ତଥା ଭଵିଷ୍ଯତେ ମୃତ୍ଯୋ ସାଧୁ ସଂହର ଭୋଃ ପ୍ରଜାଃ। ଅଧର୍ମସ୍ତେ ନ ଭଵିତା ନାପଧ୍ଯାସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଶୁଭେ
ଏହିପରି ହେବ, ହେ ମୃତ୍ୟୁ; ଯାଅ, ପ୍ରାଣୀମାନେ ନେଉ। ତୁମ ପାଇଁ କୌଣସି ଅଧର୍ମ ହେବ ନାହିଁ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଦୋଷ ଦେବି ନାହିଁ, ହେ ଶୁଭେ।
ଯାନ୍ଯଶ୍ରୁବିନ୍ଦୂନି କରେ ମମାସଂ-- ସ୍ତେ ଵ୍ଯାଧଯଃ ପ୍ରାଣିନାମାତ୍ମଜାତାଃ। ତେ ମାରଯିଷ୍ଯନ୍ତି ନରାନ୍ଗତାସୂ-- ନ୍ନାଧର୍ମସ୍ତେ ଭଵିତା ମା ସ୍ମ ଭୈଷୀଃ
ମୋ ହାତରୁ ପଡ଼ିଥିବା ଯେଉଁ ଅଶ୍ରୁବିନ୍ଦୁ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଜୀବମାନେ ପାଇଁ ମୋ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ରୋଗ ହେଲା। ସେମାନେ ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିଲେ ଲୋକମାନେ ମରିଯିବେ; ତୁମ ପାଇଁ କୌଣସି ଅଧର୍ମ ହେବ ନାହିଁ, ଭୟ କରିବ ନାହିଁ।
ନାଧର୍ମସ୍ତେ ଭଵିତା ପ୍ରାଣିନାଂ ଵୈ ତ୍ଵଂ ଵୈ ଧର୍ମସ୍ତ୍ଵଂ ହି ଧର୍ମସ୍ଯ ଚେଶା। ଧର୍ମ୍ଯା ଭୂତ୍ଵା ଧର୍ମନିତ୍ଯା ଧରିତ୍ରୀ ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରାଣାନ୍ସର୍ଵଥେମାନ୍ନିଯଚ୍ଛ
ଜୀବମାନେ ପାଇଁ କୌଣସି ଅଧର୍ମ ହେବ ନାହିଁ; ତୁମେ ଧର୍ମ, ଏବଂ ଧର୍ମର ନାୟିକା। ଧର୍ମମୟ ଓ ଧର୍ମରେ ନିତ୍ୟ ଲାଗିଥିବା ଧରିତ୍ରୀ, ଏହିପରି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପ୍ରାଣ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର।
ମିଥ୍ଯାଵୃତ୍ତଂ ମାରଯିଷ୍ଯତ୍ଯଧର୍ମଃ
ଯେଉଁମାନେ ମିଥ୍ୟା ଆଚରଣ କରନ୍ତି, ଅଧର୍ମ ସେମାନେ ନଷ୍ଟ କରିଦେବ।
ତେନାତ୍ମାନଂ ପାଵଯସ୍ଵାତ୍ମନା ତ୍ଵଂ ପାପେଽଽତ୍ମାନଂ ମଜ୍ଜଯିଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯସତ୍ଯାତ୍। ତସ୍ମାତ୍କାମଂ ରୋଷମପ୍ଯାଗତଂ ତ୍ଵଂ ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯାନ୍ତଃ ସଂହରସ୍ଵେତି ଜୀଵାନ୍
ତେଣୁ, ତୁମେ ନିଜେ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କର; ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମିଥ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଅପବିତ୍ର କରିବେ। ତେଣୁ, ଯଦି କାମ କିମ୍ବା କ୍ରୋଧ ଆସିଥାଏ, ତାକୁ ମନରେ ଛାଡ଼ି, ପ୍ରାଣୀମାନେ ନେଉ।
ସା ଵୈ ଭୀମା ମୃତ୍ଯୁସଂଜ୍ଞୋପଦେଶା-- ଚ୍ଛାପାଦ୍ଭୀତା ବାଢମିତ୍ଯବ୍ରଵୀତ୍ତମ୍। ସା ଚ ପ୍ରାଣଂ ପ୍ରାଣିନାମନ୍ତକାଲେ କାମକ୍ରୋଧୌ ତ୍ଯଜ୍ଯ ହରତ୍ଯସକ୍ତା
ଏହିପରି, ଭୟଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ନାମକ ଉପଦେଶ, ଶାପରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, 'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି କହିଲେ। ସେ ଅସକ୍ତ ହୋଇ, କାମ ଓ କ୍ରୋଧ ଛାଡ଼ି, ପ୍ରାଣୀମାନେର ପ୍ରାଣ ଶେଷବେଳେ ନେଇଯାଉଛି।
ମୃତ୍ଯୁସ୍ତ୍ଵେଷାଂ ଵ୍ଯାଧଯସ୍ତତ୍ପ୍ରସୂତା ଵ୍ଯାଧୀ ରୋଗୋ ରୁଜ୍ଯତେ ଯେନ ଜନ୍ତୁଃ। ସର୍ଵେଷାଂ ଚ ପ୍ରାଣିନାଂ ପ୍ରାଯଣାନ୍ତେ ତସ୍ମାଚ୍ଛୋକଂ ମାକୃଥା ନିଷ୍ଫଲଂ ତ୍ଵମ୍
ମୃତ୍ୟୁ, ତାଙ୍କରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ରୋଗମାନେ, ସେଉଁଠି ଯେଉଁ ରୋଗ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଦୁଃଖ ପାଆନ୍ତି। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପ୍ରାଣ ଶେଷବେଳେ, ତେଣୁ ଅନାବଶ୍ୟକ ଶୋକ କରିବ ନାହିଁ।
ସର୍ଵେ ଦେଵାଃ ପ୍ରାଣିଭିଃ ପ୍ରାଯଣାନ୍ତେ ଗତ୍ଵା ଵୃତ୍ତାଃ ସନ୍ନିଵୃତ୍ତାସ୍ତଥୈଵ। ଏଵଂ ସର୍ଵେ ପ୍ରାଣିନସ୍ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ଵୃତ୍ତା ଦେଵା ମର୍ତ୍ଯଵଦ୍ରାଜସିଂହ
ସମସ୍ତ ଦେବତା, ପ୍ରାଣୀମାନେ ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିଲେ, ଚାଲିଯାନ୍ତି ଓ ଶେଷ ହୋଇଯାନ୍ତି; ଏହିପରି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠିକୁ ଯାଇ ଶେଷ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏହିପରି, ହେ ରାଜାସିଂହ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ମଣିଷମାନେ ପରି ଶେଷ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଵାଯୁର୍ଭୀମୋ ଭୀମନାଦୋ ମହୌଜା ଭେତ୍ତା ଦେହାନ୍ପ୍ରାଣିନାଂ ସର୍ଵଗୋଽସୌ। ନୋ ଵା ଵୃତ୍ତିଂ କଦାଚି-- ତ୍ପ୍ରାପ୍ନୋତ୍ଯୁଗ୍ରୋଽନନ୍ତତେଜୋଵିଶିଷ୍ଟଃ
ଭୀମ ବାୟୁବାତର ଭଳି, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଓ ଅପାର ଶକ୍ତିର ଧାରକ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦେହକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଇଥାଏ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି ରହିଛନ୍ତି। ସେ କେବେ ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ବିଫଳ ହୁଏନାହିଁ; ତାଙ୍କର କ୍ରୂରତା ଏବଂ ଅନନ୍ତ ତେଜ ଦ୍ୱାରା ସେ ସବୁଠାରୁ ଅଲଗା।
ସର୍ଵେ ଦେଵା ମର୍ତ୍ଯସଂଜ୍ଞାଵିଶିଷ୍ଟା-- ସ୍ତସ୍ମାତ୍ପୁତ୍ରଂ ମାଶୁଚୋ ରାଜସିଂହ। ସ୍ଵର୍ଗଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ମୋଦତେ ତେ ତନୂଜୋ ନିତ୍ଯଂ ରମ୍ଯାନ୍ଵୀରଲୋକାନଵାପ୍ଯ
ସମସ୍ତ ଦେବତା ମନୁଷ୍ୟ ଭାବରେ ଚିହ୍ନଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ସବୁଠାରୁ ବିଶିଷ୍ଟ। ଏହିଯୋଗୁଁ, ରାଜାସିଂହ, ତୁମେ ପୁଅ ପାଇଁ ଦୁଃଖ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ତୁମର ପୁଅ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଛି ଏବଂ ସେଠାରେ ଶୂରବୀରଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ଲୋକରେ ଚିରକାଳ ଆନନ୍ଦ କରୁଛି।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଦୁଃଖଂ ସଙ୍ଗତଃ ପୁଣ୍ଯକୃଦ୍ଭି-- ରେଷା ମୃତ୍ଯୁର୍ଦେଵଦିଷ୍ଟା ପ୍ରଜାନାମ୍। ପ୍ରାପ୍ତେ କାଲେ ସଂହରନ୍ତୀ ଯଥାଵ-- ତ୍ସ୍ଵଯଂ କୃତା ପ୍ରାଣହରା ପ୍ରଜାନାମ୍
ସେ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି, ପୁଣ୍ୟବାନଙ୍କ ସମ୍ମିଳନରେ ଯୋଗ ଦେଇଛନ୍ତି। ଏହା ଦେବତାମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଥିବା ମୃତ୍ୟୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପାଇଁ। ସମୟ ଆସିଲେ, ଏହି ମୃତ୍ୟୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରାଣ ନେଇଯାଏ, କାରଣ ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରାଣ ନେବାର ଅଧିକାରୀ।
ପୁତ୍ରାନ୍ନଷ୍ଟାଚ୍ଛୋକମାଶୁ ତ୍ଯଜସ୍ଵ
ତୁମର ହରାଇଯାଇଥିବା ପୁଅ ପାଇଁ ଦୁଃଖକୁ ଶୀଘ୍ର ଛାଡ଼ିଦିଅ।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵାର୍ଥଵଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ନାରଦେନ ପ୍ରକାଶିତମ୍। ଉଵାଚାକମ୍ପନୋ ରାଜା ସଖାଯଂ ନାରଦଂ ତଥା
ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଥିବା ଏହି ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଅକମ୍ପନ ତାଙ୍କ ସ୍ନେହିତ ନାରଦଙ୍କୁ ଏଭଳି କହିଲେ।
ଵ୍ଯପେତଶୋକଃ ପ୍ରୀତୋଽସ୍ମି ଭଗଵନ୍ନୃଷିସତ୍ତମ। ଶ୍ରୁତ୍ଵେତିହାସଂ ତ୍ଵତ୍ତସ୍ତୁ କୃତାର୍ଥୋଽସ୍ମ୍ଯଭିଵାଦଯେ
ମୋ ଶୋକ ଦୂର ହୋଇଛି, ମୁଁ ଖୁସି ଅଛି, ଭଗବନ୍ ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଆପଣଙ୍କଠାରୁ ଏହି ଇତିହାସ ଶୁଣି, ମୁଁ ସଫଳ ହେଲି ଏବଂ ଆପଣଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ଦେଉଛି।
ତଥୋକ୍ତୋ ନାରଦସ୍ତେନ ରାଜ୍ଞା ଦେଵର୍ଷିସତ୍ତମଃ। ଜଗାମ ନନ୍ଦନଂ ଶୀଘ୍ରମଶୋକଵନମାତ୍ମନଃ
ରାଜାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦେବଋଷିମାନ୍ୟ ନାରଦ ତାଙ୍କ ନିଜ ଦୁଃଖହୀନ ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଶୀଘ୍ର ଚଲିଗଲେ।
ପୁଣ୍ଯଂ ଯଶସ୍ଯଂ ସ୍ଵର୍ଗ୍ଯଂ ଚ ଧନ୍ଯମାଯୁଷ୍ଯମେଵ ଚ। ଅସ୍ଯେତିହାସସ୍ଯ ସଦା ଶ୍ରଵଣଂ ଶ୍ରାଵଣଂ ତଥା
ଏହି ଇତିହାସକୁ ସଦା ଶୁଣିବା ଓ ଶୁଣାଇବା ଦ୍ୱାରା ପୁଣ୍ୟ, କୀର୍ତ୍ତି, ସ୍ୱର୍ଗ, ଧନ୍ୟତା ଏବଂ ଦୀର୍ଘାୟୁ ମିଳେ।
ଏତଦର୍ଥପଦଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଦା ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର। କ୍ଷତ୍ରଧର୍ମଂ ଚ ଵିଜ୍ଞାଯ ଶୂରାଣାଂ ଚ ପରାଂ ଗତିମ୍। ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତୋଽସୌ ମହାଵୀର୍ଯଃ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକଂ ମହାରଥଃ
ଏହି ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ଧର୍ମ ଏବଂ ଶୂରମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତି ବୁଝି, ସେ ମହାବୀର ରଥୀ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ଅଭିମନ୍ଯୁଃ ପରାନ୍ହତ୍ଵା ପ୍ରମୁଖେ ସର୍ଵଧନ୍ଵିନାମ୍। ଯୁଧ୍ଯମାନୋ ମହେଷ୍ଵାସୋ ହତଃ ସୋଽଭିମୁଖୋ ରଣେ
ଅଭିମନ୍ୟୁ ସମସ୍ତ ଧନୁର୍ଧାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ମାରି, ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ ଏବଂ ରଣଭୂମିରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବୀରଗତି ଲାଭ କଲେ।
ଅସିନା ଗଦଯା ଶକ୍ତ୍ଯା ଧନୁଷା ଚ ମହାରଥଃ। ଵିରଜାଃ ସୋମସୂନୁଃ ସ ପୁନସ୍ତତ୍ର ପ୍ରଲୀଯତେ
ତଳୱାର, ଗଦା, ଶକ୍ତି ଏବଂ ଧନୁଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ସେ ମହାବୀର ରଥୀ, ଶୁଦ୍ଧ ସୋମପୁତ୍ର, ସେଠାରେ ଶେଷରେ ପରାଜିତ ହେଲେ।
ତସ୍ମାତ୍ପରାଂ ଧୃତିଂ କୃତ୍ଵା ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହ ପାଣ୍ଡଵ। ଅପ୍ରମତ୍ତଃ ସୁସନ୍ନଦ୍ଧଃ ଶୀଘ୍ରଂ ଯୋଦ୍ଧୁମୁପାକ୍ରମ
ଏହିଯୋଗୁଁ, ହେ ପାଣ୍ଡବ, ତୁମେ ତୁମ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧୃତି ଧର, ସଚେତନ ଏବଂ ସଜ୍ଜ ହୁଅ, ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆରମ୍ଭ କର।
ଅଶ୍ଵମେଧଶତୈରୀଜଂ କ୍ରତୁଭିର୍ଭୂରିଦକ୍ଷିଣୈଃ। ଯଶ୍ଚ ଵିପ୍ରପ୍ରସାଦେନ ସର୍ଵକାମାନଵାପ୍ଯ ଚ
ସେ ଶତଶ ଅଶ୍ୱମେଧ ଏବଂ ବହୁତ ଦାନଦାରୀ ବଡ଼ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କ ଦୟାରେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥିଲେ।
ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ଵିଧିଵଦ୍ରାଜ୍ଯଂ ସର୍ଵଭୂତାନୁକମ୍ପନଃ। `ସର୍ଵଦ୍ଵୀପାନଵଷ୍ଟଭ୍ଯ ପ୍ରଜା ଧର୍ମେଣ ପାଲଯନ୍
ଯଥାଯଥିଭାବେ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି କରୁଣା ଦେଖାଇ, ସମସ୍ତ ଦ୍ୱୀପ ଅଧିନରେ ରଖି ଲୋକମାନେକୁ ଧର୍ମରେ ଶାସନ କରିଥିଲେ।
ସ ନିର୍ଗଲଂ ମୁଖ୍ଯତମମଶ୍ଵମେଧଶତଂ ପ୍ରଭୁଃ। ଆଜହାର ସୁରେଶସ୍ଯ ହଵିଷା ମୁଦମାହରନ୍। ଅନ୍ଯୈଶ୍ଚ ଵିଵିଧୈର୍ଯଜ୍ଞୈରୀଜେ ବହୁଗୁଣୈର୍ନୃପଃ
ସେ ପ୍ରଭୁ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅଶ୍ୱମେଧକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଦେବତାମାନେଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ହବି ଦେଇ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଉତ୍ତମ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।
କ୍ଷୁତ୍ପିପାସେଽଜଯଦ୍ରାମଃ ସର୍ଵରୋଗାଂଶ୍ଚ ଦେହିନାମ୍। ସତତଂ ଗୁଣସମ୍ପନ୍ନୋ ଦୀପ୍ଯମାନଃ ସ୍ଵତେଜସା
ରାମ ଭୁଖ ଓ ତ୍ରୁଷ୍ଣାକୁ ଜୟ କରିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ରୋଗ ଦୂର କରିଥିଲେ; ସେ ସଦା ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ନିଜ ତେଜରେ ଉଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ।
ଅତିସର୍ଵାଣି ଭୂତାନି ରାମୋ ଦାଶରଥିର୍ବଭୌ। ଋଷୀଣାଂ ଦେଵତାନାଂ ଚ ମାନୁଷାଣାଂ ଚ ସର୍ଵଶଃ। ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ସହ ଵାସୋଽଭୂଦ୍ରାମେ ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରଶାସତି
ଦଶରଥପୁତ୍ର ରାମ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ଋଷି, ଦେବତା ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ହେଉଥିଲେ। ରାମ ରାଜ୍ୟ କରୁଥିବାବେଳେ, ସମସ୍ତେ ପୃଥିବୀରେ ଏକାସାଥିରେ ବସୁଥିଲେ।
ନାହୀଯତ ତଦା ପ୍ରାମଃ ପ୍ରାଣିନାଂ ନ ତଦା ଵ୍ଯଥା। ପ୍ରାଣାପାନୌ ସମାଵାସ୍ତାଂ ରାମେ ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରଶାସତି
ସେଇ ସମୟରେ, ପ୍ରାଣୀମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ଅଭାବ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ଥିଲାନାହିଁ; ରାମ ରାଜ୍ୟ କରୁଥିବାବେଳେ ପ୍ରାଣ ଓ ଅପାନ ସମନ୍ୱୟରେ ରହୁଥିଲା।
ପର୍ଯଦୀପ୍ଯନ୍ତ ତେଜାଂସି ତଦାଽନର୍ଥାଶ୍ଚ ନାଭଵନ୍। ଦୀର୍ଘାଯୁଷଃ ପ୍ରଜାଃ ସର୍ଵା ଯୁଵା ନ ମ୍ରିଯତେ ତଦା
ସେ ସମୟରେ ଶକ୍ତିଗୁଡିକ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା, କୌଣସି ଦୁର୍ଘଟଣା ହେଉନଥିଲା। ସମସ୍ତ ଲୋକ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଥିଲେ, ଏବଂ କୌଣସି ଯୁବକ ତେବେ ମରିନଥିଲେ।
ଵେଦୈଶ୍ଚତୁର୍ଭିଃ ସୁପ୍ରୀତାଃ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ଦିଵୌକସଃ। ହଵ୍ଯଂ କଵ୍ଯଂ ଚ ଵିଵିଧଂ ନିଷ୍ପୂର୍ତଂ ହୁତମେଵ ଚ
ଚାରିଟି ବେଦରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଦେବତାମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ହୋମ ଓ ପିତୃପୂଜା ଦେଖିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଅର୍ପଣ ଠିକ୍ ଭାବରେ କରାଯାଇଥିଲା।
ଅଦଂଶମଶକା ଦେଶା ନଷ୍ଟଵ୍ଯାଲସରୀସୃପାଃ। ନାପ୍ଯୁ ପ୍ରାଣଭୃତାଂ ମୃତ୍ଯୁର୍ନାକାଲେ ଜ୍ଵଲନୋଽଦହତ୍
ସେଠି ଦେଶଗୁଡିକରେ କୌଣସି କାଟୁଥିବା ପୋକା ବା ମଛି ଥିଲେନି, ଦୁଷ୍ଟ ସରୀସୃପ ମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅସମୟରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଉନଥିଲା, ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ଅସମୟରେ ଜଳିନଥିଲା।
ଅଧର୍ମରୁଚଯୋ ଲୁବ୍ଧା ମୂର୍ଖା ଵା ନାଭଵଂସ୍ତଦା। ଶିଷ୍ଟେଷ୍ଟପ୍ରାଜ୍ଞକର୍ମାଣଃ ସର୍ଵେ ଵର୍ଣାସ୍ତଦାଽଭଵନ୍
ଅଧର୍ମରେ ଆସକ୍ତ, ଲୋଭୀ ଓ ମୂର୍ଖ ଲୋକମାନେ ସେ ସମୟରେ ଥିଲେନି। ସମସ୍ତ ଜନମାନେ ଶିଷ୍ଟ, ଉତ୍ତମ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ଦେଖାଇଦିଆ କାମ କରୁଥିଲେ।