ଧର୍ମଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଚ କୀର୍ତିଂ ଚ ତ୍ଵତ୍କୃତେଽହମଵାପ୍ନୁଯାମ୍। ଯଥା ତଥା ଵିଧତ୍ସ୍ଵେହ ମା ଚ କାର୍ଷୀର୍ଵିଚାରଣାଂ
ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଧର୍ମ, ସ୍ୱର୍ଗ ଏବଂ କୀର୍ତି ଲାଭ କରିପାରିବି। ଏଠାରେ ଯେପରି ଉଚିତ ମନେ କର, ତାହା କର; ଏବଂ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଦେଉନାହାଁ।
ବାଷ୍ପସଂଦିଗ୍ଧଯା ଵାଚା କୁନ୍ତ୍ଯୁଵାଚ ଯଶସ୍ଵିନୀ। ଅନୁଜ୍ଞାତାଽସି କଲ୍ଯାଣି ତ୍ରିଦିଵେ ସଙ୍ଗମୋଽସ୍ତୁ ତେ
କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କର ଅଶ୍ରୁଭିନ୍ନ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, 'ଶୁଭେ, ତୁମକୁ ମୁଁ ଅନୁମତି ଦେଉଛି; ତୁମର ଏହି ମିଳନ ସ୍ୱର୍ଗରେ ହେଉ।'
ଭର୍ତ୍ରା ସହ ଵିଶାଲିକ୍ଷି କ୍ଷିପ୍ରମଦ୍ଯୈଵ ଭାମିନି। ସଂଗତାସ୍ଵର୍ଗଲୋକେ ତ୍ଵଂ ରମେଥାଃ ଶାଶ୍ଵତୀଃ ସମାଃ
ହେ ବିଶାଳନୟନୀ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ଆଜି ତୁରନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ ଏବଂ ଚିରକାଳ ଆନନ୍ଦ କର।
ତତଃ ପୁରୋହିତଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ପ୍ରେତକର୍ମଣି ପାରଗଃ। ହିରଣ୍ଯଶକଲାନାଜ୍ଯଂ ତିଲଂ ଦଧି ଚ ତଣ୍ଡୁଲାନ୍
ତାପରେ ପୁରୋହିତ, ନହାଇ ଏବଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସୁନା ଟୁକୁଡ଼ା, ଘିଅ, ତିଳ, ଦହି ଏବଂ ଚାଉଳ ଆଣିଲେ।
ଉଦକୁମ୍ଭାଂଶ୍ଚ ପରଶୁଂ ସମାନୀଯ ତପସ୍ଵିଭିଃ। ଅଶ୍ଵମେଧାଗ୍ନିମାହୃତ୍ଯ ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ସମନ୍ତତଃ
ସେ ତପସ୍ୱୀମାନେ ସହିତ ଜଳଘଟ ଏବଂ କୁହାଡ଼ି ଆଣିଲେ; ଏବଂ ଯଥାବିଧି ଅଶ୍ୱମେଧ ଅଗ୍ନି ଆଣି, ସମସ୍ତ କାମ କରିଲେ।
କାଶ୍ଯପଃ କାରଯାମାସ ପାଣ୍ଡୋଃ ପ୍ରେତସ୍ଯ ତାଂ କ୍ରିଯାମ୍। ପୁରୋହିତୋକ୍ତଵିଧିନା ପାଣ୍ଡୋଃ ପୁତ୍ରୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ
କାଶ୍ୟପ ମହାର୍ଷି ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପିଣ୍ଡଦାନ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ; ପୁରୋହିତଙ୍କ କହିବା ଅନୁଯାୟୀ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ମଧ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ତେନାଗ୍ନିନାଽଦହତ୍ପାଣ୍ଡୁଂ କୃତ୍ଵା ଚାପି କ୍ରିଯାସ୍ତଦା। ରୁଦଞ୍ଛୋକାଭିସଂତପ୍ତଃ ପପାତ ଭୁଵି ପାଣ୍ଡଵଃ
ସେଇ ଅଗ୍ନିରେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ଦାହ କରି, ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ; ତାପରେ ଶୋକରେ ଭାସି, କାନ୍ଦୁଥିବା ପାଣ୍ଡବ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଋଷୀନ୍ପୁତ୍ରାନ୍ପୃଥାଂ ଚୈଵ ଵିସୃଜ୍ଯ ଚ ନୃପାତ୍ମଜ।' ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଚିତାଗ୍ନିସ୍ଥଂ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ନରର୍ଷଭମ୍
ସେ ଋଷି, ପୁଅମାନେ ଏବଂ ପୃଥାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଚିତା ଉପରେ ଥିବା ଧର୍ମପତ୍ନୀ ସହିତ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ମଦ୍ରରାଜସୁତା ତୂର୍ଣମନ୍ଵାରୋହଦ୍ଯଶସ୍ଵିନୀ
ମଦ୍ର ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା, ଯଶସ୍ୱିନୀ, ତୁରନ୍ତ ସେଠାରେ ଚଢ଼ିଗଲେ।
ଅହତାମ୍ବରସଂଵୀତୋ ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହିତୋଽନଘଃ। ଉଦକଂ କୃତଵାଂସ୍ତତ୍ର ପୁରୋହିତମତେ ସ୍ଥିତଃ
ଅଖଣ୍ଡ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଭାଇମାନେ ସହିତ, ସେଠି ପୁରୋହିତଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଉଦକକ୍ରିୟା କଲେ।
ଅର୍ହତସ୍ତସ୍ଯ କୃତ୍ଯାନି ଶତଶୃଙ୍ଗନିଵାସିନଃ। ତାପସା ଵିଧିଵଚ୍ଚକ୍ରୁଶ୍ଚାରଣା ଋଷିଭିଃ ସହ
ଶତଶୃଙ୍ଗ ପର୍ବତରେ ବସୁଥିବା ମହାପୁନ୍ୟବାନ୍ ତପସ୍ୱୀମାନେ, ଋଷି ଏବଂ ଚାରଣମାନେ ସହିତ, ଯଥାବିଧି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ପାଣ୍ଡୋରୁପରମଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵକଲ୍ପା ମହର୍ଷଯଃ। ତତୋ ମନ୍ତ୍ରଵିଦଃ ସର୍ଵେ ମନ୍ତ୍ରଯାଂଚକ୍ରିରେ ମିଥଃ
ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଦେହାନ୍ତ ଦେଖି, ଦେବତା ସମାନ ମହାର୍ଷିମାନେ, ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞମାନେ, ପରସ୍ପରେ ଆଲୋଚନା କଲେ।
ହିତ୍ଵା ରାଜ୍ଯଂ ଚ ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ଚ ସ ମହାତ୍ମା ମହାଯଶାଃ। ଅସ୍ମିଂସ୍ଥାନେ ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ତାପସାଞ୍ଶରଣଂ ଗତଃ
ସେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ଏବଂ ମହାନ୍ କୀର୍ତ୍ତିଶାଳୀ, ରାଜ୍ୟ ଏବଂ ଦେଶ ତ୍ୟାଗ କରି, ଏଠି ତପସ୍ୟା କଲେ ଏବଂ ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ।
ସ ଜାତମାତ୍ରାନ୍ପୁତ୍ରାଂଶ୍ଚ ଦାରାଂଶ୍ଚ ଭଵତାମିହ। ପ୍ରାଦାଯୋପନିଧିଂ ରାଜା ପାଣ୍ଡୁଃ ସ୍ଵର୍ଗମିତୋ ଗତଃ
ସେ ଏଠି ତାଙ୍କ ଜନ୍ମ ନୂଆ ପୁଅମାନେ ଏବଂ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ତୁମ ପାଖରେ ରଖି, ରାଜା ପାଣ୍ଡୁ ଏହି ଲୋକ ଛାଡ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ତସ୍ଯେମାନାତ୍ମଜାନ୍ଦେହଂ ଭାର୍ଯାଂ ଚ ସୁମହାତ୍ମନଃ। ସ୍ଵରାଷ୍ଟ୍ରଂ ଗୃହ୍ଯ ଗଚ୍ଛାମୋ ଧର୍ମ ଏଷ ହି ନଃ ସ୍ମୃତଃ
ସେଇ ମହାନ୍ ଆତ୍ମାଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଦେହ ଏବଂ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ତାଙ୍କ ଦେଶ ନେଇ ଚଲିବା; ଏହି ଆମର ଧର୍ମ ବୋଲି ଆମେ ମନେ କରୁ।
ତେ ପରସ୍ପରମାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଦେଵକଲ୍ପା ମହର୍ଷଯଃ। ପାଣ୍ଡୋଃ ପୁତ୍ରାନ୍ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ନଗରଂ ନାଗସାହ୍ଵଯମ୍
ଏଭଳି ଆଲୋଚନା କରି, ଦେବତା ସମାନ ମହାର୍ଷିମାନେ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଆଗରେ ରଖି, ନାଗସାହ୍ୱୟ ନାମକ ନଗରକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଉଦାରମନସଃ ସିଦ୍ଧା ଗମନେ ଚକ୍ରିରେ ମନଃ। ଭୀଷ୍ମାଯ ପଣ୍ଡଵାନ୍ଦାତୁଂ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରାଯ ଚୈଵ ହି
ସେଇ ଦୟାଳୁ ଓ ଉଦାର ମନ୍ତ୍ରୀ ଋଷିମାନେ, ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ଭୀଷ୍ମ ଓ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଦେବା ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରି ଯିବାକୁ ମନ ହେଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ନେଵ କ୍ଷଣେ ସର୍ଵେ ତାନାଦାଯ ପ୍ରତସ୍ଥିରେ। ପାଣ୍ଡୋର୍ଦାରାଂଶ୍ଚ ପୁତ୍ରାଂଶ୍ଚ ଶରୀରେ ତେ ଚ ତାପସାଃ
ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମସ୍ତେ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କର ଜଣାନୀମାନେ ଓ ପୁଅମାନେ ସହିତ, ତାପସମାନେ ନିଜେ ଶରୀରରେ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ।
ସୁଖିନୀ ସା ପୁରା ଭୂତ୍ଵା ସତତଂ ପୁତ୍ରଵତ୍ସଲା। ପ୍ରପନ୍ନା ଦୀର୍ଘମଧ୍ଵାନଂ ସଂକ୍ଷିପ୍ତଂ ତଦମନ୍ଯତ
ଯିଏ ପୂର୍ବେ ସଦା ସୁଖୀ ଓ ପୁଅମାନେ ପ୍ରତି ଭଲପାଇଥିଲେ, ସେ ଏବେ ଏକ ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାରେ ପଡ଼ିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କୁ ଛୋଟ ବୋଲି ଲାଗିଲା।
ସା ତ୍ଵଦୀର୍ଘେଣ କାଲେନ ସଂପ୍ରାପ୍ତା କୁରୁଜାଙ୍ଗଲମ୍। ଵର୍ଧମାନପୁରଦ୍ଵାରମାସସାଦ ଯଶସ୍ଵିନୀ
ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସେ ଯଶସ୍ୱିନୀ ନାରୀ କୁରୁ ଜଙ୍ଗଲ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପହଞ୍ଚି, ବୃଦ୍ଧିମାନ ନଗରର ଦ୍ୱାରକୁ ଆସିଲେ।
ଦ୍ଵାରିଣଂ ତାପସା ଊଚୂ ରାଜାନଂ ଚ ପ୍ରକାଶଯ। ତେ ତୁ ଗତ୍ଵା କ୍ଷଣେନୈଵ ସଭାଯାଂ ଵିନିଵେଦିତାଃ
ତାପସମାନେ ଦ୍ୱାରପାଳକୁ କହିଲେ, 'ରାଜାଙ୍କୁ ଆମ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଜଣାଇଦିଅ।' ସେମାନେ ଖୁବ ଶୀଘ୍ର ସଭାକୁ ଯାଇ, ଏହି ଖବର ଦେଲେ।
ତଂ ଚାରଣସହସ୍ରାଣାଂ ମୁନୀନାମାଗମଂ ତଦା। ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନାଗପୁରେ ନୄଣାଂ ଵିସ୍ମଯଃ ସମପଦ୍ଯତ
ହଜାର ହଜାର ତାପସ ଓ ମୁନିମାନେ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ନାଗପୁରର ଲୋକମାନେ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ମୁହୂର୍ତୋଦିତ ଆଦିତ୍ଯେ ସର୍ଵେ ବାଲପୁରସ୍କୃତାଃ। ସଦାରାସ୍ତାପସାନ୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ନିର୍ଯଯୁଃ ପୁରଵାସିନଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଳ୍ପ ସମୟ ଉଠିଥିବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ପୁରବାସୀ, ପିଲାମାନେ ଆଗରେ ଓ ଜଣାନୀମାନେ ସହିତ, ତାପସମାନେକୁ ଦେଖିବାକୁ ବାହାରିଲେ।
ସ୍ତ୍ରୀସଙ୍ଘାଃ କ୍ଷତ୍ରସଙ୍ଘାଶ୍ଚ ଯାନସଙ୍ଘସମାସ୍ଥିତାଃ। ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ସହ ନିର୍ଜଗ୍ମୁର୍ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ଚ ଯୋଷିତଃ
ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ, କିଛି ଯାନରେ ବସି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଜଣାନୀମାନେ ସହିତ ବାହାରିଲେ।
ତଥା ଵିଟ୍ଶୂଦ୍ରସଙ୍ଘାନାଂ ମହାନ୍ଯତିକରୋଽଭଵତ୍। ନ କଶ୍ଚିଦକରୋଦୀର୍ଷ୍ଯାମଭଵନ୍ଧର୍ମବୁଦ୍ଧଯଃ
ଏଭଳି ବ୍ୟାପାରୀ ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଭିଡ଼ ହେଲା; କେହି ମଧ୍ୟ ଇର୍ଷ୍ୟା କଲେ ନାହିଁ, ସମସ୍ତେ ଧର୍ମରେ ମନ ଦେଲେ।
ତଥା ଭୀଷ୍ମଃ ଶାନ୍ତନଵଃ ସୋମଦତ୍ତୋ।ଞଥ ବାହ୍ଲିକଃ। ପ୍ରଜ୍ଞାଚକ୍ଷୁଶ୍ଚ ରାଜର୍ଷିଃ କ୍ଷତ୍ତା ଚ ଵିଦୁରଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଏଭଳି ଭୀଷ୍ମ, ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ ପୁଅ, ସୋମଦତ୍ତ, ବାହ୍ଲିକ, ପ୍ରଜ୍ଞାଚକ୍ଷୁ ରାଜା ଓ ମନ୍ତ୍ରୀ ବିଦୁର ନିଜେ ବାହାରିଲେ।
ସା ଚ ସତ୍ଯଵତୀ ଦେଵୀ କୌସଲ୍ଯା ଚ ଯଶସ୍ଵିନୀ। ରାଜଦାରୈଃ ପରିଵୃତା ଗାନ୍ଧାରୀ ଚାପି ନିର୍ଯଯୌ
ସତ୍ୟବତୀ ଦେବୀ, ଯଶସ୍ୱିନୀ କୌଶଳ୍ୟା, ରାଜାଙ୍କ ଜଣାନୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, ଗାନ୍ଧାରୀ ମଧ୍ୟ ବାହାରିଲେ।
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଦାଯାଦା ଦୁର୍ଯୋଧନପୁରୋଗମାଃ। ଭୂଷିତା ଭୂଷଣୈଶ୍ଚିତ୍ରୈଃ ଶତସଙ୍ଖ୍ଯା ଵିନିର୍ଯଯୁଃ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀମାନେ, ଦୁର୍ୟୋଧନ ଆଗରେ ଥିବା, ବିଭିନ୍ନ ଗହନାରେ ଶୋଭିତ, ଶତେଶତେ ଲୋକ ବାହାରିଲେ।
ତାନ୍ମହର୍ଷିଗଣାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶିରୋଭିରଭିଵାଦ୍ଯ ଚ। ଉପୋପଵିଵିଶୁଃ ସର୍ଵେ କୌରଵ୍ଯାଃ ସପୁରୋହିତାଃ
ସେଇ ମହାର୍ଷିମାନେକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ କୌରବ ଓ ପୁରୋହିତମାନେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ସମ୍ମାନ କରି, ପାଖରେ ବସିଲେ।
ତଥୈଵ ଶିରସା ଭୂମାଵଭିଵାଦ୍ଯ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ। ଉପୋପଵିଵିଶୁଃ ସର୍ଵେ ପୌରଜାନପଦା ଅପି
ଏଭଳି, ସମସ୍ତ ପୁରବାସୀ ଓ ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଭୂମିକୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇ, ପାଖରେ ବସିଲେ।