ତେ ଵିକୀର୍ଣରଥାଶ୍ଚିତ୍ରାଃ ପ୍ରାଯଶଶ୍ଚ ପରାଙ୍ମୁଖଃ। କୁରଵଃ କର୍ଣକର୍ଣେତି ହାହେତି ଚ ଵିଚୁକ୍ରୁଶୁଃ
ସେଇ କୁରୁମାନେ, ରଥ ଛିଣ୍ଡାଯାଇ ବିଖଣ୍ଡିତ ହୋଇ, ଅଧିକାଂଶେ ପଛକୁ ଘୁଞ୍ଚି, 'କର୍ଣ୍ଣ! କର୍ଣ୍ଣ!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରି ଦୁଃଖରେ କନ୍ଦିଲେ।
ତମାଧିରଥିରାକ୍ରନ୍ଦଂ ଵିଜ୍ଞାଯ ଶରଣୈଷିଣାମ୍। ମା ଭୈଷ୍ଟେତି ପ୍ରତିଶ୍ରୁତ୍ଯ ଯଯାଵଭିମୁଖୋଽର୍ଜୁନମ୍
ଅଧିରଥପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣ ସେଇ ଆଶ୍ରୟ ଚାହିଁଥିବାମାନଙ୍କର ଦୁଃଖର ଚିତ୍କାର ଶୁଣି, 'ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ' ବୋଲି ଆଶ୍ବାସନ ଦେଇ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ସ ଭାରତରଥଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ସର୍ଵଭାରତହର୍ଷଣଃ। ପ୍ରାଦୁଶ୍ଚକ୍ରେ ତଦାଗ୍ନେଯମସ୍ତ୍ରମସ୍ତ୍ରଵିଦାଂ ଵାରଃ
ସେ ଭାରତବଂଶର ସ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ତାହାପରେ ଅସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାରେ ପ୍ରବୀଣମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଗ୍ନିଅସ୍ତ୍ରକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ତସ୍ଯ ଦୀପ୍ତଶରୌଘସ୍ଯ ଦୀପ୍ତଚାପଧରସ୍ଯ ଚ। `ଵାରୁଣେନ ତଦସ୍ତ୍ରେଣ ଵିଧୂଯାଥ ଧନଞ୍ଜଯଃ'। ଶରୌଘାଞ୍ଶରଜାଲେନ ଵିଦୁଧାଵ ଧନଞ୍ଜଯଃ
ତାଙ୍କର ତେଜସ୍ୱୀ ବାଣର ବର୍ଷା ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧନୁଷ୍ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେଖି, ଧନଞ୍ଜୟ ଭାରୁଣାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେଉଁଠି ତାହାକୁ ଦୂର କଲେ, ନିଜ ବାଣର ଜାଲରେ ତାହାକୁ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ତଥୈଵାଧିରଥିସ୍ତସ୍ଯ ବାଣାଜ୍ଜ୍ଵଲିତତେଜସଃ। ଅସ୍ତ୍ରମସ୍ତ୍ରେଣ ସଂଵାର୍ଯ ପ୍ରାଣଦଦ୍ଵିସୃଜଞ୍ଶରାନ୍
ସେପରି ଅଧିରଥୀ କର୍ଣ୍ଣ ମଧ୍ୟ, ତେଜସ୍ୱୀ ବାଣକୁ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରରେ ରୋକି, ପୁଣି ନିଜ ବାଣ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନଶ୍ଚ ଭୀମଶ୍ଚ ସାତ୍ଯକିଶ୍ଚ ମହାରଥଃ। ଵିଵ୍ଯଧୁଃ କର୍ଣମାସାଦ୍ଯ ତ୍ରିଭିସ୍ତ୍ରିଭିରଜିହ୍ମଗୈଃ
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଭୀମ ଓ ମହାବୀର ସାତ୍ୟକି, କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ତିନିଟି କରି ସିଧା ବାଣ ମାରିଲେ।
ଅର୍ଜୁନାସ୍ତ୍ରଂ ତୁ ରାଧେଯଃ ସଂଵାର୍ଯ ଶରଵୃଷ୍ଟିଭିଃ। ତେଷାଂ ତ୍ରଯାଣାଂ ଚାପାନି ଚିଚ୍ଛେଦ ଵିଶିଖୈସ୍ତ୍ରିଭିଃ
କିନ୍ତୁ ରାଧେୟ କର୍ଣ୍ଣ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ବାଣର ବର୍ଷାରେ ରୋକି, ସେଇ ତିନିଜଣଙ୍କର ଧନୁଷକୁ ତିନିଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ କାଟିଦେଲେ।
ତେ ନିକୃତ୍ତାଯୁଘାଃ ଶୂରା ନିର୍ଵିଷା ଭୁଜଗା ଇଵ। ରଥଶକ୍ତୀଃ ସମୁତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ଭୃଶଂ ସିଂହା ଇଵାନଦନ୍
ଧନୁଷ କାଟାଯିବାରୁ ସେ ଶୂରମାନେ, ବିଷହୀନ ସାପ ପରି, ରଥର ଶକ୍ତି ଉଠାଇ, ସିଂହ ପରି ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ।
ତା ଭୁଜାଗ୍ରୈର୍ମହାଵେଗା ନିସୃଷ୍ଟା ଭୁଜଗୋପମାଃ। ଦୀପ୍ଯମାନା ମହାଶକ୍ତ୍ଯୋ ଜଗ୍ମୁରାଧିରଥିଂ ପ୍ରତି
ସେ ମହାଶକ୍ତିମାନେ, ହାତରେ ଦ୍ରୁତ ଛାଡ଼ି, ସାପ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଉଠି, ଅଧିରଥୀ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ଗଲେ।
ତା ନିକୃତ୍ଯ ଶରଵ୍ରାତୈସ୍ତ୍ରିଭିସ୍ତ୍ରିଭିରଜିହ୍ମଗୈଃ। ନନାଦ ବଲଵାନ୍କର୍ଣଃ ପାର୍ଥାଯ ଵିସୃଜଞ୍ଶରାନ୍
ଶକ୍ତିମାନ କର୍ଣ୍ଣ, ସେଇ ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ତିନିଟି କରି ବାଣର ବର୍ଷାରେ କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ପାର୍ଥଙ୍କ ଉପରେ ବାଣ ମୁକ୍ତ କରି ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ।
ଅର୍ଜୁନଶ୍ଚାପି ରାଧେଯଂ ଵିଦ୍ଧ୍ଵା ସପ୍ତଭିରାଶୁଗୈଃ। କର୍ଣାଦଵରଜଂ ବାଣୈର୍ଜଘାନ ନିଶିତୈଃ ଶରୈଃ
ଅର୍ଜୁନ ରାଧେୟଙ୍କୁ ସାତିଟି ତୀବ୍ର ବାଣରେ ଆଘାତ କଲେ ଏବଂ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇଙ୍କୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ବଧ କଲେ।
ତତଃ ଶତ୍ରୁଂଜଯଂ ହତ୍ଵା ପାର୍ଥଃ ଷଙ୍ଭିରଜିହ୍ମଗୈଃ। ଜହାର ସଦ୍ଯୋ ଭଲ୍ଲେନ ଵିପାଟସ୍ଯ ଶିରୋ ରଥାତ୍
ତାପରେ ପାର୍ଥ ଛଅଟି ସିଧା ବାଣରେ ଶତ୍ରୁଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ ଏବଂ ଏକ ଚଉଡ଼ା ମୁଣ୍ଡିଆ ବାଣରେ ବିପାଟଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ତାଙ୍କ ରଥରୁ କାଟିଦେଲେ।
ପଶ୍ଯତାଂ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରାଣାମେକେନୈଵ କିରୀଟିନା। ପ୍ରମୁଖେ ସୂତପୁତ୍ରସ୍ଯ ସୋଦର୍ଯା ନିହତାସ୍ତ୍ରଯଃ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ମୁକୁଟଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ତାଙ୍କର ତିନି ଜଣ ଭାଇଙ୍କୁ ଏକ ଆଘାତରେ ବଧ କଲେ।
ତତୋ ଭୀମଃ ସମୁତ୍ପତ୍ଯ ସ୍ଵରଥାଦ୍ଵୈନତେଯଵତ୍। ଵରାସିନା କର୍ଣପକ୍ଷାଞ୍ଜଧାନ ଦଶ ପଞ୍ଚ ଚ
ତାପରେ ଭୀମ ନିଜ ରଥରୁ ଗରୁଡ଼ ପରି ଝାପି ପଡ଼ି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତଳୱାର ନେଇ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ପକ୍ଷର ପନ୍ଦର ଜଣଙ୍କୁ କାଟିଦେଲେ।
ପୁନସ୍ତୁ ରଥମାସ୍ଥାଯ ଧନୁରାଦାଯ ଚାପରମ୍। ଵିଵ୍ଯାଧ ଦଶଭିଃ କର୍ଣଂ ସୂତମଶ୍ଵାଂଶ୍ଚ ପଞ୍ଚଭିଃ
ପୁଣି ଭୀମ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଅନ୍ୟ ଧନୁଷ୍ ନେଇ, କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଦଶଟି ବାଣରେ, ସୂତକୁ ପାଞ୍ଚଟି ବାଣରେ ଏବଂ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଆଘାତ କଲେ।
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନୋଽପ୍ଯସିଵରଂ ଚର୍ମ ଚାଦାଯ ଭାସ୍ଵରମ୍। ଜଘାନ ଚନ୍ଦ୍ରଵର୍ମାଣଂ ବୃହତ୍କ୍ଷତ୍ରଂ ଚ ନୈଷଧମ୍
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ମଧ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତଳୱାର ଓ ଚମକୁଥିବା ଢାଳ ନେଇ, ଚନ୍ଦ୍ରବର୍ମା ଓ ନୈଷଦ ରାଜା ବୃହତ୍କ୍ଷତ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କଲେ।
ତତଃ ସ୍ଵରଥମାସ୍ଥାଯ ପାଞ୍ଚାଲ୍ଯୋଽନ୍ଯଚ୍ଚ କାର୍ମୁକମ୍। ଆଦାଯ କର୍ଣଂ ଵିଵ୍ଯାଧ ତ୍ରିସପ୍ତତ୍ଯା ନଦନ୍ରଣେ
ତାପରେ ପାଞ୍ଚାଳ ପୁଅ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଅନ୍ୟ ଧନୁଷ୍ ନେଇ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଗର୍ଜନ କରି କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଏକାଉଁସଟି ବାଣରେ ଆଘାତ କଲେ।
ଶୈନେଯୋଽପ୍ଯନ୍ଯଦାଦାଯ ଧନୁରିନ୍ଦୁସମଦ୍ଯୁତିଃ। ସୂତପୁତ୍ରଂ ଚତୁଃଷଷ୍ଟ୍ଯା ଵିଦ୍ଧ୍ଵା ସିଂହ ଇଵାନଦତ୍
ଶିନିର ପୁଅ ସତ୍ୟକି, ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅନ୍ୟ ଧନୁଷ୍ ନେଇ, ସିଂହ ପରି ଗର୍ଜନ କରି କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଚଉଷଠିଟି ବାଣରେ ଆଘାତ କଲେ।
ଭଲ୍ଲାଭ୍ଯାଂ ସାଧୁ ମୁକ୍ତାଭ୍ଯାଂ ଛିତ୍ତ୍ଵା କର୍ଣସ୍ଯ କାର୍ମୁକମ୍। ପୁନଃ କର୍ଣଂ ତ୍ରିଭିର୍ବାଣୈର୍ବାହ୍ଵୋରୁରସି ଚାର୍ପଯତ୍
ଦୁଇଟି ଭଲ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ଚଉଡ଼ା ବାଣରେ ସତ୍ୟକି କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଧନୁଷ୍ କାଟିଦେଲେ, ପୁଣି ତିନିଟି ବାଣରେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ହାତ ଓ ଛାତିରେ ଆଘାତ କଲେ।
ତତୋ ଦୁର୍ଯୋଧନୋ ଦ୍ରୋଣୋ ରାଜା ଚୈଵ ଜଯଦ୍ରଥଃ। ନିମ़ଜ୍ଜମାନଂ ରାଧେଯମୁଜ୍ଜହ୍ରୁଃ ସାତ୍ଯକାର୍ଣଵାତ୍
ତାପରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ, ଦ୍ରୋଣ ଓ ରାଜା ଜୟଦ୍ରଥ, ସତ୍ୟକିଙ୍କ ଆକ୍ରମଣରେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହେଉଥିବା ରାଧେୟଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ।
ପତ୍ତ୍ଯଶ୍ଵରଥମାତଙ୍ଗାସ୍ତ୍ଵଦୀଯାଃ ଶତଶୋଽପରେ। କର୍ଣମେଵାଭ୍ଯଧାଵନ୍ତ ତ୍ରାସ୍ଯମାନାଃ ପ୍ରହାରିଣଃ
ତୁମର ଶତଶଃ ପଦାତି, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ହାତୀମାନେ, ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ରକ୍ଷା ପାଇଁ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଦିଗକୁ ଧାଉଥିଲେ।
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନଶ୍ଚ ଭୀମଶ୍ଚ ସୌଭଦ୍ରୋଽର୍ଜୁନ ଏଵ ଚ। ନକୁଲଃ ସହଦେଵଶ୍ଚ ସାତ୍ଯକିଂ ଜୁଗୁପୂ ରଣେ
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଭୀମ, ଅଭିମନ୍ୟୁ, ଅର୍ଜୁନ, ନକୁଳ ଓ ସହଦେବ ଯୁଦ୍ଧରେ ସତ୍ୟକିଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ଏଵମେଷ ମହାରୌଦ୍ରଃ କ୍ଷଯାର୍ଥଂ ସର୍ଵଧନ୍ଵିନାମ୍। ତାଵକାନାଂ ପରେଷାଂ ଚ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରାଣାନଭୂଦ୍ରଣଃ।। ପଦାତିରଥନାଗାଶ୍ଵା ଗଜାଶ୍ଵରଥପତ୍ତିଭିଃ। ରଥିନୋ ନାଗପତ୍ତ୍ଯଶ୍ଵୈରଥ ପତ୍ତୀରଥ ଦ୍ଵିପୈଃ
ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଉଥିଲା, ସମସ୍ତ ଧନୁର୍ଧାରୀଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ, ତୁମ ଦଳ ଓ ଶତ୍ରୁ ଦଳ ଉଭୟ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରି ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ।
ଅଶ୍ଵୈରଶ୍ଵା ଗଜୈର୍ନାଗା ରଥିନୋ ରଥିଭିଃ ସହ। ସଂଯୁକ୍ତାଃ ସମଦୃଶ୍ଯନ୍ତ ପତ୍ତଯଶ୍ଚାପି ପତ୍ତିଭିଃ।। ଏଵଂ ସୁକଲିଲଂ ଯୁଦ୍ଧମାସୀତ୍କ୍ରଵ୍ଯାଦହର୍ଷଣମ୍। ମହଦ୍ଭିସ୍ତୈରଭୀତାନାଂ ଯମରାଷ୍ଟ୍ରଵିଵର୍ଧନମ୍
ଘୋଡ଼ା ସହ ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ସହ ହାତୀ, ରଥୀ ସହ ରଥୀ ଓ ପଦାତି ସହ ପଦାତି ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ; ଏଭଳି ଚତୁର୍ ଭାବେ ଯୁଦ୍ଧ ହେଉଥିଲା, ମୃତଦେହ ଖାଇବା ପଶୁପକ୍ଷୀମାନେ ଖୁସି ହେଉଥିଲେ, ଏବଂ ଭୟହୀନ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଯମର ରାଜ୍ୟକୁ ବଢ଼ାଇ ଦେଉଥିଲେ।
ତତୋ ହତା ନରରଥଵାଜିକୁଞ୍ଜରୈ ରନେକଶୋ ଦ୍ଵିପରଥପତ୍ତିଵାଜିନଃ। ଗଜୈର୍ଗଜା ରଥିଭିରୁଦାଯୁଧା ରଥା। ହଯୈର୍ହଯାଃ ପତ୍ତିଗଣୈଶ୍ଚ ପତ୍ତଯଃ
ତାପରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନେକ ପ୍ରକାରରେ ମଣିଷ, ରଥ, ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀ ମାରାଗଲେ; ହାତୀ ହାତୀ ଦ୍ୱାରା, ରଥୀ ରଥୀ ଦ୍ୱାରା, ଘୋଡ଼ା ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଓ ପଦାତି ପଦାତି ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେଉଥିଲେ।
ରଥୈର୍ଦ୍ଵିପା ଦ୍ଵିରଦଵରୈର୍ମହାହଯା ହଯୈର୍ନରା ଵରରଥିଭିଶ୍ଚ ଵାଜିନଃ। ନିରସ୍ତଜିହ୍ଵାଦଶନେକ୍ଷଣାଃ କ୍ଷିତୌ କ୍ଷଯଂ ଗତାଃ ପ୍ରମଥିତଵର୍ମଭୂଷଣାଃ
ରଥ ଦ୍ୱାରା ହାତୀ, ବଡ଼ ଘୋଡ଼ା ହାତୀ ଦ୍ୱାରା, ମଣିଷ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଓ ଘୋଡ଼ା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେଉଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଜିଭ କାଟାଯାଇଥିଲା, ଆଖି ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଥିଲା, ବର୍ମ ଓ ଭୂଷଣ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିଲେ।
ତଥା ପରୈର୍ବହୁକରଣୈର୍ଵରାଯୁଧୈ- ର୍ହତା ଗତାଃ ପ୍ରତିଭଯଦର୍ଶନାଃ କ୍ଷିତିମ୍। ଵିପୋଥିତା ହଯଗଜପାଦତାଡିତା ଭୃଶାକୁଲା ରଥମୁଖନେମିଭିଃ କ୍ଷତାଃ
ତେଣୁ ଶତ୍ରୁମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଅନେକଙ୍କୁ ବଧ କଲେ, ତାଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା; ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଓ ପଦାତିଙ୍କ ଆଘାତରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ରଥର ଚକ୍ର ଓ ମୁହଁରେ ଆଘାତ ଲାଗି, ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲେ।
ପ୍ରମୋଦନେ ଶ୍ଵାପଦପକ୍ଷିରକ୍ଷସାଂ ଜନକ୍ଷଯେ ଵର୍ତତି ତତ୍ର ଦାରୁଣେ। ମହାବଲାସ୍ତେ କୁପିତାଃ ପରସ୍ପରଂ ନିଷୂଦଯନ୍ତଃ ପ୍ରଵିଚେରୁରୋଜସା
ସେଇ ଭୟଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁକ୍ଷେତ୍ରରେ, ଶ୍ୱାପଦ, ପକ୍ଷୀ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ପରସ୍ପରକୁ ବଧ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ ଚାଲିଉଠୁଥିଲେ।
ତତୋ ବଲେ ଭୃଶଲୁଲିତେ ପରସ୍ପରଂ ନିରୀକ୍ଷମାଣେ ରୁଧିରୌଘସମ୍ପ୍ଲୁତେ। ଦିଵାକରେଽସ୍ତଂଗିରିମାସ୍ଥିତେ ଶନୈ ରୁଭେ ପ୍ରଯାତେ ଶିବିରାଯ ଭାରତ
ତାପରେ, ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଦୁଇ ପକ୍ଷ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ହରାଗଲା ଏବଂ ରକ୍ତରେ ଭିଜିଗଲା, ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଚାହିଁ ରହିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ପଶ୍ଚିମ ପାହାଡ଼ ପଛରେ ଲୁଚିଯିବା ସମୟରେ, ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଧୀରେ ଧୀରେ ନିଜ ଶିବିରକୁ ଫେରିଗଲେ, ହେ ଭାରତ।
ତଦନୀକମନାଧୃଷ୍ଟଂ ଭାରଦ୍ଵାଜେନ ରକ୍ଷିତମ୍। ପାର୍ଥାଃ ସମଭ୍ଯଵର୍ତନ୍ତ ଭୀମସେନପୁରୋଗମାଃ
ଭାରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ଏହି ଅପରାଜିତ ବିଭାଗକୁ, ଭୀମସେନଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି ପାଣ୍ଡବମାନେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।