ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତଦା ରାଜନ୍ମଦ୍ରରାଜସୁତା ଶୁଭା। ଦଦୌ କୁନ୍ତ୍ଯୈ ଯମୌ ମାଦ୍ରୀ ଶିରସାଽଭିପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ
ଏପରି କହି, ହେ ରାଜା, ମଦ୍ର ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ମାଦ୍ରୀ ଶିର ନମାଇ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଯମଜ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ସମର୍ପଣ କଲେ।
ଅଭିଵାଦ୍ଯ ମହର୍ଷୀନ୍ସା ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ଚ ପାଣ୍ଡଵାନ୍। ମୂର୍ଧ୍ନ୍ଯୁପାଘ୍ରାଯ ବହୁଶଃ ପାର୍ଥାନାତ୍ମସୁତୌ ତଦା
ସେ ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ପାଣ୍ଡବମାନେକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଏବଂ ନିଜ ଦୁଇ ପୁଅଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପୁନିପୁନି ଚୁମ୍ବନ କଲେ।
ହସ୍ତେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ଗୃହ୍ଯ ମାଦ୍ରୀ ଵାକ୍ଯମଭାଷତ। କୁନ୍ତୀ ମାତା ଅହଂ ଧାତ୍ରୀ ଯୁଷ୍ମାକଂ ତୁ ପିତା ମୃତଃ
ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ହାତ ଧରି ମାଦ୍ରୀ କହିଲେ: 'କୁନ୍ତୀ ତୁମ ମାଆ, ମୁଁ ତୁମ ଧାତ୍ରୀ, ତୁମ ପିତା ଚଳିଗଲେ।'
ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ ପିତା ଜ୍ଯେଷ୍ଠଶ୍ଚତୁର୍ଣାଂ ଧର୍ମତଃ ସଦା। ଵୃଦ୍ଧାଦ୍ଯୁପାସନାସକ୍ତାଃ ସତ୍ଯଧର୍ମପରାଯଣାଃ
ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଚାରିଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଓ ଧର୍ମରେ ସଦା ପିତା ସମାନ; ବଡ଼ମାନେଙ୍କ ସେବାରେ ଲାଗିରହ, ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରୁହ।
ତାଦୃଶା ନ ଵିନଶ୍ଯନ୍ତି ନୈଵ ଯାନ୍ତି ପରାଭଵମ୍। ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵେ କୁରୁଧ୍ଵଂ ଵୈ ଗୁରୁଵୃତ୍ତିମତନ୍ଦ୍ରିତାଃ
ଏମିତି ଲୋକମାନେ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, କିମ୍ବା ପରାଜିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ; ତେଣୁ, ସମସ୍ତେ ଗୁରୁମାନେଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୃଢ଼ ଭାବେ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନ କର।
ଋଷୀଣାଂ ଚ ପୃଥାଯାଶ୍ଚ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ପୁନଃପୁନଃ। ଆଯାସକୃପଣା ମାଦ୍ରୀ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ପୃଥାଂ ତଦା
ମହାର୍ଷିମାନେ ଓ ପୃଥାଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ପ୍ରଣାମ କରି, ଦୁଃଖିତ ମାଦ୍ରୀ ସେତେବେଳେ ପୃଥାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଋଷୀଣାଂ ସଂନିଧାଵେଷାଂ ଯଥା ଵାଗଭ୍ଯୁଦୀରିତା। ଦିଦୃକ୍ଷମାଣାଯାଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ନ ମମୈଷା ଵୃଥା ଭଵେତ୍
ଏହି ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଯେପରି ମୁଁ କଥା କହିଛି, ମୋର ସ୍ୱର୍ଗ ଦେଖିବା ଇଚ୍ଛା ଅଫଳ ନ ହେଉ।
ଧନ୍ଯା ତ୍ଵମସି ଵାର୍ଷ୍ଣେଯି ନାସ୍ତି ସ୍ତ୍ରୀ ସଦୃଶୀ ତ୍ଵଯା। ଵୀର୍ଯଂ ତେଜଶ୍ଚ ଯୋଗଂ ଚ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଚ ଯଶସ୍ଵିନାମ୍
ହେ ବୃଷ୍ଣିକୁମାରୀ, ତୁମେ ଧନ୍ୟ; ତୁମ ସମାନ ନାରୀ ଆଉ କେହି ନାହିଁ। ତୁମ ବଳ, ତେଜ, ନିୟମ, ମହତ୍ତ୍ୱ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି।
କୁନ୍ତି ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ପୁତ୍ରାଣାଂ ପଞ୍ଚାନାମମିତୌଜସାମ୍। ଆର୍ଯା ଚାପ୍ଯଭିଵାଦ୍ଯା ଚ ମମ ପୂଜ୍ଯା ଚ ସର୍ଵତଃ
କୁନ୍ତୀ, ତୁମେ ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାଞ୍ଚ ପୁଅଙ୍କୁ ଦେଖିବେ। ଏହି ମହିଳା ମଧ୍ୟ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ସମ୍ମାନ କରେଁ ଏବଂ ସବୁପଟେ ପୂଜା କରେଁ, ସେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପାଖରେ ରହିଛନ୍ତି।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠା ଵରିଷ୍ଠା ତ୍ଵଂ ଦେଵି ଭୂଷିତା ସ୍ଵଗୁଣୈଃ ଶୁଭୈଃ। ଅଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତୁମିଚ୍ଛାମି ତ୍ଵଯା ଯାଵନନ୍ଦିନି
ଦେବୀ, ତୁମେ ବଡ଼ ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ମହାନ୍, ନିଜ ଶୁଭ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ। ହେ ଆନନ୍ଦମୟୀ, ମୁଁ ଚାହେଁ ତୁମର ଅନୁମତି ନେବାକୁ।
ଧର୍ମଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଚ କୀର୍ତିଂ ଚ ତ୍ଵତ୍କୃତେଽହମଵାପ୍ନୁଯାମ୍। ଯଥା ତଥା ଵିଧତ୍ସ୍ଵେହ ମା ଚ କାର୍ଷୀର୍ଵିଚାରଣାଂ
ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଧର୍ମ, ସ୍ୱର୍ଗ ଏବଂ କୀର୍ତି ଲାଭ କରିପାରିବି। ଏଠାରେ ଯେପରି ଉଚିତ ମନେ କର, ତାହା କର; ଏବଂ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଦେଉନାହାଁ।
ବାଷ୍ପସଂଦିଗ୍ଧଯା ଵାଚା କୁନ୍ତ୍ଯୁଵାଚ ଯଶସ୍ଵିନୀ। ଅନୁଜ୍ଞାତାଽସି କଲ୍ଯାଣି ତ୍ରିଦିଵେ ସଙ୍ଗମୋଽସ୍ତୁ ତେ
କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କର ଅଶ୍ରୁଭିନ୍ନ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, 'ଶୁଭେ, ତୁମକୁ ମୁଁ ଅନୁମତି ଦେଉଛି; ତୁମର ଏହି ମିଳନ ସ୍ୱର୍ଗରେ ହେଉ।'
ଭର୍ତ୍ରା ସହ ଵିଶାଲିକ୍ଷି କ୍ଷିପ୍ରମଦ୍ଯୈଵ ଭାମିନି। ସଂଗତାସ୍ଵର୍ଗଲୋକେ ତ୍ଵଂ ରମେଥାଃ ଶାଶ୍ଵତୀଃ ସମାଃ
ହେ ବିଶାଳନୟନୀ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ଆଜି ତୁରନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ ଏବଂ ଚିରକାଳ ଆନନ୍ଦ କର।
ତତଃ ପୁରୋହିତଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ପ୍ରେତକର୍ମଣି ପାରଗଃ। ହିରଣ୍ଯଶକଲାନାଜ୍ଯଂ ତିଲଂ ଦଧି ଚ ତଣ୍ଡୁଲାନ୍
ତାପରେ ପୁରୋହିତ, ନହାଇ ଏବଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସୁନା ଟୁକୁଡ଼ା, ଘିଅ, ତିଳ, ଦହି ଏବଂ ଚାଉଳ ଆଣିଲେ।
ଉଦକୁମ୍ଭାଂଶ୍ଚ ପରଶୁଂ ସମାନୀଯ ତପସ୍ଵିଭିଃ। ଅଶ୍ଵମେଧାଗ୍ନିମାହୃତ୍ଯ ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ସମନ୍ତତଃ
ସେ ତପସ୍ୱୀମାନେ ସହିତ ଜଳଘଟ ଏବଂ କୁହାଡ଼ି ଆଣିଲେ; ଏବଂ ଯଥାବିଧି ଅଶ୍ୱମେଧ ଅଗ୍ନି ଆଣି, ସମସ୍ତ କାମ କରିଲେ।
କାଶ୍ଯପଃ କାରଯାମାସ ପାଣ୍ଡୋଃ ପ୍ରେତସ୍ଯ ତାଂ କ୍ରିଯାମ୍। ପୁରୋହିତୋକ୍ତଵିଧିନା ପାଣ୍ଡୋଃ ପୁତ୍ରୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ
କାଶ୍ୟପ ମହାର୍ଷି ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପିଣ୍ଡଦାନ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ; ପୁରୋହିତଙ୍କ କହିବା ଅନୁଯାୟୀ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ମଧ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ତେନାଗ୍ନିନାଽଦହତ୍ପାଣ୍ଡୁଂ କୃତ୍ଵା ଚାପି କ୍ରିଯାସ୍ତଦା। ରୁଦଞ୍ଛୋକାଭିସଂତପ୍ତଃ ପପାତ ଭୁଵି ପାଣ୍ଡଵଃ
ସେଇ ଅଗ୍ନିରେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ଦାହ କରି, ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ; ତାପରେ ଶୋକରେ ଭାସି, କାନ୍ଦୁଥିବା ପାଣ୍ଡବ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଋଷୀନ୍ପୁତ୍ରାନ୍ପୃଥାଂ ଚୈଵ ଵିସୃଜ୍ଯ ଚ ନୃପାତ୍ମଜ।' ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଚିତାଗ୍ନିସ୍ଥଂ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ନରର୍ଷଭମ୍
ସେ ଋଷି, ପୁଅମାନେ ଏବଂ ପୃଥାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଚିତା ଉପରେ ଥିବା ଧର୍ମପତ୍ନୀ ସହିତ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ମଦ୍ରରାଜସୁତା ତୂର୍ଣମନ୍ଵାରୋହଦ୍ଯଶସ୍ଵିନୀ
ମଦ୍ର ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା, ଯଶସ୍ୱିନୀ, ତୁରନ୍ତ ସେଠାରେ ଚଢ଼ିଗଲେ।
ଅହତାମ୍ବରସଂଵୀତୋ ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହିତୋଽନଘଃ। ଉଦକଂ କୃତଵାଂସ୍ତତ୍ର ପୁରୋହିତମତେ ସ୍ଥିତଃ
ଅଖଣ୍ଡ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଭାଇମାନେ ସହିତ, ସେଠି ପୁରୋହିତଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଉଦକକ୍ରିୟା କଲେ।
ଅର୍ହତସ୍ତସ୍ଯ କୃତ୍ଯାନି ଶତଶୃଙ୍ଗନିଵାସିନଃ। ତାପସା ଵିଧିଵଚ୍ଚକ୍ରୁଶ୍ଚାରଣା ଋଷିଭିଃ ସହ
ଶତଶୃଙ୍ଗ ପର୍ବତରେ ବସୁଥିବା ମହାପୁନ୍ୟବାନ୍ ତପସ୍ୱୀମାନେ, ଋଷି ଏବଂ ଚାରଣମାନେ ସହିତ, ଯଥାବିଧି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ପାଣ୍ଡୋରୁପରମଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵକଲ୍ପା ମହର୍ଷଯଃ। ତତୋ ମନ୍ତ୍ରଵିଦଃ ସର୍ଵେ ମନ୍ତ୍ରଯାଂଚକ୍ରିରେ ମିଥଃ
ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଦେହାନ୍ତ ଦେଖି, ଦେବତା ସମାନ ମହାର୍ଷିମାନେ, ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞମାନେ, ପରସ୍ପରେ ଆଲୋଚନା କଲେ।
ହିତ୍ଵା ରାଜ୍ଯଂ ଚ ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ଚ ସ ମହାତ୍ମା ମହାଯଶାଃ। ଅସ୍ମିଂସ୍ଥାନେ ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ତାପସାଞ୍ଶରଣଂ ଗତଃ
ସେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ଏବଂ ମହାନ୍ କୀର୍ତ୍ତିଶାଳୀ, ରାଜ୍ୟ ଏବଂ ଦେଶ ତ୍ୟାଗ କରି, ଏଠି ତପସ୍ୟା କଲେ ଏବଂ ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ।
ସ ଜାତମାତ୍ରାନ୍ପୁତ୍ରାଂଶ୍ଚ ଦାରାଂଶ୍ଚ ଭଵତାମିହ। ପ୍ରାଦାଯୋପନିଧିଂ ରାଜା ପାଣ୍ଡୁଃ ସ୍ଵର୍ଗମିତୋ ଗତଃ
ସେ ଏଠି ତାଙ୍କ ଜନ୍ମ ନୂଆ ପୁଅମାନେ ଏବଂ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ତୁମ ପାଖରେ ରଖି, ରାଜା ପାଣ୍ଡୁ ଏହି ଲୋକ ଛାଡ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ତସ୍ଯେମାନାତ୍ମଜାନ୍ଦେହଂ ଭାର୍ଯାଂ ଚ ସୁମହାତ୍ମନଃ। ସ୍ଵରାଷ୍ଟ୍ରଂ ଗୃହ୍ଯ ଗଚ୍ଛାମୋ ଧର୍ମ ଏଷ ହି ନଃ ସ୍ମୃତଃ
ସେଇ ମହାନ୍ ଆତ୍ମାଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଦେହ ଏବଂ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ତାଙ୍କ ଦେଶ ନେଇ ଚଲିବା; ଏହି ଆମର ଧର୍ମ ବୋଲି ଆମେ ମନେ କରୁ।
ତେ ପରସ୍ପରମାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଦେଵକଲ୍ପା ମହର୍ଷଯଃ। ପାଣ୍ଡୋଃ ପୁତ୍ରାନ୍ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ନଗରଂ ନାଗସାହ୍ଵଯମ୍
ଏଭଳି ଆଲୋଚନା କରି, ଦେବତା ସମାନ ମହାର୍ଷିମାନେ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଆଗରେ ରଖି, ନାଗସାହ୍ୱୟ ନାମକ ନଗରକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଉଦାରମନସଃ ସିଦ୍ଧା ଗମନେ ଚକ୍ରିରେ ମନଃ। ଭୀଷ୍ମାଯ ପଣ୍ଡଵାନ୍ଦାତୁଂ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରାଯ ଚୈଵ ହି
ସେଇ ଦୟାଳୁ ଓ ଉଦାର ମନ୍ତ୍ରୀ ଋଷିମାନେ, ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ଭୀଷ୍ମ ଓ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଦେବା ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରି ଯିବାକୁ ମନ ହେଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ନେଵ କ୍ଷଣେ ସର୍ଵେ ତାନାଦାଯ ପ୍ରତସ୍ଥିରେ। ପାଣ୍ଡୋର୍ଦାରାଂଶ୍ଚ ପୁତ୍ରାଂଶ୍ଚ ଶରୀରେ ତେ ଚ ତାପସାଃ
ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମସ୍ତେ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କର ଜଣାନୀମାନେ ଓ ପୁଅମାନେ ସହିତ, ତାପସମାନେ ନିଜେ ଶରୀରରେ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ।
ସୁଖିନୀ ସା ପୁରା ଭୂତ୍ଵା ସତତଂ ପୁତ୍ରଵତ୍ସଲା। ପ୍ରପନ୍ନା ଦୀର୍ଘମଧ୍ଵାନଂ ସଂକ୍ଷିପ୍ତଂ ତଦମନ୍ଯତ
ଯିଏ ପୂର୍ବେ ସଦା ସୁଖୀ ଓ ପୁଅମାନେ ପ୍ରତି ଭଲପାଇଥିଲେ, ସେ ଏବେ ଏକ ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାରେ ପଡ଼ିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କୁ ଛୋଟ ବୋଲି ଲାଗିଲା।
ସା ତ୍ଵଦୀର୍ଘେଣ କାଲେନ ସଂପ୍ରାପ୍ତା କୁରୁଜାଙ୍ଗଲମ୍। ଵର୍ଧମାନପୁରଦ୍ଵାରମାସସାଦ ଯଶସ୍ଵିନୀ
ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସେ ଯଶସ୍ୱିନୀ ନାରୀ କୁରୁ ଜଙ୍ଗଲ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପହଞ୍ଚି, ବୃଦ୍ଧିମାନ ନଗରର ଦ୍ୱାରକୁ ଆସିଲେ।