ତତଃ କୃଷ୍ଣଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସଂସ୍ପୃଶ୍ଯାମ୍ଭୋ ଧନଞ୍ଜଯଃ। ଭୂମାଵାସୀନ ଏକାଗ୍ରୋ ଜଗାମ ମନସା ଭଵମ୍
ତାପରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଧନଞ୍ଜୟ ଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ଭୂମିରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ବସିଲେ ଓ ମନରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଣିହିତୋ ବ୍ରାହ୍ମେ ମୁହୂର୍ତେ ଶୁଭଲକ୍ଷଣେ। ଆତ୍ମାନମର୍ଜୁନୋଽପଶ୍ଯଦ୍ଗନେ ସହକେଶଵମ୍
ତାପରେ ଶୁଭ ବ୍ରାହ୍ମମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅର୍ଜୁନ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ, ମେଘମାଳା ମଧ୍ୟରେ କେଶବ ସହିତ ନିଜକୁ ଦେଖିଲେ।
ପୁଣ୍ଯଂ ହିମଵତଃ ପାଦଂ ମଣିମନ୍ତଂ ଚ ପର୍ଵତମ୍। ଜ୍ଯୋତିର୍ଭିଶ୍ଚ ସମାକୀର୍ଣଂ ସିଦ୍ଧଚାରଣସେଵିତମ୍
ହିମାଳୟ ପାଦରେ ଥିବା ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଓ ମଣିମୟ ପାହାଡ଼, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ଆଲୋକ ଚମକୁଛି, ଏବଂ ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ ସେଠାରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଵାଯୁଵେଗଗତିଃ ପାର୍ଥଃ ଖଂ ଭେଜେ ସହକେଶଵଃ। କେଶଵେନ ଗୃହୀତଃ ସ ଦକ୍ଷିଣେ ଵିଭୁନା ଭୁଜେ
ପାର୍ଥ, ବାୟୁ ସମାନ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ, କେଶବଙ୍କ ସହିତ ଆକାଶକୁ ଯାଇଲେ। ସେ କେଶବଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣ ବାହୁରେ ଧରାଯାଇଥିଲେ।
ପ୍ରେକ୍ଷମାଣୋ ବହୂନ୍ଭାଵାଞ୍ଜଗାମାଦ୍ଭୁତଦର୍ଶନାନ୍। ଉଦୀଚ୍ଯାଂ ଦିଶି ଧର୍ମାତ୍ମା ସୋପଶ୍ଯଚ୍ଛ୍ଵେତପର୍ଵତମ୍
ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପାର୍ଥ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଶୁଭ୍ର ଶ୍ୱେତପାହାଡ଼କୁ ଦେଖିଲେ।
କୁବେରସ୍ଯ ଵିରାହେ ଚ ନଲିନୀଂ ପଦ୍ମଭୂଷିତାମ୍। ସରିଚ୍ଛ୍ରେଷ୍ଠାଂ ଚ ତାଂ ଗଙ୍ଗାଂ ଵୀକ୍ଷମାଣୋ ବହୂଦକାମ୍
କୁବେରଙ୍କ ଅତି ଶୋଭାମୟ ପଦ୍ମରେ ଭରିଥିବା ନଳିନୀ ହ୍ରଦ ଓ ଅଧିକ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀ ଗଙ୍ଗାକୁ ସେ ଦେଖିଲେ।
ସଦା ପୁଷ୍ପଫଲୈର୍ଵୃକ୍ଷୈରୁପେତାଂ ସ୍ଫଟିକୋପଲାମ୍। ସିଂହଵ୍ଯାଘ୍ରସମାକୀର୍ଣାଂ ନାନାମୃଗସମାକୁଲାମ୍
ସେଠାରେ ସଦା ପୁଷ୍ପ ଓ ଫଳରେ ଭରିଥିବା ଗଛ, ସ୍ଫଟିକ ପାଥର, ସିଂହ ଓ ବାଘରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ପଶୁମାନେ ଥିଲେ।
ପୁଣ୍ଯାଶ୍ରମଵତୀଂ ରମ୍ଯାଂ ମନୋଜ୍ଞାଣ୍ଡଜସେଵିତାମ୍। ମନ୍ଦରସ୍ଯ ପ୍ରଦେଶାଂଶ୍ଚ କିନ୍ନରୋଦ୍ଗୀତନାଦିତାନ୍
ସେଠାରେ ପବିତ୍ର ଏବଂ ଆନନ୍ଦମୟ ଆଶ୍ରମ, ମନୋହର ପକ୍ଷୀମାନେ ବସୁଥିବା ସ୍ଥାନ, ଏବଂ କିନ୍ନରମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିବା ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ର ଅଞ୍ଚଳ ଦେଖିଲେ।
ହେମରୂପ୍ଯମଯୈଃ ଶୃଙ୍ଗୈର୍ନାନୌଷଧିଵିଦୀପିତାନ୍। ତଥା ମନ୍ଦାରଵୃକ୍ଷୈଶ୍ଚ ପୁଷ୍ପିତୈରୁପଶୋଭିତାନ୍
ସୁନା ଓ ଚାଁଦିର ଶିଖର, ବିଭିନ୍ନ ଔଷଧିର ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଏବଂ ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ମନ୍ଦାର ଗଛରେ ଶୋଭିତ।
ସ୍ନିଗ୍ଧାଞ୍ଜନଚଯାକାରଂ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତଃ କାଲପର୍ଵତମ୍। ବ୍ରହ୍ମତୁଙ୍ଗଂ ନଦୀଶ୍ଚାନ୍ଯାସ୍ତଥା ଜନପଦାନପି
କଳା ଅଞ୍ଜନ ରଙ୍ଗର କଳା ପାହାଡ଼, ବ୍ରହ୍ମା ପରି ଉଚ୍ଚ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନଦୀ ଓ ଲୋକବସତି ସହିତ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ସ ତୁଙ୍ଗଂ ଶତଶୃଙ୍ଗଂ ଚ ଶର୍ଯାତିଵନମେଵ ଚ। ପୁଣ୍ଯମଶ୍ଵଶିରସ୍ଥାନଂ ସ୍ଥାନମାଥର୍ଵଣସ୍ଯ ଚ
ସେ ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ଶତଶିଖର ପାହାଡ଼, ଶର୍ୟାତି ଅରଣ୍ୟ, ପବିତ୍ର ଅଶ୍ୱଶିରା ସ୍ଥାନ ଓ ଆଥର୍ବଣଙ୍କ ନିବାସକୁ ଦେଖିଲେ।
ଵୃଷଦଂଶଂ ଚ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରଂ ମହାମନ୍ଦରମେଵ ଚ। ଅପ୍ସରୋଭିଃ ସମାକୀର୍ଣଂ କିନ୍ନରୈଶ୍ଚୋପଶୋଭିତମ୍
ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷଦଂଶ ଓ ମହାମନ୍ଦର ପାହାଡ଼, ଯେଉଁଠାରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ଥିଲେ ଏବଂ କିନ୍ନରମାନେ ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଥିଲେ।
ତସ୍ମିଞ୍ଶୈଲେ ଵ୍ରଜନ୍ପାର୍ଥଃ ସକୃଷ୍ଣଃ ସମଵୈକ୍ଷତ। ଶୁଭୈଃ ପ୍ରସ୍ରଵଣୈର୍ଜୁଷ୍ଟାଂ ହେମଧାତୁଵିଭୂଷିତାମ୍
ସେଇ ପାହାଡ଼ରେ ପାର୍ଥ ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ଶୁଭ୍ର ଝରଣା ଓ ସୁନା ଧାତୁରେ ଶୋଭିତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ଚନ୍ଦ୍ରରଶ୍ମିପ୍ରକାଶାଙ୍ଗୀଂ ପୃଥିଵୀଂ ପୁରମାଲିନୀମ୍। ସମୁଦ୍ରାଂଶ୍ଚାଦ୍ଭୁତାକାରାନପଶ୍ଯଦ୍ବହୁଲାକରାନ୍
ଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିବା ପୃଥିବୀ, ନଗରମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ଏବଂ ବିଚିତ୍ର ଆକୃତି ଓ ବିଶାଳତାର ସମୁଦ୍ରମାନେ ସେ ଦେଖିଲେ।
ଵିଯଦ୍ଦ୍ଯାଂ ପୃଥିଵୀଂ ଚୈଵ ତଥା ଵିଷ୍ଣୁପଦଂ ଵ୍ରଜନ୍। ଵିସ୍ମିତଃ ସହ କୃଷ୍ଣେନ କ୍ଷିପ୍ତୋ ବାଣ ଇଵାଭ୍ଯଗାତ୍
ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପଥରେ ଯାଉଥିବା ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହୋଇ, ସେ ବାଣ ପରି ଦୃତ ଗତିରେ ଯାଇଲେ।
ଗ୍ରହନକ୍ଷତ୍ରସୋମାନାଂ ସୂର୍ଯାଗ୍ନ୍ଯୋଶ୍ଚ ସମତ୍ଵିଷମ୍। ଅପଶ୍ଯତ ତଦା ପାର୍ଥୋ ଜ୍ଵଲନ୍ତମିଵ ପର୍ଵତମ୍
ସେଠାରେ ପାର୍ଥ ଗ୍ରହ, ନକ୍ଷତ୍ର, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଏକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ପାହାଡ଼କୁ ଦେଖିଲେ।
ସମାସାଦ୍ଯ ତୁ ତଂ ଶୈଲଂ ଶୈଲାଗ୍ରେ ସମଵସ୍ଥିତମ୍। ତପୋନିତ୍ଯଂ ମହାତ୍ମାନମପଶ୍ଯଦ୍ଵୄଷଭଧ୍ଵଜମ୍
ସେଇ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ ପହଞ୍ଚି, ସେ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ମହାତ୍ମା ବୃଷଭଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସହସ୍ରମିଵ ସୂର୍ଯାଣାଂ ଦୀପ୍ଯମାନଂ ସ୍ଵତେଜସା। ଶୂଲିନଂ ଜଟିଲଂ ଗୌରଂ ଵଲ୍କଲାଜିନଵାସସମ୍
ସେ ଏକ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଚମକୁଥିବା, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ଜଟାଧାରୀ, ଧଳା ରଙ୍ଗର, ଚଳା ଓ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା।
ନଯନାନାଂ ସହସ୍ରୈଶ୍ଚ ଵିଚିତ୍ରାଙ୍ଗଂ ମହୌଜସମ୍। ପାର୍ଵତ୍ଯା ସହିତଂ ଦେଵଂ ଭୂତସଙ୍ଘୈଶ୍ଚ ଭାସ୍ଵରୈଃ
ହଜାର ଚକ୍ଷୁ, ବିଚିତ୍ର ଆକୃତି ଓ ବିଶାଳ ଶକ୍ତିର ଦେବତା, ପାର୍ବତୀ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭୂତଗଣ ସହିତ ବସିଥିଲେ।
ଗୀତଵାଦିତ୍ରସନ୍ନାଦୈର୍ହାସ୍ଯଲାସ୍ଯସମନ୍ଵିତମ୍। ଵଗ୍ଲିତାସ୍ଫୋଟିତୋତ୍କ୍ରୁଷ୍ଟୈଃ ପୁଣ୍ଯୈର୍ଗନ୍ଧୈଶ୍ଚ ସେଵିତମ୍
ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ, ହସ, ନୃତ୍ୟ, ଚିତ୍କାର, ତାଳି ଓ ପବିତ୍ର ସୁଗନ୍ଧରେ ଭରିଥିବା ସେଠାରେ ଉଲ୍ଲାସ ଛାଇଥିଲା।
ସ୍ତୂଯମାନଂ ସ୍ତଵୈର୍ଦିଵ୍ଯୈର୍ଋଷିଭିର୍ବ୍ରହ୍ମଵାଦିଭିଃ। ଗୋପ୍ତାରଂ ସର୍ଵଭୂତାନାମୀଶାନଂ ଵରଦଂ ଶିଵମ୍
ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଅଧିପତି, ଦୟାଳୁ ଓ ଶୁଭ ଦାତା, ସେଉଁଠି ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ଋଷିମାନେ ଦିବ୍ୟ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ।
ଵାସୁଦେଵସ୍ତୁ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜଗାମ ଶିରସା କ୍ଷିତିମ୍। ପାର୍ଥେନ ସହ ଧର୍ମାତ୍ମା ଗୃଣନ୍ବ୍ରହ୍ମ ସନାତନମ୍
ବାସୁଦେବ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଅର୍ଜୁନ, ସେଉଁଠି ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁଲେ ଏବଂ ସନାତନ ବ୍ରହ୍ମଙ୍କୁ ଗୁଣଗାନ କରିଲେ।
ଲୋକାଦିଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମାଣମଜମୀଶାନମଵ୍ଯଯମ୍। ମନସଃ ପରମଂ ଯୋନିଂ ଖଂ ଵାଯୁଂ ଜ୍ଯୋତିଷାଂ ନିଧିମ୍
ସେଉଁଠି ଥିଲେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆରମ୍ଭ, ସମସ୍ତ ଜିନିଷର କର୍ତ୍ତା, ଅଜନ୍ମା, ଅବିନାଶୀ, ମନର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଉତ୍ସ, ଆକାଶ, ବାୟୁ ଓ ଆଲୋକର ଧାମ।
ସ୍ରଷ୍ଟାରଂ ଵାରିଧାରାଣାଂ ଭୁଵଶ୍ଚ ପ୍ରକୃତିଂ ପରାମ୍। ଦେଵଦାନଵଯକ୍ଷାଣାଂ ମାନଵାନାଂ ଚ ଶାସକମ୍
ସେ ଜଳର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପୃଥିବୀର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ୱଭାବ, ଦେବତା, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ ଓ ମଣିଷମାନଙ୍କର ଶାସକ।
ଯୋଗାନାଂ ଚ ପରଂ ଧାମ ଦୃଷ୍ଟଂ ବ୍ରହ୍ମଵିଦାଂ ନିଧିମ୍। ଚାରଚରସ୍ଯ ସ୍ରଷ୍ଟାରଂ ପ୍ରତିହର୍ତାରମେଵ ଚ
ସେ ଯୋଗର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ଧନ, ଚଳାଚଳ ସମସ୍ତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ସଂହାରକ।
କାଲକୋପଂ ମହାତ୍ମାନଂ ଶକ୍ରସୂର୍ଯଗୁଣୋଦଯମ୍। ଵଵନ୍ଦତୁସ୍ତଦା କୃଷ୍ଣୌ ଵାଙ୍ମନୋବୁଦ୍ଧିକର୍ମଭିଃ
ସେ କାଳର କ୍ରୋଧ, ମହାତ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଗୁଣର ଉତ୍ସ। ତାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ବାଣୀ, ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ।
ଯଂ ପ୍ରପଦ୍ଯନ୍ତି ଵିଦ୍ଵାଂସଃ ସୂକ୍ଷ୍ମାଧ୍ଯାତ୍ମପଦୈଷିଣଃ। ତମଜଂ କାରମାତ୍ମାନଂ ଜଗ୍ମତୁଃ ଶରଣଂ ଭଵମ୍
ଯିଏଠାରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଲାଗି ଯାଆନ୍ତି, ସେ ଅଜନ୍ମା, ସମସ୍ତର କାରଣ, ଆତ୍ମା—ତାଙ୍କୁ ସେମାନେ ଶରଣ ନେଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଭବନ୍ତିର ଉତ୍ସ।
ଅର୍ଜୁନଶ୍ଚାପି ତଂ ଦେଵଂ ଭୂଯୋ ଭୂଯୋଽପ୍ଯଵନ୍ଦତ। ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତଂ ସର୍ଵଭୂତାଦିଂ ଭୂତଭଵ୍ଯଭଵୋଦ୍ଭଵମ୍
ଅର୍ଜୁନ ବାରମ୍ବାର ସେଇ ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, କାରଣ ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଆଦି, ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟତ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନର ଉତ୍ସ।
ଶରଣ୍ଯଂ ଶରଣଂ ଦେଵମୀଶାନଂ ପରମେଶ୍ଵରମ୍। ଜଗାମ ଜଗତାଂ ନାଥମର୍ଜୁନଃ ସଜନାର୍ଦନଃ
ଯିଏ ଶରଣ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଦେବ, ଅଧିପତି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ—ଅର୍ଜୁନ ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ସେଉଁଠି ଯାଇଥିଲେ।
ତତସ୍ତାଵାଗତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନରନାରାଯଣାଵୁଭୌ। ସୁପ୍ରସନ୍ନମନାଃ ଶର୍ଵଃ ପ୍ରୋଵାଚ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ
ତାପରେ ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି, ଶର୍ବ ଖୁସି ହୋଇ, ହସିଥିବା ପରି କହିଲେ।