ସଂପ୍ରାକ୍ରୁଷ୍ଟେ ରୁଦିତସ୍ତ୍ରୀକୁମାରେ ପରାହତେ ପୌରୁଷେ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରେ। ମଯା କୃତ୍ଯମିତି ଜାନାମି ସୂତ ତସ୍ମାଦ୍ରାଜ୍ଞସ୍ତ୍ଵଦ୍ଯ ଶତ୍ରୂନ୍ଵିଜେଷ୍ଯେ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ଜଣେ ଜଣେ ନାରୀ ଓ ଶିଶୁମାନେ କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପୁରୁଷତ୍ୱ ହାରିଯାଇଛି, ଏହା ଦେଖି ମୁଁ ଜାଣେ କଣ କରିବା ଉଚିତ। ତେଣୁ, ହେ ସୂତ, ଆଜି ମୁଁ ରାଜାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହରାଇଦେବି।
କୁରୂନ୍ରକ୍ଷନ୍ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରାଞ୍ଜିଘାଂସଂସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରାଣାନ୍ଘୋରରୂପେ ରଣେଽସ୍ମିନ୍। ସର୍ଵାନ୍ସଙ୍ଖ୍ଯେ ଶତ୍ରୁସଙ୍ଘାନ୍ନିହତ୍ଯ ଦାସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଧର୍ମxxxxxxxx
କୁରୁମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଓ ପାଣ୍ଡବପୁଅମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ନିଜ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରିଦେବି; ଯୁଦ୍ଧରେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ମାରି, ଧର୍ମକୁ ଦେବି—
ନିବଧ୍ଯତାଂ ମେ କଵଚଂ ଵିଚିତ୍ରଂ ହୈମଂ ଶୁଭ୍ରଂ ମଣିରତ୍ନାଵଭାସି। ଶିରସ୍ତ୍ରାଣଂ ଚାର୍କସମାନଭାସଂ ଧନୁଃ ଶରାଂଶ୍ଚାଗ୍ନିଵିପାହିକଲ୍ପାନ୍
ମୋତେ ସୁନ୍ଦର, ସୁନାର, ମଣିମାଳା ଲଗାଇଥିବା କବଚ ପିନ୍ଧାଇଦିଅ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁଣ୍ଡର ରକ୍ଷା, ଏବଂ ଅଗ୍ନି ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଆଣିଦିଅ।
ଉପାସଙ୍ଗାନ୍ପୋଡଶ ଯୋଜଯନ୍ତୁ ଧନୂମ୍ପି ଦିଵ୍ଯାନି ତଥାଽଽହରନ୍ତୁ। ଅସୀଂଶ୍ଚ ଶକ୍ତୀଶ୍ଚ ଗଦାଶ୍ଚ ଗୁର୍ଵୀଃ ଶଙ୍ଖଂ ଚ ଜାମ୍ବୂନଦଚିତ୍ରନାଲମ୍
ମୋର ଦିବ୍ୟ ଧନୁଷ ତୁରନ୍ତ ଆଣିଦିଅ, ତାର ତଣ୍ଟୁ ଲଗାଇଦିଅ, ତଳୱାର, ଶକ୍ତି, ଭାରୀ ଗଦା ଏବଂ ସୁନାର ଶୋଭା ଥିବା ଶଂଖ ମଧ୍ୟ ଆଣିଦିଅ।
ଇମାଂ ରୌକ୍ମୀଂ ନାଗକକ୍ଷ୍ଯାଂ ଵିଚିତ୍ରାଂ ଧ୍ଵଜଂ ଜୈତ୍ରଂ ଦିଵ୍ଯମିନ୍ଦୀଵରାଙ୍କମ୍। ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣୈର୍ଵସ୍ତ୍ରୈର୍ଵିପ୍ରମୃଜ୍ଯାନଯନ୍ତୁ ଚିତ୍ରାଂ ମାଲାଂ ଚାରୁବଦ୍ଧାଂ ସଲାଜାମ୍
ଏହି ସୁନାର, ନାଗ ଆକୃତିର ବେଳ୍ଟ, ବିଜୟ ଦେଉଥିବା ଦିବ୍ୟ ଧ୍ୱଜ ଯାହାରେ ନୀଳ କମଳ ଚିହ୍ନ ଅଛି, ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ମାଳା ଯାହା ମଣି ଦାଣାରେ ଖୁବ ଭଲ ଭାବରେ ବାନ୍ଧାଯାଇଛି, ମୃଦୁ ବସ୍ତ୍ରରେ ପୋଛି ଆଣିଦିଅ।
ଅଶ୍ଵାନଗ୍ର୍ଯାନ୍ପାଣ୍ଡୁରାଭ୍ରପ୍ରକାଶାନ୍ ପୁଷ୍ଟାନ୍ସ୍ନାତାନ୍ମନ୍ତ୍ରପୂତାଭିରଦ୍ଭିଃ। ତପ୍ତୈର୍ଭାଣ୍ଡୈଃ କାଞ୍ଚନୈରଭ୍ଯୁପେତାନ୍ ଶୀଘ୍ରାଞ୍ଶୀଘ୍ରଂ ସୂତପୁତ୍ରାନଯସ୍ଵ
ପାଣ୍ଡୁ ମେଘ ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସୁସ୍ଥ ଓ ମନ୍ତ୍ରପୂତ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରାଯାଇଥିବା, ତାପିତ ସୁନାର ଜୋତା ଲଗାଯାଇଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ତୁରନ୍ତ ଆଣିଦିଅ, ହେ ସୂତପୁତ୍ର।
ରଥଂ ଚାଗ୍ର୍ଯଂ ହେମମାଲାଵନଦ୍ଧଂ ରତ୍ନୈଶ୍ଚିତ୍ରଂ ସୂର୍ଯଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରକାଶୈଃ। ଦ୍ରଵ୍ଯୈର୍ଯୁକ୍ତଂ ସମ୍ପ୍ରହାରୋପପନ୍ନୈର୍ବାହୈର୍ଯୁକ୍ତଂ ତୂର୍ଣମାଵର୍ତଯସ୍ଵ
ସୁନାର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶକ୍ତି ଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଚକ୍ରିତ ରଥ ତୁରନ୍ତ ତିଆରି କର।
ଚିତ୍ରାଣି ଚାପାନି ଚ ଵେଗଵନ୍ତି ଜ୍ଯାଶ୍ଚୋତ୍ତମାଃ ସନ୍ନହନୋପପନ୍ନାଃ। ତୂଣାଂଶ୍ଚ ପୂର୍ଣାନ୍ମହତଃ ଶରାଣାମାସାଦ୍ଯ ଗାତ୍ରାଵରଣାନି ଚୈଵ
ସୁନ୍ଦର, ତେଜସ୍ୱୀ ଧନୁଷ, ଉତ୍ତମ ତଣ୍ଟୁ ଲଗାଇଥିବା, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ସଜା, ଏବଂ ବଡ଼ ବଡ଼ ବାଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୁଣୀର ଓ ଶରୀର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ସାଜସଜ୍ଜା ଆଣିଦିଅ।
ପ୍ରାଯାତ୍ରିକଂ ଚାନଯତାଶୁ ସର୍ଵଂ ପୂର୍ଣଂ କାନ୍ତ୍ଯା ଵୀରକାଂସ୍ଯାଂ ଚ ହୈମମ୍। ଆନୀଯ ମାଲାମଵବଧ୍ଯ ଚାଙ୍ଗେ ପ୍ରଵାଦଯନ୍ତ୍ଵାଶୁ ଜଯାଯ ଭେରୀଃ
ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଜିନିଷ ତୁରନ୍ତ ଆଣିଦିଅ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବୀରତ୍ୱ ପ୍ରତିକ କାଂସ୍ୟ ଓ ସୁନାର ସାମଗ୍ରୀ ସହିତ। ମାଳା ଆଣି ମୋ ଶରୀରରେ ବାନ୍ଧିଦିଅ, ଏବଂ ବିଜୟ ପାଇଁ ତୁରନ୍ତ ଢୋଳ ବଜାଇଦିଅ।
ପ୍ରଯାହି ମୂତାଶୁ ଯତଃ କିରୀଟୀ ଵୃକୋଦରୋ ଧର୍ମସୁତୋ ଯମୌ ଚ। ତାନ୍ଵା ହନିଷ୍ଯାମି ସମେତ୍ଯ ସଙ୍ଖ୍ଯେ ଭୀଷ୍ମୋ ଯଥୈଷ୍ଯାମି ହତୋ ଦ୍ଵିଷଦ୍ଭିଃ
ଅର୍ଜୁନ, ଭୀମ, ଧର୍ମପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ଦୁଇ ଭାଇଁଠାରେ ତୁରନ୍ତ ଯାଅ। ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ସହିତ ମୁଁ ମୁହାଁମୁହିଁ ହେବି ଏବଂ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଯେପରି ଶତ୍ରୁମାନେ ମାରିଥିଲେ, ସେଭଳି ସେମାନେକୁ ମୁଁ ମାରିଦେବି।
ଯସ୍ମିନ୍ରାଜା ସତ୍ଯଧୃତିର୍ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ ସମାସ୍ଥିତୋ ଭୀମସେନାର୍ଜୁନୌ ଚ। ଵାସୁଦେଵଃ ସାତ୍ଯକିଃ ସୃଂଜଯାଶ୍ଚ ମନ୍ଯେ ବଲଂ ତଦଜଯ୍ଯଂ ମହୀପୈଃ
ଯେଉଁଠାରେ ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ରହୁଥିବା ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭୀମସେନ ଓ ଅର୍ଜୁନ, ବାସୁଦେବ, ସାତ୍ୟକି ଓ ଶୃଞ୍ଜୟମାନେ ଏକାଠି ଅଛନ୍ତି—ମୁଁ ଭାବୁଛି, ସେହି ସେନାକୁ କୌଣସି ରାଜା ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତଂ ଚେନ୍ମୃତ୍ଯୁଃ ସର୍ଵହରୋଽଭିରକ୍ଷେତ୍ସଦାଽପ୍ରମତ୍ତଃ ସମରେ କିରୀଟିନମ୍। ତଥାପି ହନ୍ତାସ୍ମି ସମେତ୍ଯ ସଙ୍ଖ୍ଯେ ଯାସ୍ଯାମି ଵା ଭୀଷ୍ମମୁଖୋ ଯମାଯ
ଯଦି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନଶ୍ୱର କରୁଥିବା ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସତର୍କ ରହି ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ତଥାପି ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେଠାରେ ମିଳି ତାଙ୍କୁ ବଧ କରିବି, କିମ୍ବା ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଆଗୁଆଇରେ ଯମଲୋକକୁ ଚଳିଯିବି।
ନ ତ୍ଵେଵାହଂ ନ ଗମିଷ୍ଯାମି ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ଶରାଣାଂ ତତ୍ର ଚାହଂ ବ୍ରଵୀମି। ମିତ୍ରଦ୍ରୁହୋ ଦୁର୍ବଲଭକ୍ତଯୋ ଯେ ପାପାତ୍ମାନୋ ନ ମମୈତେ ସହାଯାଃ
ତଥାପି ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ତୀର ବର୍ଷା ମଝିରେ, ଯିବିନାହିଁ—ଏହି କଥା ମୁଁ ଏଠାରେ କହୁଛି। ଯେମାନେ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେଉଛନ୍ତି, ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ନାହିଁ, ଅପବିତ୍ର ମନରେ—ସେମାନେ ମୋ ସହଯୋଗୀ ନୁହଁନ୍ତି।
ସମୃଦ୍ଧିମନ୍ତଂ ରଥମୁତ୍ତମଂ ଦୃଢଂ ସକୂବରଂ ହେମପରିଷ୍କୃତଂ ଶୁଭମ୍। ପତାକିନଂ ଵାତଜଵୈର୍ହଯୋତ୍ତମୈର୍ଯୁକ୍ତଂ ସମାସ୍ଥାଯ ଯଯୌ ଜଯାଯ
ସମ୍ପଦରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଦୃଢ଼ ରଥ, ସୁନାରେ ଶୋଭିତ, ଝଣ୍ଡା ଲାଗିଥିବା, ବାୟୁ ବେଗର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ଏହି ରଥରେ ଚଢ଼ି ସେ ବିଜୟ ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ।
ସମ୍ପୂଜ୍ଯମାନଃ କୁରୁଭିର୍ମହାତ୍ମା ରଥର୍ଷଭୋ ଦେଵଗଣୈର୍ଯଥେନ୍ଦ୍ରଃ। ଯଯୌ ତଦାଯୋଧନମୁଗ୍ରଧନ୍ଵା ଯତ୍ରାଵସାନଂ ଭରତର୍ଷଭସ୍ଯ
କୁରୁମାନେ ଯେଉଁ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ, ରଥୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି, ସେ ତେଣୁ ତୀବ୍ର ଧନୁଷ୍ ଧରି ଯେଉଁଠାରେ ଭାରତବଂଶୀ ରାଜାଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହେବ, ସେଠାକୁ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଵରୂଥିନା ମହତା ସଧ୍ଵଜେନ ସୁଵର୍ଣମୁକ୍ତାମଣିରତ୍ନମାଲିନା। ସଦଶ୍ଵଯୁକ୍ତେନ ରଥେନ କର୍ଣୋ ମେଘସ୍ଵନେନାର୍କ ଇଵାମିତୌଜାଃ
ବଡ଼ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ବଳ, ଝଣ୍ଡା ଲାଗିଥିବା, ସୁନା, ମୁକୁତା, ମଣି ଓ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ରଥରେ, ମେଘ ଗର୍ଜନ ପରି ଧ୍ୱନି କରୁଥିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କର୍ଣ୍ଣ ବସିଥିଲେ।
ହୁତାଶନାଭଃ ସ ହୁତାଶନପ୍ରଭେ ଶୁଭଃ ଶୁଭେ ଵୈ ସ୍ଵରଥେ ଧନୁର୍ଧରଃ। ସ୍ଥିତୋ ରରାଜାଧିରଥିର୍ମହାରଥଃ ସ୍ଵଯଂ ଵିମାନେ ସୁରରାଡିଵାସ୍ଥିତଃ
ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ ରଥରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର ଅଧିରଥଙ୍କ ପୁଅ ନିଜେ ଦେବତାମାନେ ଯେମିତି ନିଜ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଦଢ଼ିଥାନ୍ତି, ସେପରି ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା ଛଟା ଛଡ଼ାଉଥିଲେ।
କ୍ଷତ୍ରିଯାନ୍ତକରୋ ଘୋରୋ ଦେଵଦାନଵଦର୍ପହା। `ସୋପ୍ଯଦ୍ଯାଭିହତଃ ଶେତେ ଶରୈଃ ପ୍ରୋତଃ ଶିଖଣ୍ଡିନା
ଯିଏ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କର ନାଶକ, ଭୟଙ୍କର, ଦେବ ଓ ଦାନବଙ୍କ ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିଲେ—ସେ ଆଜି ଶିଖଣ୍ଡୀଙ୍କ ତୀରରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ ପଡ଼ି ଅଛନ୍ତି।
ତମଦ୍ଯାହଂ ପାଣ୍ଡଵଂ ଯୁଦ୍ଧଶୌଣ୍ଡମମୃଷ୍ଯମାଣୋ ଭଵତା ଚାନୁଶିଷ୍ଟଃ। ଆଶୀଵିଷଂ ହଷ୍ଟିହରଂ ସୁଘୋରଂ ଶୂରଂ ଶକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯସ୍ତ୍ରବଲାନ୍ନିହନ୍ତୁମ୍
ଆଜି, ଯୁଦ୍ଧରେ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଶୌର୍ୟ ସହିପାରୁନଥିବା ଏବଂ ତୁମେ ଯେପରି ଶିଖ୍ୟା ଦେଇଛ, ମୁଁ ଏହି ଭୟଙ୍କର, ହାତୀ ମାରୁଥିବା, ସାପ ପରି ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ଶୂରକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଶକ୍ତିରେ ବଧ କରିପାରିବି।
ଏଷ ସେନାପ୍ରଣେତୄଣାମେଷ ଶସ୍ତ୍ରଭୃତାମପି। ଏଷ ବୁଦ୍ଧିମତାଂ ଚୈଵ ଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ରାଜନ୍ଗୁରୁସ୍ତଵ
ଏହିଅଟି ସେନାପତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ—ହେ ରାଜା, ସେ ତୁମର ଗୁରୁ।
ଏଵଂ ଦୁର୍ଯୋଧନାଚାର୍ଯମାଶୁ ସେନାପତିଂ କୁରୁ। ଜିଗୀଷନ୍ତୋ ସୁରାନ୍ସଙ୍ଖ୍ଯେ କାର୍ତିକେଯମିଵାମରାଃ
ଏଭଳି ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ତାଙ୍କ ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସେନାପତି କଲେ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ବିଜୟ ଆଶାରେ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ।
ତେ ତ୍ଵନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ସୁସଂରବ୍ଧାଃ ପାଣ୍ଡଵାଃ କୌରଵୈଃ ସହ। ଅଭ୍ଯଘ୍ନନ୍ନିଶିତୈଃ ଶସ୍ତ୍ରୈର୍ଜଯଗୃଦ୍ଧାଃ ପ୍ରହାରିଣଃ
ତାପରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ କୌରବମାନେ, ବଡ଼ ରୋଷରେ, ବିଜୟ ଆଶାରେ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧ କୁଶଳତାରେ, ଏକାଉଁଠି ଦୁଃସ୍ଥିତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରହାର କରି ଏକାଉଁଠି ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ସ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ମହତୀଂ ମହେଷ୍ଵାସୋ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ। ଵେଗେନାଭ୍ଯଦ୍ରଵତ୍ସେନାଂ କିରଞ୍ଶରଶତୈଃ ଶିତୈଃ
ସେ ମହାଧନୁର୍ଧର, ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବେଗରେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ବଡ଼ ସେନା ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ଶତଶତ ତୀର ବର୍ଷା କଲେ।
ଦ୍ରୋଣମଭ୍ଯୁଦ୍ଯତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପାଣ୍ଡଵାଃ ସହସୃଞ୍ଜଯୈଃ। ପ୍ରତ୍ଯଗୃହ୍ଣଂସ୍ତଦା ରାଜଞ୍ଛରଵର୍ଷୈଃ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍
ଡ୍ରୋଣଙ୍କୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିବା ଦେଖି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ଶୃଞ୍ଜୟମାନେ, ରାଜା, ତାଙ୍କୁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ତୀର ବର୍ଷାରେ ପ୍ରତିରୋଧ କଲେ।
ଵିକ୍ଷୋଭ୍ଯମାଣଆ ଦ୍ରୋଣେନ ଭିଦ୍ଯମାନା ମହାଚମୂଃ। ଵ୍ଯଶୀର୍ଯତ ସପାଞ୍ଚାଲା ଵାତେନେଵ ଵଲାହକାଃ
ଡ୍ରୋଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହେଉଥିବା ଆଘାତରେ, ମହାସେନା ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ପଞ୍ଚାଳମାନେ ସହିତ ବିଖଣ୍ଡିଗଲା, ଯେପରି ବାତାସରେ ମେଘ ଚିଁଡ଼ିଯାଏ।
ବହୂନୀହ ଵିକୁର୍ଵାଣୋ ଦିଵ୍ଯାନ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣି ସଂଯୁଗେ। ଅପୀଡଯତ୍କ୍ଷଣେନୈଵ ଦ୍ରୋଣଃ ପାଣ୍ଡଵସୃଞ୍ଜଯାନ୍
ଏଠାରେ ଡ୍ରୋଣ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବହୁ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଖାଇ, କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ପାଣ୍ଡବ ଓ ଶୃଞ୍ଜୟମାନେ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ ଆଣିଲେ।
ତେ ଵଧ୍ଯମାନା ଦ୍ରୋଣେନ ଵାସଵେନେଵ ଦାନଵାଃ। ପାଞ୍ଚାଲାଃ ସମକମ୍ପନ୍ତ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନପୁରୋଗମାଃ
ଡ୍ରୋଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେଉଥିବା, ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ଆଗୁଆଇରେ ପଞ୍ଚାଳମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଘାତରେ ଦାନବମାନେ ଯେପରି କମ୍ପିଥାନ୍ତି, ସେପରି ଭୟରେ କମ୍ପିଗଲେ।
ତତୋ ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରଵିଚ୍ଛୂରୋ ଯାଜ୍ଞସେନିର୍ମହାରଥଃ। ଅଭିନଚ୍ଛରଵର୍ଷେଣ ଦ୍ରୋଣାନୀକମନେକଧା
ତାପରେ ଯାଜ୍ଞସେନି, ମହାରଥୀ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଡ୍ରୋଣଙ୍କ ସେନାକୁ ବହୁ ପ୍ରକାରରେ ତୀର ବର୍ଷା କରି ଆଘାତ କଲେ।
ଦ୍ରୋଣସ୍ଯ ଶରଵର୍ଷାଣି ଶରଵର୍ଷେଣ ପାର୍ଷତଃ। ସନ୍ନିଵାର୍ଯ ତତଃ ସର୍ଵାନ୍କୁରୂନପ୍ଯଵଧୀଦ୍ବଲୀ
ପାର୍ଷତ ତାଙ୍କର ତୀରବୃଷ୍ଟି ସହିତ ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ତୀରବୃଷ୍ଟିକୁ ରୋକିଦେଲେ, ଏବଂ ପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ସମସ୍ତ କୌରବ ସେନାକୁ ପ୍ରହାର କଲେ।
ସଂଯମ୍ଯ ତୁ ତତୋ ଦ୍ରୋଣଃ ସମଵସ୍ଥାପ୍ଯ ଚାହଵେ। ସ୍ଵମନୀକଂ ମହେଷ୍ଵାସଃ ପାର୍ଷତଂ ସମୁପାଦ୍ରଵତ୍
ତାପରେ ଦ୍ରୋଣ ନିଜକୁ ସଂଯମ କରି, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ନିଜ ସେନାକୁ ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ କରି, ବଡ଼ ଧନୁର୍ଧର ହୋଇ ପାର୍ଷତଙ୍କ ଦିଗରେ ଆଗେଇଲେ।