ପାଣ୍ଡୋଃ ପ୍ରିଯହିତାନ୍ଵେଷୀ ପ୍ରେଷଯ ତ୍ଵଂ ପୁରୋହିତମ୍। ଵସୁଦେଵସ୍ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଵିସସର୍ଜ ପୁରୋହିତମ୍
ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଭଲ ଓ ପ୍ରିୟ ପାଇଁ, ସେମାନେ କହିଲେ, 'ତୁମେ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ପଠାଅ।' ବାସୁଦେବ 'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି ସମ୍ମତି ଦେଇ, ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ପଠାଇଦେଲେ।
ଯୁକ୍ତାନି ଚ କୁମାରାଣାଂ ପାରବର୍ହାଣ୍ଯନେକଶଃ। କୁନ୍ତୀଂ ମାଦ୍ରୀଂ ଚ ସଂଦିଶ୍ଯ ଦାସୀଦାସପରିଚ୍ଛଦମ୍
ସେ ପ୍ରିନ୍ସମାନେ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ମୟୂରପିଛା ଲଗା ଜମାକପଡ଼ା, କୁନ୍ତୀ ଓ ମାଦ୍ରୀ ପାଇଁ ଦାସୀ ଓ ଦାସମାନେ ସହିତ ପଠାଇଲେ।
ଗାଵୋ ହିରଣ୍ଯଂ ରୌପ୍ଯଂ ଚ ପ୍ରେଷଯାମାସ ଭାରତ। ତାନି ସର୍ଵାଣି ସଂଗୃହ୍ଯ ପ୍ରଯଯୌ ସ ପୁରୋହିତଃ
ସେ ଗାଈ, ସୁନା ଓ ଚାଁଦି ମଧ୍ୟ ପଠାଇଲେ, ହେ ଭାରତ। ସେସବୁ ସଂଗ୍ରହ କରି, ପୁରୋହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ତମାଗତଂ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠଂ କାଶ୍ଯପଂ ଵୈ ପୁରୋହିତମ୍। ପୂଜଯାମାସ ଵିଧିଵତ୍ପାଣ୍ଡୁଃ ପରପୁରଞ୍ଜଯଃ
ଯେତେବେଳେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ କାଶ୍ୟପ ପୁରୋହିତ ଆସିଲେ, ଶତ୍ରୁ ଜୟୀ ପାଣ୍ଡୁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ପୃଥା ମାଦ୍ରୀ ଚ ସଂହୃଷ୍ଟେ ଵସୁଦେଵଂ ପ୍ରଶଂସତାମ୍। ତତଃ ପାଣ୍ଡୁଃ କ୍ରିଯାଃ ସର୍ଵାଃ ପାଣ୍ଡଵାନାମକାରଯତ୍
ପୃଥା ଓ ମାଦ୍ରୀ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ତାପରେ ପାଣ୍ଡୁ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଇଲେ।
ଗର୍ଭାଧାନାଦିକୃତ୍ଯାନି ଚୌଲୋପନଯନାନି ଚ। କାଶ୍ଯପଃ କୃତଵାନ୍ସର୍ଵମୁପାକର୍ମ ଚ ଭାରତ
ଗର୍ଭାଧାନ ଆଦି କାର୍ଯ୍ୟ, ଚୂଡ଼ାକରଣ ଓ ଉପନୟନ ଦିଆଯିବା ସହିତ, କାଶ୍ୟପ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଉପାକର୍ମ କରାଇଲେ, ହେ ଭାରତ।
ଚୌଲୋପନଯନାଦୂର୍ଧ୍ଵମୃଷଭାକ୍ଷା ଯଶସ୍ଵିନଃ। ଵୈଦିକାଧ୍ଯଯନେ ସର୍ଵେ ସମପଦ୍ଯନ୍ତ ପାରଗାଃ
ଚୂଡ଼ାକରଣ ଓ ଉପନୟନ ପରେ, ବୃଷଭ ଚିହ୍ନିତ ଏହି ପ୍ରଶଂସିତ ପୁଅମାନେ ସମସ୍ତେ ବେଦାଧ୍ୟୟନରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ।
ଶର୍ଯାତେଃ ପ୍ରଥମଃ ପୁତ୍ରଃ ଶୁକ୍ରୋ ନାମ ପରନ୍ତପଃ। ଯେନ ସାଗରପର୍ଯନ୍ତା ଧୁଷା ନିର୍ଜିତା ମହୀ
ଶର୍ୟାତିଙ୍କ ପ୍ରଥମ ପୁଅ ନାମ ଥିଲା ଶୁକ୍ର। ସେ, ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରି, ସମୁଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୂମିକୁ ଜିତିଥିଲେ।
ଅଶ୍ଵମେଧଶତୈରିଷ୍ଟ୍ଵା ସ ମହାତ୍ମା ମହାମଖୈଃ। ଆରାଧ୍ଯ ଦେଵତାଃ ସର୍ଵାଃ ପିତୄନପି ମହାମତିଃ
ସେ ମହାତ୍ମା ଏକଶ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରି, ବଡ଼ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ଶତଶୃହ୍ଗେ ତପସ୍ତେପେ ଶାକମୂଲଫଲାଶନଃ। ତେନୋପକରଣଶ୍ରେଷ୍ଠୈଃ ଶିକ୍ଷଯା ଚୋପବୃଂହିତାଃ
ଶତଶୃଙ୍ଗରେ ସେ ଶାକ, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଇ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଉପକରଣ ଓ ଶିକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଆଉ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ।
ତତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ଧନୁର୍ଵେଦେ ସମପଦ୍ଯନ୍ତ ପାରଗାଃ। ଗଦାଯାଂ ପାରଗୋ ଭୀମସ୍ତୋମରେଷୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ
ତାଙ୍କର କୃପାରେ ସେମାନେ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦକ୍ଷତା ଅର୍ଜନ କଲେ। ଭୀମ ଗଦାରେ ଦକ୍ଷ ହେଲେ ଏବଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ବେଢ଼ାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ।
ଅସିଚର୍ମଣି ନିଷ୍ଣାତୌ ଯମୌ ସତ୍ତ୍ଵଵତାଂ ଵରୌ। ଧନୁର୍ଵେଦେ ଗତଃ ପାରଂ ସଵ୍ଯସାଚୀ ପରନ୍ତପଃ
ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ, ଶୂରବୀରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତଳୱାର ଓ ଢାଳ ଚଳାଇବାରେ ଦକ୍ଷ ହେଲେ। ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟ କରୁଥିବା ସବ୍ୟସାଚୀ ଅର୍ଜୁନ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ କୁହୁଡ଼ିକୁ ଛୁଇଁଲେ।
ଶୁକ୍ରେଣ ସମନୁଜ୍ଞାତୋ ମତ୍ସମୋଽଯମିତି ପ୍ରଭୋ। ଅନୁଜ୍ଞାଯ ତତୋ ରାଜା ଶକ୍ତିଂ ଖଙ୍ଗଂ ତତଃ ଶରାନ୍
ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଅନୁମତିରେ—'ଏହିଯିଏ ମୋତେ ସମାନ'—ବୋଲି, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ବେଢ଼ା, ତଳୱାର ଓ ଧନୁଷ ଦେଲେ।
ଧନୁଶ୍ଚ ଦମତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠସ୍ତାଲମାତ୍ରଂ ମହାପ୍ରଭମ୍। ଵିପାଠକ୍ଷୁରନାରାଚାନ୍ଗୃଧ୍ରପକ୍ଷୈରଲଙ୍କୃତାନ୍
ସଂଯମୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଣେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ତାଳଗଛ ଦେଖିବା ପରି ଉଚ୍ଚ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧନୁଷ, ସହିତ ତୀର, ରେଜର ଓ ଇରନ ଶଳ୍ୟ, ଗୃଧ୍ରପଖ ଲାଗିଥିବା ଶସ୍ତ୍ର ଦେଲେ।
ଦଦୌ ପାର୍ଥାଯ ସଂହୃଷ୍ଟୋ ମହୋରଗସମପ୍ରଭାନ୍। ଅଵାପ୍ଯ ସର୍ଵଶସ୍ତ୍ରାଣି ମୁଦିତୋ ଵାସଵାତ୍ମଜଃ
ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହୋଇ ସେ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ବଡ଼ ସାପ ପରି ଚମକୁଥିବା ଶସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ର ପାଇଁ ବାସବପୁତ୍ର ବହୁତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ମେନେ ସର୍ଵାନ୍ମହୀପାଲାନପର୍ଯାପ୍ତାନ୍ସ୍ଵତେଜସଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଭୂପତିମାନେ ତାଙ୍କର ତେଜ ପାଖରେ ଅପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ବୋଲି ଭାବିଲେ।
ଏକଵର୍ଷାନ୍ତରାସ୍ତ୍ଵେଵଂ ପରସ୍ପରମରିନ୍ଦମାଃ। ଅନ୍ଵଵର୍ତନ୍ତ ପାର୍ଥାଶ୍ଚ ମାଦ୍ରୀପୁତ୍ରୌ ତଥୈଵ ଚ
ଏଭଳି ଭାବେ, ପ୍ରତି ବର୍ଷ ଏକ ଅନ୍ତରରେ, ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବ ଓ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ, ଶତ୍ରୁନାଶକ, ଏକ ପରେ ଏକ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ।
ତେ ଚ ପଞ୍ଚ ଶତଂ ଚୈଵ କୁରୁଵଂଶଵିଵର୍ଧନାଃ। ସର୍ଵେ ଵଵୃଧିରେଽଲ୍ପେନ କାଲେନାପ୍ସ୍ଵିଵ ପଙ୍କଜାଃ
ସେ ପାଞ୍ଚଜଣ ଓ କୁରୁବଂଶକୁ ବଢ଼ାଇଥିବା ଶତଜଣ ସମସ୍ତେ, ଅତି ଅଳ୍ପ ସମୟରେ, ପାଣିରେ ପଦ୍ମ ଯେପରି ବଢ଼ିଯାଏ, ସେପରି ବଢ଼ିଗଲେ।
କସ୍ମିନ୍ଵଯସି ସଂପ୍ରାପ୍ତାଃ ପାଣ୍ଡଵା ଗଜସାହ୍ଵଯମ୍। ସମପଦ୍ଯନ୍ତ ଦେଵେଭ୍ଯସ୍ତେଷାମାଯୁଶ୍ଚ କିଂ ପରମ୍
ପାଣ୍ଡବମାନେ କେଉଁ ବୟସରେ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ କେତେ ଆୟୁ ଦେଇଥିଲେ?
ପାଣ୍ଡଵାନାମିହାଯୁଷ୍ଯଂ ଶୃଣୁ କୌରଵନନ୍ଦନ। ଜଗାମ ହାସ୍ତିନପୁରଂ ଷୋଡଶାବ୍ଦୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ
ହେ କୁରୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଆୟୁ ଏଠାରେ ଶୁଣ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଛଉଡ଼ଶ ବୟସରେ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଗଲେ।
ଭୀମସେନଃ ପଞ୍ଚଦଶୋ ବୀଭତ୍ସୁର୍ଵୈ ଚତୁର୍ଦଶଃ। ତ୍ରଯୋଦଶାବ୍ଦୌ ଚ ଯମୌ ଜଗ୍ମତୁର୍ନାଗସାହ୍ଵଯମ୍
ଭୀମସେନ ପନ୍ଦର ବୟସରେ ଏବଂ ବିଭତ୍ସୁ ଚଉଦ ଥିଲେ। ଯମଉଁଝିଅ ତେର ବୟସରେ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଗଲେ।
ତତ୍ର ତ୍ରଯୋଦଶାବ୍ଦାନି ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୈଃ ସହୋଷିତାଃ। ଷଣ୍ମାସାଞ୍ଜାତୁଷଗୃହାନ୍ମୁକ୍ତା ଜାତୋ ଘଟୋତ୍କଚଃ
ସେଠାରେ ସେମାନେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ସହିତ ତେର ବର୍ଷ ରହିଥିଲେ। ଲାକଡ଼ା ଘରରେ ଛଅ ମାସ ରହି, ଘଟୋତ୍କଚ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଷଣ୍ମାସାନେକଚକ୍ରାଯାଂ ଵର୍ଷଂ ପାଞ୍ଚାଲକେ ଗୃହେ। ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୈଃ ସହୋଷିତ୍ଵା ପଞ୍ଚ ଵର୍ଷାଣି ଭାରତ
ଏକଚକ୍ରାରେ ଛଅ ମାସ ଓ ପାଞ୍ଚାଳର ଘରେ ଏକ ବର୍ଷ ରହିଥିଲେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ସହିତ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ରହିଥିଲେ, ହେ ଭାରତ।
ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥେ ଵସନ୍ତସ୍ତେ ତ୍ରୀଣି ଵର୍ଷାଣି ଵିଂଶତିମ୍। ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦାନଥୈକଂ ଚ ବଭୂଵୁର୍ଦ୍ଯୂତନିର୍ଜିତାଃ
ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ସେମାନେ ଏକୋଇଶି ଓ ତିନି ବର୍ଷ ରହିଥିଲେ। ପରେ, ଜୁଆରେ ହାରି, ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ଓ ଏକ ବର୍ଷ ଅଧିକ କାଳ ରହିଥିଲେ।
ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଷଟ୍ତ୍ରିଂଶତଂ ରାଜନ୍ସାଗରାନ୍ତାଂ ଵସୁନ୍ଧରାମ୍। ମାସୈଃ ଷଡ୍ଭିର୍ମହାତ୍ମାନଃ ସର୍ଵେ କୃଷ୍ଣପରାଯଣାଃ
ସାଗର ସୀମାବଦ୍ଧ ପୃଥିବୀରେ ଛଅତିରିଶ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରି, ସମସ୍ତ ମହାତ୍ମା, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ, ଛଅ ମାସରେ—
ରାଜ୍ଯେ ପରୀକ୍ଷିତଂ ସ୍ଥାପ୍ଯ ଦିଷ୍ଟାଂ ଗତିମଵାପ୍ନୁଵନ୍। ଏଵଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରସ୍ଯାସୀଦାଯୁରଷ୍ଟୋତ୍ତରଂ ଶତମ୍
ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇ, ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏଭଳି ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଆୟୁ ଏକ ଶତ ଅଠ ବର୍ଷ ଥିଲା।
ଅର୍ଜୁନାତ୍କେଶଵୋ ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ତ୍ରିଭିର୍ମାସୈର୍ମହାଦ୍ଯୁତିଃ। କୃଷ୍ଣାତ୍ସଂକର୍ଷଣୋ ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ତ୍ରିଭିର୍ମାସୈର୍ମହାବଲଃ
ଅର୍ଜୁନଠାରୁ କେଶବ ତିନି ମାସ ବଡ଼, ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; କୃଷ୍ଣଠାରୁ ସଂକର୍ଷଣ ତିନି ମାସ ବଡ଼, ହେ ମହାବଳୀ।
ପାଣ୍ଡୁଃ ପଞ୍ଚମହାତେଜାସ୍ତାନ୍ପଶ୍ଯନ୍ପର୍ଵତେ ସୁତାନ୍। ରେମେ ସ କାଶ୍ଯପଯୁତଃ ପତ୍ନୀଭ୍ଯାଂ ସୁଭୃଶଂ ତଦା
ପାଞ୍ଚମ ଏବଂ ସବୁଠୁ ତେଜସ୍ବୀ ପାଣ୍ଡୁ, ପର୍ବତରେ ପୁଅମାନେକୁ ଦେଖି, କାଶ୍ୟପ ଋଷିଙ୍କ ସହିତ ଦୁଇ ଜଣ ପତ୍ନୀଙ୍କ ସହ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ।
ସୁପୁଷ୍ପିତଵନେ କାଲେ ପ୍ରଵୃତ୍ତେ ମଧୁମାଧଵେ। ପୂର୍ଣେ ଚତୁର୍ଦଶେ ଵର୍ଷେ ଫଲ୍ଗୁନସ୍ଯ ଚ ଧୀମତଃ
ଫୁଲେଇଥିବା ଅରଣ୍ୟରେ, ମଧୁ ଓ ମାଧବ ବସନ୍ତ ଋତୁରେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ବର୍ଷର ବନବାସ ଶେଷ ହେଲା।
ଯସ୍ମିନ୍ନୃକ୍ଷେ ସମୁତ୍ପନ୍ନଃ ପାର୍ଥସ୍ତସ୍ଯ ଚ ଧୀମତଃ। ତସ୍ମିନ୍ନୁତ୍ତରଫଲ୍ଗୁନ୍ଯାଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତେ ସ୍ଵସ୍ତିଵାଚନେ
ଯେ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ପାର୍ଥ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ସେହି ଉତ୍ତରଫଳ୍ଗୁଣୀ ନକ୍ଷତ୍ରର ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ,