ଯସ୍ମିନ୍ରାଜା ସତ୍ଯଧୃତିର୍ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ ସମାସ୍ଥିତୋ ଭୀମସେନାର୍ଜୁନୌ ଚ। ଵାସୁଦେଵଃ ସାତ୍ଯକିଃ ସୃଂଜଯାଶ୍ଚ ମନ୍ଯେ ବଲଂ ତଦଜଯ୍ଯଂ ମହୀପୈଃ
ଯେଉଁଠାରେ ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ରହୁଥିବା ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭୀମସେନ ଓ ଅର୍ଜୁନ, ବାସୁଦେବ, ସାତ୍ୟକି ଓ ଶୃଞ୍ଜୟମାନେ ଏକାଠି ଅଛନ୍ତି—ମୁଁ ଭାବୁଛି, ସେହି ସେନାକୁ କୌଣସି ରାଜା ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତଂ ଚେନ୍ମୃତ୍ଯୁଃ ସର୍ଵହରୋଽଭିରକ୍ଷେତ୍ସଦାଽପ୍ରମତ୍ତଃ ସମରେ କିରୀଟିନମ୍। ତଥାପି ହନ୍ତାସ୍ମି ସମେତ୍ଯ ସଙ୍ଖ୍ଯେ ଯାସ୍ଯାମି ଵା ଭୀଷ୍ମମୁଖୋ ଯମାଯ
ଯଦି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନଶ୍ୱର କରୁଥିବା ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସତର୍କ ରହି ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ତଥାପି ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେଠାରେ ମିଳି ତାଙ୍କୁ ବଧ କରିବି, କିମ୍ବା ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଆଗୁଆଇରେ ଯମଲୋକକୁ ଚଳିଯିବି।
ନ ତ୍ଵେଵାହଂ ନ ଗମିଷ୍ଯାମି ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ଶରାଣାଂ ତତ୍ର ଚାହଂ ବ୍ରଵୀମି। ମିତ୍ରଦ୍ରୁହୋ ଦୁର୍ବଲଭକ୍ତଯୋ ଯେ ପାପାତ୍ମାନୋ ନ ମମୈତେ ସହାଯାଃ
ତଥାପି ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ତୀର ବର୍ଷା ମଝିରେ, ଯିବିନାହିଁ—ଏହି କଥା ମୁଁ ଏଠାରେ କହୁଛି। ଯେମାନେ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେଉଛନ୍ତି, ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ନାହିଁ, ଅପବିତ୍ର ମନରେ—ସେମାନେ ମୋ ସହଯୋଗୀ ନୁହଁନ୍ତି।
ସମୃଦ୍ଧିମନ୍ତଂ ରଥମୁତ୍ତମଂ ଦୃଢଂ ସକୂବରଂ ହେମପରିଷ୍କୃତଂ ଶୁଭମ୍। ପତାକିନଂ ଵାତଜଵୈର୍ହଯୋତ୍ତମୈର୍ଯୁକ୍ତଂ ସମାସ୍ଥାଯ ଯଯୌ ଜଯାଯ
ସମ୍ପଦରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଦୃଢ଼ ରଥ, ସୁନାରେ ଶୋଭିତ, ଝଣ୍ଡା ଲାଗିଥିବା, ବାୟୁ ବେଗର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ଏହି ରଥରେ ଚଢ଼ି ସେ ବିଜୟ ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ।
ସମ୍ପୂଜ୍ଯମାନଃ କୁରୁଭିର୍ମହାତ୍ମା ରଥର୍ଷଭୋ ଦେଵଗଣୈର୍ଯଥେନ୍ଦ୍ରଃ। ଯଯୌ ତଦାଯୋଧନମୁଗ୍ରଧନ୍ଵା ଯତ୍ରାଵସାନଂ ଭରତର୍ଷଭସ୍ଯ
କୁରୁମାନେ ଯେଉଁ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ, ରଥୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି, ସେ ତେଣୁ ତୀବ୍ର ଧନୁଷ୍ ଧରି ଯେଉଁଠାରେ ଭାରତବଂଶୀ ରାଜାଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହେବ, ସେଠାକୁ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଵରୂଥିନା ମହତା ସଧ୍ଵଜେନ ସୁଵର୍ଣମୁକ୍ତାମଣିରତ୍ନମାଲିନା। ସଦଶ୍ଵଯୁକ୍ତେନ ରଥେନ କର୍ଣୋ ମେଘସ୍ଵନେନାର୍କ ଇଵାମିତୌଜାଃ
ବଡ଼ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ବଳ, ଝଣ୍ଡା ଲାଗିଥିବା, ସୁନା, ମୁକୁତା, ମଣି ଓ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ରଥରେ, ମେଘ ଗର୍ଜନ ପରି ଧ୍ୱନି କରୁଥିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କର୍ଣ୍ଣ ବସିଥିଲେ।
ହୁତାଶନାଭଃ ସ ହୁତାଶନପ୍ରଭେ ଶୁଭଃ ଶୁଭେ ଵୈ ସ୍ଵରଥେ ଧନୁର୍ଧରଃ। ସ୍ଥିତୋ ରରାଜାଧିରଥିର୍ମହାରଥଃ ସ୍ଵଯଂ ଵିମାନେ ସୁରରାଡିଵାସ୍ଥିତଃ
ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ ରଥରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର ଅଧିରଥଙ୍କ ପୁଅ ନିଜେ ଦେବତାମାନେ ଯେମିତି ନିଜ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଦଢ଼ିଥାନ୍ତି, ସେପରି ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା ଛଟା ଛଡ଼ାଉଥିଲେ।
କ୍ଷତ୍ରିଯାନ୍ତକରୋ ଘୋରୋ ଦେଵଦାନଵଦର୍ପହା। `ସୋପ୍ଯଦ୍ଯାଭିହତଃ ଶେତେ ଶରୈଃ ପ୍ରୋତଃ ଶିଖଣ୍ଡିନା
ଯିଏ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କର ନାଶକ, ଭୟଙ୍କର, ଦେବ ଓ ଦାନବଙ୍କ ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିଲେ—ସେ ଆଜି ଶିଖଣ୍ଡୀଙ୍କ ତୀରରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ ପଡ଼ି ଅଛନ୍ତି।
ତମଦ୍ଯାହଂ ପାଣ୍ଡଵଂ ଯୁଦ୍ଧଶୌଣ୍ଡମମୃଷ୍ଯମାଣୋ ଭଵତା ଚାନୁଶିଷ୍ଟଃ। ଆଶୀଵିଷଂ ହଷ୍ଟିହରଂ ସୁଘୋରଂ ଶୂରଂ ଶକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯସ୍ତ୍ରବଲାନ୍ନିହନ୍ତୁମ୍
ଆଜି, ଯୁଦ୍ଧରେ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଶୌର୍ୟ ସହିପାରୁନଥିବା ଏବଂ ତୁମେ ଯେପରି ଶିଖ୍ୟା ଦେଇଛ, ମୁଁ ଏହି ଭୟଙ୍କର, ହାତୀ ମାରୁଥିବା, ସାପ ପରି ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ଶୂରକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଶକ୍ତିରେ ବଧ କରିପାରିବି।
ଏଷ ସେନାପ୍ରଣେତୄଣାମେଷ ଶସ୍ତ୍ରଭୃତାମପି। ଏଷ ବୁଦ୍ଧିମତାଂ ଚୈଵ ଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ରାଜନ୍ଗୁରୁସ୍ତଵ
ଏହିଅଟି ସେନାପତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ—ହେ ରାଜା, ସେ ତୁମର ଗୁରୁ।
ଏଵଂ ଦୁର୍ଯୋଧନାଚାର୍ଯମାଶୁ ସେନାପତିଂ କୁରୁ। ଜିଗୀଷନ୍ତୋ ସୁରାନ୍ସଙ୍ଖ୍ଯେ କାର୍ତିକେଯମିଵାମରାଃ
ଏଭଳି ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ତାଙ୍କ ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସେନାପତି କଲେ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ବିଜୟ ଆଶାରେ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ।
ତେ ତ୍ଵନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ସୁସଂରବ୍ଧାଃ ପାଣ୍ଡଵାଃ କୌରଵୈଃ ସହ। ଅଭ୍ଯଘ୍ନନ୍ନିଶିତୈଃ ଶସ୍ତ୍ରୈର୍ଜଯଗୃଦ୍ଧାଃ ପ୍ରହାରିଣଃ
ତାପରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ କୌରବମାନେ, ବଡ଼ ରୋଷରେ, ବିଜୟ ଆଶାରେ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧ କୁଶଳତାରେ, ଏକାଉଁଠି ଦୁଃସ୍ଥିତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରହାର କରି ଏକାଉଁଠି ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ସ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ମହତୀଂ ମହେଷ୍ଵାସୋ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ। ଵେଗେନାଭ୍ଯଦ୍ରଵତ୍ସେନାଂ କିରଞ୍ଶରଶତୈଃ ଶିତୈଃ
ସେ ମହାଧନୁର୍ଧର, ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବେଗରେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ବଡ଼ ସେନା ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ଶତଶତ ତୀର ବର୍ଷା କଲେ।
ଦ୍ରୋଣମଭ୍ଯୁଦ୍ଯତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପାଣ୍ଡଵାଃ ସହସୃଞ୍ଜଯୈଃ। ପ୍ରତ୍ଯଗୃହ୍ଣଂସ୍ତଦା ରାଜଞ୍ଛରଵର୍ଷୈଃ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍
ଡ୍ରୋଣଙ୍କୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିବା ଦେଖି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ଶୃଞ୍ଜୟମାନେ, ରାଜା, ତାଙ୍କୁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ତୀର ବର୍ଷାରେ ପ୍ରତିରୋଧ କଲେ।
ଵିକ୍ଷୋଭ୍ଯମାଣଆ ଦ୍ରୋଣେନ ଭିଦ୍ଯମାନା ମହାଚମୂଃ। ଵ୍ଯଶୀର୍ଯତ ସପାଞ୍ଚାଲା ଵାତେନେଵ ଵଲାହକାଃ
ଡ୍ରୋଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହେଉଥିବା ଆଘାତରେ, ମହାସେନା ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ପଞ୍ଚାଳମାନେ ସହିତ ବିଖଣ୍ଡିଗଲା, ଯେପରି ବାତାସରେ ମେଘ ଚିଁଡ଼ିଯାଏ।
ବହୂନୀହ ଵିକୁର୍ଵାଣୋ ଦିଵ୍ଯାନ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣି ସଂଯୁଗେ। ଅପୀଡଯତ୍କ୍ଷଣେନୈଵ ଦ୍ରୋଣଃ ପାଣ୍ଡଵସୃଞ୍ଜଯାନ୍
ଏଠାରେ ଡ୍ରୋଣ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବହୁ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଖାଇ, କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ପାଣ୍ଡବ ଓ ଶୃଞ୍ଜୟମାନେ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ ଆଣିଲେ।
ତେ ଵଧ୍ଯମାନା ଦ୍ରୋଣେନ ଵାସଵେନେଵ ଦାନଵାଃ। ପାଞ୍ଚାଲାଃ ସମକମ୍ପନ୍ତ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନପୁରୋଗମାଃ
ଡ୍ରୋଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେଉଥିବା, ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ଆଗୁଆଇରେ ପଞ୍ଚାଳମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଘାତରେ ଦାନବମାନେ ଯେପରି କମ୍ପିଥାନ୍ତି, ସେପରି ଭୟରେ କମ୍ପିଗଲେ।
ତତୋ ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରଵିଚ୍ଛୂରୋ ଯାଜ୍ଞସେନିର୍ମହାରଥଃ। ଅଭିନଚ୍ଛରଵର୍ଷେଣ ଦ୍ରୋଣାନୀକମନେକଧା
ତାପରେ ଯାଜ୍ଞସେନି, ମହାରଥୀ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଡ୍ରୋଣଙ୍କ ସେନାକୁ ବହୁ ପ୍ରକାରରେ ତୀର ବର୍ଷା କରି ଆଘାତ କଲେ।
ଦ୍ରୋଣସ୍ଯ ଶରଵର୍ଷାଣି ଶରଵର୍ଷେଣ ପାର୍ଷତଃ। ସନ୍ନିଵାର୍ଯ ତତଃ ସର୍ଵାନ୍କୁରୂନପ୍ଯଵଧୀଦ୍ବଲୀ
ପାର୍ଷତ ତାଙ୍କର ତୀରବୃଷ୍ଟି ସହିତ ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ତୀରବୃଷ୍ଟିକୁ ରୋକିଦେଲେ, ଏବଂ ପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ସମସ୍ତ କୌରବ ସେନାକୁ ପ୍ରହାର କଲେ।
ସଂଯମ୍ଯ ତୁ ତତୋ ଦ୍ରୋଣଃ ସମଵସ୍ଥାପ୍ଯ ଚାହଵେ। ସ୍ଵମନୀକଂ ମହେଷ୍ଵାସଃ ପାର୍ଷତଂ ସମୁପାଦ୍ରଵତ୍
ତାପରେ ଦ୍ରୋଣ ନିଜକୁ ସଂଯମ କରି, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ନିଜ ସେନାକୁ ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ କରି, ବଡ଼ ଧନୁର୍ଧର ହୋଇ ପାର୍ଷତଙ୍କ ଦିଗରେ ଆଗେଇଲେ।
ସ ବାଣଵର୍ଷଂ ସୁମହଦସୃଜତ୍ପାର୍ଷତଂ ପ୍ରତି। ମଘଵାନ୍ସମଭିକ୍ରୁଦ୍ଧଃ ସହସା ଦାନଵାନିଵ
ସେ ଦ୍ରୋଣ, ଇନ୍ଦ୍ର ଦାନବମାନେ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଯେପରି ତୀବ୍ର ବର୍ଷା କରନ୍ତି, ସେପରି ପାର୍ଷତଙ୍କ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ତୀରବୃଷ୍ଟି ବର୍ଷାଇଲେ।
ତେ କମ୍ପ୍ଯମାନା ଦ୍ରୋଣେନ ବାଣୈଃ ପାଣ୍ଡଵସୃଞ୍ଜଯାଃ। ପୁନଃପୁନରଭଜ୍ଯନ୍ତ ସିଂହେନୈଵେତରେ ମୃଗାଃ
ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ତୀରରେ ପାଣ୍ଡବ ଓ ସୃଞ୍ଜୟମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ପଶୁମାନେ ଯେପରି ଚିଥରାଯାନ୍ତି, ସେପରି ପୁନିପୁନି ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିଲେ।
ତଥା ପର୍ଯପତଦ୍ରୋଣଃ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ବଲେ ବଲୀ। ଅଲାତଚକ୍ରଵଦ୍ରାଜଂସ୍ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍
ଏଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦ୍ରୋଣ, ପାଣ୍ଡବ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନିର ଚକ୍ର ପରି ଘୂରୁଥିଲେ, ରାଜା, ଏହା ଦେଖି ଅଦ୍ଭୁତ ଲାଗୁଥିଲା।
ଖଚରନଗରକଲ୍ପଂ କଲ୍ପିତଂ ଶାସ୍ତ୍ରଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ଚଲଦନିଲପତାକଂ ହ୍ଲାଦନଂ ଵଲ୍ଗିତାଶ୍ଵମ୍। ସ୍ଫଟିକଵିମଲକେତୁଂ ତ୍ରାସନଂ ଶାତ୍ରଵାଣାଂ ରଥଵରମଧିରୂଢଃ ସଞ୍ଜହାରାରିସେନାମ୍
ଆକାଶର ନଗର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ଶୋଭିତ, ପବନରେ ଫଡ଼ିଉଥିବା ପତାକା, ଉଲ୍ଲାସିତ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ତାଣାଯାଉଥିବା, ସ୍ଫଟିକ ପରି ସ୍ପଷ୍ଟ ଧ୍ୱଜା ଥିବା ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଶତ୍ରୁମାନେ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ହୋଇ, ସେ ପ୍ରତିପକ୍ଷ ସେନାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ।
ଶତାଦ୍ଵିଶିଷ୍ଟଂ ଯଂ ଯୁଦ୍ଧେ ସମମନ୍ଯନ୍ତ ଵୃଷ୍ଣଯଃ। ଚେକିତାନଂ ମହେଷ୍ଵାସଂ କସ୍ତଂ ଦ୍ରୋଣାଦଵାରଯତ୍
ଯେ ଚେକିତାନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତଜନ ସମାନ ଭାବିଥିଲେ ବୃଷ୍ଣିମାନେ, ସେଉଁଠି ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ ରୋକିପାରିବା କିଏ?
ଵାର୍ଧକ୍ଷେମିଃ କଲିଙ୍ଗାନାଂ ଯଃ କନ୍ଯାମାହରଦ୍ଯୁଧି। ଅନାଧୃଷ୍ଟିରଦୀନାତ୍ମା କସ୍ତଂ ଦ୍ରୋଣାଦଵାରଯତ୍
ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ କଳିଙ୍ଗମାନେଙ୍କ ଝିଅକୁ ଅପହରଣ କରିଥିଲେ, ଭୟହୀନ ଓ ଅଦମ୍ୟ ଭାବରେ ଥିଲେ, ସେଉଁଠି ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ ରୋକିପାରିବା କିଏ?
ଭ୍ରାତରଃ ପଞ୍ଚ କୈକେଯା ଧାର୍ମିକାଃ ସତ୍ଯଵିକ୍ରମାଃ। ଇନ୍ଦ୍ରଗୋପକସଙ୍କାଶା ରକ୍ତଵର୍ମାଯୁଧଧ୍ଵଜାଃ
ପାଞ୍ଚ କୈକେୟ ଭାଇମାନେ ଧର୍ମିକ ଓ ସତ୍ୟବୀର, ରକ୍ତ ରଙ୍ଗର କୀଟ ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ଲାଲ ଅସ୍ତ୍ର, କବଚ ଓ ଧ୍ୱଜା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ମାତୃଷ୍ଵସୁଃ ସୁତା ଵୀରାଃ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ଜଯାର୍ଥିନଃ। ତାନ୍ଦ୍ରୋଣଂ ହନ୍ତୁମାଯାତାନ୍କେ ଵୀରାଃ ପର୍ଯଵାରଯନ୍
ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ମାମାଘର ଭାଇମାନେ, ବିଜୟ ଲାଗି ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ସୂରମା, ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଅନ୍ୟ ଶୂରମାମାନେ ଘେରିଥିଲେ।
ଯଂ ଯୋଧଯନ୍ତୋ ରାଜାନୋ ନାଜଯନ୍ଵାରଣାଵତେ। ଷଣ୍ମାସାନପି ସଂରବ୍ଧା ଜିଘାଂସନ୍ତୋ ଯୁଧାଂ ପତିଂ
ଯାହାଙ୍କୁ ବାରଣାବତରେ ରାଜାମାନେ ଛଅ ମାସ ଧରି ତୀବ୍ର ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ହରାଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧର ନାୟକଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
ଧନୁଷ୍ମତାଂ ଵରଂ ଶୂରଂ ସତ୍ଯସନ୍ଧଂ ମହାବଲମ୍। ଦ୍ରୋଣାତ୍କସ୍ତଂ ନରଵ୍ଯାଘ୍ରଂ ଯୁଯୁତ୍ସୁଂ ପର୍ଯଵାରଯତ୍
ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସୂରମା, ସତ୍ୟବାନ୍, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ପରି ଯୁୟୁତ୍ସୁଙ୍କୁ ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ ରୋକିପାରିବା କିଏ?