ସୋଽତିଵିଦ୍ଧୋ ବଲଵତା ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରୋ ମହାବଲଃ। ଵ୍ଯସୃଜତ୍ସାଯକାଂସ୍ତୂର୍ଣଂ ରୁକ୍ମପୁଙ୍ଖାଞ୍ଶିଲାଶିତାନ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହଇଡିମ୍ବିଙ୍କ ଅଗ୍ନିବାଣରେ ଭେଦିତ ହୋଇ, ରାକ୍ଷସ ରାଜା ତୁରନ୍ତ ସୁନା ଶଳା ଓ ପଥର ମୁଣ୍ଡି ଥିବା ଅଗ୍ନିବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ।
ତେ ଶର଼ା ନତପର୍ଵାଣୋ ଭୈମସେନିଵିନିର୍ଭିଦଃ। ରୁଷିତାଃ ପନ୍ନଗା ଯଦ୍ଵଦ୍ଯୋଧମୁଖ୍ଯାନୁପାଗମନ୍
ଭୈମସେନୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ସେହି ତିକ୍ତି ଓ ବକ୍ର ଅଗ୍ନିବାଣ, ରୋଷିତ ସର୍ପ ଭଳି ଯୁଦ୍ଧର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା।
ତତସ୍ତେ ପାଣ୍ଡଵା ରାଜନ୍ସମନ୍ତାନ୍ନିଶିତାଞ୍ଶରାନ୍। ପ୍ରେଷଯାମାସୁରୁଦ୍ଵିଗ୍ନା ହୈଡିମ୍ବଶ୍ଚ ଘଟୋତ୍କଚଃ
ତାପରେ, ରାଜନ୍, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ହିଡିମ୍ବାଙ୍କ ପୁଅ ଘଟୋତ୍କଚ, ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଛାଡିଲେ।
ସ ଵିଧ୍ଯମାନଃ ସମରେ ପାଣ୍ଡଵୈର୍ଜିତକାଶିଭିଃ। `*ନାଭ୍ଯପଦ୍ଯତ କର୍ତଵ୍ଯମାର୍ଶ୍ଯଶୃଙ୍ଗିର୍ମହାବଲଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ପାଣ୍ଡବ ଓ କାଶୀଜୟୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆର୍ଶ୍ୟଶୃଙ୍ଗ କଣ କରିବା ଉଚିତ ତାହା କରିବାକୁ ଆଗେଇଲେ ନାହିଁ।
ଘଟୋତ୍କଚଂ ମହାରାଜ ଶରଵର୍ଷୈରଵାକିରତ୍। ଦଗ୍ଧାଦ୍ରିକୂଟସଦୃଶଂ ତମଞ୍ଜନଚଯୋପରମମ୍
ଘଟୋତ୍କଚଙ୍କୁ ଏମିତି ବାଣବୃଷ୍ଟି କରାଯାଇଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ଜଣେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ପାହାଡ଼ ମାନେ କିମ୍ବା ଗାଢ଼ କାଜଳ ଅନ୍ଧକାର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଘଟୋତ୍କଚୋଽପ୍ଯସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତଃ ଶରଵର୍ଷଂ ମହତ୍ତରମ୍। ଅଲମ୍ବୁସଵଧପ୍ରେପ୍ସୁର୍ମୁମୋଚାଗ୍ନିରିଵ ଜ୍ଵଲନ୍
ଘଟୋତ୍କଚ ତଥାପି ଅଶାନ୍ତ ହେଲେ ନାହିଁ, ଅଲମ୍ବୁସାଙ୍କୁ ମାରିବା ଆଶାରେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି ଆଉ ଅଧିକ ବାଣ ଛାଡିଲେ।
ଅଲମ୍ବୁସଵଧାଚ୍ଚୋଗ୍ରାଦ୍ଧଟୋତ୍କଚଵଧାଦପି। ଶରାଃ ପ୍ରାଦୁର୍ଭଵନ୍ତି ସ୍ମ ଦ୍ଵିରେଫା ଇଵ ଶାଖିନଃ
ଅଲମ୍ବୁସାଙ୍କୁ ମାରିବା ଏବଂ ଘଟୋତ୍କଚଙ୍କୁ ମାରିବା ଭୟଙ୍କର ଆଶାରୁ, ବାଣମାନେ ଗଛରେ ମଧୁମକ୍ଷୀ ଝୁଣ୍ଡ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଅଭ୍ରଚ୍ଛାଯେଵ ରଚିତା ବାଣୈସ୍ତତ୍ର ନରେଶ୍ଵର। ନ ସ୍ମ ଵିଜ୍ଞାଯତେ କିଞ୍ଚିଦନ୍ଧକାରେ କୃତେ ଶରୈଃ
ହେ ନରେଶ୍ୱର, ସେଠାରେ ବାଣମାନେ ଏମିତି ଅନ୍ଧକାର ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ମେଘର ଛାୟା ପରି କିଛି ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ।
ତତ ଆକର୍ଣମୁକ୍ତେନ ଭଲ୍ଲେନ ଚ ଘଟୋତ୍କଚଃ। ଅଲମ୍ବୁସସ୍ଯ ଚିଚ୍ଛେଦ ଶିରୋ ଯନ୍ତୁର୍ମହାବଲଃ
ତାପରେ, ଘଟୋତ୍କଚ ତୀବ୍ର ଟାଣିଥିବା ଭଲ୍ଲ ବାଣରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଲମ୍ବୁସା ରଥଚାଳକଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ।
ତତୋଽପରୈର୍ଵେଗଵଦ୍ଭିଃ କ୍ଷୁରୈସ୍ତସ୍ଯ ଘଟୋତ୍କଚଃ। ଅକ୍ଷମୀଷାଂ ଯୁଗଂ ଚୈଵ ଚିଚ୍ଛେଦ ଯୁଧି ତାଡଯନ୍
ତାପରେ, ଘଟୋତ୍କଚ ତୀବ୍ର ଗତିର କ୍ଷୁରପ୍ର ବାଣରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ାର ଯୁଗ ଓ ଅକ୍ଷ ଛିଣ୍ଡିଦେଲେ।
ଅଵସ୍କନ୍ଦ୍ଯ ରଥାତ୍ତୂର୍ଣଂ କୈର୍ମୀରଃ କ୍ରୋଧମୂର୍ଚ୍ଛିତଃ। ତସ୍ମିନ୍ମାଯାମଯଂ ଘୋରମସ୍ତ୍ରଵର୍ଷଂ ଵଵର୍ଷ ହ
ତାପରେ, କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇଥିବା କୈର୍ମୀର ତୁରନ୍ତ ରଥରୁ ଝାପି ପଡ଼ି, ଘଟୋତ୍କଚଙ୍କ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ମାୟାବୀ ଅସ୍ତ୍ରବୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଘଟୋତ୍କଚୋଽପ୍ଯାଶୁ ରଥାତ୍ପ୍ରସ୍କନ୍ଦ୍ଯ ସ ତମେଵ ଚ। ମାଯାସ୍ତ୍ରେଣୈଵ ମାଯାସ୍ତ୍ରଂ ଵ୍ଯଧମତ୍ସମରେ ରିପୋଃ
ଘଟୋତ୍କଚ ମଧ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ରଥରୁ ଝାପି ପଡ଼ି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ମାୟାବୀ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନିଜ ମାୟାବୀ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ହୈଡିମ୍ବେନାର୍ଦ୍ଯମାନସ୍ତୁ ଯୁଧି ସୋଽଲମ୍ବୁସୋଽଦ୍ରଵତ୍। ଅନ୍ତର୍ହିତୋ ମହାରାଜ ଘଟୋତ୍କଚମଯୋଧଯତ୍
ହିଡିମ୍ବାଙ୍କ ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ଆକ୍ରମିତ ହେଇ, ଅଲମ୍ବୁସା ପଳାଇଗଲେ, ରାଜନ୍, ଏବଂ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ଘଟୋତ୍କଚଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ଅନ୍ତର୍ଧାନଗତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ରତତ୍ର ଘଟୋତ୍କଚଃ। ଗଦଯା ତାଡଯାମାସ ଵେଗଵତ୍ଯା ମହାବଲଃ
ଏଠାଏଠି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘଟୋତ୍କଚ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଦାରେ ଆଘାତ କଲେ।
ଉତ୍ପପାତ ତତୋ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ପ୍ରହାରପରିପୀଡିତଃ। ଅଲମ୍ବୁସୋ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରଃ ସହସା ପକ୍ଷିରାଡିଵ
ତାପରେ, ଘାତରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ରାକ୍ଷସମାନ୍ୟ ଅଲମ୍ବୁସା ହଠାତ୍ ଗରୁଡ଼ ପରି ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ।
ଘଟୋତ୍କଚୋଽପ୍ଯସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତଃ ଖଙ୍ଗପାଣିରଥୋତ୍ପତତ୍। ତତୋ ଵେଗେନ ମହତା ଵିଵର୍ଷିଷୁରିଵାମ୍ବୁଦଃ
ଘଟୋତ୍କଚ ମଧ୍ୟ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇନଥିବା, ତଳୱାର ହାତରେ ନେଇ, ତାଙ୍କ ପଛରେ ଉଡ଼ିଲେ, ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ ମେଘ ବର୍ଷା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।
ତମାପତନ୍ତଂ ସମ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ କୈର୍ମୀରୀ ରାକ୍ଷସୋତ୍ତମଃ। ଅଭିଦୁଦ୍ରାଵ ଵେଗେନ ସିଂହଃ ସିଂହମିଵ ସ୍ଥିତମ୍
ଘଟୋତ୍କଚଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, କୈର୍ମୀରୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାକ୍ଷସ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଘଟୋତ୍କଚଙ୍କ ଉପରେ ଝପଟିଲେ, ଯେପରି ଏକ ସିଂହ ଅନ୍ୟ ସିଂହ ଉପରେ ଝପଟିଯାଏ।
ଦକ୍ଷିଣେନାସିମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଵକ୍ଷଃ ପ୍ରଚ୍ଛାଦ୍ଯ ଵର୍ମଣା। ଅଭିଦୁଦ୍ରାଵ ଵେଗେନ ଵେଗଵନ୍ତଂ ଘଟୋତ୍କଚଃ
ଡାହାଣ ହାତରେ ତଳୱାର ଉଠାଇ ଓ ଚେଷ୍ଟ ଅସ୍ତ୍ରପତ୍ରରେ ଢାକି, ଘଟୋତ୍କଚ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ତୀବ୍ର ଅଲମ୍ବୁସାଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ତାଵୁଭୌ ଵେଗସଂରବ୍ଧାଵଲମ୍ବୁସଘଟୋତ୍କଚୌ। ଅନ୍ଯୋନ୍ଯସ୍ଯ ତଥୈଵୋରୂ ସମାଜଘ୍ନତୁରଞ୍ଜସା
ଅଲମ୍ବୁସା ଓ ଘଟୋତ୍କଚ, ଦୁଇଜଣେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ, ସିଧାସଳଖ ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ଉରୁରେ ଆଘାତ କଲେ।
ଅନ୍ଯୋନ୍ଯସ୍ଯାଭିଘାତେନ ତଯୋ ରାକ୍ଷସସିଂହଯୋଃ। ଶୈଲେନାଭିହତସ୍ଯେଵ ଶୈଲସ୍ଯାଭୂନ୍ମହାସ୍ଵନଃ
ସେଇ ଦୁଇ ରାକ୍ଷସ ସିଂହଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁହଁମୁହିଁ ଆଘାତରୁ, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଅନ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଆଘାତ ଲାଗିଥିବା ପରି ବଡ଼ ଶବ୍ଦ ହେଲା।
ତତୋଽପସୃତ୍ଯ ସହସା ପୁନରାପେତତୁର୍ଭୃଶମ୍। ଚରନ୍ତାଵସିମାର୍ଗାଂସ୍ତାନ୍ଵିଵିଧାନ୍ରାକ୍ଷସୋତ୍ତମୌ
ତାପରେ, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ରାକ୍ଷସ ତିବ୍ର ଗତିରେ ଆଉ ଏକଥର ଫେରି ଆସିଲେ, ତଳୱାର ଚଳାଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆଗେଇଲେ।
ତଯୋର୍ଗାତ୍ରେଷୁ ପତିତାଵସୀ ଭିନ୍ନୌ ନିପେତତୁଃ। ଵେଗୋତ୍ସୃଷ୍ଟେ ମଘଵତା ଵଜ୍ରେ ଶୈଲତଟେଷ୍ଵିଵ
ସେମାନଙ୍କ ଦେହରେ ତଳୱାର ପଡ଼ି, ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଏବଂ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା, ଯେପରି ମଘବାନଙ୍କ ବଜ୍ର ପାହାଡ଼ ଚୂଡ଼ାରେ ପଡ଼ି ଭାଙ୍ଗିଯାଏ।
ତତଃ ସୈନ୍ଯାନି ଦଦୃଶୁସ୍ତଦ୍ଯୁଦ୍ଧମତିଦାରୁଣମ୍। ଯୁଦ୍ଧଂ ତଯୋ ରାକ୍ଷସଯୋରାମିଷେ ଶ୍ଯେନଯୋରିଵ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ସେନା ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧକୁ ଦେଖିଲେ, ଦୁଇ ରାକ୍ଷସଙ୍କର ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ମାନେ ମାଂସ ପାଇଁ ଦୁଇ ଗୃଧ୍ର ଲଢ଼ୁଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ତତୋ ଲୋହିତରକ୍ତାକ୍ଷାଵୁଭୌ ତୌ ରାକ୍ଷସୋତ୍ତମୌ। ତଥୈକ୍ଷ୍ଯେତାଂ ତୁ ଶାର୍ଦୂଲୌ ସନ୍ଧ୍ଯାରକ୍ତାଵିଵାମ୍ବୁଦୌ
ତାପରେ ସେ ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାକ୍ଷସଙ୍କର ଆଖି ରକ୍ତରଙ୍ଗ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସେମାନେ ବାଘ ବା ସଂଧ୍ୟାବେଳରେ ରକ୍ତିମ ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଚକ୍ରାତେ ଶ୍ଯେନଵଚ୍ଚୈଵ ମଣ୍ଡଲାନି ସହସ୍ରଶଃ। ଉଭୌ ନିସ୍ତ୍ରିଂଶହସ୍ତୌ ତୌ ସପକ୍ଷାଵିଵ ପକ୍ଷିଣୌ
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ତଳୱାର ଧରି ହଜାର ଥର ଚକ୍ରକାରେ ଘୂରିଲେ, ଦୁଇଟି ପକ୍ଷ ଥିବା ପକ୍ଷୀ ପରି।
ଭ୍ରାମଯିତ୍ଵା ତୁ ତଂ ଖଙ୍ଗଂ ପାଣ୍ଡୋଃ କିର୍ମୀରନନ୍ଦନଃ। ଚିକ୍ଷେପାସ୍ଯ ଶିରୋ ହର୍ତୁଂ ସ ଚ ତସ୍ଯ ଘଟୋତ୍କଚଃ
ତାପରେ ଭୀମସେନଙ୍କ ପୁଅ କିର୍ମୀର ତଳୱାର ଘୁମାଇ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିବାକୁ ଛାଡ଼ିଲେ, ଏହିପରି ଘଟୋତ୍କଚ ମଧ୍ୟ କଲେ।
ତାଵସୀ ଯୁଗପଦ୍ଦୀପ୍ତୌ ସମେତ୍ଯ ଵିପୁଲୌ ଭୁଵି। ପତିତୌ ତୌ ତୁ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ରାକ୍ଷସୌ ସମସଜ୍ଜତାମ୍
ସେ ଦୁଇ ରାକ୍ଷସଙ୍କର ତଳୱାର ଏକାସାଥିରେ ଜଳିଲା, ଦୁଇଜଣ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି, ହାତରେ ଧରି ଲଢ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଶୀର୍ଷାଘାତାଂସଧାତୈଶ୍ଚ ପରସ୍ପରମଥାହତୌ। ପୁନର୍ଵିମିଶ୍ରିତୌ ଵୀରୌ ଵ୍ଯାଯୁଧ୍ଯେତେ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ମୁଣ୍ଡ ଓ କାନ୍ଧରେ ଘାଁ ମାରି, ସେ ଦୁଇ ଶୂରବୀର ପୁଣି ଏକାଠି ହୋଇ ଆଉ ଆଉ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ଭୈମସେନିରଥୋତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ସମାଵିଧ୍ଯ ପୁନଃ ପୁନଃ। ନିଷ୍ପିପେଷ କ୍ଷିତୌ କ୍ଷିପ୍ରଂ ପୂର୍ଣକୁମ୍ଭମିଵାଶ୍ମନି
ଭୀମସେନଙ୍କ ପୁଅ ଘଟୋତ୍କଚ ତାକୁ ବାହୁଦ୍ୱାରା ଉଠାଇ, ପୁଣିପୁଣି ଘୁମାଇ, ଦୃତ ଭାବେ ଭୂମିରେ ପଟକି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଯେପରି ଭରିଥିବା ଘଡ଼ା ପାଥରେ ଆଘାତ ହେଲେ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ।
ବଲଲାଘଵସମ୍ପନ୍ନଃ ସମ୍ପନ୍ନୋ ଵିକ୍ରମେଣ ଚ। ଭୈମସେନିରଥ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ସର୍ଵସୈନ୍ଯସ୍ଯ ପଶ୍ଯତଃ
ଶକ୍ତି, ଦକ୍ଷତା ଓ ପ୍ରଭାବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୀମସେନଙ୍କ ପୁଅ ଘଟୋତ୍କଚ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ସେନା ସାମ୍ନାରେ ଏହା କଲେ।