ଵିଷ୍ଵଗ୍ଵାତାହତିକ୍ଷୁବ୍ଧା ନୌରିଵାସୀନ୍ମହାର୍ଣଵେ। ବଲିଭିଃ ପାଣ୍ଡଵୈର୍ଵୀରୈର୍ଲବ୍ଧଲକ୍ଷୈର୍ଭୃଶାର୍ଦିତା
ବିପରୀତ ପବନରେ ଉଠାଉଠି ହେଉଥିବା ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରର ଜାହାଜ ପରି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ସେ ସେନାକୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ।
ସା ତଦାସୀଦ୍ଭୃଶଂ ସେନା ଵ୍ଯାକୁଲାଶ୍ଵରଥଦ୍ଵିପା। ଵିପନ୍ନଭୂଯିଷ୍ଠନରା କୃପଣା ଧ୍ଵସ୍ତମାନସା
ସେ ସମୟରେ ସେ ସେନା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସ୍ଥିର ହେଲା, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ହାତୀ ଭିତରେ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟ ଅସ୍ଥିରତା, ଅଧିକାଂଶ ମଣିଷ ନଷ୍ଟ, ଦୟାଜନକ ଓ ମନ ଭଙ୍ଗ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ତସ୍ଯାଂ ତ୍ରସ୍ତା ନୃପତଯଃ ସୈନିକାଶ୍ଚ ପୃଥଗ୍ଵିଧାଃ। ପାତାଲ ଇଵ ମଜ୍ଜନ୍ତୋ ହୀନା ଦେଵଵ୍ରତେନ ତେ
ସେ ସେନାରେ, ଦେବବ୍ରତ ବିହୀନ ହେବାରୁ, ରାଜାମାନେ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ସେନାମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ପାତାଳକୁ ଡୁବିଯିବା ପରି ହେଉଥିଲେ।
କର୍ଣସ୍ଯ କୁରଵୋଽସ୍ମାର୍ଷୁଃ ସ ହି ଦେଵଵ୍ରତୋପମଃ। ସର୍ଵଶସ୍ତ୍ରଭୃତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ରୋଚମାନମିଵାତିଥିମ୍
କୁରୁମାନେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ, କାରଣ ସେ ଦେବବ୍ରତଙ୍କ ସମାନ, ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅତିଥି ପରି ଉଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ବନ୍ଧୁମାପଦ୍ଗତସ୍ଯେଵ ତମେଵୋପାଗମନ୍ମନଃ। ଚୁକ୍ରୁଶୁଃ କର୍ଣକର୍ଣେତି ତତ୍ର ଭାରତ ପାର୍ଥିଵାଃ
ଯେପରି ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଥିବା ଜଣେ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ ପାଖକୁ ମନ ଯାଏ, ସେପରି ସେମାନଙ୍କର ମନ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଉପରେ ଗଲା। ସେଠାରେ, ହେ ଭାରତ, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଚିତ୍କାର କଲେ, 'କର୍ଣ୍ଣ! କର୍ଣ୍ଣ!'।
ରାଧେଯଂ ହିତମସ୍ମାକଂ ସୂତପୁତ୍ରଂ ତନୁତ୍ଯଜମ୍। ସ ହି ନାବୁଧ୍ଯତ ତଦା ଦଶାହାନି ମହାଯଶାଃ
ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ, ସେମାନେ ରାଧାର ପୁଅ, ସୂତପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ଯିଏ ନିଜ ଜୀବନ ଦେଇଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। କିନ୍ତୁ ସେ ସମୟରେ, ସେ ମହାପ୍ରସିଦ୍ଧ କର୍ଣ୍ଣ ଦଶ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କିଛି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ।
ସାମାତ୍ଯବନ୍ଧୁଃ କର୍ଣୋ ଵୈ ତମାନଯତ ମାଚିରମ୍। ଭୀଷ୍ମେଣ ହି ମହାବାହୁଃ ସର୍ଵକ୍ଷତ୍ରସ୍ଯ ପଶ୍ଯତଃ
କର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସାଥୀ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ତୁରନ୍ତ ଡାକାଗଲେ, କାରଣ ମହାବଳଶାଳୀ ଭୀଷ୍ମ ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ତାଙ୍କୁ ଡାକିଥିଲେ।
ରଥେଷୁ ଗଣ୍ଯମାନେଷୁ ବଲଵିକ୍ରମଶାଲିଷୁ। ସଙ୍ଖ୍ଯାତୋଽର୍ଧରଥଃ କର୍ଣୋ ଦ୍ଵିଗୁଣଃ ସନ୍ନରର୍ଷଭଃ
ଯେତେବେଳେ ରଥୀମାନେ ଓ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ଗଣନା ହେଉଥିଲା, ସେତେବେଳେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଅର୍ଧରଥୀ ବୋଲି ଗଣାଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ, ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ତ ସତ୍ୟରେ ଦୁଇ ଗୁଣା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ।
ରଥାତିରଥସଙ୍ଖ୍ଯାଯାଂ ଯୋଽଗ୍ରଣୀଃ ଶୂରସମ୍ଭତଃ। ସାସୁରାନପି ଦେଵେଶାନ୍ରଣେ ଯୋ ଯୋଦ୍ଧୁମୁତ୍ସହେତ୍
ରଥୀ ଓ ଅତିରଥୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ସବୁଠାରୁ ଆଗରେ ଥିଲେ, ବୀରତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଅସୁରମାନେ ସହିତ ମଧ୍ୟ ଲଢ଼ିପାରିବାକୁ ସମର୍ଥ ଥିଲେ।
ସ ତୁ ତେନୈଵ କୋପେନ ରାଜନ୍ଗାଙ୍ଗେଯମୁକ୍ତଵାନ୍। ତ୍ଵଯି ଜୀଵତି କୌରଵ୍ଯ ନାହଂ ଯୋତ୍ସ୍ଯେ କଦାଚନ
କିନ୍ତୁ, ହେ ରାଜା, କ୍ରୋଧରେ ଆଙ୍ଗ ରାଜ୍ୟର ପୁଅ କହିଥିଲେ, 'ତୁମେ ବଞ୍ଚିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ହେ କୌରବ, ମୁଁ କେବେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି ନାହିଁ।'
ତ୍ଵଯା ତୁ ପାଣ୍ଡଵେଯେଷୁ ନିହତେଷୁ ମହାମୃଧେ। ଦୁର୍ଯୋଧନମନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ଵନଂ ଯାସ୍ଯାମି କୌରଵ
'ତୁମେ ଯଦି ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ହତ ହେଉଛ, ତେବେ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ, ମୁଁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବି, ହେ କୌରବ।'
ହତେ ଵା ତ୍ଵଯି ପାର୍ଥୈସ୍ତୁ ଯୁଧି ସ୍ଵର୍ଗମୁପେଯୁଷି। ହନ୍ତାସ୍ମ୍ଯେକରଥେନୈଵ କୃତ୍ସ୍ନାନ୍ ଯାନ୍ମନ୍ଯସେ ରଥାନ୍
'କିମ୍ବା, ଯଦି ପାଣ୍ଡବମାନେ ତୁମକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାରିଦେଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପଠାଇଦେଲେ, ତେବେ ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ରଥ ନେଇ, ତୁମେ ଯେଉଁମାନେକୁ ରଥୀ ବୋଲି ଭାବୁଛ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବି।'
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ମହାବାହୁର୍ଦଶାହାନ୍ଯେକ ଏଵ ସ। ନାଯୁଧ୍ଯତ ତତଃ କର୍ଣଃ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ତଵ ସଂଯତେ
ଏପରି କହି, ମହାବଳଶାଳୀ କର୍ଣ୍ଣ ଦଶ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମ ପୁଅଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକାକି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ ନାହିଁ।
ଭୀଷ୍ମଃ ସମରଵିକ୍ରାନ୍ତଃ ପାଣ୍ଡଵେଯସ୍ଯ ଭାରତ। ଜଘାନ ସମରେ ଯୋଧାନସଙ୍ଖ୍ଯେଯପରାକ୍ରମଃ
ଭୀଷ୍ମ, ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରବଳ ଥିଲେ, ହେ ଭାରତ, ସେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ସେନାର ଅନେକ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଅପାର ପ୍ରଭାବରେ ବଧ କଲେ।
ତସ୍ମିଂସ୍ତୁ ନିହତେ ଶୂରେ ସତ୍ଯସନ୍ଧେ ମହୌଜସି। ତ୍ଵତ୍ସୁତାଃ କର୍ଣମସ୍ମାର୍ଷୁସ୍ତର୍ତୁକାମା ଇଵ ପ୍ଲଵମ୍
କିନ୍ତୁ, ସେ ଶୂରବୀର, ସତ୍ୟବାନ୍ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀଷ୍ମ ହତ ହେବା ପରେ, ତୁମ ପୁଅମାନେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ଯେପରି ଜଣେ ଡୁବୁଥିବା ମଣିଷ ତାରି ପାଇଁ ଆଶା କରେ।
ତାଵକାସ୍ତଵ ପୁତ୍ରାଶ୍ଚ ସହିତାଃ ସର୍ଵରାଜଭିଃ। ହା କର୍ଣ ଇତି ଚାକ୍ରନ୍ଦନ୍କାଲୋଽଯମିତି ଅବ୍ରୁଵନ୍
ତୁମ ପୁଅମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ, 'ହା କର୍ଣ୍ଣ!' ବୋଲି କାନ୍ଦିଲେ ଏବଂ 'ଏହି ସମୟ!' ବୋଲି କହିଲେ।
ଏଵଂ ତେ ସ୍ମ ହି ରାଧେଯଂ ସୂତପୁତ୍ରଂ ତନୁତ୍ଯଜମ୍ ଚୁକ୍ରୁଶୁଃ ସହିତା ଯୋଧାସ୍ତତ୍ର ତତ୍ର ମହାବଲାଃ
ଏଭଳି ତାଙ୍କମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇ, ଜୀବନ ଦେଇଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରାଧାର ପୁଅ ସୂତପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଡାକି ଚିତ୍କାର କଲେ।
ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯାଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତମସ୍ତ୍ରେ ଦୁର୍ଵାରପୌରୁଷମ୍। ଅଗମନ୍ନୋ ମନଃ କର୍ଣଂ ବନ୍ଧୁମାତ୍ଯଯିକେଷ୍ଵିଵ
ଯେଉଁ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଜାମଦଗ୍ନିଙ୍କ ପୁଅ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇ ଅନୁମତି ଦେଇଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ, ସେଠି ତାଙ୍କର ମନ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଗଲା, ଯେପରି ଆପତ୍କାଳରେ ନିଜ ବନ୍ଧୁ ପାଖକୁ ଯିବା।
ସ ହି ଶକ୍ତୋ ରଣେ ରାଜଞ୍ସ୍ତ୍ରାତୁମସ୍ମାନ୍ମହାଭଯାତ୍।। ତ୍ରିଦଶାନିଵ ଗୋଵିନ୍ଦଃ ସତତଂ ସୁମହାଭଯାତ୍
କାରଣ, ହେ ରାଜା, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ବଡ଼ ଆପଦରୁ ବଞ୍ଚାଇପାରିବାକୁ ସମର୍ଥ ଥିଲେ, ଯେପରି ଗୋବିନ୍ଦ ସଦା ଦେବତାମାନେକୁ ବଡ଼ ଆପଦରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ତଥା ତୁ ସଞ୍ଜଯଂ କର୍ଣଂ କୀର୍ତଯନ୍ତଂ ପୁନଃ ପୁନଃ। ଆଶୀଵିଷଵଦୁଚ୍ଛ୍ଵସ୍ଯ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋଽବ୍ରଵୀଦିଦମ୍
ଏଭଳି, ସଞ୍ଜୟ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବାବେଳେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ସାପ ଭଳି ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଇ କହିଲେ—
ଯତ୍ତଦ୍ଵୈକର୍ତନଂ କର୍ଣମଗମଦ୍ଵୋ ମନସ୍ତଦା। ଉପ୍ଯରକ୍ଷତ୍ସ ରାଧେଯଃ ସୂତପୁତ୍ରସ୍ତନୁତ୍ଯଜଃ
ସେ ସମୟରେ, ତୁମର ମନ କି କର୍ଣ୍ଣ, ରାଧାର ପୁଅ, ସୂତପୁତ୍ର, ଜୀବନ ଦେଇଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ତାଙ୍କୁ ଉପରେ ଗଲା? ସେ କି ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କଲେ?
ଅପି ତନ୍ନ ମୃଷାକାର୍ଷୀତ୍କଚ୍ଚିତ୍ସତ୍ଯପରାକ୍ରମଃ। ସମ୍ଭାନ୍ତାନାଂ ତଦାର୍ତାନାଂ ତ୍ରସ୍ତାନାଂ ତ୍ରାଣମିଚ୍ଛତାଂ
ସେ କି ମିଥ୍ୟା କାମ କଲେ ନାହିଁ? ସେ କି ସତ୍ୟବାନ୍ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଥିଲେ, ଭୟଭିତ, ଦୁଃଖିତ ଓ ରକ୍ଷା ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ସତ୍ୟରେ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ?
ଅପି ତତ୍ପୂରଯାଂଚକ୍ରେ ଧନୁର୍ଧରଵରୋ ଯୁଧି। ଯତ୍ତଦ୍ଵିନିହତେ ଭୀଷ୍ମେ କୌରଵାଣାମପାକୃତମ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ବିଧ୍ୱଂସ ହେବା ପରେ, କୌରବମାନେ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ। ସେତେବେଳେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ଧର ଯେଉଁ କାମ ଅଧୂରା ଥିଲା, ସେଥିରେ ସଫଳତା ଆଣିଦେଲେ।
ତତ୍ଖଣ୍ଡଂ ପୂରଯନ୍କର୍ଣଃ ପରେଷାମାଦଧଦ୍ଭଯମ୍। ସ ହି ଵୈ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରୋ ଲୋକେ ସଞ୍ଜଯ କଥ୍ଯତେ
କର୍ଣ୍ଣ, ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ସମାନ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମନରେ ଭୟ ଭରିଦେଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଅଧୂରା କାମ ପୂରଣ କଲେ। ସଞ୍ଜୟ, ସେ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏଭଳି ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଆର୍ତାନାଂ ବାନ୍ଧଵାନାଂ ଚ କ୍ରନ୍ଦତାଂ ଚ ଵିଶେଷତଃ। ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ରଣେ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତତ୍ତ୍ରାଣାର୍ଥଂ ଚ ଶର୍ମ ଚ। କୃତଵାନ୍ମମ ପୁତ୍ରାଣାଂ ଜଯାଶାଂ ସଫଲାମପି
ମୋ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିଜ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ଆତୁର ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଓ ଅଧିକ ଭାବେ କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ତାଙ୍କର ସ୍ଵ ଶାନ୍ତି ଓ ସୁଖକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ମୋ ପୁଅମାନଙ୍କର ଜୟ ଆଶାକୁ ସଫଳ କଲେ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋ ଧୃତିମତିସତ୍ଯସତ୍ଵଵାନ୍ ଵୃକୋଦରୋ ଗଜଶତତୁଲ୍ଯଵିକ୍ରମଃ। ତଥାର୍ଜୁନସ୍ତ୍ରିଦଶଵରାତ୍ମଜୋ ଯୁଵା ନ ତଦ୍ବଲଂ ସୁଜଯମିହାମରୈରପି
ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଧୃଢ଼ ଓ ସତ୍ୟବାନ, ଭୀମ ଶତ ହାତୀ ସମାନ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ଏବଂ ଅର୍ଜୁନ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଅ ଓ ଯୁବକ। ଏମିତି ଶକ୍ତିକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସହଜରେ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଯମୌ ରଣେ ଯତ୍ର ଯମୋପମୌ ବଲେ ସସାତ୍ଯକିର୍ଯତ୍ର ଚ ଦେଵକୀସୁତଃ। ନ ତଦ୍ବଲଂ କାପୁରୁଷୋଽଭ୍ଯୁପେଯିଵାନ୍ନିଵର୍ତତେ ଭୃତ୍ଯୁମୁଖାଦିଵାସୁଭୃତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ, ଯମ ସମାନ ଯୋଦ୍ଧା, ସାତ୍ୟକି ଓ ଦେବକୀପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାରେ କୌଣସି କାପୁରୁଷ ଏହି ଶକ୍ତି ସାମ୍ନା କରିବାକୁ ଆସିପାରିବେ ନାହିଁ; ସେ ମୃତ୍ୟୁର ମୁଖ ଦେଖି ମଣିଷ ଯେପରି ଭାଗିଯାଏ, ସେଭଳି ପଳାଇଯିବ।
ତପୋଽଭ୍ଯୁଦୀର୍ଣଂ ତପସୈଵ ବାଧ୍ଯତେ ବଲଂ ବଲେନୈଵ ତଥା ମନସ୍ଵିଭିଃ। ମନଶ୍ଚ ମେ ଶତ୍ରୁନିଵାରଣେ ଧ୍ରୁଂ ସ୍ଵରକ୍ଷଣେ ଚାଚଲଵଦ୍ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍
ଏକ ତପସ୍ଵୀଙ୍କ ତପସ୍ୟାକୁ ଅଧିକ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଦମନ କରାଯାଏ, ଶକ୍ତିକୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ଦୃଢ଼ ମନ ଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି କରନ୍ତି। ମୋର ମନ ଶତାଦ୍ରି ସମାନ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ରୋକିବା ଓ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ଲାଗିଛି।
ଏଵଂ ଚୈଷାଂ ବାଧମାନଃ ପ୍ରଭାଵଂ ଗତ୍ଵୈଵାହଂ ତାଞ୍ଜଯାମ୍ଯଦ୍ଯ ସୂତ। ମିତ୍ରଦ୍ରୋହୋ ମର୍ଷଣୀଯୋ ନ ମେଽଯଂ ଭଗ୍ନେ ସୈନ୍ଯେ ଯଃ ସମେଯାତ୍ସ ମିତ୍ରମ୍
ଏମିତି ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ବୁଝି, ମୁଁ ଆଜି ଯିବି ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଜିତିବି, ହେ ସୂତ। ମିତ୍ରଙ୍କୁ ଦ୍ରୋହ କରିବାକୁ ମୁଁ କେବେ ମାନିପାରିବି ନାହିଁ; ଯେଉଁଠାରେ ସେନା ଭାଙ୍ଗିଯାଏ ଓ ତାହାପରେ କେହି ମିତ୍ର ଭାବେ ଆସେ, ସେ ମିତ୍ର ନୁହେଁ।
କର୍ତାସ୍ମ୍ଯେତତ୍ସତ୍ପୁରୁଷାର୍ଯକର୍ମ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରାଣାନନୁଯାସ୍ଯାମି ଭୀଷ୍ମମ୍। ସର୍ଵାନ୍ସଙ୍ଖ୍ଯେ ଶତ୍ରୁଶଙ୍ଘାନ୍ହନିଷ୍ଯେ ହତସ୍ତୈର୍ଵା ଵୀରଲୋକଂ ପ୍ରପତ୍ସ୍ଯେ
ମୁଁ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଧର୍ମିକ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି, ଆବଶ୍ୟକ ପଡିଲେ ନିଜ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରି ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ପଛରେ ଯିବି। ଯୁଦ୍ଧରେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ମାରିଦେବି, କିମ୍ବା ସେମାନେ ମୋତେ ମାରିଦେଲେ, ବୀରମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବି।