ଅଶକ୍ଯଂ ତୁ ତମନ୍ଯେନ ଦ୍ରୋଣଂ ମତ୍ତ୍ଵା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ଅଵିଷହ୍ଯଂ ଗୁର ଭାରଂ ସୌଭଦ୍ରେ ସମଵାସୃଜତ୍
ଅନ୍ୟ କେହି ଡ୍ରୋଣଙ୍କୁ ରୋକିପାରିବେନାହିଁ ବୋଲି ବୁଝି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଏହି ଭାର ଅସହ୍ୟ ହୋଇ, ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ।
ଵାସୁଦେଵାଦନଵରଂ ଫଲ୍ଗୁନାଚ୍ଚାମିତୌଜସମ୍। ଅବ୍ରଵୀତ୍ପରଵୀରଘ୍ନମଭିମନ୍ଯୁମିଦଂ ଵଚଃ
ବାସୁଦେବଙ୍କ ଅବିରତ ସାହାଯ୍ୟ ଓ ପ୍ରବଳ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହଯୋଗ ପାଇ, ସେ ଶତ୍ରୁବିନାଶୀ ଅଭିମନ୍ୟୁଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଏତ୍ଯ ନୋ ନାର୍ଜୁନୋ ଗର୍ହେଦ୍ଯଥା ତାତ ତଥା କୁରୁ। ଦ୍ରୋଣାନୀକସ୍ଯ ନ ଵଯଂ ଵିଦ୍ମୋ ଭେଦଂ କଥଞ୍ଚନ
ଏଗିଯା, ପୁଅ, ଯେପରି ଅର୍ଜୁନ ଚାହିଁଥାନ୍ତି ସେପରି କର; ନାହିଁହେଲେ ସେ ଆମକୁ ଦୋଷ ଦେବେ। ଆମେ କେମିତି ଡ୍ରୋଣଙ୍କ ବ୍ୟୁହ ଭାଙ୍ଗିବା ଉପାୟ ଜାଣିନାହିଁ।
ତ୍ଵଂ ଵାଽର୍ଜୁନୋ ଵା କୃଷ୍ଣୋ ଵା ଭିନ୍ଦ୍ଯାତ୍ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନ ଏଵ ଵା। ଦ୍ରୋଣାନୀକଂ ମହାବାହୋ ପଞ୍ଚମୋ ନୋପପଦ୍ଯତେ
ତୁମେ, ଅର୍ଜୁନ, କୃଷ୍ଣ କିମ୍ବା ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଡ୍ରୋଣଙ୍କ ବ୍ୟୁହ ଭାଙ୍ଗିପାରିବେ; ମହାବାହୁ, ଏହି କାମ ଅନ୍ୟ କେହି ପାଇପାରିବେନାହିଁ।
ଅଭିମନ୍ଯୋ ଵରଂ ତାତ ଯାଚେ ତ୍ଵାଂ ଦାତୁମର୍ହସି। ପିତୄଣାଂ ମାତୁଲାନାଂ ଚ ସୈନ୍ଯାନାଂ ଚୈଵ ସର୍ଵଶଃ
ଅଭିମନ୍ୟୁ, ପୁଅ, ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଏହି ବର ଚାହେଁ—ପିତାମାନେ, ମାମାମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ସେନା ପାଇଁ ଏହା ଦିଅ।
ଧନଞ୍ଜଯୋ ହି ନସ୍ତାତ ଗର୍ହଯେଦେତ୍ଯ ସଂଯୁଗାତ୍। କ୍ଷିପ୍ରମସ୍ତ୍ରଂ ସମାଦାଯ ଦ୍ରୋଣାନୀକଂ ଵିଶାତଯ
ଧନଞ୍ଜୟ ଯୁଦ୍ଧରୁ ଫେରିଲେ ଆମକୁ ଦୋଷ ଦେବେ; ତେଣୁ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ଡ୍ରୋଣଙ୍କ ବ୍ୟୁହକୁ ଭେଦ କର।
ଦ୍ରୋଣସ୍ଯ ଦୃଢମତ୍ଯୁଗ୍ରମନୀକପ୍ରଵରଂ ଯୁଧି। ପିତୄଣାଂ ଜଯମାକାଙ୍କ୍ଷନ୍ନଵଗାହେଽଵିଲମ୍ବିତମ୍
ଆମ ପିତୃଗଣଙ୍କର ବିଜୟ ଆଶା କରି, ମୁଁ ଡ୍ରୋଣଙ୍କର ଦୃଢ଼ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ବ୍ୟୁହକୁ ବିଳମ୍ବ ଛାଡ଼ି ଆଗେଇ ପ୍ରବେଶ କରିବି।
ଉପଦିଷ୍ଟୋ ହି ମେ ପିତ୍ରା ଯୋଗୋଽନୀକଵିଶାତନେ। ନୋତ୍ସହେ ହି ଵିନିର୍ଗନ୍ତୁମହଂ କସ୍ଯାଞ୍ଚିଦାପଦି
ମୋ ପିତା ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧ ବ୍ୟୁହ ଭେଦିବା ଉପାୟ ଶିଖାଇଛନ୍ତି; ମୁଁ କୌଣସି ବିପଦରୁ ପଛକୁ ହଟିପାରିବି ନାହିଁ।
ଭିନ୍ଧ୍ଯନୀକଂ ଯୁଧାଂଶ୍ଚେଷ୍ଠ ଦ୍ଵାରଂ ସଞ୍ଜନଯସ୍ଵ ନଃ। ଵଯଂ ତ୍ଵାଽନୁଗମିଷ୍ଯାମୋ ଯେନ ତ୍ଵଂ ତାତ ଯାସ୍ଯସି
ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁ ବ୍ୟୁହକୁ ଭେଦି ଆମ ପାଇଁ ଏକ ପଥ ଖୋଲିଦିଅ; ଆମେ ସବୁଠାରେ ତୁମକୁ ଅନୁସରଣ କରିବୁ, ବାପା, ଯେଉଁଠାକୁ ତୁମେ ଯିବ।
ଧନଞ୍ଜଯସମଂ ଯୁଦ୍ଧେ ତ୍ଵାଂ ଵଯଂ ତାତ ସଂଯୁତେ। ପ୍ରଣିଧାଯାନୁଯାସ୍ଯାମୋ ରକ୍ଷନ୍ତଃ ସର୍ଵତୋମୁଖାଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ, ବାପା, ଆମେ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ତୁମକୁ ନିକଟରୁ ଅନୁସରଣ କରିବୁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରିବୁ।
ଅହଂ ତ୍ଵାଽନୁଗମିଷ୍ଯାମି ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନୋଽଥ ସାତ୍ଯକିଃ। ପାଞ୍ଚଲାଃ କେକଯା ମାତ୍ସ୍ଯାସ୍ତଥା ସର୍ଵେ ପ୍ରଭଦ୍ରକାଃ
ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନୁସରଣ କରିବି, ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସାତ୍ୟକି, ପାଞ୍ଚାଳ, କେକୟ, ମାତ୍ସ୍ୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରଭଦ୍ରକମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ସହ ରହିବେ।
ସକୃଦ୍ଭିନ୍ନଂ ତ୍ଵଯା ଵ୍ଯୂହଂ ତତ୍ର ତତ୍ର ପୁନଃ ପୁନଃ। ଵଯଂ ପ୍ରଧ୍ଵଂସଯିଷ୍ଯାମୋ ନିଘ୍ନାମାନା ଵରାନ୍ଵରାନ୍
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ବ୍ୟୁହକୁ ଭେଦିବ, ପୁନି ପୁନି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ, ଆମେ ଆସୁଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଦ୍ଧାମାନେକୁ ଦଳିଦେବୁ।
ଅହମେତତ୍ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯାମି ଦ୍ରୋଣାନୀକଂ ଦୁରାସଦମ୍। ପତଙ୍ଗ ଇଵ ସଙ୍କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଜ୍ଵଲିତଂ ଜାତଵେଦସମ୍
ମୁଁ ଏହି ଡ୍ରୋଣଙ୍କ ଅପରିଚ୍ଛେଦ୍ୟ ବ୍ୟୁହକୁ ଏକ କ୍ରୋଧିତ ପତଙ୍ଗ ଯେପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ଲାଗିଯାଏ, ସେପରି ପ୍ରବେଶ କରିବି।
ତତ୍କର୍ମାଦ୍ଯ କରିଷ୍ଯାମି ହିତଂ ଯଦ୍ଵଂଶଯୋର୍ଦ୍ଵଯୋଃ। ମାତୁଲସ୍ଯ ଚ ଯତ୍ପ୍ରୀତିଂ କରିଷ୍ଯତି ପିତୁଶ୍ଚ ମେ
ଆଜି ମୁଁ ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି, ଯାହା ଦୁଇ ପରିବାର ପାଇଁ ଭଲ ହେବ ଏବଂ ମୋ ମାମା ଓ ପିତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବ।
ଶିଶୁନୈକେନ ସଙ୍ଗ୍ରମେ କାଲ୍ଯମାନାନି ସଙ୍ଘଶଃ। ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ସର୍ଵଭୂତାନି ଦ୍ଵିଷତ୍ସୈନ୍ଯାନି ଵୈ ମଯା
ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ, ମୁଁ ଏକା ଯୁବକ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଶତ୍ରୁ ସେନାମାନେକୁ ଦଳେ ଦଳେ ଅତିକ୍ରମ କରୁଛି ବୋଲି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଦେଖିବେ।
ନାହଂ ପାର୍ଥେନ ଜାତଃ ସ୍ଯାଂ ନ ଚ ଜାତଃ ସୁଭଦ୍ରଯା। ଯଦି ମେ ସଂଯୁଗେ କଶ୍ଚିଜ୍ଜୀଵିତୋ ନାଦ୍ଯ ମୁଚ୍ଯତେ
ଯଦି ଆଜି ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ କାହାକୁ ଜୀବନ୍ତ ଛାଡ଼ିଦେଉଛି, ତେବେ ମୁଁ ପାର୍ଥ ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କର ପୁଅ ନୁହେଁ।
ଯଦି ଚୈକରଥେନାହଂ ସମଗ୍ରଂ କ୍ଷତ୍ରମଣ୍ଡଲମ୍। ନ କରୋମ୍ଯଷ୍ଟଧା ଯୁଦ୍ଧେ ନ ଭଵାମ୍ଯର୍ଜୁନାତ୍ମଜଃ
ଯଦି ଏକ ରଥରେ ବସି ମୁଁ ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟ ସେନାକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଠ ଭାଗରେ ଭାଗିପାରିବି ନାହିଁ, ତେବେ ମୁଁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ସତ୍ୟ ପୁଅ ନୁହେଁ।
ଏଵଂ ତେ ଭାଷମାଣସ୍ଯ ବଲଂ ସୌଭଦ୍ର ଵର୍ଧତାମ୍। ଯତ୍ସମୁତ୍ସହସେ ଭେତ୍ତୁଂ ଦ୍ରୋଣାନୀକଂ ଦୁରାସଦମ୍
ସୌଭଦ୍ର, ତୁମେ ଏପରି କଥା କହୁଛ, ତେଣୁ ତୁମ ଶକ୍ତି ବଢ଼ୁ; କାରଣ ତୁମେ ଡ୍ରୋଣଙ୍କ ଅପରିଚ୍ଛେଦ୍ୟ ବ୍ୟୁହକୁ ଭେଦିବାକୁ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କରିଛ।
ରକ୍ଷିତଂ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରୈର୍ମହେଷ୍ଵାସୈର୍ମହାବଲୈ। ସାଧ୍ଯରୁଦ୍ରମରୁତ୍ତୁଲ୍ଯୈର୍ଵସ୍ଵଗ୍ନ୍ଯାଦିତ୍ଯଵିକ୍ରମୈଃ
ଏହି ବ୍ୟୁହକୁ ବାଘ ପରି ପୁରୁଷ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର, ସାଧ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ମାରୁତଙ୍କ ସମାନ, ଏବଂ ବସୁ, ଅଗ୍ନି, ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ପରାକ୍ରମ ଥିବା ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଯନ୍ତାରମଚୋଦଯତ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେ ତାଙ୍କର ସାରଥିକୁ ଆଗକୁ ଚଳାଇବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ।
ସୁମିତ୍ରାଶ୍ଵାନ୍ରଣେ କ୍ଷିପ୍ରଂ ଦ୍ରୋଣାନୀକାଯ ଚୋଦଯ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଶିଖିତ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ତୁରନ୍ତ ଡ୍ରୋଣଙ୍କ ବ୍ୟୁହ ଦିଗକୁ ନେଇଯା।
ପ୍ରଵର୍ତମାନେ ସଙ୍ଗ୍ରାମେ ତସ୍ମିନ୍ନତିଭଯଙ୍କରେ। ଦ୍ରୋଣସ୍ଯ ମିଷତୋ ଵ୍ଯୂହଂ ଭିତ୍ତ୍ଵା ଵ୍ଯଚରଦାର୍ଜୁନିଃ
ସେ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେବା ସମୟରେ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପୁଅ ଡ୍ରୋଣଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ସାମ୍ନାରେ ବ୍ୟୁହକୁ ଭେଦି ଏଦିକ ସେଦିକ ଘୁରୁଥିଲେ।
ଦ୍ଵୈଧୀଭଵତି ମେ ଚିତ୍ତଂ ଶୁଚା ତୁଷ୍ଟ୍ଯା ଚ ସଞ୍ଜଯ। ମମ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଯତ୍ନୈନ୍ଯଂ ସୌଭଦ୍ରଃ ସମଵାରଯତ୍
ମୋର ମନ ଦୁଃଖ ଓ ସନ୍ତୋଷ ମଧ୍ୟରେ ଭାଗିଯାଇଛି, ସଞ୍ଜୟ; କାରଣ, ସୌଭଦ୍ର ଏକା ଥିବା ସତ୍ୱେ ମୋ ପୁଅଙ୍କର ଚେଷ୍ଟାକୁ ରୋକିଦେଲେ।
ଵିସ୍ତରେଣୈଵ ମେ ଶଂସ ସର୍ଵଂ ଗାଵଲ୍ଗଣେ ପୁନଃ। ଵିକ୍ରୀଡିତଂ କୁମାରସ୍ଯ ସ୍କନ୍ଦସ୍ଯେଵାସୁରୈଃ ସହ
ଗାବଲ୍ଗଣ, ମୋତେ ପୁଣିଥରେ ସବୁ କଥା ଖୁବ ଭଲଭାବେ କହ, ଯେପରି ଦେବସୂତ କୁମାର ଅସୁରମାନେ ସହ ଖେଳିଥିଲେ, ସେପରି ଏହି କୁମାରଙ୍କର କୌଶଳ କଥା।
ହନ୍ତ ତେ ସମ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଵିମର୍ଦମତିଦାରୁଣମ୍। ଏକସ୍ଯ ଚ ବହୂନାଂ ଚ ଯଥାସୀତ୍ତୁମୁଲୋ ରଣଃ
ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧର କଥା କହିବି, ଯେଉଁଠାରେ ଗୋଟିଏ ଲୋକ ଓ ବହୁତ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେମିତି ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା।
ଅଭିମନ୍ଯୁଃ କୃତୋତ୍ସାହଃ କୃତୋତ୍ସାହାନରିନ୍ଦମାନ୍। ରଥସ୍ଥୋ ରଥିନଃ ସର୍ଵାଂସ୍ତାଵକାନଭ୍ଯଵର୍ଷଯତ୍
ଅଭିମନ୍ୟୁ, ଯିଏ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବାରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଅତି ଉତ୍ସାହୀ, ତାଙ୍କର ରଥ ଉପରେ ଦଢ଼ି ତୁମ ସମସ୍ତ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କୁ ବାଣରେ ଭରିଦେଲେ।
ଦ୍ରୋଣଂ କର୍ଣଂ କୃପଂ ଶଲ୍ଯଂ ଦ୍ରୌଣିଂ ଭୋଜଂ ବୃହଦ୍ବଲମ୍।। ଦୁର୍ଯୋଧନଂ ସୌମଦତ୍ତିଂ ଶକୁନିଂ ଚ ମହାବଲମ୍
ସେ ଦ୍ରୋଣ, କର୍ଣ୍ଣ, କୃପ, ଶଲ୍ୟ, ଦ୍ରୌଣି, ଭୋଜ, ବୃହଦ୍ବଳ, ଦୁର୍ୟୋଧନ, ସୌମଦତ୍ତି ଓ ଶକୁନିଙ୍କୁ ବାଣ ଲାଗିଲେ।
ନାନାନୃପାନ୍ନୃପସୁତାନ୍ସୈନ୍ଯାନି ଵିଵିଧାନି ଚ। ଅଲାତଚକ୍ରଵତ୍ସର୍ଵାଂଶ୍ଚରନ୍ବାଣୈଃ ସମାର୍ପଯତ୍
ସେ ବିଭିନ୍ନ ରାଜା, ରାଜପୁତ୍ର ଓ ନାନା ପ୍ରକାର ଚୋଉଣ୍ଡିଆ ସେନାକୁ ଅଗ୍ନିଚକ୍ର ଭଳି ବାଣରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ନିଘ୍ନନ୍ନମିତ୍ରାନ୍ସୌଭଦ୍ରଃ ପରମାସ୍ତ୍ରୈଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍। ଅଦର୍ଶଯତ ତେଜସ୍ଵୀ ଦିକ୍ଷୁ ସର୍ଵାସୁ ଭାରତ
ଶୌଭଦ୍ର, ଅତି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁମାନୋଁକୁ ମାରିଦେଲେ ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ତାଙ୍କର ତେଜ ଦେଖାଇଲେ, ହେ ଭାରତ।
ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚରିତଂ ତସ୍ଯ ସୌଭଦ୍ରସ୍ଯାମିତୌଜସଃ। ସମକମ୍ପନ୍ତ ସୈନ୍ଯାନି ତ୍ଵଦୀଯାନି ସହସ୍ରଶଃ
ଏହି ଅମିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶୌଭଦ୍ରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ତୁମ ସେନା ହଜାରେ ହଜାରେ କମ୍ପିଗଲା।