ତତୋ ଦ୍ରୋଣୋଽତିସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଵିସୃଜଞ୍ଶତଶଃ ଶରାନ୍। ଚେଦିପାଞ୍ଚାଲପାଣ୍ଡୂନାମକରୋତ୍କଦନଂ ମହତ୍
ତାପରେ ଦ୍ରୋଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଶତଶଃ ବାଣ ଛାଡ଼ି, ଚେଦି, ପାଞ୍ଚାଳ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ହାନି କଲେ।
ତସ୍ଯ ଜ୍ଯାତଲନିର୍ଘୋଷଃ ଶୁଶ୍ରୁଵେ ଦିକ୍ଷଂ ମାରିଷ। ଵଜ୍ରସଂହ୍ରାଦସଙ୍କାଶସ୍ତ୍ରାସଯନ୍ମାନଵାନ୍ବହୂନ୍
ତାଙ୍କର ଧନୁର ତାରର ଧ୍ୱନି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଗୁଞ୍ଜିଲା, ମାରୀଷ, ବଜ୍ର ଗର୍ଜନ ପରି ଏହି ଶବ୍ଦ ଅନେକ ମଣିଷଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କଲା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଜିଷ୍ଣୁର୍ଜିତ୍ଵା ସଂଶପ୍ତକାନ୍ବହୂନ୍। ଅଭ୍ଯଯାତ୍ତତ୍ର ଯତ୍ରାସୌ ଦ୍ରୋଣଃ ପାଣ୍ଡୂନ୍ପ୍ରମର୍ଦତି
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଜିଷ୍ଣୁ ଅନେକ ସଂଶପ୍ତକଙ୍କୁ ହରାଇ, ସେଠାକୁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦ୍ରୋଣ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଦଳି ଚାଲିଥିଲେ।
ତାଞ୍ଶରୌଘାନ୍ମହାଵର୍ତାଞ୍ଶୋଣିତୋଦାନ୍ମହାହଦାନ୍। ତୀର୍ଣଃ ସଂଶପ୍ତକାନ୍ହତ୍ଵା ପ୍ରତ୍ଯଦୃଶ୍ଯତ ଫଲ୍ଗୁନଃ
ସେ ସଂଶପ୍ତକମାନଙ୍କୁ ମାରି, ତୀରର ଝରଣା ଓ ରକ୍ତର ବଡ଼ ବହା ଉଲ୍ଲଂଘି, ଫଳ୍ଗୁନ ଏଠାରେ ଦେଖାଦେଲେ।
ତସ୍ଯ କୀର୍ତିମତୋ ଲକ୍ଷ୍ମ ସୂର୍ଯପ୍ରତିମତେଜସଃ। ଦୀପ୍ଯମାନମପଶ୍ଯାମ ତେଜସା ଵାନରଧ୍ଵଜମ୍
ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଆମେ ଦେଖିଲୁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତିମୟ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ତେଜସ୍ୱୀ ବାନର ଝଣ୍ଡା ତେଜରେ ଜଳମଳ କରୁଥିଲା।
ସଂଶପ୍ତକସମୁଦ୍ରଂ ତମୁଚ୍ଛୋଷ୍ଯାସ୍ତ୍ରଗଭସ୍ତିଭିଃ। ସ ପାଣ୍ଡଵଯୁଗାନ୍ତାର୍କଃ କୁରୂନପ୍ଯଭ୍ଯତୀତପତ୍
ସେ ପାଣ୍ଡବ, ନିଜ ଅସ୍ତ୍ରର ରଶ୍ମିରେ ସଂଶପ୍ତକମାନଙ୍କ ଏହି ସମୁଦ୍ରକୁ ଶୁଖାଇ, ଯୁଗାନ୍ତର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି କୁରୁମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜଳାଇଦେଲେ।
ପ୍ରଦଦାହ କୁରୂନ୍ସର୍ଵାନର୍ଜୁନଃ ଶସ୍ତ୍ରତେଜସା। ଯୁଗାନ୍ତେ ସର୍ଵଭୂତାନି ଧୂମକେତୁରିଵୋତ୍ଥିତଃ
ଅର୍ଜୁନ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ରର ତେଜରେ ସମସ୍ତ କୁରୁମାନଙ୍କୁ ଦହିଦେଲେ, ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତରେ ଧୂମକେତୁ ଉଠି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ଭସ୍ମ କରିଦିଏ।
ତେନ ବାଣସହସ୍ରୌଧୈର୍ଗଜାଶ୍ଵରଥଯୋଧିନଃ। ତାଡ୍ଯମାନାଃ କ୍ଷିତିଂ ଜଗ୍ମୁର୍ମୁକ୍ତକେଶାଃଶରାର୍ଦିତାଃ
ତାଙ୍କର ହଜାର ହଜାର ବାଣରେ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଆଘାତ ପାଇ, ଚୁଲି ଖୋଲିଯାଇ ଓ ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
କେଚିଦାର୍ତସ୍ଵନଂ ଚକ୍ରୁର୍ଵିନେଶୁରପରେ ପୁନଃ। ପାର୍ଥବାଣହତାଃ କେଚିନ୍ନିପେତୁର୍ଵିଗତାସଵଃ
କିଛି ଯନ୍ତ୍ରଣାର ଚିତ୍କାର କଲେ, ଆଉ କିଛି ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲେ; ପାର୍ଥଙ୍କ ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ କିଛି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି ଭୂମିରେ ଲୁଟିପଡ଼ିଲେ।
ତେଷାମୁତ୍ପତିତାନ୍କାଂଶ୍ଚିତ୍ପତିତାଂଶ୍ଚ ପରାଙ୍ମୁଖାନ୍। ନ ଜଘାନାର୍ଜୁନୋ ଯୋଧାନ୍ଯୋଧଵ୍ରତମନୁସ୍ମରନ୍
ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ଉଠିଥିଲେ କିମ୍ବା ପଛକୁ ଘୁଞ୍ଚି ପଡ଼ିଥିଲେ, ଯୋଦ୍ଧା ଧର୍ମକୁ ମନେକରି ଅର୍ଜୁନ ସେମାନଙ୍କୁ ମାରିଲେ ନାହିଁ।
ତେ ଵିକୀର୍ଣରଥାଶ୍ଚିତ୍ରାଃ ପ୍ରାଯଶଶ୍ଚ ପରାଙ୍ମୁଖଃ। କୁରଵଃ କର୍ଣକର୍ଣେତି ହାହେତି ଚ ଵିଚୁକ୍ରୁଶୁଃ
ସେଇ କୁରୁମାନେ, ରଥ ଛିଣ୍ଡାଯାଇ ବିଖଣ୍ଡିତ ହୋଇ, ଅଧିକାଂଶେ ପଛକୁ ଘୁଞ୍ଚି, 'କର୍ଣ୍ଣ! କର୍ଣ୍ଣ!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରି ଦୁଃଖରେ କନ୍ଦିଲେ।
ତମାଧିରଥିରାକ୍ରନ୍ଦଂ ଵିଜ୍ଞାଯ ଶରଣୈଷିଣାମ୍। ମା ଭୈଷ୍ଟେତି ପ୍ରତିଶ୍ରୁତ୍ଯ ଯଯାଵଭିମୁଖୋଽର୍ଜୁନମ୍
ଅଧିରଥପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣ ସେଇ ଆଶ୍ରୟ ଚାହିଁଥିବାମାନଙ୍କର ଦୁଃଖର ଚିତ୍କାର ଶୁଣି, 'ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ' ବୋଲି ଆଶ୍ବାସନ ଦେଇ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ସ ଭାରତରଥଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ସର୍ଵଭାରତହର୍ଷଣଃ। ପ୍ରାଦୁଶ୍ଚକ୍ରେ ତଦାଗ୍ନେଯମସ୍ତ୍ରମସ୍ତ୍ରଵିଦାଂ ଵାରଃ
ସେ ଭାରତବଂଶର ସ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ତାହାପରେ ଅସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାରେ ପ୍ରବୀଣମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଗ୍ନିଅସ୍ତ୍ରକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ତସ୍ଯ ଦୀପ୍ତଶରୌଘସ୍ଯ ଦୀପ୍ତଚାପଧରସ୍ଯ ଚ। `ଵାରୁଣେନ ତଦସ୍ତ୍ରେଣ ଵିଧୂଯାଥ ଧନଞ୍ଜଯଃ'। ଶରୌଘାଞ୍ଶରଜାଲେନ ଵିଦୁଧାଵ ଧନଞ୍ଜଯଃ
ତାଙ୍କର ତେଜସ୍ୱୀ ବାଣର ବର୍ଷା ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧନୁଷ୍ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେଖି, ଧନଞ୍ଜୟ ଭାରୁଣାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେଉଁଠି ତାହାକୁ ଦୂର କଲେ, ନିଜ ବାଣର ଜାଲରେ ତାହାକୁ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ତଥୈଵାଧିରଥିସ୍ତସ୍ଯ ବାଣାଜ୍ଜ୍ଵଲିତତେଜସଃ। ଅସ୍ତ୍ରମସ୍ତ୍ରେଣ ସଂଵାର୍ଯ ପ୍ରାଣଦଦ୍ଵିସୃଜଞ୍ଶରାନ୍
ସେପରି ଅଧିରଥୀ କର୍ଣ୍ଣ ମଧ୍ୟ, ତେଜସ୍ୱୀ ବାଣକୁ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରରେ ରୋକି, ପୁଣି ନିଜ ବାଣ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନଶ୍ଚ ଭୀମଶ୍ଚ ସାତ୍ଯକିଶ୍ଚ ମହାରଥଃ। ଵିଵ୍ଯଧୁଃ କର୍ଣମାସାଦ୍ଯ ତ୍ରିଭିସ୍ତ୍ରିଭିରଜିହ୍ମଗୈଃ
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଭୀମ ଓ ମହାବୀର ସାତ୍ୟକି, କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ତିନିଟି କରି ସିଧା ବାଣ ମାରିଲେ।
ଅର୍ଜୁନାସ୍ତ୍ରଂ ତୁ ରାଧେଯଃ ସଂଵାର୍ଯ ଶରଵୃଷ୍ଟିଭିଃ। ତେଷାଂ ତ୍ରଯାଣାଂ ଚାପାନି ଚିଚ୍ଛେଦ ଵିଶିଖୈସ୍ତ୍ରିଭିଃ
କିନ୍ତୁ ରାଧେୟ କର୍ଣ୍ଣ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ବାଣର ବର୍ଷାରେ ରୋକି, ସେଇ ତିନିଜଣଙ୍କର ଧନୁଷକୁ ତିନିଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ କାଟିଦେଲେ।
ତେ ନିକୃତ୍ତାଯୁଘାଃ ଶୂରା ନିର୍ଵିଷା ଭୁଜଗା ଇଵ। ରଥଶକ୍ତୀଃ ସମୁତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ଭୃଶଂ ସିଂହା ଇଵାନଦନ୍
ଧନୁଷ କାଟାଯିବାରୁ ସେ ଶୂରମାନେ, ବିଷହୀନ ସାପ ପରି, ରଥର ଶକ୍ତି ଉଠାଇ, ସିଂହ ପରି ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ।
ତା ଭୁଜାଗ୍ରୈର୍ମହାଵେଗା ନିସୃଷ୍ଟା ଭୁଜଗୋପମାଃ। ଦୀପ୍ଯମାନା ମହାଶକ୍ତ୍ଯୋ ଜଗ୍ମୁରାଧିରଥିଂ ପ୍ରତି
ସେ ମହାଶକ୍ତିମାନେ, ହାତରେ ଦ୍ରୁତ ଛାଡ଼ି, ସାପ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଉଠି, ଅଧିରଥୀ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ଗଲେ।
ତା ନିକୃତ୍ଯ ଶରଵ୍ରାତୈସ୍ତ୍ରିଭିସ୍ତ୍ରିଭିରଜିହ୍ମଗୈଃ। ନନାଦ ବଲଵାନ୍କର୍ଣଃ ପାର୍ଥାଯ ଵିସୃଜଞ୍ଶରାନ୍
ଶକ୍ତିମାନ କର୍ଣ୍ଣ, ସେଇ ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ତିନିଟି କରି ବାଣର ବର୍ଷାରେ କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ପାର୍ଥଙ୍କ ଉପରେ ବାଣ ମୁକ୍ତ କରି ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ।
ଅର୍ଜୁନଶ୍ଚାପି ରାଧେଯଂ ଵିଦ୍ଧ୍ଵା ସପ୍ତଭିରାଶୁଗୈଃ। କର୍ଣାଦଵରଜଂ ବାଣୈର୍ଜଘାନ ନିଶିତୈଃ ଶରୈଃ
ଅର୍ଜୁନ ରାଧେୟଙ୍କୁ ସାତିଟି ତୀବ୍ର ବାଣରେ ଆଘାତ କଲେ ଏବଂ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇଙ୍କୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ବଧ କଲେ।
ତତଃ ଶତ୍ରୁଂଜଯଂ ହତ୍ଵା ପାର୍ଥଃ ଷଙ୍ଭିରଜିହ୍ମଗୈଃ। ଜହାର ସଦ୍ଯୋ ଭଲ୍ଲେନ ଵିପାଟସ୍ଯ ଶିରୋ ରଥାତ୍
ତାପରେ ପାର୍ଥ ଛଅଟି ସିଧା ବାଣରେ ଶତ୍ରୁଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ ଏବଂ ଏକ ଚଉଡ଼ା ମୁଣ୍ଡିଆ ବାଣରେ ବିପାଟଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ତାଙ୍କ ରଥରୁ କାଟିଦେଲେ।
ପଶ୍ଯତାଂ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରାଣାମେକେନୈଵ କିରୀଟିନା। ପ୍ରମୁଖେ ସୂତପୁତ୍ରସ୍ଯ ସୋଦର୍ଯା ନିହତାସ୍ତ୍ରଯଃ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ମୁକୁଟଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ତାଙ୍କର ତିନି ଜଣ ଭାଇଙ୍କୁ ଏକ ଆଘାତରେ ବଧ କଲେ।
ତତୋ ଭୀମଃ ସମୁତ୍ପତ୍ଯ ସ୍ଵରଥାଦ୍ଵୈନତେଯଵତ୍। ଵରାସିନା କର୍ଣପକ୍ଷାଞ୍ଜଧାନ ଦଶ ପଞ୍ଚ ଚ
ତାପରେ ଭୀମ ନିଜ ରଥରୁ ଗରୁଡ଼ ପରି ଝାପି ପଡ଼ି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତଳୱାର ନେଇ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ପକ୍ଷର ପନ୍ଦର ଜଣଙ୍କୁ କାଟିଦେଲେ।
ପୁନସ୍ତୁ ରଥମାସ୍ଥାଯ ଧନୁରାଦାଯ ଚାପରମ୍। ଵିଵ୍ଯାଧ ଦଶଭିଃ କର୍ଣଂ ସୂତମଶ୍ଵାଂଶ୍ଚ ପଞ୍ଚଭିଃ
ପୁଣି ଭୀମ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଅନ୍ୟ ଧନୁଷ୍ ନେଇ, କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଦଶଟି ବାଣରେ, ସୂତକୁ ପାଞ୍ଚଟି ବାଣରେ ଏବଂ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଆଘାତ କଲେ।
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନୋଽପ୍ଯସିଵରଂ ଚର୍ମ ଚାଦାଯ ଭାସ୍ଵରମ୍। ଜଘାନ ଚନ୍ଦ୍ରଵର୍ମାଣଂ ବୃହତ୍କ୍ଷତ୍ରଂ ଚ ନୈଷଧମ୍
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ମଧ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତଳୱାର ଓ ଚମକୁଥିବା ଢାଳ ନେଇ, ଚନ୍ଦ୍ରବର୍ମା ଓ ନୈଷଦ ରାଜା ବୃହତ୍କ୍ଷତ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କଲେ।
ତତଃ ସ୍ଵରଥମାସ୍ଥାଯ ପାଞ୍ଚାଲ୍ଯୋଽନ୍ଯଚ୍ଚ କାର୍ମୁକମ୍। ଆଦାଯ କର୍ଣଂ ଵିଵ୍ଯାଧ ତ୍ରିସପ୍ତତ୍ଯା ନଦନ୍ରଣେ
ତାପରେ ପାଞ୍ଚାଳ ପୁଅ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଅନ୍ୟ ଧନୁଷ୍ ନେଇ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଗର୍ଜନ କରି କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଏକାଉଁସଟି ବାଣରେ ଆଘାତ କଲେ।
ଶୈନେଯୋଽପ୍ଯନ୍ଯଦାଦାଯ ଧନୁରିନ୍ଦୁସମଦ୍ଯୁତିଃ। ସୂତପୁତ୍ରଂ ଚତୁଃଷଷ୍ଟ୍ଯା ଵିଦ୍ଧ୍ଵା ସିଂହ ଇଵାନଦତ୍
ଶିନିର ପୁଅ ସତ୍ୟକି, ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅନ୍ୟ ଧନୁଷ୍ ନେଇ, ସିଂହ ପରି ଗର୍ଜନ କରି କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଚଉଷଠିଟି ବାଣରେ ଆଘାତ କଲେ।
ଭଲ୍ଲାଭ୍ଯାଂ ସାଧୁ ମୁକ୍ତାଭ୍ଯାଂ ଛିତ୍ତ୍ଵା କର୍ଣସ୍ଯ କାର୍ମୁକମ୍। ପୁନଃ କର୍ଣଂ ତ୍ରିଭିର୍ବାଣୈର୍ବାହ୍ଵୋରୁରସି ଚାର୍ପଯତ୍
ଦୁଇଟି ଭଲ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ଚଉଡ଼ା ବାଣରେ ସତ୍ୟକି କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଧନୁଷ୍ କାଟିଦେଲେ, ପୁଣି ତିନିଟି ବାଣରେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ହାତ ଓ ଛାତିରେ ଆଘାତ କଲେ।
ତତୋ ଦୁର୍ଯୋଧନୋ ଦ୍ରୋଣୋ ରାଜା ଚୈଵ ଜଯଦ୍ରଥଃ। ନିମ़ଜ୍ଜମାନଂ ରାଧେଯମୁଜ୍ଜହ୍ରୁଃ ସାତ୍ଯକାର୍ଣଵାତ୍
ତାପରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ, ଦ୍ରୋଣ ଓ ରାଜା ଜୟଦ୍ରଥ, ସତ୍ୟକିଙ୍କ ଆକ୍ରମଣରେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହେଉଥିବା ରାଧେୟଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ।