ତତୋଽଭ୍ଯଯାତ୍ସ ତ୍ଵରିତୋ ଯୁଦ୍ଧାକାଙ୍କ୍ଷୀ ମହାବଲଃ। ତେନ ଚକ୍ରେ ମହଦ୍ଯୁଦ୍ଧମଭିମନ୍ଯୁରରିନ୍ଦମଃ
ତାପରେ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ଆଶା କରୁଥିବା ସେ ତୁରନ୍ତ ଆସିଲେ; ଶତ୍ରୁମାର ଅଭିମନ୍ୟୁ ସେଥିରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ପୌରଵସ୍ତ୍ଵଥ ସୌଭଦ୍ରଂ ଶରଵ୍ରାତୈରଵାକିରତ୍। ତସ୍ଯାର୍ଜୁନିର୍ଧ୍ଵଜଂ ଛତ୍ରଂ ଧନୁଶ୍ଚୋର୍ଵ୍ଯାମପାତଯତ୍
ତାପରେ ପୌରବ ରାଜା ସୌଭଦ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ଅନେକ ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ; ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପୁଅ ତାଙ୍କର ଧ୍ୱଜ, ଛତା ଓ ଧନୁଷକୁ ଭୂମିରେ ପତିତ କଲେ।
ସୌଭଦ୍ରଃ ପୌରଵଂ ତ୍ଵନ୍ଯୈର୍ଵିଦ୍ଧ୍ଵା ସପ୍ତଭିରାଶୁଗୈଃ। ପଞ୍ଚଭିସ୍ତସ୍ଯ ଵିଵ୍ଯାଧ ହଯାନ୍ସୂନଂ ଚ ସାଯକୈଃ
ସୌଭଦ୍ର ପୌରବଙ୍କୁ ସାତଟି ତୀବ୍ର ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ, ଏବଂ ପାଞ୍ଚଟି ବାଣରେ ତାଙ୍କର ଘୋଡା ଓ ସାରଥିକୁ ମାଡ଼ିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରହର୍ଷଯନ୍ସେନାଂ ସିଂହଵଦ୍ଵିନଦନ୍ମୁହୁଃ। ସମାଦତ୍ତାର୍ଜୁନିସ୍ତୂର୍ଣଂ ପୌରଵାନ୍ତକରଂ ଶରମ୍
ତାପରେ, ସିଂହ ଭଳି ଘର୍ଜନା କରି ଏବଂ ସେନାକୁ ଖୁସି କରି, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପୁଅ ତୁରନ୍ତ ପୌରବଙ୍କୁ ସେଷ କରିବା ପାଇଁ ଘାତକ ବାଣ ଧରିଲେ।
ତଂ ତୁ ସନ୍ଧିତମାଜ୍ଞାଯ ସାଯକଂ ଘୋରଦର୍ଶନମ୍। ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ଶରାଭ୍ଯାଂ ହାର୍ଦିକ୍ଯଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ ସଶରଂ ଧନୁଃ
ସେ ଭୟଙ୍କର ବାଣ ଧନୁଷରେ ଚଢ଼ାଯାଇଛି ବୋଲି ଦେଖି, ହାର୍ଦ୍ଦିକ୍ୟ ଦୁଇଟି ବାଣରେ ସେ ବାଣ ଓ ଧନୁଷକୁ କାଟିଦେଲେ।
ତଦୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଧନୁଶ୍ଛିନ୍ନଂ ସୌଭଦ୍ରଃ ପରଵୀରହା। ଉଦ୍ବବର୍ହ ସିତଂ ଖଙ୍ଗମାଦଦନାଃ ଶରାଵରମ୍
ତାପରେ, ଭଙ୍ଗ ଧନୁଷକୁ ଛାଡ଼ି, ଶତ୍ରୁମାର ସୌଭଦ୍ର ଚମକୁଥିବା ତଳୱାର ଉଠାଇ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଢାଳ ନେଲେ।
ସ ତେନାନେକତାରେଣ ଚର୍ମଣା କୃତହସ୍ତଵତ୍। ଭ୍ରାନ୍ତାସିନା ଚରନ୍ମାର୍ଗାନ୍ଦର୍ଶଯନ୍ଵୀର୍ଯମାତ୍ମନଃ
ସେ ଅନେକ ଛିଡ଼ି ଥିବା ଢାଳ ହାତରେ ଧରି, ତଳୱାର ଘୁମାଇ ଘୁମାଇ ଚାଲିଥିଲେ, ନିଜ ଶକ୍ତିର ପ୍ରତାପ ଦେଖାଉଥିଲେ।
ଭ୍ରାମିତଂ ପୁନରୁଦ୍ଧାନ୍ତମାଧୂତଂ ପୁନରୁତ୍ଥିତମ୍। ଚର୍ମନିସ୍ତ୍ରିଂଶଯୋ ରାଜନ୍ନିର୍ଵିଶେଷମଦୃଶ୍ଯତ
ଢାଳ ଓ ତଳୱାର ଘୁମି, ଉଠି, ହଲାଇ ଆଉ ପୁଣି ଉଠିଥିଲା; ଦୁଇଟିକୁ ଅଲଗା କରିବା ଯାଉଥିଲା ନାହିଁ, ରାଜା।
ସ ପୌରଵରଥସ୍ଯେଷାମାପ୍ଲୁତ୍ଯ ସହସା ନଦନ୍। ପୌରଵଂ ରଥମାସ୍ଥାଯ କେଶପକ୍ଷେ ପରାମୃଶତ୍
ସେ ହଠାତ୍ ପୌରବଙ୍କ ରଥକୁ ଲାଘି ଚିତ୍କାର କରି ଚଢ଼ିଲେ, ଏବଂ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ପୌରବଙ୍କୁ କେଶ ଧରି ଧରିଲେ।
ଜଘାନାସ୍ଯ ପଦା ସୂତମସିନା ପାତଯଦ୍ଧୃଜମ୍। ଵିକ୍ଷୋଭ୍ଯାମ୍ଭୋନିଧିଂ ତାର୍କ୍ଷ୍ଯସ୍ତଂ ନାଗମିଵ ଚାକ୍ଷିପତ୍
ସେ ତାଙ୍କର ସାରଥିକୁ ପାଦରେ ମାଡ଼ିଲେ ଏବଂ ତଳୱାରରେ ପତିତ କଲେ, ଏବଂ ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ ଯେପରି ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍କଳିତ କରେ, ସେପରି ପୌରବଙ୍କୁ ରଥରୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ।
ତମାଗଲିତକେଶାନ୍ତଂ ଦଦୃଶୁଃ ସର୍ଵପାର୍ଥିଵାଃ। ଉକ୍ଷାଣମିଵ ସିଂହେନ ପାତ୍ଯମାନମଚେତସମ୍
ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଖୋଲା କେଶରେ, ଅଚେତନ ଅବସ୍ଥାରେ ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ଏକ ବଳଦ ଭଳି ପତିତ ହେଉଥିବା ଦେଖିଲେ।
ତମାର୍ଜୁନିଵଶଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ କୃଷ୍ଯମାଣମନାଥଵତ୍। ପୌରଵଂ ପାତିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନାମୃଷ୍ଯତ ଜଯଦ୍ରୂଥଃ
ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଶକ୍ତି ତଳେ ଅସହାୟ ଭାବେ ଟାଣାଯାଉଥିବା ପୌରବଙ୍କୁ ପତିତ ଦେଖି, ଜୟଦ୍ରଥ ଏହା ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ସ ବର୍ହିବର୍ହାଵତତଂ କିଙ୍କିଣୀଶତଜାଲଵତ୍। ଚର୍ମ ଚାଦାଯ ଖଙ୍ଗଂ ଚ ନଦନ୍ପର୍ଯପତଦ୍ରଥାତ୍
ମୟୂର ପିଛ ଓ ଘଣ୍ଟି ଝାଲି ଲାଗିଥିବା ଢାଳ ଏବଂ ତଳୱାର ନେଇ, ଚିତ୍କାର କରି ସେ ରଥରୁ ଲାଘିଲେ।
ତତଃ ସୈନ୍ଧଵମାଲୋକ୍ଯ କାର୍ଷ୍ଣିରୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ପୌରଵମ୍। ଉତ୍ପପାତ ରଥାତ୍ତୂର୍ଣଂ ଶ୍ଯେନଵନ୍ନିପପାତ ଚ
ତାପରେ, ସିନ୍ଧୁ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପୁଅ ପୌରବକୁ ଛାଡ଼ି ତୁରନ୍ତ ରଥରୁ ଲାଘିଲେ, ଶ୍ୟେନ ପରି ତଳକୁ ପଡ଼ିଲେ।
ପ୍ରାସପଟ୍ଟିଶନିସ୍ତ୍ରିଂଶାଞ୍ଛତ୍ରୁଭିଃ ସମ୍ପ୍ରଚୋଦିତାନ୍। ଚିଚ୍ଛେଦ ଚାସିନା କାର୍ଷ୍ଣିଶ୍ଚର୍ମଣା ସଂରୁରୋଧ ଚ
ଶତ୍ରୁମାନେ ଛାଡ଼ିଥିବା ବଣ, ଭାଲା ଓ ତଳୱାରକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପୁଅ ତଳୱାରରେ କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ଢାଳରେ ରୋକିଦେଲେ।
ସ ଦର୍ଶଯିତ୍ଵା ସୈନ୍ଯାନାଂ ସ୍ଵବାହୁବଲମାତ୍ମନଃ। ତମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ମହାଖଙ୍ଗଂ ଚର୍ମ ଚାଥ ପୁନର୍ବଲୀ
ସେ ଦୁଇ ପକ୍ଷର ସେନାକୁ ନିଜ ବାହୁଶକ୍ତି ଦେଖାଇ, ପୁଣି ବଡ଼ ତଳୱାର ଓ ଢାଳ ଉଠାଇଲେ।
ଵୃଦ୍ଧକ୍ଷତ୍ରସ୍ଯ ଦାଯାଦଂ ପିତୁରତ୍ଯନ୍ତଵୈରିଣମ୍। ସସାରାଭିମୁଖଃ ଶୂରଃ ଶାର୍ଦୂଲ ଇଵ କୁଞ୍ଜରମ୍
ବୃଦ୍ଧକ୍ଷତ୍ରର ପୁତ୍ର, ଯିଏ ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କର ଦୁଷ୍ଟ ଶତ୍ରୁ, ସେଠାରେ ଶୂରବୀର ଏକ ଚିତା ଯେମିତି ହାତୀ ପାଇଁ ଆଗେଇଯାଏ, ସେହିପରି ସାମ୍ନାକୁ ବଢ଼ିଗଲେ।
ତୌ ପରସ୍ପରମାସାଦ୍ଯ ଖହ୍ଗଦନ୍ତନଖାଯୁଧୌ। ହୃଷ୍ଟଵତ୍ସମ୍ପ୍ରଜହାତେ ଵ୍ଯାଘ୍ରକେସରିଣାଵିଵ
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ତଳୱାର, ଦାନ୍ତ ଓ ନଖ ହାତିଆରେ ସଜ୍ଜିତ, ଏକାଉଠି ମୁହାଁମୁହିଁ ହେଲେ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଲଡ଼ିଲେ, ଯେପରି ଏକ ବାଘ ଓ ଏକ ସିଂହ ମୁହାଁମୁହିଁ ହୁଏ।
ସମ୍ପାତେଷ୍ଵଭିଘାତେଷୁ ନିପାତେଷ୍ଵସିଚର୍ମଣୋଃ। ନ ତଯୋରନ୍ତରଂ କଶ୍ଚିଦ୍ଦଦର୍ଶ ନରସିଂହଯୋଃ
ସେମାନେ ଏକାଉଠି ଅସି ଓ ଢାଳରେ ଆଘାତ ଦେଉଥିବାବେଳେ, ସେଇ ଦୁଇଜଣ ସିଂହସଦୃଶ ବୀରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଅନ୍ତର ଦେଖାଯାଉନଥିଲା।
ଅଵକ୍ଷେପୋଽସିନିର୍ହାଦଃ ଶସ୍ତ୍ରାନ୍ତରନିଦର୍ଶନମ୍। ବାହ୍ଯାନ୍ତରନିପାତଶ୍ଚ ନିର୍ଵିଶେମଦୃଶ୍ଯତ
ତଳକୁ ଆଘାତ, ତଳୱାରର ଟକ୍କର, ଶସ୍ତ୍ରଚାଳନାର ଦେଖା, ବାହାର ଓ ଭିତର ଆଘାତ — ସବୁଠି ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ବାହ୍ଯମାଭ୍ଯନ୍ତରଂ ଚୈଵ ଚରନ୍ତୌ ମାର୍ଗମୁତ୍ତମମ୍। ଦଦୃଶାତେ ମହାତ୍ମାନୌ ସପକ୍ଷାଵିଵ ପର୍ଵତୌ
ସେ ଦୁଇଜଣ ମହାତ୍ମା, ବାହାର ଓ ଭିତରରେ ଉତ୍ତମ ପଥରେ ଚାଲୁଥିଲେ, ଦୁଇଟି ପଖା ଥିବା ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତତୋ ଵିକ୍ଷିପତଃ ଖଙ୍ଗଂ ସୌଭଦ୍ରସ୍ଯ ଯଶସ୍ଵିନଃ। ଶରାଵରଣପକ୍ଷାନ୍ତେ ପ୍ରଜହାର ଜଯଦ୍ରଥଃ
ତାପରେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସୌଭଦ୍ର ତାଙ୍କର ତଳୱାର ଘୁଞ୍ଚାଉଥିଲେ, ଜୟଦ୍ରଥ ତାଙ୍କର ବାଣ ଢାଳର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ତଳୱାରକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ରୁକ୍ମପତ୍ରାନ୍ତରେ ସକ୍ତସ୍ତସ୍ମିଂଶ୍ଚର୍ମଣି ଭାସ୍ଵରେ। ସିନ୍ଧୁରାଜବଲୋଦ୍ଧୂତଃ ସୋଽଭଜ୍ଯତ ମହାନସିଃ
ସେଇ ଚମକୁଥିବା ଢାଳର ସୁନା ଚାମର ମଧ୍ୟରେ ତଳୱାର ଅଟକିଗଲା, ଏବଂ ସିନ୍ଧୁରାଜଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଆଘାତ ପାଇ ଏହି ବଡ଼ ତଳୱାର ଭାଙ୍ଗିଗଲା।
ଭଗ୍ନମାଜ୍ଞାଯ ନିସ୍ତ୍ରିଂଶମଵପ୍ଲୁତ୍ଯ ପଦାନି ଷଟ୍। ଅଦୃଶ୍ଯତ ନିମେଷେଣ ସ୍ଵରଥଂ ପୁନରାସ୍ଥିତଃ
ତଳୱାର ଭାଙ୍ଗିଯିବା ଦେଖି, ସେ ଛଅ ପାଦ ପଛକୁ ଝାପିଲେ ଏବଂ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନିଜ ରଥରେ ଦଢ଼ିଆ ହେବାକୁ ଦେଖାଯାଇଲେ।
ତଂ କାର୍ଷ୍ଣିଂ ସମରାନ୍ମୁକ୍ତମାସ୍ଥିତଂ ରଥମୁତ୍ତମମ୍। ସହିତାଃ ସର୍ଵରାଜାନଃ ପରିଵଵ୍ରୁଃ ସମନ୍ତତଃ
ସେ ଯୁଦ୍ଧରୁ ନିସ୍କ୍ରମଣ କରି ଉତ୍ତମ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିବା କୃଷ୍ଣପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଚାରିପାଖରୁ ଘେରି ରହିଲେ।
ତତଶ୍ଚର୍ମ ଚ ଖଙ୍ଗଂ ଚ ସମୁତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ମହାବଲଃ। ନନାଦାର୍ଜୁନଦାଯାଦଃ ପ୍ରେକ୍ଷମାଣୋ ଜଯଦ୍ରଥମ୍
ତାପରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତାଙ୍କର ଢାଳ ଓ ତଳୱାର ଉଠାଇ, ଜୟଦ୍ରଥଙ୍କୁ ଦେଖି ଗର୍ଜନ କଲେ।
ସିନ୍ଧୁରାଜଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସୌଭଦ୍ରଃ ପରଵୀରହା। ତାପଯାମାସ ତତ୍ସୈନ୍ଯଂ ଭୁଵନଂ ଭାସ୍କରୋ ଯଥା
ସେଠାରୁ ସିନ୍ଧୁରାଜକୁ ଛାଡ଼ି, ଶତ୍ରୁବୀର ନାଶକ ସୌଭଦ୍ର ସେଇ ସେନାକୁ ଏମିତି ତାପିଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ତାପିଦେଉଛନ୍ତି।
ତସ୍ଯ ସର୍ଵାଯସୀଂ ଶକ୍ତିଂ ଶଲ୍ଯଃ କନକଭୂଷଣାମ୍। ଚିକ୍ଷେପ ସମରେ ଘୋରାଂ ଦୀପ୍ତାମଗ୍ନିଶିଖାମିଵ
ତାଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଶଲ୍ୟ, ସୁନା ଅଳଙ୍କୃତ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲୋହାର ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଯୁଦ୍ଧମଧ୍ୟରେ ଆଗୁଁର ଶିଖା ପରି ଚମକୁଥିବା ଛାଡ଼ିଲେ।
ତାମଵପ୍ଲୁତ୍ଯ ଜଗ୍ରାହ ଵିକୋଶଂ ଚାକରୋଦସିମ୍। ଵୈନତେଯୋ ଯଥା କାର୍ଷ୍ଣିଃ ପତନ୍ତମୁରଗୋତ୍ତମମ୍
ସେ ଦୂରକୁ ଝାପି, ଶକ୍ତିଟିକୁ ଧରିଲେ ଏବଂ ତଳୱାର ଉଣ୍ମୋଚନ କଲେ, ଯେପରି ଗରୁଡ଼ ଝରିପଡ଼ୁଥିବା ଦୂର୍ଦ୍ଦମ ନାଗକୁ ଧରେ।
ତସ୍ଯ ଲାଷଵମାଜ୍ଞାଯ ସତ୍ଵଂ ଚାମିତତେଜସଃ। ସହିତାଃ ସର୍ଵରାଜାନଃ ସିଂହନାଦମଥାନଦନ୍
ତାଙ୍କର ଅପାର ଶକ୍ତି ଓ ସାହସ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ସିଂହ ପରି ଗର୍ଜନ କଲେ।