ସ ତୁଙ୍ଗଂ ଶତଶୃଙ୍ଗଂ ଚ ଶର୍ଯାତିଵନମେଵ ଚ। ପୁଣ୍ଯମଶ୍ଵଶିରସ୍ଥାନଂ ସ୍ଥାନମାଥର୍ଵଣସ୍ଯ ଚ
ସେ ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ଶତଶିଖର ପାହାଡ଼, ଶର୍ୟାତି ଅରଣ୍ୟ, ପବିତ୍ର ଅଶ୍ୱଶିରା ସ୍ଥାନ ଓ ଆଥର୍ବଣଙ୍କ ନିବାସକୁ ଦେଖିଲେ।
ଵୃଷଦଂଶଂ ଚ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରଂ ମହାମନ୍ଦରମେଵ ଚ। ଅପ୍ସରୋଭିଃ ସମାକୀର୍ଣଂ କିନ୍ନରୈଶ୍ଚୋପଶୋଭିତମ୍
ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷଦଂଶ ଓ ମହାମନ୍ଦର ପାହାଡ଼, ଯେଉଁଠାରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ଥିଲେ ଏବଂ କିନ୍ନରମାନେ ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଥିଲେ।
ତସ୍ମିଞ୍ଶୈଲେ ଵ୍ରଜନ୍ପାର୍ଥଃ ସକୃଷ୍ଣଃ ସମଵୈକ୍ଷତ। ଶୁଭୈଃ ପ୍ରସ୍ରଵଣୈର୍ଜୁଷ୍ଟାଂ ହେମଧାତୁଵିଭୂଷିତାମ୍
ସେଇ ପାହାଡ଼ରେ ପାର୍ଥ ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ଶୁଭ୍ର ଝରଣା ଓ ସୁନା ଧାତୁରେ ଶୋଭିତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ଚନ୍ଦ୍ରରଶ୍ମିପ୍ରକାଶାଙ୍ଗୀଂ ପୃଥିଵୀଂ ପୁରମାଲିନୀମ୍। ସମୁଦ୍ରାଂଶ୍ଚାଦ୍ଭୁତାକାରାନପଶ୍ଯଦ୍ବହୁଲାକରାନ୍
ଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିବା ପୃଥିବୀ, ନଗରମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ଏବଂ ବିଚିତ୍ର ଆକୃତି ଓ ବିଶାଳତାର ସମୁଦ୍ରମାନେ ସେ ଦେଖିଲେ।
ଵିଯଦ୍ଦ୍ଯାଂ ପୃଥିଵୀଂ ଚୈଵ ତଥା ଵିଷ୍ଣୁପଦଂ ଵ୍ରଜନ୍। ଵିସ୍ମିତଃ ସହ କୃଷ୍ଣେନ କ୍ଷିପ୍ତୋ ବାଣ ଇଵାଭ୍ଯଗାତ୍
ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପଥରେ ଯାଉଥିବା ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହୋଇ, ସେ ବାଣ ପରି ଦୃତ ଗତିରେ ଯାଇଲେ।
ଗ୍ରହନକ୍ଷତ୍ରସୋମାନାଂ ସୂର୍ଯାଗ୍ନ୍ଯୋଶ୍ଚ ସମତ୍ଵିଷମ୍। ଅପଶ୍ଯତ ତଦା ପାର୍ଥୋ ଜ୍ଵଲନ୍ତମିଵ ପର୍ଵତମ୍
ସେଠାରେ ପାର୍ଥ ଗ୍ରହ, ନକ୍ଷତ୍ର, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଏକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ପାହାଡ଼କୁ ଦେଖିଲେ।
ସମାସାଦ୍ଯ ତୁ ତଂ ଶୈଲଂ ଶୈଲାଗ୍ରେ ସମଵସ୍ଥିତମ୍। ତପୋନିତ୍ଯଂ ମହାତ୍ମାନମପଶ୍ଯଦ୍ଵୄଷଭଧ୍ଵଜମ୍
ସେଇ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ ପହଞ୍ଚି, ସେ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ମହାତ୍ମା ବୃଷଭଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସହସ୍ରମିଵ ସୂର୍ଯାଣାଂ ଦୀପ୍ଯମାନଂ ସ୍ଵତେଜସା। ଶୂଲିନଂ ଜଟିଲଂ ଗୌରଂ ଵଲ୍କଲାଜିନଵାସସମ୍
ସେ ଏକ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଚମକୁଥିବା, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ଜଟାଧାରୀ, ଧଳା ରଙ୍ଗର, ଚଳା ଓ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା।
ନଯନାନାଂ ସହସ୍ରୈଶ୍ଚ ଵିଚିତ୍ରାଙ୍ଗଂ ମହୌଜସମ୍। ପାର୍ଵତ୍ଯା ସହିତଂ ଦେଵଂ ଭୂତସଙ୍ଘୈଶ୍ଚ ଭାସ୍ଵରୈଃ
ହଜାର ଚକ୍ଷୁ, ବିଚିତ୍ର ଆକୃତି ଓ ବିଶାଳ ଶକ୍ତିର ଦେବତା, ପାର୍ବତୀ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭୂତଗଣ ସହିତ ବସିଥିଲେ।
ଗୀତଵାଦିତ୍ରସନ୍ନାଦୈର୍ହାସ୍ଯଲାସ୍ଯସମନ୍ଵିତମ୍। ଵଗ୍ଲିତାସ୍ଫୋଟିତୋତ୍କ୍ରୁଷ୍ଟୈଃ ପୁଣ୍ଯୈର୍ଗନ୍ଧୈଶ୍ଚ ସେଵିତମ୍
ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ, ହସ, ନୃତ୍ୟ, ଚିତ୍କାର, ତାଳି ଓ ପବିତ୍ର ସୁଗନ୍ଧରେ ଭରିଥିବା ସେଠାରେ ଉଲ୍ଲାସ ଛାଇଥିଲା।
ସ୍ତୂଯମାନଂ ସ୍ତଵୈର୍ଦିଵ୍ଯୈର୍ଋଷିଭିର୍ବ୍ରହ୍ମଵାଦିଭିଃ। ଗୋପ୍ତାରଂ ସର୍ଵଭୂତାନାମୀଶାନଂ ଵରଦଂ ଶିଵମ୍
ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଅଧିପତି, ଦୟାଳୁ ଓ ଶୁଭ ଦାତା, ସେଉଁଠି ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ଋଷିମାନେ ଦିବ୍ୟ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ।
ଵାସୁଦେଵସ୍ତୁ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜଗାମ ଶିରସା କ୍ଷିତିମ୍। ପାର୍ଥେନ ସହ ଧର୍ମାତ୍ମା ଗୃଣନ୍ବ୍ରହ୍ମ ସନାତନମ୍
ବାସୁଦେବ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଅର୍ଜୁନ, ସେଉଁଠି ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁଲେ ଏବଂ ସନାତନ ବ୍ରହ୍ମଙ୍କୁ ଗୁଣଗାନ କରିଲେ।
ଲୋକାଦିଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମାଣମଜମୀଶାନମଵ୍ଯଯମ୍। ମନସଃ ପରମଂ ଯୋନିଂ ଖଂ ଵାଯୁଂ ଜ୍ଯୋତିଷାଂ ନିଧିମ୍
ସେଉଁଠି ଥିଲେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆରମ୍ଭ, ସମସ୍ତ ଜିନିଷର କର୍ତ୍ତା, ଅଜନ୍ମା, ଅବିନାଶୀ, ମନର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଉତ୍ସ, ଆକାଶ, ବାୟୁ ଓ ଆଲୋକର ଧାମ।
ସ୍ରଷ୍ଟାରଂ ଵାରିଧାରାଣାଂ ଭୁଵଶ୍ଚ ପ୍ରକୃତିଂ ପରାମ୍। ଦେଵଦାନଵଯକ୍ଷାଣାଂ ମାନଵାନାଂ ଚ ଶାସକମ୍
ସେ ଜଳର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପୃଥିବୀର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ୱଭାବ, ଦେବତା, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ ଓ ମଣିଷମାନଙ୍କର ଶାସକ।
ଯୋଗାନାଂ ଚ ପରଂ ଧାମ ଦୃଷ୍ଟଂ ବ୍ରହ୍ମଵିଦାଂ ନିଧିମ୍। ଚାରଚରସ୍ଯ ସ୍ରଷ୍ଟାରଂ ପ୍ରତିହର୍ତାରମେଵ ଚ
ସେ ଯୋଗର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ଧନ, ଚଳାଚଳ ସମସ୍ତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ସଂହାରକ।
କାଲକୋପଂ ମହାତ୍ମାନଂ ଶକ୍ରସୂର୍ଯଗୁଣୋଦଯମ୍। ଵଵନ୍ଦତୁସ୍ତଦା କୃଷ୍ଣୌ ଵାଙ୍ମନୋବୁଦ୍ଧିକର୍ମଭିଃ
ସେ କାଳର କ୍ରୋଧ, ମହାତ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଗୁଣର ଉତ୍ସ। ତାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ବାଣୀ, ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ।
ଯଂ ପ୍ରପଦ୍ଯନ୍ତି ଵିଦ୍ଵାଂସଃ ସୂକ୍ଷ୍ମାଧ୍ଯାତ୍ମପଦୈଷିଣଃ। ତମଜଂ କାରମାତ୍ମାନଂ ଜଗ୍ମତୁଃ ଶରଣଂ ଭଵମ୍
ଯିଏଠାରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଲାଗି ଯାଆନ୍ତି, ସେ ଅଜନ୍ମା, ସମସ୍ତର କାରଣ, ଆତ୍ମା—ତାଙ୍କୁ ସେମାନେ ଶରଣ ନେଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଭବନ୍ତିର ଉତ୍ସ।
ଅର୍ଜୁନଶ୍ଚାପି ତଂ ଦେଵଂ ଭୂଯୋ ଭୂଯୋଽପ୍ଯଵନ୍ଦତ। ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତଂ ସର୍ଵଭୂତାଦିଂ ଭୂତଭଵ୍ଯଭଵୋଦ୍ଭଵମ୍
ଅର୍ଜୁନ ବାରମ୍ବାର ସେଇ ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, କାରଣ ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଆଦି, ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟତ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନର ଉତ୍ସ।
ଶରଣ୍ଯଂ ଶରଣଂ ଦେଵମୀଶାନଂ ପରମେଶ୍ଵରମ୍। ଜଗାମ ଜଗତାଂ ନାଥମର୍ଜୁନଃ ସଜନାର୍ଦନଃ
ଯିଏ ଶରଣ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଦେବ, ଅଧିପତି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ—ଅର୍ଜୁନ ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ସେଉଁଠି ଯାଇଥିଲେ।
ତତସ୍ତାଵାଗତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନରନାରାଯଣାଵୁଭୌ। ସୁପ୍ରସନ୍ନମନାଃ ଶର୍ଵଃ ପ୍ରୋଵାଚ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ
ତାପରେ ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି, ଶର୍ବ ଖୁସି ହୋଇ, ହସିଥିବା ପରି କହିଲେ।
ସ୍ଵାଗତଂ ଵାଂ ନରଶ୍ଚେଷ୍ଠାଵୁତ୍ତିଷ୍ଠେତାଂ ଗତକ୍ଲମୌ। କିଞ୍ଚ ଵାମୀପ୍ସିତଂ ଵୀରୌ ମନସଃ କ୍ଷିପ୍ରମୁଚ୍ଯତାମ୍
ନର ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷମାନେ, ତୁମମାନେ ଦୁହେଁ ଆସିଥିବାରେ ମୋର ସ୍ୱାଗତ। ଦୁଃଖ ହୀନ ହୋଇ ଉଠ, ହେ ଶୂରମାନେ, ମନରେ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ସେ ଶୀଘ୍ର କହ।
ଯେନ କାର୍ଯେଣ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତୌ ଯୁଵାଂ ତତ୍ସାଧଯାମି କିମ୍। ଵ୍ରିଯତାମାତ୍ମନଃ ଶ୍ରେଯସ୍ତତ୍ସର୍ଵଂ ପ୍ରଦଦାନି ଵାମ୍
ତୁମେ ଯେ କାହିଁକି ଆସିଛ, ସେ କାମ୍ୟ କଥା ମୁଁ ପୂରଣ କରିବି। ନିଜ ପାଇଁ ଯାହା ଉତ୍ତମ, ତାହା ଚୟନ କର; ସେ ସବୁ ମୁଁ ଦେଇଦେବି।
ତତସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରତ୍ଯୁତ୍ଥାଯ କୃତାଞ୍ଜଲୀ। ଵାସୁଦେଵାର୍ଜୁନୌ ଶର୍ଵଂ ତୁଷ୍ଟୁଵାତେ ମହାମତୀ। ଭକ୍ତ୍ଯାସ୍ତଵେନ ଦିଵ୍ଯେନ ମହାତ୍ମାନାଵନିନ୍ଦିତୌ
ତାପରେ ସେଇ ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ହାତ ଜୋଡି ଉଠି, ବାସୁଦେବ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଭକ୍ତି ଓ ଦିବ୍ୟ ସ୍ତୁତି ସହିତ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଶର୍ବଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ନମୋ ଭଵାଯ ଶର୍ଵାଯ ରୁଦ୍ରାଯ ଵରଦାଯ ଚ। ପଶୂନାଂ ପତଯେ ନିତ୍ଯମୁଗ୍ରାଯ ଚ କପର୍ଦିନେ
ଭବ, ଶର୍ବ, ରୁଦ୍ର, ଦୟାଳୁ, ସଦା ପଶୁମାନଙ୍କର ନାଥ, ଉଗ୍ର ଓ ଜଟାଧାରୀ—ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ମହାଦେଵାଯ ଭୀମାଯ ତ୍ର୍ଯମ୍ବକାଯ ଚ ଶାନ୍ତଯେ। ଈଶାନାଯ ମଖଘ୍ନାଯ ନମୋଽସ୍ତ୍ଵନ୍ଧକଘାତିନେ
ମହାଦେବ, ଭୟଙ୍କର, ତ୍ରିନେତ୍ର, ଶାନ୍ତ, ଈଶାନ, ଯଜ୍ଞ ନାଶକ, ଅନ୍ଧକ ନାଶକ—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
କୁମାରଗୁରଵେ ତୁଭ୍ଯଂ ନୀଲଗ୍ରୀଵାଯ ଵେଧସେ। ପିନାକିନେ ହଵିଷ୍ଯାଯ ସତ୍ଯାଯ ଵିଭଵେ ସଦା
କୁମାରଙ୍କ ଗୁରୁ, ନୀଳକଣ୍ଠ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପିନାକଧାରୀ, ହବି ଗ୍ରାହକ, ସତ୍ୟ, ସଦା ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଵିଲୋହିତାଯ ଧ୍ରୂମ୍ରାଯ ଵ୍ଯାଧାଯାନପରାଜିତେ। ନିତ୍ଯଂ ନୀଲଶିଖଣ୍ଡାଯ ଶୂଲିନେ ଦିଵ୍ଯଚକ୍ଷୁଷେ
ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ଧୂମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ, ଶିକାରୀ, ଅଜୟ, ସଦା ନୀଳଶିଖର, ଶୂଳଧାରୀ, ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିଶାଳୀ—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ହୋତ୍ରେ ପୋତ୍ରେ ତ୍ରିନେତ୍ରାଯ ଵ୍ଯାଧାଯ ଵସୁରେତସେ। ଅଚିନ୍ତ୍ଯାଯାମ୍ବିକାଭର୍ତ୍ରେ ସର୍ଵଦେଵସ୍ତୁତାଯ ଚ
ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା, ରକ୍ଷକ, ତ୍ରିନେତ୍ର, ଶିକାରୀ, ଧନର ମୂଳ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ପତି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସିତ—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଵୃଷଧ୍ଵଜାଯ ମୁଣ୍ଡାଯ ଜଟିନେ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣେ। ତପ୍ଯମାନାଯ ସଲିଲେ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯାଯାଜିତାଯ ଚ
ବୃଷଭ ଚିହ୍ନ ଧାରିଥିବା, ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡାଇଥିବା, ଜଟା ଧାରଣ କରିଥିବା, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ଜଳରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା, ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଅଜୟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଵିଶ୍ଵାତ୍ମନେ ଵିଶ୍ଵସୃଜେ ଵିଶ୍ଵମାଵୃତ୍ଯ ତିଷ୍ଠତେ। ନମୋନମସ୍ତେ ସେଵ୍ଯାଯ ଭୂତାନାଂ ପ୍ରଭଵେ ସଦା
ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପି ରହିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ସେଇ ଭଗବାନ, ଯିଏ ସଦା ସେବନୀୟ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନିତ୍ୟ ସ୍ୱାମୀ।