ଭୁକ୍ତପୂର୍ଵାଂ ସ୍ତ୍ରିଯଂ ଯେ ଚ ନିନ୍ଦତାମଘଶଂସିନାମ୍। ବ୍ରହ୍ମଘ୍ନାନାଂ ଚ ଯେ ଲୋକା ଯେ ଚ ଗୋଘାତିନାମପି
ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଅନ୍ୟ କାହାରୋ ସହିତ ଥିବା ଜନାନୀଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ସଜ୍ଜନଙ୍କୁ ଅପବାଦ କରନ୍ତି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନନ କରୁଥିବା ଏବଂ ଗୋହତ୍ୟା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଯେଉଁ ସଂସାରକୁ ପାଆନ୍ତି—
ପାଯସଂ ଵା ଯଵାନ୍ନଂ ଵା ଶାକଂ କୃସରମେଵ ଵା। ସଂଯାଵାପୂପମାଂସାନି ଯେ ଚ ଲୋକା ଵୃଥାଶ୍ନତାମ୍। ତାନନ୍ହାଯାଧିଗଚ୍ଛେଯଂ ନ ଚେଦ୍ଧନ୍ଯାଂ ଜଯଦ୍ରଥମ୍
ଯେଉଁମାନେ କାରଣ ଛଡ଼ା ଦୁଧ, ଯବର ଭାତ, ଶାକ, ଖିର, ଚିରା, ପିଠା କିମ୍ବା ମାଂସ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସଂସାରକୁ ମୁଁ ପାଉଁ, ଯଦି ମୁଁ ଜୟଦ୍ରଥଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବି ନାହିଁ।
ଵେଦାଧ୍ଯାଯିନମତ୍ଯର୍ଥଂ ସଂଶିତଂ ଵା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମମ୍। ଅଵମନ୍ଯମାନୋ ଯାନ୍ଯାତି ଵୃଦ୍ଧାନ୍ସାଧୂନ୍ଗୁରୂଂସ୍ତଥା
ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ପଢ଼ୁଥିବା ଏବଂ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଅପମାନ କରନ୍ତି, ବଡ଼ମାନେ, ସଜ୍ଜନ ଏବଂ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତି—
ସ୍ପୃଶତୋ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଗାଂ ଚ ପାଦେନାଗ୍ନିଂ ଚ ଯା ଭଵେତ୍। ଯାଽପ୍ସୁ ଶ୍ଲେଷ୍ମ ପୁରୀଷଂ ଚ ମୂତ୍ରଂ ଵା ମୁଞ୍ଚତାଂ ଗତିଃ। ତାଂ ଗଚ୍ଛେଯଂ ଗତିଂ କଷ୍ଟାଂ ନ ଚେଦ୍ଧନ୍ଯାଂ ଜଯଦ୍ରଥମ୍
ଯେଉଁମାନେ ପାଦରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗାଈ କିମ୍ବା ଅଗ୍ନିକୁ ଛୁଅନ୍ତି, କିମ୍ବା ଜଳରେ କଫ, ମଳ କିମ୍ବା ପେଶାବ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଦୁଃଖଦ ଭାଗ୍ୟକୁ ମୁଁ ପାଉଁ, ଯଦି ମୁଁ ଜୟଦ୍ରଥଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବି ନାହିଁ।
ନଗ୍ନସ୍ଯ ସ୍ନାଯମାନସ୍ଯ ଯା ଚ ଵନ୍ଧ୍ଯାଽତିଥେର୍ଗତିଃ। ଉତ୍କୋଚିନାଂ ମୃଷୋକ୍ତୀନାଂ ଵଞ୍ଚକାନାଂ ଚ ଯା ଗତିଃ
ଯେଉଁମାନେ ନଗ୍ନ ହୋଇ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ଅନ୍ତସ୍ତ୍ୟା ନାରୀ, ଅପମାନିତ ଅତିଥି, ଚୋର, ମିଥ୍ୟା କଥା କହୁଥିବା ଏବଂ ଧୋକାଦେଇଥିବା ଲୋକମାନେ ଯେଉଁ ଭାଗ୍ୟକୁ ପାଆନ୍ତି—
ଆତ୍ମାପହାରିଣାଂ ଯା ଚ ଯା ଚ ମିଥ୍ଯାଭିଶଂସିନାମ୍। ଭୃତ୍ଯୈଃ ସନ୍ଦୃଶ୍ଯମାନାନାଂ ପୁତ୍ରଦାରାଶ୍ରିତୈସ୍ତଥା
ଯେଉଁମାନେ ନିଜକୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି, ମିଥ୍ୟା ଅଭିଯୋଗ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ନିଜ ଦାସ, ପୁଅ, ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ କିମ୍ବା ନିର୍ଭରଶୀଳଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆସନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ—
ଅସଂଵିଭଜ୍ଯ କ୍ଷୁଦ୍ରାଣାଂ ଯା ଗତିର୍ମିଷ୍ଟମଶ୍ନତାମ୍। ତାଂ ଗଚ୍ଛେଯଂ ଗତିଂ ଘୋରାଂ ନ ଚେଦ୍ଧନ୍ଯାଂ ଜଯଦ୍ରଥମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖୀମାନେ ସହିତ ଭାଗାବାଣ୍ଟା ନକରି ମଧୁର ଖାଦ୍ୟ ଖାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଭାଗ୍ୟକୁ ମୁଁ ପାଉଁ, ଯଦି ମୁଁ ଜୟଦ୍ରଥଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବି ନାହିଁ।
ସଂଶ୍ରିତଂ ଚାପି ଯସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସାଧୁଂ ତଦ୍ଵଚନେ ରତମ୍। ନ ବିଭର୍ତି ନୃସଂସାତ୍ମା ନିନ୍ଦତେ ଚୋପକାରିଣମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଶରଣାଗତ ସଜ୍ଜନଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ କଥାରେ ଆନନ୍ଦ ନେଇ ମଧ୍ୟ ସହଯୋଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ, କ୍ରୁର ହୃଦୟ ଥାନ୍ତି କିମ୍ବା ଉପକାରୀଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି—
ଅର୍ହତେ ପ୍ରାତିଵେଶ୍ଯାଯ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଯୋ ନ ଦଦାତି ଚ। ଅନର୍ହେଭ୍ଯଶ୍ଚ ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵୃଷଲୀପତଯେ ତଥା
ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗ୍ୟ ପଡ଼ୋଶୀଙ୍କୁ ପିତୃତର୍ପଣ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ, ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ କିମ୍ବା ନିମ୍ନଜାତି ଜନାନୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତି—
ମଦ୍ଯପୋ ଭିନ୍ନମର୍ଯାଦଃ କୃତଘ୍ନୋ ଭର୍ତୃନିନ୍ଦକଃ। ତେଷାଂ ଗତିମିଯାଂ କ୍ଷିପ୍ରଂ ନ ଚେଦ୍ଧାନ୍ଯାଂ ଜଯଦ୍ରଥମ୍
ମଦ୍ୟପାନ କରୁଥିବା, ନିୟମ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରୁଥିବା, କୃତଘ୍ନ ଏବଂ ନିଜ ମାଲିକଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଯେଉଁ ଭାଗ୍ୟକୁ ପାଆନ୍ତି, ମୁଁ ସେଇ ଭାଗ୍ୟକୁ ଶୀଘ୍ର ପାଉଁ, ଯଦି ମୁଁ ଜୟଦ୍ରଥଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବି ନାହିଁ।
ଭୁଞ୍ଜାନାନାଂ ତୁ ସଵ୍ଯେନ ଉତ୍ସଙ୍ଗେ ଚାପି ଖାଦତାମ୍। ପାଲାଶମାସନଂ ଚୈଵ ତିନ୍ଦୁକୈର୍ଦନ୍ତଧାଵନମ୍
ଯେଉଁମାନେ ବାମହାତରେ ଖାଆନ୍ତି, ଉଠିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ପଳାଶ ପତ୍ର ଉପରେ ବସନ୍ତି କିମ୍ବା ତିନ୍ଦୁକ ଦାଣ୍ତ କୁଏଁ କରନ୍ତି—
ଯେ ଚାଵର୍ଜଯତାଂ ଲୋକାଃ ସ୍ଵପତାଂ ଚ ତଥୋଷସି। ଶୀତଭୀତାଶ୍ଚ ଯେ ଵିପ୍ରା ରଣଭୀତାଶ୍ଚ କ୍ଷତ୍ରିଯାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ନିଷିଦ୍ଧ ସମୟରେ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଶୟନ କରନ୍ତି, ଶୀତକୁ ଭୟ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଭୟ କରୁଥିବା କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଯେଉଁ ସଂସାରକୁ ପାଆନ୍ତି—
ଏକକୂପୋଦକଗ୍ରାମେ ଵେଦଧ୍ଵନିଵିଵର୍ଜିତେ। ଷଣ୍ମାସଂ ତତ୍ର ଵସତାଂ ତଥା ଶାସ୍ତ୍ରଂ ଵିନିନ୍ଦତାମ୍
ଏକମାତ୍ର କୁଆଁ ଥିବା ଗାଁରେ ଯେଉଁମାନେ ଛଅ ମାସ ରହନ୍ତି ଏବଂ ବେଦ ଧ୍ୱନି ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି—
ଦିଵାମୈଥୁନିନାଂ ଚାପି ଦିଵସେଷୁ ଚ ଶେରତେ। ଅଗାରଦାହିନାଂ ଚୈଵ ଗରଦାନାଂ ଚ ଯେ ମତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଦିନେ ସଂଗମ କରନ୍ତି, ଦିନେ ଶୋଇଥାନ୍ତି, ଘରକୁ ଜଳାଇଦିଅନ୍ତି କିମ୍ବା ବିଷ ଦିଅନ୍ତି—
ଅଗ୍ନ୍ଯାତିଥ୍ଯଵିହୀନାଶ୍ଚ ଗୋପାନେଷୁ ଚ ଵିଘ୍ନଦାଃ। ରଜସ୍ଵଲାଂ ସେଵଯନ୍ତଃ କନ୍ଯାଂ ଶୁଲ୍କେନ ଦାଯିନଃ
ଯେଉଁମାନେ ଅଗ୍ନି ଏବଂ ଅତିଥି ସେବାକୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତି, ଗାଈଙ୍କ ଯାତ୍ରାରେ ବାଧା ଦିଅନ୍ତି, ରଜସ୍ୱଳା ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ସଂଗମ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା କନ୍ୟାକୁ ମୂଲ୍ୟରେ ଦେଇଦିଅନ୍ତି—
ଯା ଚ ଵୈ ବହୁଯାଜିନାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ଶ୍ଵଵୃତ୍ତିନାମ୍। ଆସ୍ଯମୈଥୁନିକାନାଂ ଚ ଯେ ଦିଵାମୈଥୁନେ ରତାଃ
ଅନେକ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ କୁକୁର ଭଳି ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଖମିଳନରେ ଲିନ୍ ଥିବା, ଦିନେ ସଂଗମରେ ଆନନ୍ଦ ନେଉଥିବା ଲୋକମାନେ ଯେଉଁ ଭାଗ୍ୟକୁ ପାଆନ୍ତି—
ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତ୍ଯ ଯୋ ଵୈ ଲୋଭାଦ୍ଦଦାତି ନ। ତେଷାଂ ଗତିଂ ଗମିଷ୍ଯାମି ଶ୍ଵୋ ନ ହନ୍ଯାଂ ଜଯଦ୍ରଥମ୍
ଯଦି କେହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇ, ଲୋଭରେ ପଡି ସତ୍ୟ ସ୍ନେହରେ ନ ଦେଇଥାଏ, ତେଉଁଠାରେ ଯେମିତି ଦୁର୍ଗତି ହୁଏ, ସେଇ ଦୁର୍ଗତି ମୋତେ ହେଉ, ଯଦି ଆସନ୍ତାକାଲି ମୁଁ ଜୟଦ୍ରଥଙ୍କୁ ମାରିପାରିବିନାହିଁ।
ଧର୍ମାଦପେତା ଯେ ଚାନ୍ଯେ ମଯା ନାତ୍ରାନୁକୀର୍ତିତାଃ। ଯେ ଚାନୁକୀର୍ତିତାସ୍ତେଷାଂ ଗତିଂ କ୍ଷିପ୍ରମଵାପ୍ନୁଯାମ୍
ଏଠାରେ ମୁଁ ଯେଉଁମାନେ ଅଧର୍ମରେ ଲିପ୍ତ, କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇନାହାନ୍ତି, କିମ୍ବା ଉଲ୍ଲେଖିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଦୁର୍ଗତି ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ପାଇଁ।
ଯଦି ଵ୍ଯୁଷ୍ଟାମିମାଂ ରାତ୍ରିଂ ଶ୍ଵୋ ନ ହନ୍ଯାଂ ଜଯଦ୍ରଥମ୍। ଇମାଂ ଚାପ୍ଯପରାଂ ଭୂଯଃ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ମେ ନିବୋଧତ
ଯଦି ଏହି ରାତି ଶେଷ ହେବା ପରେ ମୁଁ ଆସନ୍ତାକାଲି ଜୟଦ୍ରଥଙ୍କୁ ମାରିପାରିବିନାହିଁ, ତେବେ ମୋର ଆଉ ଏକ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଶୁଣ।
ଯଦ୍ଯସ୍ମିନ୍ନ ହତ୍ତେ ପାପେ ସୂର୍ଯୋଽସ୍ତମୁପଯାସ୍ଯତି। ଇହୈଵ ସମ୍ପ୍ରଵେଷ୍ଟାଽହଂ ଜ୍ଵଲିତଂ ଜାତଵେଦସମ୍
ଯଦି ସେ ପାପୀ ଅମରା ଥିବାବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହେବ, ତେବେ ଏଠାରେ ମୁଁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି।
ଅସୁରସୁରମନୁଷ୍ଯାଃ ପକ୍ଷିଣୋ ଵୋରଗା ଵା ପିତୃରଜନିଚରା ଵା ବ୍ରହ୍ମଦେଵର୍ଷଯୋ ଵା। ଚରମଚରମପୀଦଂ ଯତ୍ପରଂ ଚାପି ତସ୍ମା-- ତ୍ତଦପି ମମ ରିପୁଂ ତଂ ରକ୍ଷିତୁଂ ନୈଵ ଶକ୍ତାଃ
ଦେବତା, ଦାନବ, ମନୁଷ୍ୟ, ପକ୍ଷୀ, ସର୍ପ, ପିତୃ, ଭୂତ, ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବତା, ଋଷି, ଚଳନଶୀଳ କିମ୍ବା ଅଚଳ, କିମ୍ବା ତାଠାରୁ ଉଚ୍ଚ କିଛି—କେହି ମଧ୍ୟ ମୋ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବେନାହିଁ।
ଯଦି ଵିଶତି ରସାତଲଂ ତଦଗ୍ର୍ଯଂ ଵିଯଦପି ଦେଵପୁରଂ ଦିତେଃ ପୁରଂ ଵା। ତଦପି ଶରଶତୈରହଂ ପ୍ରଭାତେ ଭୃଶମଭିମନ୍ଯୁରିପୋଃ ଶିରୋଽଭିହର୍ତା
ଯଦି ସେ ରସାତଳ, ଆକାଶ, ଦେବତାଙ୍କର ପୁରୀ କିମ୍ବା ଦିତିଙ୍କର ପୁରୀକୁ ଯାଏ, ତଥାପି ପ୍ରଭାତରେ ଶତଶଃ ବାଣରେ ମୁଁ ଅଭିମନ୍ୟୁଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେବି।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଵିଚିକ୍ଷେପ ଗାଣ୍ଡୀଵଂ ସଵ୍ଯଦକ୍ଷିଣମ୍। ତସ୍ଯ ସର୍ଵମତିକ୍ରମ୍ଯ ଧନୁଃଶବ୍ଦୋଽସ୍ପୃଶଦ୍ଦିଵମ୍
ଏଭଳି କହି ଅର୍ଜୁନ ଦୁଇହାତରେ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷକୁ ଘୁରାଇଲେ, ଏବଂ ତାହାର ଧନୁଷର ଶବ୍ଦ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଟିକ୍ରମ କରି ଆକାଶକୁ ପହଞ୍ଚିଲା।
ଅର୍ଜୁନେନ ପ୍ରତିଜ୍ଞାତେ ପାଞ୍ଚଜନ୍ଯଂ ଜନାର୍ଦନଃ। ପ୍ରଦଧ୍ମୌ ତତ୍ର ସଙ୍କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଦେଵଦତ୍ତଂ ଚ ଫଲ୍ଗୁନଃ
ଅର୍ଜୁନ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ, ତେବେ କୃଷ୍ଣ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ ଫୁଙ୍ଗିଲେ, ଏବଂ ଫାଲ୍ଗୁନୀ ଦେବଦତ୍ତ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କଲେ।
ସ ପାଞ୍ଚଜନ୍ଯୋଽଚ୍ଯୁତଵକ୍ତ୍ରଵାଯୁନା ଭୃଶଂ ସୁପୂର୍ଣୋଦରନିଃସୃତଧ୍ଵନିଃ। ଜଗତ୍ସପାତାଲଵିଯଦ୍ଦିଗୀଶ୍ଵରଂ ପ୍ରକମ୍ପଯାମାସ ଯୁଗାତ୍ଯଯେ ଯଥା
ଏହି ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ମୁଖର ବାୟୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଗଭୀର ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନିରେ ଗଞ୍ଜିଲା, ଯେଉଁପରି ଯୁଗ ଶେଷରେ ସମସ୍ତ ଭୂମି, ପାତାଳ, ଆକାଶ ଏବଂ ଦିଗ୍ପାଳମାନେ କମ୍ପିତ ହୁଅନ୍ତି।
ତତୋ ଵାଦିତ୍ରଘୋଷାଶ୍ଚ ପ୍ରାଦୁରାସନ୍ସହସ୍ରଶଃ। ସିଂହନାଦଶ୍ଚ ପାଣ୍ଡୂନାଂ ପ୍ରତିଜ୍ଞାତେ ମହାତ୍ମନା
ତାପରେ ହଜାର ହଜାର ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ରର ଶବ୍ଦ ହେଲା, ଏବଂ ମହାପ୍ରାଣ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିବାବେଳେ ସିଂହନାଦ କଲେ।
ପ୍ରାନୃତ୍ଯଦିଵ ଗାଣ୍ଡୀଵଂ ଶରାସ୍ତୂଣୀଗତା ମୁଦା। ନିରାକ୍ରାମନ୍ନିଵ ତଦା ସ୍ଵଯମେଵ ମୃଧୈଷିଣଃ
ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେ ନୃତ୍ୟ କରୁଛି, ତୁଣୀରର ବାଣମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆତୁର ହୋଇ, ନିଜେଇ ନିଜେ ବାହାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
ଭୀମସେନଃ ସୁସଂହୃଷ୍ଟଃ ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ ଭାରତ। ଧନଞ୍ଜଯମଭିପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ହର୍ଷଗଦ୍ଗଦଯା ଗିରା
ଭୀମସେନ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆନନ୍ଦରେ କଣ୍ଠ ଭରି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ହେ ଭାରତ।
ପ୍ରତିଜ୍ଞୋଦ୍ଭଵଶବ୍ଦେନ କୃଷ୍ଣଶଙ୍ଖସ୍ଵନେନ ଚ। ନିହତୋ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୋଽଯଂ ସାନୁବନ୍ଧଃ ସୁଯୋଧନଃ
ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞାର ଶବ୍ଦ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଶଂଖ ଧ୍ୱନିରେ ଏହି ଦୁର୍ୟୋଧନ ଏବଂ ସେଙ୍କର ସମସ୍ତ ସାଥୀମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଅଥ ମୃଦିତତମାଗ୍ର୍ଯଦାମମାଲ୍ଯଂ ତଵ ସୁତଶୋକମଯଂ ଚ ରୋଷଜାତମ୍। ଵ୍ଯପନୁଦତି ମହାପ୍ରଭାଵସେନ-- ନ୍ନରଵର ଵାକ୍ଯମିଦଂ ମହାର୍ଥମିଷ୍ଟମ୍
ତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅର୍ଜୁନ ତୁମ ପୁଅଙ୍କ ଶୋକ ଏବଂ ତାହାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କ୍ରୋଧର ଭାର ଦୂର କରି, ଏହି ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶାକରା ବାକ୍ୟ କହିଲେ।