ତ ଏନଂ ଭୃଶସଂଵିଗ୍ନାଃ ସର୍ଵତଃ ପ୍ରଵରା ରଥୈଃ। ଅଭ୍ଯଦ୍ରଵନ୍ତ ସଙ୍କୁଦ୍ଧା ଭୀମସେନାଦଯୋ ନୃପ
ଭୀମସେନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସମସ୍ତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଦ୍ଧା, ଭୟ ଓ ରୋଷରେ ତାଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରୁ ରଥ ନେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ତ ଏନଂ କୋଷ୍ଠକୀକୃତ୍ଯ ରଥଵଂଶେନ ମାରିଷ। ସର୍ଵତୋ ଵ୍ଯକିରନ୍ବାଣୈରୁଲ୍କାଭିରିଵ କୁଞ୍ଜରମ୍
ମାରୀଷ, ସେମାନେ ରଥ ଦଳ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରୁ ଘେରି, ଅଗ୍ନିବାଣ ଦେଇ ଏହିପରି ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଯେପରି ଉଲ୍କା ଏକ ହାତୀକୁ ପଡ଼େ।
ସ ତେଷାମସ୍ତ୍ରଵେଗଂ ତଂ ପ୍ରତିହତ୍ଯାସ୍ତ୍ରମାଯଯା। ତସ୍ମାଦ୍ରଥଵ୍ରଜାନ୍ମୁକ୍ତୋ ଵନଦାହାଦିଵ ଦ୍ଵିପଃ
ସେ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଶକ୍ତିକୁ ନିଜ ମାୟା ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇ ପ୍ରତିରୋଧ କରି, ରଥ ଦଳରୁ ଏହିପରି ପଳାଇଗଲେ, ଯେପରି ହାତୀ ଜଙ୍ଗଲ ଆଗୁଁରୁ ତୁଳିଯାଏ।
ସ ଵିଷ୍ଫାର୍ଯ ଅନୁର୍ଧୋରମିନ୍ଦ୍ରାଶନିସମସ୍ଵନମ୍। ମାରୁତିଂ ପଞ୍ଚଵିଂଶତ୍ଯା ଭୈମସେନିଂ ଚ ପଞ୍ଚଭିଃ
ସେ ନିଜ ଧନୁଷ ଟାଣିଲେ, ଯାହାର ଶବ୍ଦ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବିଜୁଳି ଭଳି ଲାଗିଥିଲା; ମାରୁତିଙ୍କୁ ପଚିଶଟି ଅଗ୍ନିବାଣ ଦେଇ ଭେଦିଲେ, ଭୈମସେନୀଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚଟି ଦେଇ ଭେଦିଲେ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ତ୍ରିଭିର୍ଵିଦ୍ଧା ସହଦେଵଂ ଚ ସପ୍ତଭିଃ। ନକୁଲଂ ଚ ତ୍ରିସପ୍ତତ୍ଯା ଦ୍ରୋପଦେଯାଂଶ୍ଚ ମାରିଷ। ପଞ୍ଚଭିଃପଞ୍ଚଭିର୍ଵିଦ୍ଧ୍ଵା ଘୋରଂ ନାଦଂ ନନାଦ ହ
ସେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ତିନିଟି, ସହଦେବଙ୍କୁ ସାତଟି, ନକୁଲଙ୍କୁ ଏକାତ୍ତରି ଅଗ୍ନିବାଣ ଦେଇ ଭେଦିଲେ; ଦ୍ରୌପଦୀପୁତ୍ରମାନେ, ମାରୀଷ, ପାଞ୍ଚଟି ଅଗ୍ନିବାଣ ଦେଇ ଭେଦିଲେ, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ।
ତଂ ଭୀମସେନୋ ନଵଭିଃ ସହଦେଵସ୍ତୁ ପଞ୍ଚଭିଃ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ ଶତେନୈଵ ରାକ୍ଷସଂ ପ୍ରତ୍ଯଵିଧ୍ଯତ। ନକୁଲସ୍ତୁ ଚତୁଃଷଷ୍ଟ୍ଯା ଦ୍ରୌପଦେଯାସ୍ତ୍ରିଭିସ୍ତ୍ରିଭିଃ
ଭୀମସେନ ନବଟି, ସହଦେବ ପାଞ୍ଚଟି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଏକଶଟି, ନକୁଲ ଚଉଷଷ୍ଠି ଅଗ୍ନିବାଣ ଦେଇ ଭେଦିଲେ; ଦ୍ରୌପଦୀପୁତ୍ରମାନେ ତିନିଟି ଅଗ୍ନିବାଣ ଦେଇ ଭେଦିଲେ।
ହୈଡିମ୍ବୋ ରାକ୍ଷସଂ ଵିଦ୍ଧ୍ଵା ଯୁଦ୍ଧେ ପଞ୍ଚାଶତା ଶରୈଃ। ପୁନର୍ଵିଵ୍ଯାଧ ସପ୍ତତ୍ଯା ନନାଦ ଚ ମହାବଲଃ
ହଇଡିମ୍ବି ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଞ୍ଚାଶଟି ଅଗ୍ନିବାଣ ଦେଇ ଭେଦିଲେ, ପୁନି ସତରି ଅଗ୍ନିବାଣ ଦେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗର୍ଜନ କଲେ।
ତସ୍ଯ ନାଦେନ ମହତା କମ୍ପିତେଯଂ ଵସୁନ୍ଧରା। ସପର୍ଵତଵନା ରାଜନ୍ସପାଦପଜଲାଶଯା
ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ, ରାଜା, ପୃଥିବୀ ସହ ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ, ଗଛ ଓ ଜଳାଶୟ ମଣ୍ଡିଗଲା।
ସୋଽତିଵିଦ୍ଧୋ ମହେଷ୍ଵାସୈଃ ସର୍ଵତସ୍ତୈର୍ମହାରଥୈଃ। ପ୍ରତିଵିଵ୍ଯାଧ ତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ପଞ୍ଚଭିଃ ପଞ୍ଚଭିଃ ଶରୈଃ
ସେ ମହାଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରୁ ଭେଦିତ ହେଇ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚଟି ପାଞ୍ଚଟି ଅଗ୍ନିବାଣ ଦେଇ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ତଂ କ୍ରୁଦ୍ଧଂ ରାକ୍ଷସଂ ଯୁଦ୍ଧେ ପ୍ରତିକ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ତୁ ରାକ୍ଷସଃ। ହୈଡିମ୍ବୋ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶରୈର୍ଵିଵ୍ଯାଧ ସପ୍ତଭିଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ରୋଧିତ ହଇଡିମ୍ବି, ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ରୋଷରେ ସାତଟି ଅଗ୍ନିବାଣ ଦେଇ ଭେଦିଲେ, ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ସୋଽତିଵିଦ୍ଧୋ ବଲଵତା ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରୋ ମହାବଲଃ। ଵ୍ଯସୃଜତ୍ସାଯକାଂସ୍ତୂର୍ଣଂ ରୁକ୍ମପୁଙ୍ଖାଞ୍ଶିଲାଶିତାନ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହଇଡିମ୍ବିଙ୍କ ଅଗ୍ନିବାଣରେ ଭେଦିତ ହୋଇ, ରାକ୍ଷସ ରାଜା ତୁରନ୍ତ ସୁନା ଶଳା ଓ ପଥର ମୁଣ୍ଡି ଥିବା ଅଗ୍ନିବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ।
ତେ ଶର଼ା ନତପର୍ଵାଣୋ ଭୈମସେନିଵିନିର୍ଭିଦଃ। ରୁଷିତାଃ ପନ୍ନଗା ଯଦ୍ଵଦ୍ଯୋଧମୁଖ୍ଯାନୁପାଗମନ୍
ଭୈମସେନୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ସେହି ତିକ୍ତି ଓ ବକ୍ର ଅଗ୍ନିବାଣ, ରୋଷିତ ସର୍ପ ଭଳି ଯୁଦ୍ଧର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା।
ତତସ୍ତେ ପାଣ୍ଡଵା ରାଜନ୍ସମନ୍ତାନ୍ନିଶିତାଞ୍ଶରାନ୍। ପ୍ରେଷଯାମାସୁରୁଦ୍ଵିଗ୍ନା ହୈଡିମ୍ବଶ୍ଚ ଘଟୋତ୍କଚଃ
ତାପରେ, ରାଜନ୍, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ହିଡିମ୍ବାଙ୍କ ପୁଅ ଘଟୋତ୍କଚ, ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଛାଡିଲେ।
ସ ଵିଧ୍ଯମାନଃ ସମରେ ପାଣ୍ଡଵୈର୍ଜିତକାଶିଭିଃ। `*ନାଭ୍ଯପଦ୍ଯତ କର୍ତଵ୍ଯମାର୍ଶ୍ଯଶୃଙ୍ଗିର୍ମହାବଲଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ପାଣ୍ଡବ ଓ କାଶୀଜୟୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆର୍ଶ୍ୟଶୃଙ୍ଗ କଣ କରିବା ଉଚିତ ତାହା କରିବାକୁ ଆଗେଇଲେ ନାହିଁ।
ଘଟୋତ୍କଚଂ ମହାରାଜ ଶରଵର୍ଷୈରଵାକିରତ୍। ଦଗ୍ଧାଦ୍ରିକୂଟସଦୃଶଂ ତମଞ୍ଜନଚଯୋପରମମ୍
ଘଟୋତ୍କଚଙ୍କୁ ଏମିତି ବାଣବୃଷ୍ଟି କରାଯାଇଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ଜଣେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ପାହାଡ଼ ମାନେ କିମ୍ବା ଗାଢ଼ କାଜଳ ଅନ୍ଧକାର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଘଟୋତ୍କଚୋଽପ୍ଯସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତଃ ଶରଵର୍ଷଂ ମହତ୍ତରମ୍। ଅଲମ୍ବୁସଵଧପ୍ରେପ୍ସୁର୍ମୁମୋଚାଗ୍ନିରିଵ ଜ୍ଵଲନ୍
ଘଟୋତ୍କଚ ତଥାପି ଅଶାନ୍ତ ହେଲେ ନାହିଁ, ଅଲମ୍ବୁସାଙ୍କୁ ମାରିବା ଆଶାରେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି ଆଉ ଅଧିକ ବାଣ ଛାଡିଲେ।
ଅଲମ୍ବୁସଵଧାଚ୍ଚୋଗ୍ରାଦ୍ଧଟୋତ୍କଚଵଧାଦପି। ଶରାଃ ପ୍ରାଦୁର୍ଭଵନ୍ତି ସ୍ମ ଦ୍ଵିରେଫା ଇଵ ଶାଖିନଃ
ଅଲମ୍ବୁସାଙ୍କୁ ମାରିବା ଏବଂ ଘଟୋତ୍କଚଙ୍କୁ ମାରିବା ଭୟଙ୍କର ଆଶାରୁ, ବାଣମାନେ ଗଛରେ ମଧୁମକ୍ଷୀ ଝୁଣ୍ଡ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଅଭ୍ରଚ୍ଛାଯେଵ ରଚିତା ବାଣୈସ୍ତତ୍ର ନରେଶ୍ଵର। ନ ସ୍ମ ଵିଜ୍ଞାଯତେ କିଞ୍ଚିଦନ୍ଧକାରେ କୃତେ ଶରୈଃ
ହେ ନରେଶ୍ୱର, ସେଠାରେ ବାଣମାନେ ଏମିତି ଅନ୍ଧକାର ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ମେଘର ଛାୟା ପରି କିଛି ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ।
ତତ ଆକର୍ଣମୁକ୍ତେନ ଭଲ୍ଲେନ ଚ ଘଟୋତ୍କଚଃ। ଅଲମ୍ବୁସସ୍ଯ ଚିଚ୍ଛେଦ ଶିରୋ ଯନ୍ତୁର୍ମହାବଲଃ
ତାପରେ, ଘଟୋତ୍କଚ ତୀବ୍ର ଟାଣିଥିବା ଭଲ୍ଲ ବାଣରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଲମ୍ବୁସା ରଥଚାଳକଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ।
ତତୋଽପରୈର୍ଵେଗଵଦ୍ଭିଃ କ୍ଷୁରୈସ୍ତସ୍ଯ ଘଟୋତ୍କଚଃ। ଅକ୍ଷମୀଷାଂ ଯୁଗଂ ଚୈଵ ଚିଚ୍ଛେଦ ଯୁଧି ତାଡଯନ୍
ତାପରେ, ଘଟୋତ୍କଚ ତୀବ୍ର ଗତିର କ୍ଷୁରପ୍ର ବାଣରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ାର ଯୁଗ ଓ ଅକ୍ଷ ଛିଣ୍ଡିଦେଲେ।
ଅଵସ୍କନ୍ଦ୍ଯ ରଥାତ୍ତୂର୍ଣଂ କୈର୍ମୀରଃ କ୍ରୋଧମୂର୍ଚ୍ଛିତଃ। ତସ୍ମିନ୍ମାଯାମଯଂ ଘୋରମସ୍ତ୍ରଵର୍ଷଂ ଵଵର୍ଷ ହ
ତାପରେ, କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇଥିବା କୈର୍ମୀର ତୁରନ୍ତ ରଥରୁ ଝାପି ପଡ଼ି, ଘଟୋତ୍କଚଙ୍କ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ମାୟାବୀ ଅସ୍ତ୍ରବୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଘଟୋତ୍କଚୋଽପ୍ଯାଶୁ ରଥାତ୍ପ୍ରସ୍କନ୍ଦ୍ଯ ସ ତମେଵ ଚ। ମାଯାସ୍ତ୍ରେଣୈଵ ମାଯାସ୍ତ୍ରଂ ଵ୍ଯଧମତ୍ସମରେ ରିପୋଃ
ଘଟୋତ୍କଚ ମଧ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ରଥରୁ ଝାପି ପଡ଼ି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ମାୟାବୀ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନିଜ ମାୟାବୀ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ହୈଡିମ୍ବେନାର୍ଦ୍ଯମାନସ୍ତୁ ଯୁଧି ସୋଽଲମ୍ବୁସୋଽଦ୍ରଵତ୍। ଅନ୍ତର୍ହିତୋ ମହାରାଜ ଘଟୋତ୍କଚମଯୋଧଯତ୍
ହିଡିମ୍ବାଙ୍କ ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ଆକ୍ରମିତ ହେଇ, ଅଲମ୍ବୁସା ପଳାଇଗଲେ, ରାଜନ୍, ଏବଂ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ଘଟୋତ୍କଚଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ଅନ୍ତର୍ଧାନଗତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ରତତ୍ର ଘଟୋତ୍କଚଃ। ଗଦଯା ତାଡଯାମାସ ଵେଗଵତ୍ଯା ମହାବଲଃ
ଏଠାଏଠି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘଟୋତ୍କଚ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଦାରେ ଆଘାତ କଲେ।
ଉତ୍ପପାତ ତତୋ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ପ୍ରହାରପରିପୀଡିତଃ। ଅଲମ୍ବୁସୋ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରଃ ସହସା ପକ୍ଷିରାଡିଵ
ତାପରେ, ଘାତରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ରାକ୍ଷସମାନ୍ୟ ଅଲମ୍ବୁସା ହଠାତ୍ ଗରୁଡ଼ ପରି ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ।
ଘଟୋତ୍କଚୋଽପ୍ଯସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତଃ ଖଙ୍ଗପାଣିରଥୋତ୍ପତତ୍। ତତୋ ଵେଗେନ ମହତା ଵିଵର୍ଷିଷୁରିଵାମ୍ବୁଦଃ
ଘଟୋତ୍କଚ ମଧ୍ୟ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇନଥିବା, ତଳୱାର ହାତରେ ନେଇ, ତାଙ୍କ ପଛରେ ଉଡ଼ିଲେ, ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ ମେଘ ବର୍ଷା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।
ତମାପତନ୍ତଂ ସମ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ କୈର୍ମୀରୀ ରାକ୍ଷସୋତ୍ତମଃ। ଅଭିଦୁଦ୍ରାଵ ଵେଗେନ ସିଂହଃ ସିଂହମିଵ ସ୍ଥିତମ୍
ଘଟୋତ୍କଚଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, କୈର୍ମୀରୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାକ୍ଷସ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଘଟୋତ୍କଚଙ୍କ ଉପରେ ଝପଟିଲେ, ଯେପରି ଏକ ସିଂହ ଅନ୍ୟ ସିଂହ ଉପରେ ଝପଟିଯାଏ।
ଦକ୍ଷିଣେନାସିମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଵକ୍ଷଃ ପ୍ରଚ୍ଛାଦ୍ଯ ଵର୍ମଣା। ଅଭିଦୁଦ୍ରାଵ ଵେଗେନ ଵେଗଵନ୍ତଂ ଘଟୋତ୍କଚଃ
ଡାହାଣ ହାତରେ ତଳୱାର ଉଠାଇ ଓ ଚେଷ୍ଟ ଅସ୍ତ୍ରପତ୍ରରେ ଢାକି, ଘଟୋତ୍କଚ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ତୀବ୍ର ଅଲମ୍ବୁସାଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ତାଵୁଭୌ ଵେଗସଂରବ୍ଧାଵଲମ୍ବୁସଘଟୋତ୍କଚୌ। ଅନ୍ଯୋନ୍ଯସ୍ଯ ତଥୈଵୋରୂ ସମାଜଘ୍ନତୁରଞ୍ଜସା
ଅଲମ୍ବୁସା ଓ ଘଟୋତ୍କଚ, ଦୁଇଜଣେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ, ସିଧାସଳଖ ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ଉରୁରେ ଆଘାତ କଲେ।
ଅନ୍ଯୋନ୍ଯସ୍ଯାଭିଘାତେନ ତଯୋ ରାକ୍ଷସସିଂହଯୋଃ। ଶୈଲେନାଭିହତସ୍ଯେଵ ଶୈଲସ୍ଯାଭୂନ୍ମହାସ୍ଵନଃ
ସେଇ ଦୁଇ ରାକ୍ଷସ ସିଂହଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁହଁମୁହିଁ ଆଘାତରୁ, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଅନ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଆଘାତ ଲାଗିଥିବା ପରି ବଡ଼ ଶବ୍ଦ ହେଲା।