ ଧରି ଶକ୍ତିରେ ପିଟି, ଭୂମିରେ ଟାଣି ନେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଘୁଉଁ ଏବଂ ମୁଣ୍ଡ ଘସିଯାଉଥିଲା, ସେମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ।
ଦଶ ବାଲାଞ୍ଜଲେ କ୍ରୀଡନ୍ଭୁଜାଭ୍ଯାଂ ପରିଗୃହ୍ଯ ସଃ। ଆସ୍ତେ ସ୍ମ ସଲିଲେ ମଗ୍ନୋ ମୃତକଲ୍ପାନ୍ଵିମୁଞ୍ଚତି
ଭୀମ ଦଶଜଣ ପିଲାକୁ ଏକାଏକି ଆଁଶରେ ଧରି, ପାଣିରେ ବସି ରହୁଥିଲେ ଏବଂ ସେମାନେକୁ ମୃତ ପରି ଛାଡ଼ି ଦେଉଥିଲେ।
ଫଲାନି ଵୃକ୍ଷମାରୁହ୍ଯ ଵିଚିନ୍ଵନ୍ତି ଚ ଯେ ତଦା। ତଦା ପାଦପ୍ରହାରେଣ ଭୀମଃ କମ୍ପଯତେ ଦ୍ରୁମାନ୍
ଯେଉଁମାନେ ଫଳ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଗଛ ଚଢ଼ୁଥିଲେ, ଭୀମ ଗଛକୁ ଜୋରରେ ଆଘାତ କରି, ଗଛକୁ କମ୍ପାଇ ଦେଉଥିଲେ।
ପ୍ରହାରଵେଗାଭିହତା ଦ୍ରୁମା ଵ୍ଯାଘୂର୍ଣିତାସ୍ତତଃ। ସଫଲାଃ ପ୍ରପତନ୍ତି ସ୍ମ ଦ୍ରୁମାତ୍ସ୍ରସ୍ତାଃ କୁମାରକାଃ
ଭୀମଙ୍କ ଆଘାତର ଜୋରରେ ଗଛ ଘୂରିଯାଉଥିଲା, ଫଳ ଝଡ଼ିପଡ଼ୁଥିଲା ଏବଂ ପିଲାମାନେ ଡାଲିରୁ ଖସିଯାଉଥିଲେ।
କେଚିଦ୍ଭଗ୍ନଶିରୋରସ୍କାଃ କେଚିଦ୍ଭଗ୍ନକଟୀମୁଖାଃ। ନିପେତୁର୍ଭ୍ରାତରଃ ସର୍ଵେ ଭୀମସେନଭୁଜାର୍ଦିତାଃ
କିଛି ଭାଇମାନେ ମୁଣ୍ଡ ଓ କାନ୍ଧ ଭାଙ୍ଗି ଖସିଯାଉଥିଲେ, ଆଉ କିଛି କମର ଓ ମୁହଁ ଭାଙ୍ଗି ଖସିଯାଉଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଭୀମସେନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ହେଉଥିଲେ।
ନ ତେ ନିଯୁଦ୍ଧେ ନ ଜଵେ ନ ଯୋଗ୍ଯାସୁ କଦାଚନ। କୁମାରା ଉତ୍ତରଂ ଚକ୍ରୁଃ ସ୍ପର୍ଧମାନା ଵୃକୋଦରମ୍
କୌଣସି ମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧ, ଦୌଡ଼ ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଭୀମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ସ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରାଂଶ୍ଚ ସ୍ପର୍ଧମାନୋ ଵୃକୋଦରଃ। ଅପ୍ରିଯେଽତିଷ୍ଠଦତ୍ଯନ୍ତଂ ବାଲ୍ଯାନ୍ନ ଦ୍ରୋହଚେତସା
ଏଭଳି ଭାବେ, ଭୀମ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସହ ସ୍ପର୍ଧା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଏହି ଅପ୍ରିୟ ବ୍ୟବହାର ଦୁଷ୍ଟତାରୁ ନୁହେଁ, ବଳକି ପିଲାମନ୍ତି ଭାବରୁ ଥିଲା।
ତତୋ ବଲମତିଖ୍ଯାତଂ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍। ଭୀମସେନସ୍ଯ ତଜ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦୁଷ୍ଟଭାଵମଦର୍ଶଯତ୍
ତାପରେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପୁଅ, ଭୀମସେନଙ୍କ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶକ୍ତି ଜାଣି, ମନରେ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବ ଧରିଲେ।
ତସ୍ଯ ଧର୍ମାଦପେତସ୍ଯ ପାପାନି ପରିପଶ୍ଯତଃ। ମୋହାଦୈଶ୍ଵର୍ଯଲୋଭାଚ୍ଚ ପାପା ମତିରଜାଯତ
ତାଙ୍କ ଧର୍ମରୁ ବିମୁଖ ହୋଇଥିବା ଏବଂ ଅନେକ ପାପ କାମ କରୁଥିବା ଦେଖି, ଶକ୍ତି ଓ ରାଜ୍ୟ ଲୋଭରେ ମନରେ ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତା ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।
ଅଯଂ ବଲଵତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଃ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରୋ ଵୃକୋଦରଃ। ମଧ୍ଯମଃ କୁନ୍ତିପୁତ୍ରାଣାଂ ନିକୃତ୍ଯା ସନ୍ନିଗୃହ୍ଯତାଂ
ଏହି କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଭୀମ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହି ମଧ୍ୟମ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଚତୁର୍ତ୍ତା କରି ଦମନ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାଣଵାନ୍ଵିକ୍ରମୀ ଚୈଵ ଶୌର୍ଯେଣ ମହତାଽନ୍ଵିତଃ। ସ୍ପର୍ଧତେ ଚାପି ସହିତାନସ୍ମାନେକୋ ଵୃକୋଦରଃ
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ବଡ଼ ସାହସ ଥିବା, ଏବଂ ଏକାଏକି ସମସ୍ତଙ୍କ ସହ ସ୍ପର୍ଧା କରୁଛି, ଏହି ଭୀମ।
ତଂ ତୁ ସୁପ୍ତଂ ପୁରୋଦ୍ଯାନେ ଗଙ୍ଗାଯାଂ ପ୍ରକ୍ଷିପାମହେ। ଅଥ ତସ୍ମାଦଵରଜଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଚୈଵ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍
ସେ ଘରବାଗିଚାରେ ଶୁଅଁଥିବାବେଳେ, ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଗଙ୍ଗା ନଦୀରେ ଫିଙ୍ଗିଦେବା। ତାପରେ, ଆମେ ତାଙ୍କ ଭାଇ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ବଡ଼ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଧରିବା।
ପ୍ରସହ୍ଯ ବନ୍ଧନେ ବଦ୍ଧ୍ଵା ପ୍ରଶାସିଷ୍ଯେ ଵସୁନ୍ଧରାମ୍। ଏଵଂ ସ ନିଶ୍ଚଯଂ ପାପଃ କୃତ୍ଵା ଦୁର୍ଯୋଧନସ୍ତଦା। ନିତ୍ଯମେଵାନ୍ତରପ୍ରେକ୍ଷୀ ଭୀମସ୍ଯାସୀନ୍ମହାତ୍ମନଃ
ଜୋରକରି ବାନ୍ଧି ଦେଇ, ମୁଁ ଏହି ପୃଥିବୀ ଶାସନ କରିବି। ଏଭଳି ଦୁଷ୍ଟ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇ, ଦୁର୍ୟୋଧନ ସଦା ଭୀମଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଦେଖି ରହୁଥିଲେ।
ତତୋ ଜଲଵିହାରାର୍ଥଂ କାରଯାମାସ ଭାରତ। ଚୈଲକମ୍ବଲଵେଶ୍ମାନି ଵିଚିତ୍ରାଣି ମହାନ୍ତି ଚ
ତାପରେ ଜଳ କ୍ରୀଡା ପାଇଁ ଉତ୍କଳଭାରତ, ତିନି ଚାଲି ଓ କମ୍ବଳରେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଏବଂ ବଡ଼ ଶିବିରଗୁଡିକ ତିଆରି କରାଗଲା।
ସର୍ଵକାମୈଃ ସୁପୂର୍ଣାନି ପତାକୋଚ୍ଛ୍ରାଯଵନ୍ତି ଚ। ତତ୍ର ସଂଜନଯାମାସ ନାନାଗାରାଣ୍ଯନେକଶଃ
ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଭରିଥିବା ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ପତାକାରେ ସଜିଥିବା ଏହି ଶିବିରଗୁଡିକରେ, ସେଠାରେ ବହୁ ପ୍ରକାର ଘର ଉପସ୍ଥାପନ କରାଗଲା।
ଉଦକକ୍ରୀଡନଂ ନାମ କାରଯାମାସ ଭାରତ। ପ୍ରମାଣକୋଟ୍ଯାଂ ତଂ ଦେଶଂ ସ୍ଥଲଂ କିଂଚିଦୁପେତ୍ଯହ
ଏହି ଅଞ୍ଚଳର ଧାରାରେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନ ଚୟନ କରି, ଜଳ କ୍ରୀଡା ଉତ୍ସବ ଆୟୋଜନ କରାଗଲା, ଭାରତ।
କ୍ରୀଡାଵସାନେ ତେ ସର୍ଵେ ଶୁଚିଵସ୍ତ୍ରାଃ ସ୍ଵଲଙ୍କୃତାଃ। ସର୍ଵକାମସମୃଦ୍ଧଂ ତଦନ୍ନଂ ବୁଭୁଜିରେ ଶନୈଃ
କ୍ରୀଡା ଶେଷରେ ସମସ୍ତେ ପରିଷ୍କାର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଏବଂ ଭଲଭାବେ ସଜି, ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଖାଦ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରିଲେ।
ଦିଵସାନ୍ତେ ପରିଶ୍ରାନ୍ତା ଵିହୃତ୍ଯ ଚ କୁରୂଦ୍ଵହାଃ। ଵିହାରାଵସଥେଷ୍ଵେଵ ଵୀରା ଵାସମରୋଚଯନ୍
ଦିନ ଶେଷରେ, ଆନନ୍ଦରେ ଶ୍ରମିତ ହୋଇ, କୁରୁମାନେ ମନୋରଞ୍ଜନ ଶିବିରରେ ବିଶ୍ରାମ ପାଇଁ ଚୟନ କରିଲେ।
ଖିନ୍ନସ୍ତୁ ବଲଵାନ୍ଭୀମୋ ଵ୍ଯାଯାମାଭ୍ଯଧିକସ୍ତଦା। ଵାହଯିତ୍ଵା କୁମାରାଂସ୍ତାଞ୍ଜଲକ୍ରୀଡାଗତାନ୍ଵିଭୁଃ
କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କଠୁ ଅଧିକ ଶ୍ରମ କରି, ଜଳ କ୍ରୀଡା ପାଇଁ ଆସିଥିବା କୁମାରମାନଙ୍କୁ ବୋହିଲେ।