ତ୍ଵଂ ହି ସଂହାରବୁଦ୍ଧ୍ଯାଽଥ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତା ରୁଷୋ ମମ। ତସ୍ମାତ୍ସଂହର ସର୍ଵାସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରଜାଃ ସଜଡପଣ୍ଡିତାଃ
'ତୁମେ ମୋ ରୋଷରୁ ନାଶ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛ। ତେଣୁ, ଜଡ ଓ ପଣ୍ଡିତ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାମାନେକୁ ନଷ୍ଟ କର।'
ଅଵିଶେଷେଣ ଚୈଵ ତ୍ଵଂ ପ୍ରଜାଃ ସଂହର ଭାମିନି। ମମ ତ୍ଵଂ ହି ନିଯୋଗେନ ତତଃ ଶ୍ରେଯୋ ହ୍ଯଵାପ୍ସ୍ଯାସି
'ବ୍ୟତିକ୍ରମ ଛାଡି ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାମାନେକୁ ନଷ୍ଟ କର, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ। ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଏହିପରି କରିଲେ, ତୁମେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇବ।'
ଏଵମୁକ୍ତା ତୁ ସା ତେନ ମୃତ୍ଯୁଃ କମଲଲୋଚନା। ପ୍ରାରୁଦଦ୍ଭୃଶସଂଵିଗ୍ନା ପ୍ରାପତନ୍ନଶ୍ରୁବିନ୍ଦଵଃ
ସେଉଁଠି ସେ ମୃତ୍ୟୁ, କମଳ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ବହୁତ କାନ୍ଦିଲେ, ତାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଅଶ୍ରୁ ଚୁଇଁ ପଡିଲା।
ପାଣିଭ୍ଯାଂ ପ୍ରତିଜଗ୍ରାହ ତାନ୍ଯଶ୍ରୂଣି ପିତାମହଃ। ସର୍ଵଭୂତହିତାର୍ଥାଯ ତାଂ ଚାପ୍ଯନୁନଯତ୍ତଦା
ପିତାମହ ତାଙ୍କ ହାତରେ ସେ ଅଶ୍ରୁଗୁଡିକୁ ଉଠାଇଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ, ଏବଂ ସେ ସମୟରେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଶାନ୍ତ କଲେ।
ସପ୍ତଗଙ୍ଗାସୁ ସା ପୁଣ୍ଯା କନ୍ଯା ଵେତସକେଷୁ ଚ। ତପୋଵିଶେଷୈର୍ବହୁଭିଃ କର୍ଷଯଦ୍ଦେହମାତ୍ମନଃ
ସେ ପବିତ୍ର କନ୍ୟା ସାତଟି ଗଙ୍ଗାରେ ଏବଂ ବେତସ ଜଙ୍ଗଲରେ ଅନେକ ତପସ୍ୟା କରି ନିଜ ଶରୀରକୁ କ୍ଷୀଣ କରିଦେଲେ।
ତତୋ ଗତ୍ଵା ତୁ ସା ଗଙ୍ଗାଂ ମହାମେରୁଂ ଚ କେଵଲମ୍। ତସ୍ଥୌ ଚାଶ୍ମେଵ ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟା ପ୍ରାଣାଯାମପରାଯଣା
ତାପରେ ସେ ଗଙ୍ଗା ଏବଂ ବଡ ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ଏକା ଯାଇ, ପଥର ପରି ଅଚଳ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରାଣାୟାମରେ ଲଗ୍ନ ରହିଲେ।
ପୁନର୍ହିମଵତୋ ମୂର୍ଧ୍ନି ଯତ୍ର ଦେଵାଃ ପୁରାଽଯଜନ୍। ତତ୍ରାଙ୍ଗୁଷ୍ଠେନ ସା ତସ୍ଥୌ ନିଖର୍ଵଂଲ ପରମା ଶୁଭା
ପୁନି ହିମାଲୟ ପର୍ବତର ଶିଖରରେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୂର୍ବରୁ ଦେବତାମାନେ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ, ସେଠାରେ ସେ ଅଙ୍ଗୁଠିରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଦାନ୍ଡିଥିଲେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଶୁଭ୍ର ଦେହରେ।
ପୁଷ୍କରେଷ୍ଵଥ ଗୋକର୍ଣେ ନୈମିଷେ ମଲଯେ ତଥା। ଅକର୍ଶଯତ୍ସ୍ଵକଂ ଦେହଂ ନିଯମୈର୍ମାନସପ୍ରିଯୈଃ
ପୁଷ୍କର, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ, ନୈମିଷ ଓ ମଲୟ ପର୍ବତରେ ସେ ନିଜ ମନ ପସନ୍ଦ ନିୟମ ଦ୍ୱାରା ଦେହକୁ କ୍ଷୀଣ କରିଥିଲେ।
ଅନନ୍ଯଦେଵତା ନିତ୍ଯଂ ଦୃଢଭକ୍ତା ପିତାମହେ। ତସ୍ଥୌ ପିତାମହଂ ଚୈଵ ତୋଷଯାମାସ ଧର୍ମତଃ
ସେ ସଦା ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତିରେ ଥିଲେ, ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ପିତାମହଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ ଏବଂ ଏହିପରି ଭାବେ ପିତାମହଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ।
ତତସ୍ତାମବ୍ରଵୀତ୍ପ୍ରୀତୋ ଲୋକାନାଂ ପ୍ରଭଵୋଽଵ୍ଯଯଃ। ସୌମ୍ଯେନ ମନସା ରାଜନ୍ପ୍ରୀତଃ ପ୍ରୀତମନାସ୍ତଦା
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଅବିନାଶୀ ନାୟକ, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ମୃଦୁ ମନରେ ରାଜା, ସେଉଁଠି ଖୁସି ହୋଇ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ମୃତ୍ଯୋ କିମିଦମତ୍ଯନ୍ତଂ ତପାଂସି ଚରସୀତି ହ। ତତୋଽବ୍ରଵୀତ୍ପୁନର୍ମୃତ୍ଯୁର୍ଭଗଵନ୍ତଂ ପିତାମହମ୍
ମୃତ୍ୟୁ, ତୁମେ ଏତେ କଠିନ ତପସ୍ୟା କାହିଁକି କରୁଛ? ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲାପରେ, ମୃତ୍ୟୁ ପୁନି ଭଗବାନ ପିତାମହଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନାଽହଂ ହନ୍ଯାଂ ପ୍ରଜା ଦେଵ ସ୍ଵସ୍ଥାଶ୍ଚାକ୍ରୋଶତୀସ୍ତଥା। ଏତଦିଚ୍ଛାମି ସର୍ଵେଶ ତ୍ଵତ୍ତୋ ଵରମହଂ ପ୍ରଭୋ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଜୀବମାନେ ନଷ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ ବୋଲି ଚାହେଁ ନାହିଁ; ସେମାନେ ସୁସ୍ଥ ଓ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ରୁହନ୍ତୁ। ଏହି ଭିକ୍ଷା ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଚାହେଁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ।
ଅଧର୍ମଭଯଭୀତାଽସ୍ମି ତତୋଽହଂ ତପ ଆସ୍ଥିତା। ଭୀତାଯାସ୍ତୁ ମହାଭାଗ ପ୍ରଯଚ୍ଛାଭଯମଵ୍ଯଯ
ଅଧର୍ମ ଭୟରେ ମୁଁ ଭୟଭୀତ; ଏହିକାରଣରୁ ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରୁଛି। ହେ ମହାନ, ମୋତେ ଭୟ ନ ଥିବା ଏକ ଅବିନାଶୀ ଆଶ୍ୱାସ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଆର୍ତା ଚାନାଗସୀ ନାରୀ ଯାଚାମି ଭଵ ମେ ଗତିଃ। ତାମବ୍ରଵୀତ୍ତତୋ ଦେଵୋ ଭୂତଭଵ୍ଯଭଵିଷ୍ଯଵିତ୍
ମୁଁ ଦୁଃଖିତ ଓ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଜଣେ ନାରୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି; ମୋ ପାଇଁ ଏକ ଉପାୟ ଦିଅନ୍ତୁ। ତାପରେ ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟତ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନ ଜଣା ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅଧର୍ମୋ ନାସ୍ତି ତେ ମୃତ୍ଯୋ ସଂହରନ୍ତ୍ଯା ଇମାଃ ପ୍ରଜାଃ। ମଯା ଚୋକ୍ତଂ ମୃଷା ଭଦ୍ରେ ଭଵିତା ନ କଥଞ୍ଚନ
ହେ ମୃତ୍ୟୁ, ତୁମେ ଏହି ପ୍ରାଣୀମାନେ ନେଉଥିବାରେ କୌଣସି ଅଧର୍ମ ନାହିଁ। ମୁଁ ପୂର୍ବେ ଯାହା କହିଥିଲି, ହେ ସୁମଧୁରେ, ସେଠାରେ କିଛି ଭୂଲ୍ ଥିଲା; ଏହା କେବେ ଘଟିବ ନାହିଁ।
ତସ୍ମାତ୍ସଂହର କଲ୍ଯାଣି ପ୍ରଜାଃ ସର୍ଵାଶ୍ଚତୁର୍ଵିଧାଃ। ଧର୍ମଃ ସନାତନଶ୍ଚ ତ୍ଵାଂ ସର୍ଵଥା ପାଵଯିଷ୍ଯତି
ତେଣୁ, ହେ ଶୁଭେ, ସମସ୍ତ ଚାରି ପ୍ରକାରର ପ୍ରାଣୀମାନେ ନେଉ। ସନାତନ ଧର୍ମ ତୁମକୁ ସବୁପ୍ରକାରେ ପବିତ୍ର କରିବ।
ଲୋକପାଲୋ ଯମଶ୍ଚୈଵ ସହାଯା ଵ୍ଯାଧଯଶ୍ଚ ତେ। ଅହଂ ଚ ଵିବୁଧାଶ୍ଚୈଵ ପୁନର୍ଦାସ୍ଯାମ ତେ ଵରମ୍
ଲୋକପାଳ ଯମ ଓ ରୋଗମାନେ ତୁମର ସହାୟ ହେବେ। ମୁଁ ଓ ଦେବତାମାନେ ପୁନି ତୁମକୁ ଏକ ଅନୁଗ୍ରହ ଦେବୁ।
ଯଥା ତ୍ଵମେନସା ମୁକ୍ତା ଵିରଜାଃ ଖ୍ଯାତିମେଷ୍ଯସି
ଏଭଳି, ତୁମେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ, ନିର୍ମଳ ଖ୍ୟାତି ପାଇବ।
ପୁନରେଵାବ୍ରଵୀଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ପ୍ରସାଦ୍ଯ ଶିରସା ତଦା। ଯଦ୍ଯେଵମେତତ୍କର୍ତଵ୍ଯଂ ଧର୍ମତୋ ନାସ୍ତ୍ଯତୋ ଭଯମ୍
ତାପରେ ସେ ଶିର ନମାଇ ଭକ୍ତି ସହିତ କହିଲେ: ଯଦି ଏହି କାମ କରିବା ଦରକାର, ଏଠାରେ କୌଣସି ଅଧର୍ମ ନାହିଁ, ତେବେ ମୋତେ ଭୟ ନାହିଁ।
ତଵାଜ୍ଞା ମୂର୍ଧ୍ନି ମେ ନ୍ଯସ୍ତା ଯତ୍ତେ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତଚ୍ଛୃଣୁ। ଲୋଭଃ କ୍ରୋଧୋଽଭ୍ଯସୂଯେର୍ଷ୍ଯା ଦ୍ରୋହୋ ମୋହଶ୍ଚ ଦେହିନାଂ
ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ରହିଛି; ମୁଁ ଯାହା କହିବି, ଶୁଣନ୍ତୁ: ଲୋଭ, କ୍ରୋଧ, ଇର୍ଷ୍ୟା, ଦ୍ୱେଷ, ଶତ୍ରୁତା ଓ ମୂର୍ଖତା ଦେହୀମାନେ ଭୋଗୁଛନ୍ତି।
ତଥା ଭଵିଷ୍ଯତେ ମୃତ୍ଯୋ ସାଧୁ ସଂହର ଭୋଃ ପ୍ରଜାଃ। ଅଧର୍ମସ୍ତେ ନ ଭଵିତା ନାପଧ୍ଯାସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଶୁଭେ
ଏହିପରି ହେବ, ହେ ମୃତ୍ୟୁ; ଯାଅ, ପ୍ରାଣୀମାନେ ନେଉ। ତୁମ ପାଇଁ କୌଣସି ଅଧର୍ମ ହେବ ନାହିଁ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଦୋଷ ଦେବି ନାହିଁ, ହେ ଶୁଭେ।
ଯାନ୍ଯଶ୍ରୁବିନ୍ଦୂନି କରେ ମମାସଂ-- ସ୍ତେ ଵ୍ଯାଧଯଃ ପ୍ରାଣିନାମାତ୍ମଜାତାଃ। ତେ ମାରଯିଷ୍ଯନ୍ତି ନରାନ୍ଗତାସୂ-- ନ୍ନାଧର୍ମସ୍ତେ ଭଵିତା ମା ସ୍ମ ଭୈଷୀଃ
ମୋ ହାତରୁ ପଡ଼ିଥିବା ଯେଉଁ ଅଶ୍ରୁବିନ୍ଦୁ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଜୀବମାନେ ପାଇଁ ମୋ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ରୋଗ ହେଲା। ସେମାନେ ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିଲେ ଲୋକମାନେ ମରିଯିବେ; ତୁମ ପାଇଁ କୌଣସି ଅଧର୍ମ ହେବ ନାହିଁ, ଭୟ କରିବ ନାହିଁ।
ନାଧର୍ମସ୍ତେ ଭଵିତା ପ୍ରାଣିନାଂ ଵୈ ତ୍ଵଂ ଵୈ ଧର୍ମସ୍ତ୍ଵଂ ହି ଧର୍ମସ୍ଯ ଚେଶା। ଧର୍ମ୍ଯା ଭୂତ୍ଵା ଧର୍ମନିତ୍ଯା ଧରିତ୍ରୀ ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରାଣାନ୍ସର୍ଵଥେମାନ୍ନିଯଚ୍ଛ
ଜୀବମାନେ ପାଇଁ କୌଣସି ଅଧର୍ମ ହେବ ନାହିଁ; ତୁମେ ଧର୍ମ, ଏବଂ ଧର୍ମର ନାୟିକା। ଧର୍ମମୟ ଓ ଧର୍ମରେ ନିତ୍ୟ ଲାଗିଥିବା ଧରିତ୍ରୀ, ଏହିପରି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପ୍ରାଣ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର।
ମିଥ୍ଯାଵୃତ୍ତଂ ମାରଯିଷ୍ଯତ୍ଯଧର୍ମଃ
ଯେଉଁମାନେ ମିଥ୍ୟା ଆଚରଣ କରନ୍ତି, ଅଧର୍ମ ସେମାନେ ନଷ୍ଟ କରିଦେବ।
ତେନାତ୍ମାନଂ ପାଵଯସ୍ଵାତ୍ମନା ତ୍ଵଂ ପାପେଽଽତ୍ମାନଂ ମଜ୍ଜଯିଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯସତ୍ଯାତ୍। ତସ୍ମାତ୍କାମଂ ରୋଷମପ୍ଯାଗତଂ ତ୍ଵଂ ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯାନ୍ତଃ ସଂହରସ୍ଵେତି ଜୀଵାନ୍
ତେଣୁ, ତୁମେ ନିଜେ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କର; ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମିଥ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଅପବିତ୍ର କରିବେ। ତେଣୁ, ଯଦି କାମ କିମ୍ବା କ୍ରୋଧ ଆସିଥାଏ, ତାକୁ ମନରେ ଛାଡ଼ି, ପ୍ରାଣୀମାନେ ନେଉ।
ସା ଵୈ ଭୀମା ମୃତ୍ଯୁସଂଜ୍ଞୋପଦେଶା-- ଚ୍ଛାପାଦ୍ଭୀତା ବାଢମିତ୍ଯବ୍ରଵୀତ୍ତମ୍। ସା ଚ ପ୍ରାଣଂ ପ୍ରାଣିନାମନ୍ତକାଲେ କାମକ୍ରୋଧୌ ତ୍ଯଜ୍ଯ ହରତ୍ଯସକ୍ତା
ଏହିପରି, ଭୟଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ନାମକ ଉପଦେଶ, ଶାପରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, 'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି କହିଲେ। ସେ ଅସକ୍ତ ହୋଇ, କାମ ଓ କ୍ରୋଧ ଛାଡ଼ି, ପ୍ରାଣୀମାନେର ପ୍ରାଣ ଶେଷବେଳେ ନେଇଯାଉଛି।
ମୃତ୍ଯୁସ୍ତ୍ଵେଷାଂ ଵ୍ଯାଧଯସ୍ତତ୍ପ୍ରସୂତା ଵ୍ଯାଧୀ ରୋଗୋ ରୁଜ୍ଯତେ ଯେନ ଜନ୍ତୁଃ। ସର୍ଵେଷାଂ ଚ ପ୍ରାଣିନାଂ ପ୍ରାଯଣାନ୍ତେ ତସ୍ମାଚ୍ଛୋକଂ ମାକୃଥା ନିଷ୍ଫଲଂ ତ୍ଵମ୍
ମୃତ୍ୟୁ, ତାଙ୍କରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ରୋଗମାନେ, ସେଉଁଠି ଯେଉଁ ରୋଗ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଦୁଃଖ ପାଆନ୍ତି। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପ୍ରାଣ ଶେଷବେଳେ, ତେଣୁ ଅନାବଶ୍ୟକ ଶୋକ କରିବ ନାହିଁ।
ସର୍ଵେ ଦେଵାଃ ପ୍ରାଣିଭିଃ ପ୍ରାଯଣାନ୍ତେ ଗତ୍ଵା ଵୃତ୍ତାଃ ସନ୍ନିଵୃତ୍ତାସ୍ତଥୈଵ। ଏଵଂ ସର୍ଵେ ପ୍ରାଣିନସ୍ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ଵୃତ୍ତା ଦେଵା ମର୍ତ୍ଯଵଦ୍ରାଜସିଂହ
ସମସ୍ତ ଦେବତା, ପ୍ରାଣୀମାନେ ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିଲେ, ଚାଲିଯାନ୍ତି ଓ ଶେଷ ହୋଇଯାନ୍ତି; ଏହିପରି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠିକୁ ଯାଇ ଶେଷ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏହିପରି, ହେ ରାଜାସିଂହ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ମଣିଷମାନେ ପରି ଶେଷ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଵାଯୁର୍ଭୀମୋ ଭୀମନାଦୋ ମହୌଜା ଭେତ୍ତା ଦେହାନ୍ପ୍ରାଣିନାଂ ସର୍ଵଗୋଽସୌ। ନୋ ଵା ଵୃତ୍ତିଂ କଦାଚି-- ତ୍ପ୍ରାପ୍ନୋତ୍ଯୁଗ୍ରୋଽନନ୍ତତେଜୋଵିଶିଷ୍ଟଃ
ଭୀମ ବାୟୁବାତର ଭଳି, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଓ ଅପାର ଶକ୍ତିର ଧାରକ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦେହକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଇଥାଏ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି ରହିଛନ୍ତି। ସେ କେବେ ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ବିଫଳ ହୁଏନାହିଁ; ତାଙ୍କର କ୍ରୂରତା ଏବଂ ଅନନ୍ତ ତେଜ ଦ୍ୱାରା ସେ ସବୁଠାରୁ ଅଲଗା।
ସର୍ଵେ ଦେଵା ମର୍ତ୍ଯସଂଜ୍ଞାଵିଶିଷ୍ଟା-- ସ୍ତସ୍ମାତ୍ପୁତ୍ରଂ ମାଶୁଚୋ ରାଜସିଂହ। ସ୍ଵର୍ଗଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ମୋଦତେ ତେ ତନୂଜୋ ନିତ୍ଯଂ ରମ୍ଯାନ୍ଵୀରଲୋକାନଵାପ୍ଯ
ସମସ୍ତ ଦେବତା ମନୁଷ୍ୟ ଭାବରେ ଚିହ୍ନଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ସବୁଠାରୁ ବିଶିଷ୍ଟ। ଏହିଯୋଗୁଁ, ରାଜାସିଂହ, ତୁମେ ପୁଅ ପାଇଁ ଦୁଃଖ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ତୁମର ପୁଅ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଛି ଏବଂ ସେଠାରେ ଶୂରବୀରଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ଲୋକରେ ଚିରକାଳ ଆନନ୍ଦ କରୁଛି।