ତତ ଇଷ୍ଟେଽହନି ପ୍ରାପ୍ତେ ମୁହୂର୍ତେ ସାଧୁସଂମତେ। `ଵିଵାହଂ କାରାଯାମାସ ଭୀଷ୍ମଃ ପାଣ୍ଡୋର୍ମହାତ୍ମନଃ।' ଜଗ୍ରାହ ଵିଧିଵତ୍ପାଣିଂ ମାଦ୍ର୍ଯାଃ ପାଣ୍ଡୁର୍ନରାଧିପଃ
ପରେ ଶୁଭ ଦିନ ଆସିଲା, ଭୀଷ୍ମ ମହାତ୍ମା ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ବିବାହ କରାଇଲେ। ରାଜା ପାଣ୍ଡୁ ବିଧିମତ ଭାବେ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ।
ତତୋ ଵିଵାହେ ନିର୍ଵୃତ୍ତେ ସ ରାଜା କୁରୁନନ୍ଦନଃ। ସ୍ଥାପଯାମାସ ତାଂ ଭାର୍ଯାଂ ଶୁଭେ ଵେଶ୍ମନି ଭାମିନୀଂ
ବିବାହ ଶେଷ ହେବା ପରେ, କୁରୁ ରାଜା ନିଜ ଚମକୁଥିବା ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଏକ ଶୁଭ ଗୃହରେ ବସାଇଲେ।
ସ ତାଭ୍ଯାଂ ଵ୍ଯଚରତ୍ସାର୍ଧଂ ଭାର୍ଯାଭ୍ଯାଂ ରାଜସତ୍ତମଃ। କୁନ୍ତ୍ଯା ମାଦ୍ର୍ଯା ଚ ରାଜେନ୍ଦ୍ରୋ ଯଥାକାମଂ ଯଥାସୁଖମ୍
ରାଜା ପାଣ୍ଡୁ ନିଜ ଦୁଇ ଭାର୍ଯ୍ୟା କୁନ୍ତୀ ଓ ମାଦ୍ରୀ ସହିତ ଇଚ୍ଛାମତ ଏବଂ ସୁଖରେ ଜୀବନ କଟାଇଲେ।
ତତଃ ସ କୌରଵୋ ରାଜା ଵିହୃତ୍ଯ ତ୍ରିଦଶା ନିଶାଃ। ଜିଗୀଷଯା ମହୀଂ ପାଣ୍ଡୁର୍ନିରକ୍ରାମତ୍ପୁରାତ୍ପ୍ରଭୋ
ତାପରେ, ତିନି ରାତି ଅତିତ ହେବା ପରେ, କୁରୁ ରାଜା ପାଣ୍ଡୁ ପୃଥିବୀ ଜିତିବା ଇଚ୍ଛାରେ ସହର ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ।
ସ ଭୀଷ୍ମପ୍ରମୁଖାନ୍ଵୃଦ୍ଧାନଭିଵାଦ୍ଯ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଂ ଚ କୌରଵ୍ଯଂ ତଥାନ୍ଯାନ୍କୁରୁସତ୍ତମାନ୍। ଆମନ୍ତ୍ର୍ଯ ପ୍ରଯଯୌ ରାଜା ତୈଶ୍ଚୈଵାପ୍ଯନୁମୋଜିତଃ
ସେ ଭୀଷ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ ବୃଦ୍ଧମାନେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ କୁଣ୍ଡିଲେ, ବିଦାୟ ନେଲେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।
ମଙ୍ଗଲାଚାରଯୁକ୍ତାଭିରାଶୀର୍ଭିରଭିନନ୍ଦିତଃ। ଗଜଵାଜିରଥୌଘେନ ବଲେନ ମହତାଽଗମତ୍
ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଆଶୀର୍ବାଦ ସହିତ, ସେ ବଡ଼ ସେନା, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ସ ରାଜା ଦେଵଗର୍ଭାଭୋ ଵିଜିଗୀଷୁର୍ଵସୁନ୍ଧରାମ୍। ହୃଷ୍ଟପୁଷ୍ଟବଲୈଃ ପ୍ରାଯାତ୍ପାଣ୍ଡୁଃ ଶତ୍ରୂନନେକଶଃ
ଦେବସମାନ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ସେହି ରାଜା ପାଣ୍ଡୁ, ପୃଥିବୀ ଜିତିବା ଇଚ୍ଛାରେ, ଆନନ୍ଦିତ ଓ ସୁସ୍ଥ ସେନା ସହିତ ଅନେକ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଉପରେ ଚଢ଼ାଉ କଲେ।
ପୂର୍ଵମାଗସ୍କୃତୋ ଗତ୍ଵା ଦଶାର୍ଣାଃ ସମରେ ଜିତାଃ। ପାଣ୍ଡୁନା ନରସିଂହେନ କୌରଵାଣାଂ ଯଶୋଭୃତା
ପ୍ରଥମେ, ସିଂହସଦୃଶ ପାଣ୍ଡୁ, କୁରୁମାନଙ୍କ ଗୌରବ, ଦଶାର୍ଣ୍ଣ ଦେଶକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତିଲେ।
ତତଃ ସେନାମୁପାଦାଯ ପାଣ୍ଡୁର୍ନାନାଵିଧଧ୍ଵଜାମ୍। ପ୍ରଭୂତହସ୍ତ୍ଯଶ୍ଵଯୁତାଂ ପଦାତିରଥସଂକୁଲାମ୍
ତାପରେ ପାଣ୍ଡୁ ନାନା ପ୍ରକାର ଝଣ୍ଡାରେ ସଜିଥିବା, ଅନେକ ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା, ପଦାତି ଓ ରଥରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେନା ଏକଠା କଲେ।
ଆଗସ୍କାରୀ ମହୀପାନାଂ ବହୂନାଂ ବଲଦର୍ପିତଃ। ଗୋପ୍ତା ମଗଧରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଦୀର୍ଘୋ ରାଜଗୃହେ ହତଃ
ସେ ଅନେକ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶୂର ଓ ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ବିତ, ମଗଧ ରାଜ୍ୟର ରକ୍ଷକ, ଦୀର୍ଘ ରାଜଗୃହ ନଗରରେ ବଧ୍ ହେଲେ।
ତତଃ କୋଶଂ ସମାଦାଯ ଵାହନାନି ଚ ଭୂରିଶଃ। ପାଣ୍ଡୁନା ମିଥିଲାଂ ଗତ୍ଵା ଵିଦେହାଃ ସମରେ ଜିତାଃ
ତାପରେ ପାଣ୍ଡୁ ଧନଭଣ୍ଡାର ଓ ବହୁତ ଯାନବାହନ ନେଇ, ମିଥିଲାକୁ ଗଲେ ଓ ସମରେ ବିଦେହ ଦେଶକୁ ଜିତିଲେ।
ତଥା କାଶିଷୁ ସୁହ୍ମେଷୁ ପୁଣ୍ଡ୍ରେଷୁ ଚ ନରର୍ଷଭ। ସ୍ଵବାହୁବଲଵୀର୍ଯେଣ କୁରୂଣାମକରୋଦ୍ଯଶଃ
ଏଭଳି କାଶୀ, ସୁହ୍ମ, ପୁଣ୍ଡ୍ର ଦେଶରେ ମଧ୍ୟ, ନିଜ ବାହୁବଳ ଓ ପ୍ରତାପରେ, ସେ କୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ମହିମା ଆଣିଲେ।
ତଂ ଶରୌଘମହାଜ୍ଵାଲଂ ଶସ୍ତ୍ରାର୍ଚିଷମରିନ୍ଦମମ୍। ପାଣ୍ଡୁପାଵକମାସାଦ୍ଯ ଵ୍ଯଵହ୍ଯନ୍ତ ନରାଧିପାଃ
ପାଣ୍ଡୁ ଯେଉଁଠି ଶସ୍ତ୍ର ଓ ବାଣର ଆଗ୍ନିର ଭଳି ଜ୍ୱଳିଥିଲେ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଭାବେ, ସେଠାରୁ ରାଜାମାନେ ପଛୁଆଇ ଗଲେ।
ତେ ସସେନାଃ ସସେନେନ ଵିଧ୍ଵଂସିତବଲା ନୃପାଃ। ପାଣ୍ଡୁନା ଵଶଗାଃ କୃତ୍ଵା କୁରୁକର୍ମସୁ ଯୋଜିତାଃ
ସେହି ରାଜାମାନେ, ତାଙ୍କ ସେନା ପାଣ୍ଡୁ ଦ୍ୱାରା ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଆସି, କୁରୁମାନଙ୍କ କାମରେ ଲାଗିଲେ।
ତେନ ତେ ନିର୍ଜିତାଃ ସର୍ଵେ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ସର୍ଵପାର୍ଥିଵାଃ। ତମେକଂ ମେନିରେ ଶୂରଂ ଦେଵେଷ୍ଵିଵ ପୁରନ୍ଦରମ୍
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନେ ଜିତାଯିବା ପରେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏକମାତ୍ର ଶୂର ବୋଲି ମନେ କଲେ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର।
ତଂ କୃତାଞ୍ଜଲଯଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରଣତା ଵସୁଧାଧିପାଃ। ଉପାଜଗ୍ମୁର୍ଧନଂ ଗୃହ୍ଯ ରତ୍ନାନି ଵିଵିଧାନି ଚ
ସମସ୍ତ ଭୂମିପତିମାନେ ହାତ ଯୋଡ଼ି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ବିଭିନ୍ନ ରତ୍ନ ନେଇ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ମଣିମୁକ୍ତାପ୍ରଵାଲଂ ଚ ସୁଵର୍ଣଂ ରଜତଂ ବହୁ। ଗୋରତ୍ନାନ୍ଯଶ୍ଵରତ୍ନାନି ରଥରତ୍ନାନି କୁଞ୍ଜରାନ୍
ସେମାନେ ମଣି, ମୁକ୍ତା, ପ୍ରବାଳ, ବହୁତ ସୁନା ଓ ଚାଁଦି, ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ାର ଧନ, ରଥ ଓ ହାତୀ ନେଇ ଆସିଲେ।
ଖରୋଷ୍ଟ୍ରମହିଷାଂଶ୍ଚୈଵ ଯଚ୍ଚ କିଂଚିଦଜାଵିକମ୍। କମ୍ଲାଜିନରତ୍ନାନି ରାଙ୍କଵାସ୍ତରଣାନି ଚ। ତତ୍ସର୍ଵଂ ପ୍ରତିଜଗ୍ରାହ ରାଜା ନାଗପୁରାଧିପଃ
ଉଠ, ମହିଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଶୁ, ପଦ୍ମଚର୍ମ ରତ୍ନ, ରାଙ୍କା ଚାଦର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଉପହାର ମଧ୍ୟ, ନାଗପୁରର ରାଜା ସେସବୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ତଦାଦାଯ ଯଯୌ ପାଣ୍ଡୁଃ ପୁନର୍ମଦିତଵାହନଃ। ହର୍ଷଯିଷ୍ଯନ୍ସ୍ଵରାଷ୍ଟ୍ରାଣି ପୁରଂ ଚ ଗଜସାହ୍ଵଯମ୍
ସେସବୁ ନେଇ, ପାଣ୍ଡୁ ତାଙ୍କ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯାନବାହନ ସହିତ ପୁନି ଚାଲିଗଲେ, ନିଜ ଦେଶ ଓ ଗଜସାହ୍ବୟ ପୁରକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିବାକୁ।
ଶାନ୍ତନୋ ରାଜସିଂହସ୍ଯ ଭରତସ୍ଯ ଚ ଧୀମତଃ। ପ୍ରନଷ୍ଟଃ କୀର୍ତିଜଃ ଶବ୍ଦଃ ପାଣ୍ଡୁନା ପୁନରାହୃତଃ
ଶାନ୍ତନୁ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଭରତଙ୍କ ହରାଇଯାଇଥିବା କୀର୍ତିକୁ, ପାଣ୍ଡୁ ପୁନି ଫେରାଇ ଆଣିଲେ।
ଯେ ପୁରା କୁରୁରାଷ୍ଟ୍ରାଣି ଜହ୍ରୁଃ କୁରୁଧନାନି ଚ। ତେ ନାଗପୁରସିଂହେନ ପାଣ୍ଡୁନା କରଦୀକୃତାଃ
ଯେମାନେ ପୂର୍ବରୁ କୁରୁ ଦେଶ ଓ ଧନ ଦଖଳ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ନାଗପୁରର ସିଂହ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କରଦାର ହେଲେ।
ଇତ୍ଯଭାଷନ୍ତ ରାଜାନୋ ରାଜାମାତ୍ଯାଶ୍ଚ ସଙ୍ଗତାଃ। ପ୍ରତୀତମନସୋ ହୃଷ୍ଟାଃ ପୌରଜାନପଦୈଃ ସହ
ଏଭଳି ରାଜାମାନେ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ସହର ଓ ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ସହିତ, ଆନନ୍ଦ ଓ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ମନେ, ଏପରି କହିଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯୁଦ୍ଯଯୁଶ୍ଚ ତଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ସର୍ଵେ ଭୀଷ୍ମପୁରୋଗମାଃ। ତେ ନଦୂରମିଵାଧ୍ଵାନଂ ଗତ୍ଵା ନାଗପୁରାଲଯାଃ
ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଆଗ୍ରଣୀତ୍ୱରେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କରିବାକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ନାଗପୁରର ନିବାସୀମାନେ ଦୀର୍ଘ ଦୂର ଯାଇ ସେଉଁଠି ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଆଵୃତଂ ଦଦୃଶୁର୍ହୃଷ୍ଟା ଲୋକଂ ବହୁଵିଧୈର୍ଧନୈଃ। ନାନାଯାନସମାନୀତୈ ରତ୍ନୈରୁଚ୍ଚାଵଚୈସ୍ତଦା
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଭୂମି ନାନା ପ୍ରକାର ଧନ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଯାନରେ ଆଣାଯାଇଥିବା ଉଚ୍ଚ-ନିମ୍ନ ରତ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ହସ୍ତ୍ଯଶ୍ଵରଥରତ୍ନୈଶ୍ଚ ଗୋଭିରୁଷ୍ଟ୍ରୈସ୍ତଥାଽଽଵିଭିଃ। ନାନ୍ତଂ ଦଦୃଶୁରାସାଦ୍ଯ ଭୀଷ୍ମେଣ ସହ କୌରଵାଃ
ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ଗାଈ, ଉଠ ଓ ଛାଗ ରତ୍ନ ସହିତ, କୌରବମାନେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ସହିତ ଏହି ଧନର କେତେ ଅଛି ତାହାର ଶେଷ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ସୋଽଭିଵାଦ୍ଯ ପିତୁଃ ପାଦୌ କୌସଲ୍ଯାନନ୍ଦଵର୍ଧନଃ। ଯଥାଽର୍ହଂ ମାନଯାମାସ ପୌରଜାନପଦାନପି
କୌଶଲ୍ୟାଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇ, ସେ ପିତାଙ୍କ ଚରଣରେ ଶିର ନମାଇଲେ, ଏବଂ ସହର ଓ ଗ୍ରାମବାସୀମାନେକୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ।
ପ୍ରମୃଦ୍ଯ ପରରାଷ୍ଟ୍ରାଣି କୃତାର୍ଥଂ ପୁନରାଗତମ୍। ପୁତ୍ରମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ଭୀଷ୍ମସ୍ତୁ ହର୍ଷାଦଶ୍ରୂଣ୍ଯଵର୍ତଯତ୍
ଶତ୍ରୁ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଜିତି ନିଜ କାମ୍ୟ ସଫଳ କରି ଭୀଷ୍ମ ଫେରିଲେ; ସେ ପୁଅକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଆନନ୍ଦରେ ଲୁହ ଝରାଇଲେ।
ସ ତୂର୍ଯଶତଶଙ୍ଖାନାଂ ଭେରୀଣାଂ ଚ ମହାସ୍ଵନୈଃ। ହର୍ଷଯନ୍ସର୍ଵଶଃ ପୌରାନ୍ଵିଵେଶ ଗଜସାହ୍ଵଯମ୍
ସେ ଶହେଇ ତୁରୀ, ଶଂଖ ଓ ଢୋଳର ଗଜଗଜାହଟ ସହିତ ସମସ୍ତ ପୁରବାସୀଙ୍କୁ ଖୁସି କରି ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରାଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତଃ ସ୍ଵବାହୁଵିଜିତଂ ଧନମ୍। ଭୀଷ୍ମାଯ ସତ୍ଯଵତ୍ଯୈ ଚ ମାତ୍ରେ ଚୋପଜହାର ସଃ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ପାଣ୍ଡୁ ନିଜ ବଳରେ ଜିତା ଧନ ଭୀଷ୍ମ, ସତ୍ୟବତୀ ଓ ମାଆଁଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ।
ଵିଦୁରାଯ ଚ ଵୈ ପାଣ୍ଡୁଃ ପ୍ରେଷଯାମାସ ତଦ୍ଧନମ୍। ସୁହୃଦଶ୍ଚାପି ଧର୍ମାତ୍ମା ଧନେନ ସମତର୍ପଯତ୍
ପାଣ୍ଡୁ ସେଇ ଧନ ବିଦୁରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପଠାଇଲେ; ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପାଣ୍ଡୁ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁମାନେକୁ ଧନ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ।